ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

Ονειρεύτηκα και Ζήτησα από τον “Αη-Βασίλη”




Ονειρεύτηκα! Και τι δεν ονειρεύτηκα; Και ζήτησα από τον “Αη-Βασίλη” τα όνειρά μου για τον καινούργιο χρόνο να βγουν αληθινά. Ζήτησα! Και τι δεν του ζήτησα! Δεν είμαι σίγουρη αν συγκινήθηκε, διότι είδα στον ύπνο μου ότι ακόμη κι ο “Αη-Βασίλης” είναι μάλλον αδιάφορος για τα προβλήματά μας. Ίσως προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει όταν του ζητάς δύσκολα πράγματα… Τέλος πάντων, δεν πληρώνει κανείς φόρο – τουλάχιστον μέχρις ώρας – με το να ονειρεύεται και να ζητάει, ή μάλλον να διεκδικεί τα αυτονόητα.

-- «Καλέ μου “Αη- Βασίλη”, κάνε να γίνει το δίσεκτο 2008 μια χρονιά αλλιώτικη από τις άλλες, μια χρονιά ευλογημένη, με ανθρωπιά και αγάπη! Κάνε να γεμίζουν τα δελτία ειδήσεων με ευχάριστα νέα, κι όλος ο κόσμος ν’ απολαμβάνει πραγματική ειρήνη και ευημερία!»

-- «Μα τι λες τώρα, ονειροπαρμένη;», μου απάντησε ο βαρυφορτωμένος με καταναλωτικά ‘αγαθά’ “Αη-Βασίλης”. « Ξέρεις τι μου ζητάς; Είναι σα να ζητάς λαγούς με πετραχήλια… Δε γίνονται αυτά τα πράγματα!»

-- «Γιατί καλέ “Αη-Βασίλη” μου; Δεν έχεις κάποιο μαγικό ραβδάκι για να κινήσεις και να ταρακουνήσεις τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων ώστε να πάψει ο άνθρωπος να είναι λύκος για το συνάνθρωπο και να υπάρξει ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα στις κοινωνίες;»

-- «Α, καλά, εσύ μου θύμησες τις ουτοπίες της Γαλλικής επανάστασης και των Κομμουνιστών. Δεν έχεις ακόμη καταλάβει ότι η πολλή ελευθερία φέρνει την ασυδοσία και είναι εχθρός της ισότητας;»

-- «Για νάμαι ειλικρινής, κάτι έχω ακούσει αλλά δεν το κατάλαβα. Μπορείς να μου το κάνεις λιανά;»

--«Θα προσπαθήσω, παρόλο που αμφιβάλλω εάν ονειροπαρμένοι σαν και του λόγου σου μπορούν να με καταλάβουν…»

-- «Με προσβάλλεις, τώρα, “Αη-Βασίλη”! Είναι παράξενο να θλίβεται και να αγωνιά κάποιος που η κοινωνία έχει βυθιστεί σε ένα τέλμα διαφθοράς, βίας και αδικίας; Και είναι κακό να ονειρεύεται κανείς και να έχει ιδανικά;»

-- «Δεν είπα ότι είναι κακό. Απλά αυτά που ονειρεύεσαι είναι ανέφικτα», μου ψιθύρισε ο “Αη-Βασίλης”, ενώ τα μακριά του γένια είχαν σχεδόν μπει στο αυτί μου και με γαργάλιζαν ενοχλητικά. Τον παρακάλεσα να πάει πιο πέρα, κι εκείνος συμμορφώθηκε συνεχίζοντας το σεμινάριο:

-- «Άκου, λοιπόν, τι συμβαίνει: ο ανεκπαίδευτος άνθρωπος είναι ένα μοχθηρό ζώο, πιο άγριο απ’ όλα τα θηρία της ζούγκλας. Δεν καταλαβαίνει από ισότητες και τέτοια. Δόστου απεριόριστες ελευθερίες και θα ξεσκίσει χωρίς έλεος όποιον και όπως μπορεί, αρχίζοντας ακόμη κι από τα μέλη της ίδιας του της οικογένειας. Μην προσποιείσαι πως δεν τόχεις δει αυτό στην πράξη, ονειροπαρμένη μου.»

