ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

Άθως: Η Κιβωτός της Κακοδοξίας

Μοναχός Αλύπιος: "Τι κάνουμε εδώ π. Σωφρόνιε;"
Μοναχός Σωφρόνιος: "Μακάρι νάξερα, πάτερ..."

"Αλλ' ο Ύψιστος δεν κατοικεί εν χειροποιήτοις ναοίς, καθώς ο προφήτης λέγει· Ο ουρανός είναι θρόνος μου, η δε γη υποπόδιον των ποδών μου· ποίον οίκον θέλετε οικοδομήσει δι' εμέ, λέγει Κύριος, ή ποίος ο τόπος της αναπαύσεώς μου; Η χειρ μου δεν έκαμε ταύτα πάντα;" (Πράξεις των Αποστόλων 7: 48-50)
Το λένε και Περιβόλι της Παναγίας, αν και στην πράξη είναι απλά ένας περίβολος Ειδωλολατρίας. Πρόκειται για το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος, μια περιοχή απείρου φυσικού κάλλους, που θα μπορούσε να είναι η πύλη του ουρανού για άνδρες και γυναίκες που αναζητούν πνευματική μεταρσίωση και επικοινωνία με το Θείο, αντί να είναι φυτώριο θρησκευτικού φανατισμού, τυπολατρίας και δεισιδαιμονίας.

Κι όμως, ο Άθως αποκαλείται «Κιβωτός της Ορθοδοξίας»… Ποιας Ορθοδοξίας όμως; Της Ορθοδοξίας που ψέλνει κατανυκτικά στον Ύψιστο: «Σε υμνούμε, Σε ευλογούμε, Σε ευχαριστούμε, Κύριε! Και δεόμεθά σου, ο Θεός ημών», ή της “Ορθοδοξίας” που καταριέται ψέλνοντας στην Παναγία: «Άλαλα τα χείλη των ασεβών των μη προσκυνούντων την εικόνα σου τη σεπτή»; Της Ορθοδοξίας που προσεύχεται εν πνεύματι: «Βασιλεύ Ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της Αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και σώσον Αγαθέ τας ψυχάς ημών», ή της “Ορθοδοξίας” που σταυροκοπιέται μπροστά σε χειροποίητες εικόνες της Παναγίας, εκλιπαρώντας έλεος από ένα είδωλο;

Είναι προφανές ότι έχουμε να κάνουμε με δύο διαφορετικά πνεύματα, όπου δυστυχώς το Πνεύμα της Αληθείας έχει επισκιαστεί από το δημοφιλέστατο πνεύμα της ειδωλολατρίας. Η Ορθοδοξία δυστυχώς πάσχει από θρησκευτική σχιζοφρένεια, μια σχιζοφρένεια που συντηρεί και προάγει το ίδιο το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος. Οι γέροντες, οι μοναχοί και οι ιερομόναχοι που υποτίθεται πως αποσύρονται εκεί για ν’ αγιάσουν, αντί να είναι πνευματικοί φάροι που θα φώτιζαν τους ανθρώπους ώστε ν’ αφυπνιστεί το πνεύμα, ο “λύχνος του Θεού” μέσα τους, έχουν καταδικάσει τους εαυτούς των κι εκείνους που προσβλέπουν σ’ αυτούς για καθοδήγηση σε επαίτες της ανύπαρκτης χάρης των ειδώλων που οι ίδιοι σκαρφίζονται και κατασκευάζουν. Έτσι, όχι μόνο δεν αγιάζουν αλλά ξεπαγιάζουν πνευματικά με το κομποσκοίνι στο χέρι. Όχι μόνο δεν σηματοδοτούν το δρόμο προς τη σωτηρία, αλλά σέρνουν το χορό στο δρόμο της απώλειας.

Σας εξομολογούμαι ότι με περίσκεψη και θλίψη γράφω τις γραμμές αυτές, και δεν έχω πρόθεση να προσβάλλω το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Γνωρίζω πόσο δεμένος συναισθηματικά είναι ο Ορθόδοξος Χριστιανός με τις θρησκευτικές του παραδόσεις, με τη λατρεία των δήθεν θαυματουργικών εικόνων της Παναγίας, με τη λατρεία "ιερών" κειμηλίων, όπως κομμάτια από δήθεν τίμιο ξύλο, δήθεν τίμιο ήλο, τη δήθεν τίμια ζώνη της Παναγίας, τα δήθεν τίμια δώρα (Σμύρνα , Χρυσό και Λίβανο), λείψανα υποτιθέμενων αγίων, μεταξύ των οποίων και η Κάρα του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του οποίου το δεξιό αυτί σώζεται ολόσωμο(!) και άλλα "ιερά" συμπράγκαλα που του παρουσιάζουν κάθε τόσο οι αγιορείτες μοναχοί για να προσκυνήσει και να λάβει τάχα τη χάρη τους, εξωθώντας τον απροκάλυπτα στην ειδωλολατρία. Θλίβεται η ψυχή μου όταν ακούω ότι έβγαλαν τη "θαυματουργική" εικόνα «Άξιον Εστί» από την κρύπτη της στο Άγιο Όρος για να τη μεταφέρουν σε μια περιοχή που την έπληξε ο σεισμός, ή οι πυρκαγιές, ή έτσι στα καλά καθούμενα επειδή κάποιες μητροπόλεις είχαν ανάγκη από ρευστό. Έλεος πια! Πού πήγε, λοιπόν, ο κοινός νους των πιστών; Ή μήπως φοβούνται να σκεφτούν μπας και κολαστούν;