-- «Ναι, όντως, το έχω δει, το διαπιστώνω καθημερινά. Εκείνοι που διαθέτουν θράσος, και δεν καταλαβαίνουν από συνείδηση και ηθικούς φραγμούς, πατάνε επί πτωμάτων όπου και όταν τους δίνεται η ευκαιρία.»

-- «Ακριβώς! Ο ανεκπαίδευτος άνθρωπος είναι ένα θηρίο που άγεται και φέρεται από τα ζωικά του ένστικτα. Εξού και η κρατική διαφθορά, η διακρατική βία, οι κοινωνικές αδικίες, και τα άλλα κακά της ανθρώπινης μοίρας.»

-- «Θέλεις να πεις, δηλαδή, ότι μας έβλαψε η πολλή ελευθερία;»

-- «Θέλω να πω ότι ο κτηνώδης άνθρωπος δεν θα διαχειριστεί την ελευθερία του για το καλό του συνόλου αλλά για την εκμετάλλευση των συνανθρώπων, και μάλιστα χωρίς έλεος. Ζώο είναι, τι περιμένεις; Δεν γνωρίζεις ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό; Το ίδιο κάνει και ο ελεύθερος κτηνάνθρωπος. Απλά ακολουθεί τα πρωτόγονα κανιβαλικά του ένστικτα.»

-- «Δηλαδή, τι προτείνεις “Aη-Βασίλη”; Να μπούμε στο γύψο για να έχουμε ισότητα και να μειωθεί η διαφθορά και η αδικία;»

-- «Όχι βέβαια! Και τούτο δοκιμάστηκε στις χώρες του λεγόμενου “Υπαρκτού Σοσιαλισμού” με τις γνωστές σε όλους παρενέργειες και οδυνηρές για τους λαούς συνέπειες. Έκαναν κι αυτοί μια τρύπα στο νερό με το να βάλουν εκατομμύρια ανθρώπων στο γύψο της ανελευθερίας για δεκαετίες, ενώ η διαφθορά συνεχιζόταν ακάθεκτη στην άρχουσα τάξη που δεν ήταν ηθικότερη από εκείνη των ψευτοδημοκρατικών πολιτευμάτων.»

-- «Δηλαδή δεν υπάρχει φως για ν’ ανατείλει κάτι καλύτερο στην ανθρωπότητα;»

«Για να μη σε απογοητέψω, ονειροπαρμένη μου, μ’ ένα κατηγορηματικό ‘ΟΧΙ’, θα σου πω ότι υπάρχει κάποιο αμυδρό φως με ένταση πυγολαμπίδας, που μπορεί να φωτίσει κάπως την ηθική νύχτα της κοινωνίας μέσω της αναγέννησης της Παιδείας – μια χρονοβόρα και μακροπρόθεσμη διαδικασία... Κι όταν λέω ‘Παιδεία’ δεν μιλάω γι’ αυτή που εννοούν οι πολλοί, δηλαδή μεγαλύτερα κονδύλια στην Παιδεία για να παράσχει καλύτερους επιστήμονες και τεχνοκράτες που θα ριχτούν στη ζούγκλα της ελεύθερης οικονομίας για να θησαυρίσουν εις βάρος των αδυνάτων, ή για να προσληφθούν με μισθούς ασύλληπτους για τους κοινούς θνητούς από τις πέραν του Ατλαντικού βιομηχανίες όπλων μαζικής καταστροφής. Όοοχι βέβαια! Αυτό δε λέγεται ‘Παιδεία’. Είναι απλά επαγγελματική κατάρτιση. Άλλο το ’να κι άλλο τ’ άλλο.»

-- «Και για να ’χουμε καλό ρώτημα, “Αη-Βασίλη” μου, για ποια Παιδεία κουβεντιάζεις;»

-- «Εννοώ μιαν ανθρωπιστική εκπαίδευση που θα διαμορφώνει ‘καλούς καγαθούς’ πολίτες, δηλαδή ανθρώπους με ακεραιότητα χαρακτήρα, με ηθικές αρχές και αξίες, με αγάπη για το συνάνθρωπο. Πολίτες με υψηλά ιδανικά, που προτιμούν να υπηρετούν παρά να υπηρετούνται, να θυσιάζονται παρά να θυσιάζουν άλλους στο βωμό των συμφερόντων τους.»

-- «Συμφωνώ μ’ αυτά που λες, αλλά νόμιζα ότι μια τέτοια ‘εκπαίδευση’ είναι έργο της θρησκείας και της Εκκλησίας.»

-- «Τι είπες; Άσε με τώρα μη με κάνεις να παραφερθώ χρονιάρες μέρες! Ποιες θρησκείες; Ποιες εκκλησίες; Δεν γνωρίζεις τάχα πόση διαφθορά υπάρχει εκεί μέσα; Πώς είναι δυνατόν να πείσουν με τα κηρύγματά τους, όταν δεν τηρούν οι ίδιοι αυτά που κηρύττουν; Γι’ αυτό σου λέω μη μου τις μελετάς γιατί με πιάνει αλλεργία.»

-- «Καλά, συγνώμη, δεν ήθελα να σε ταράξω. Πάντως σ’ ευχαριστώ για το σεμινάριο. Από πού θα φύγεις τώρα;»

-- «Από την πόρτα, φυσικά. Εκτός αν προτιμάς να φύγω από το παράθυρο.»

-- «Όχι βέβαια! Προτιμώ, όμως, να φύγεις από την καμινάδα, όπως ήλθες, για να μη χαλάσουν και τα προξενιά.»

-- «Άει στο καλό σου, δε φανταζόμουνα ότι μια ονειροπαρμένη σαν και του λόγου σου θα διέθετε και δόση χιούμορ.»

-- «Τι να κάνω “Αη Βασίλη” μου, αν δε βάλουμε και λίγο χιούμορ στην καθημερινότητα δε βγαίνει η ζωή. Πού είσαι; Μην εξαφανιστείς ακόμη! Πραγματοποίησε τουλάχιστον ένα από τα όνειρά μου, έλα, κάνε μια ευχή έστω: ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΟΥΝ ΑΛΛΑ ΔΑΣΗ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Με ακούς; Μη φεύγεις! Δώσε μου αυτή την υπόσχεση. Δεν αντέχω άλλες πυρκαγιές! Πού να πάω να κρυφτώ για να μην τις βλέπω, να μην ακούω γι’ αυτές και τα θύματά τους, να μην αντικρίσω άλλους γκρίζους λόφους και βουνά, γεμάτα από κούτσουρα, αποκαΐδια και στάχτες… Όχι άλλους πύρινους εφιάλτες, “Αη Βασίληηηηη”! ΈΛΕΟΣ!»

Αλίμονο, όμως, ο “Αη Βασίλης” εξαφανίστηκε βιαστικά από την καμινάδα χωρίς ν’ απαντήσει. Μόνο το βαθύ αναστεναγμό του άκουσα. Κι εγώ ξύπνησα από τ’ όνειρό μου μούσκεμα στον ιδρώτα… Ξύπνησα για να ενημερωθώ και πάλι από τα ΜΜΑ (Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης), μπας και χάσω, για τα λουτρά αίματος στο Ιράκ, στην Παλαιστίνη και στο Πακιστάν, για την αποτρόπαια δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, την καινούργια κατάκτηση του Νικολά Σαρκοζί, το βίο και την πολιτεία του Χ. Ζαχόπουλου, τα παραμύθια της κυβέρνησης, τα στείρα αντιπολιτευτικά γαυγίσματα της αντιπολίτευσης, τη χρεοκοπία των ασφαλιστικών ταμείων, τα φακελάκια των επίορκων γιατρών, τις τελευταίες ληστείες σε τράπεζες, τα πρόσφατα εγκλήματα ανθρωπόμορφων παιδεραστών, τις ανθρωποθυσίες στο Μολώχ της ασφάλτου, το πώς δηλητηριάζουν με φυτοφάρμακα τις τροφές μας, το πώς μολύνουν το περιβάλλον, και γενικά για όλα εκείνα τα γεγονότα που μας κλέβουν το χαμόγελο και σβήνουν την ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο…

Μέρα είναι, όμως, θα περάσει… Τη νύχτα που θάρθει, ποιος τη χάρη μου, θα έχω και πάλι την ευκαιρία να ονειρευτώ… (Ευτυχώς που δεν έβαλαν πρόστιμα στα όνειρα..) Και η ζωή θα κυλάει, πότε έτσι και πότε αλλιώς, μεταξύ της ζοφερής πραγματικότητας και του ονείρου. Και πόσο γρήγορα, στ’ αλήθεια, περνάει…

Συγνώμη που σας τάραξα την εορταστική ατμόσφαιρα. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
“Αη Βασίληηηη”! Πού είσαι;

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

Όπου Πεζός κι η Μοίρα του!


Στην Ελλάδα της τρίτης χιλιετίας μ.Χ. είναι μάλλον ατυχία να κυκλοφορεί κανείς πεζός. Αυτό, βέβαια, είναι γνωστό σε όλους, κι όχι μόνον εις τους παροικούντες την τσιμεντούπολη που λέγεται Αθήνα. Τα ελεύθερα πεζοδρόμια είναι όντως είδος εν ανεπαρκεία στις μεγαλουπόλεις, ου μην αλλά και στις κωμοπόλεις, και γιατί να το κρύψομε άλλωστε; Οι λόγοι είναι πολλοί. 

Πρώτα-πρώτα, η απληστία του Νεοέλληνα έχει ωθήσει πολλούς να μεταθέσουν παράνομα τη ρυμοτομική γραμμή της ιδιοκτησίας τους, κλέβοντας μέρος του πεζοδρομίου, με αποτέλεσμα να μην έχει απομείνει ούτε ένα μέτρο για την εξυπηρέτηση των πεζών. Στις περιπτώσεις αυτές, τα κατ’ ευφημισμόν (συνήθως μη πλακοστρωμένα) πεζοδρόμια είναι γεμάτα λακκούβες, ενώ ο φουκαράς ο πεζός πρέπει να φυλάγεται κι από τα πυκνά κλαδιά που ξεπηδούν πάνω από τους μαντρότοιχους ή τα συρματοπλέγματα – συχνά ακανθώδη – και απειλούν να τον στραβώσουν, αν τύχει και περπατάει ανέμελος. Για τέτοια καταδίκη χωρίς έγκλημα μιλάμε…
Ένας άλλος λόγος για τον οποίο ο Έλληνας πεζός δεν έχει στον ήλιο, δηλαδή στο πεζοδρόμιο, μοίρα, είναι διότι είθισται τούτα να χρησιμοποιούνται για πάρκιν αυτοκινήτων! Ναι, βέβαια! Ποιος είπε ότι ο Έλληνας δεν είναι εφευρετικός τύπος;΄

Ελάτε, τώρα, μην κάνετε πως δεν το γνωρίζετε… Ως γνωστόν, που και που πέφτουν και μερικές κλήσεις από την Τροχαία – 65.5 € είναι τώρα το πρόστιμο για πάρκιν επί πεζοδρομίου – αλλά ο μάγκας οδηγός δεν πτοείται με τέτοια ψιλολόγια. Υπάρχουν, φυσικά, και οι υψηλές γνωριμίες που ενίοτε σβήνουν τα πρόστιμα. Η “ευρεσιτεχνία” τούτη παρατηρείται ως επί το πλείστον σε πεζοδρόμια μπροστά σε καταστήματα, ταβέρνες, και άλλους πολυσύχναστους χώρους.

Στη γειτονιά μου βρίσκεται ένα Κινέζικο εστιατόριο πάνω σε λεωφόρο ταχείας κυκλοφορίας. Τις βραδινές ώρες γίνεται κατάληψη του στενού πεζοδρομίου και μέρους της παρακείμενης λωρίδας κυκλοφορίας από τα αυτοκίνητα των πελατών, συνήθως μεγάλου κυβισμού, ενώ ο πεζός αναγκάζεται να κινείται πάνω στο οδόστρωμα εκθέτοντας τη ζωή του σε θανάσιμο κίνδυνο. Όμως, κανένας αρμόδιος δεν συγκινείται, αφού στη χώρα των “θαυμάτων”, των σημείων και των τεράτων, ο πεζός δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

Ένας άλλος καταληψίας πεζοδρομίων, και μάλιστα σε ακριβά προάστια, βόρεια ή νότια, είναι τα δένδρα και τα φυτά των οικολογικά “ευαίσθητων” ιδιοκτητών πολυτελών κατοικιών. Οι κύριοι αυτοί, λόγω της υπερβολικής τους αγάπης για το πράσινο, δεν αρκούνται στο να πρασινίζουν μόνο τους κήπους τους. Όοοχι! Επεκτείνονται και στα πεζοδρόμια, οι ανερυθρίαστοι! Έτσι είναι σίγουροι ότι πεζή μύγα δεν θα πλησιάσει τη βίλα τους.

Μάλιστα, η δενδροκατάληψη ή γλαστροκατάληψη πεζοδρομίων επιβραβεύεται κι από δημάρχους με δήθεν οικολογικές ευαισθησίες. Με αυτό τον τρόπο κρατάνε τους ταπεινούς πεζούς σε απόσταση ασφαλείας. Όσο για τις μαμάδες με τα καροτσάκια των μωρών τους, ή τους ανάπηρους που κυλούν το αναπηρικό τους καροτσάκι, ε, ας τους να κουρεύονται, που λέει και η παροιμία… Με αυτούς θα ασχολούνται τώρα οι πλουτοκράτες; Άλλωστε, υπάρχει και ο δρόμος για τα τροχοφόρα…

Ένα άλλο φαινόμενο όπου ο πεζός δεν έχει στον ήλιο μοίρα είναι όταν θέλει να διασχίσει κάθετα δρόμο καθ’ όλο το μήκος του οποίου δεν υπάρχει ούτε ένας φωτεινός σηματοδότης. Πρόκειται μάλιστα για δρόμους που βρίσκονται κατά μήκος ακτών, και διαθέτουν “σαμαράκια” για μείωση ταχύτητας. Σε τέτοιους δρόμους κάποιοι κάποτε είχαν χαράξει λωρίδες (Zebra Crossing) που δίνουν, υποτίθεται, προτεραιότητα στους πεζούς. Όμως οι οδηγοί τις αγνοούν παντελώς, πολλοί μάλιστα δεν γνωρίζουν καν τη σημασία τους. Έτσι, οι αξιολύπητοι πεζοί περιμένουν υπομονητικά να τελειώσει η ροή των αυτοκινήτων, πράγμα που τα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού μπορεί να τους αναγκάσει να περιμένουν ακόμη και μισή ώρα για να περάσουν απέναντι. Μιλάω και από προσωπική εμπειρία. Γι αυτό είπα ότι στην Ελλάδα είναι ατυχία να κυκλοφορείς πεζός. Πού όμως να βρει κανείς το δίκιο του στη χώρα των σημείων και τεράτων; Από παντού μπάζει, από παντού όζει…

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Τηλεοπτικές Χάβρες: Σημείο των Καιρών


Εάν ανήκεις στις ‘ευπαθείς’ ομάδες του πληθυσμού, μ’ άλλα λόγια αν είσαι φυσιολογικά ευαίσθητος, ευγενικός, πολιτισμένος και διαλογικός, τότε σίγουρα δεν αντέχεις να εκθέτεις την ακοή και την όρασή σου στις τηλεοπτικές χάβρες που έχουν καθιερωθεί στον τόπο μας ως κάτι που ‘πουλάει’… Εάν, παρ’ όλα αυτά, επιμείνεις να εκτίθεσαι, προσπαθώντας να βγάλεις συμπέρασμα από μια τηλεοπτική χάβρα, τότε πρέπει να γνωρίζεις ότι οι τηλεκαβγάδες από τα στούντιο και τα τηλεπαράθυρα κάνουν πολύ κακό στην υγεία σου: ανεβάζουν την πίεση, τη χοληστερίνη, τους παλμούς της καρδιάς και προκαλούν ένα σωρό άλλες επιβαρυντικές της υγείας εκκρίσεις από τη χολή και άλλα όργανα του σώματός σου. Το μόνο που δεν νιώθει κανείς στο τέλος της παρακολούθησης μιας τηλεοπτικής χάβρας είναι η διανοητική ικανοποίηση, η ψυχική ευφορία και η συναισθηματική γαλήνη. Απεναντίας, νιώθει εκνευρισμό, άγχος και σύγχυση, που στις πιο σοβαρές περιπτώσεις συνοδεύονται από πονοκέφαλο και τάση για εμετό. Βαρύ ομολογουμένως το τίμημα… Εάν στη χώρα τούτη υπήρχε φιλότιμο, θα έπρεπε πριν από την παρουσίαση εκπομπών με τηλεκαβγάδες να έγραφαν στο τηλεοπτικό ταμπλό: «Βλάπτει σοβαρά την υγεία.»

Είναι θλιβερό, απογοητευτικό και ανησυχητικό για τους Νεοέλληνες να μη μπορούν να κάνουν έναν πολιτισμένο διάλογο. Βασικά το τραγικό φαινόμενο είναι αποτέλεσμα μιας εκφυλιστικής παθογένειας που έχει προσβάλει τη φυλή μας και προέρχεται από τον υπέρμετρο εγωισμό, την επιθετικότητα, την άκρατη ανταγωνιστικότητα, την απαιδευσιά, τη μισαλλοδοξία, και την κουφότητα… Προφανώς οι τηλεπαραθυρόβιοι δεν διαθέτουν ούτε τον κοινό νου να κατανοήσουν ότι με το να φωνασκούν όλοι συγχρόνως, κοινώς να γαβγίζουν, είναι αδύνατο να γίνουν κατανοητοί από το τηλεοπτικό κοινό, κι επομένως αδύνατο να προωθήσουν έστω τη δική τους, κατά τη γνώμη τους μόνη σωστή άποψη επί του θέματος. Κανένας τηλεπαραθυρόβιος δε θέλει ν’ ακούσει τις θέσεις του άλλου, οι οποίες θεωρούνται εκ προοιμίου λανθασμένες, πριν καν ο ομιλών έχει το χρόνο να τις διατυπώσει σαφώς και πλήρως. Ορμούν πάνω του οργισμένοι φωνασκώντας ώστε να επισκιάσουν τη φωνή του, και πάντα τα καταφέρνουν! Είμαι σίγουρη ότι όλοι τους προσέρχονται στα τηλεοπτικά παράθυρα για ν’ ακούσουν τους εαυτούς των και κανέναν άλλο. Αιδώς, Αργείοι! Πολύ πιθανόν οι πολιτισμένοι λαοί, όταν θέλουν να διασκεδάσουν, να βλέπουν ελληνικούς τηλεκαβγάδες. Κι όταν τα παιδιά ζητούν να δουν τηλεοπτικές τρομοταινίες, οι γονείς τους να τους δείχνουν τους τηλεκαβγάδες των ελληνικών καναλιών. Ρεζίλι των σκυλιών έχουμε γίνει διεθνώς… Θα μου πεις είναι το μόνο έθιμο που μας ρεζιλεύει; Και να σκεφτεί κανείς ότι τούτα τα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στη χώρα που γέννησε το διάλογο, τη διαλεκτική και τη δημοκρατία…

Τι σημαίνει ‘συζήτηση’ ωρέ Ρωμιοί; Δε σημαίνει την ‘συν+ζήτηση’, δηλαδή την από κοινού ζήτηση της αλήθειας ή της λύσης ενός προβλήματος; Και πώς αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν δεν ακούσεις νηφάλια και με σεβασμό την άποψη του συνομιλητή σου; Όμως η τηλεόραση, τα τηλεσκουπίδια και οι τηλεχάβρες, δεν είναι απλά για διασκέδαση. Η μαγική μικρή οθόνη με τα μαύρα χάλια της, ναι, αυτό το χαζοκούτι, είναι το υπ’ αριθμόν ένα παιδαγωγικό μέσον για μικρούς και μεγάλους, εγγράμματους και αγράμματους. Αυτή παραμορφώνει τον πολίτη, διαμορφώνοντας τη σύγχρονη υποκουλτούρα της σύγχυσης και της ηθικής παρακμής. Αυτή προβάλλει ευτελή πρότυπα, δημιουργεί αήθη έθιμα, επηρεάζει τον τρόπο σκέψης και συμπεριφοράς των τηλεθεατών, και γενικώς αποχαυνώνει τους θεατές της. Πλήρης ασυδοσία! Πλήρης έλλειψη αυτοσεβασμού και σεβασμού στο συνάνθρωπο. Κράτος εν κράτει η μικρή οθόνη! Τύφλα νάχουν οι δικτατορίες όλων των εποχών. Ωχριούν μπροστά στον τηλεφασισμό. Τι κρίμα! Ένα πανίσχυρο επίτευγμα της ανθρώπινης διάνοιας, που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προάγει τον πολιτισμό, το ήθος και την αρμονική λειτουργία της κοινωνίας, χρησιμοποιείται για να κάνει ακριβώς το αντίθετο, δηλαδή να κατεδαφίζει ό,τι έχει απομείνει όρθιο… Βέβαια, υπάρχουν και κάποιες τηλεοπτικές εκπομπές που προσπαθούν για κάτι καλύτερο, χωρίς πάντα να τα καταφέρνουν. Βλέπετε ο κοινός παρονομαστής όλης της τηλεοπτικής κατάντιας είναι η επιδίωξη τηλεθέασης, που ξεκινάει από τη δίψα του κέρδους και τη σύγχυση ως προς το τι είναι καλό και τι κακό, τι λογικό και τι παράλογο, τι ωφέλιμο και τι επιζήμιο για το άτομα και την κοινωνία… Έτσι, κάτω από την ομπρέλα του ‘σύγχρονου’ και του ‘μοντέρνου’, όλα είναι καλοδεχούμενα. Ειλικρινά, πολύ θα ήθελα να κλείσω τούτο το άρθρο μ’ ένα αισιόδοξο μήνυμα, αλλά πιστέψτε με δυσκολεύομαι…

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Αυτογνωσία και Αυτοσυνείδηση

Το μονοπάτι για την αληθινή πρόοδο -- προσωπική, κοινωνική, εθνική ή οικουμενική -- περνάει μέσα από την αυτογνωσία και αυτοσυνείδηση του ανθρώπου. Όσο πιο καλά γνωρίζουμε την αλήθεια για τον εαυτό μας, την πνευματική μας φύση, τη δυνατότητά μας για υπεροχή, και τον υψηλότερο σκοπό της ζωής, τόσο πιο κοντά βρισκόμαστε στο να πραγματώσουμε την εσωτερική γαλήνη, αληθινή αγάπη και ευτυχία. Ποιοι είμαστε; Όλοι προσποιούμαστε ότι γνωρίζουμε. Πόσο κοντά όμως είναι η γνώση μας προς την αλήθεια; "Γνώθι σ' αυτόν", προέτρεπαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί· όμως πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας; Πώς καταπιάνεται κανείς μ' αυτό το έργο; Ποιος να γνωρίσει ποιον; Ποιος είναι το υποκείμενο και ποιος είναι το αντικείμενο της γνώσης;

Ας μιλήσουν οι Φιλόσοφοι για την Παιδεία

Σε μια εποχή πλήρους κατάρρευσης αρχών και αξιών, εποχή ολοκληρωτικής σύγχυσης ως προς τι είναι καλό και τι κακό, τι σωστό και τι λάθος, τι ωφέλιμο για τον άνθρωπο και τι επιζήμιο, νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να ανατρέξουμε στις ρήσεις των φιλοσόφων για την Παιδεία.
Διότι στη ρίζα της θλιβερής κοινωνικής και πολιτικής χρεοκοπίας που βιώνουμε βρίσκεται η έλλειψη Παιδείας. Παιδεία, βεβαίως, δεν είναι η συσσώρευση γνώσεων που δίνει προτεραιότητα στην αγορά και στο κέρδος. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Ας αφήσουμε τους σοφούς να μιλήσουν γι' αυτό.