Πώς άραγε διασώθηκαν και μεταφέρθηκαν όλ’ αυτά τα "ιερά" συμπράγκαλα στο Άγιο Όρος, όταν γνωρίζουμε ότι το 70 μ.Χ. μια εξέγερση των υπόδουλων Εβραίων οδήγησε τον Τίτο στην Ιερουσαλήμ που την κατέστρεψε ολοκληρωτικά και δεν έμεινε λίθος επί λίθου; Αλήθεια, πόσο μεγάλος ήταν άραγε ο σταυρός του Ιησού ώστε να έχουν προμηθευτεί με κομμάτια από το “Τίμιο Ξύλο” εκατομμύρια Ορθόδοξες και Καθολικές Εκκλησίες ανά τον κόσμο; Διάβασα ότι μόνο στο Άγιο Βήμα της Μονής Μεγίστης Λαύρας φυλάσσονται τρία κιβώτια με "Τίμιο Ξύλο"! Βλέπετε πως οι πλανώντες γίνονται στη συνέχεια και πλανώμενοι. Κατασκευάζουν ψέματα τα οποία στη συνέχεια πιστεύουν και οι ίδιοι, διότι παραδίδονται σε αδόκιμο νου, όπως λέει ο Απ. Παύλος: «Και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν του Θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ώστε να πράττωσι τα μη πρέποντα.» (Προς Ρωμαίους 1:28)

Και πώς κατάλαβε η Αγία Ελένη ότι ο σταυρός που ανακάλυψε ήταν του Ιησού και όχι των δύο ληστών που συσταυρώθηκαν με αυτόν; Μην ανησυχείτε! Οι ευφάνταστοι και αδίστακτοι αγιορείτες φρόντισαν να κατασκευάσουν ένα χοντροκομμένο μύθο και γι’ αυτό: «Εκεί έβαλε κι έσκαψαν η αγία. Κι οι κόποι της βραβεύθηκαν πολύ γρήγορα. Κάποια μέρα οι εργάτες ανέσυραν από τα χώματα το ιερό σύμβολο μαζί με τους σταυρούς των δύο ληστών. Τον γνήσιο Σταυρό τον διέκριναν από ένα θαύμα που έγινε με τη δύναμή Του. Μια νεκρή αναστήθηκε μόλις το ευλογημένο τούτο Ξύλο άγγιξε το κορμί της. Τότε η αγία πλημμυρισμένη από ανεκλάλητη χαρά κι αγαλλίαση κάλεσε τον επίσκοπο της Άγιας Πόλεως και ύψωσε τον Τίμιο Σταυρό, ενώ τα πλήθη των πιστών που συνέρρευσαν εκεί, με ευλάβεια μοναδική έψαλαν το “Κύριε ελέησον” .»

Χρειάζονταν άραγε όλ' αυτά τα παραμύθια για να προσελκύσουν μοναχούς και επισκέπτες στη μαγευτική χερσόνησο του επιβλητικού Άθωνα, που αναδύεται μεγαλοπρεπώς από το βόρειο Αιγαίο και η κορυφή του θαρρείς πως αγγίζει τον ουρανό; Μέσα σ’ ένα ανεπανάληπτου φυσικού κάλλους περιβάλλον, όπου τα παρθένα δάση με την τεράστια ποικιλία φυτών και δένδρων (κουμαριές, έλατα, καστανιές, πεύκα, λεύκες, δίπλα-δίπλα) και τα άφθονα γάργαρα τρεχούμενα νερά διηγούνται τη δόξα του Θεού και αναγγέλλουν τα έργα των χειρών αυτού, έναν απέραντο ναό με στέγη τον ουρανό, ποιο υγιές πνεύμα θα χρειαζόταν χειροποίητα αντικείμενα και λείψανα για να λατρέψει το Θεό; Ποια υγιής ψυχή θα έσκυβε μπροστά σε εικόνες, ζώνες, λείψανα, ξύλα και καρφιά για να προσεγγίσει το Θείο; Κι όμως, όλα αυτά συμβαίνουν στο Περιβόλι της Παναγίας. Αυτή είναι η Κιβωτός της Ορθοδοξίας, δηλαδή η ειδωλολατρική της ταυτότητα, όσο κι αν η Ορθοδοξία αλαζονικά και αυτάρεσκα ισχυρίζεται πως είναι μια μονοθεϊστική θρησκεία και η μόνη αποκεκαλυμμένη Αλήθεια.

Κι αν οι ειδωλολάτρες Ορθόδοξοι μοναχοί δε μπορούν να δουν το Θεό στην ομορφιά της Φύσης που τους περιβάλλει, δεν έχουν άραγε ποτέ διαβάσει τις δύο πρώτες από τις Δέκα Εντολές, τις οποίες ο Χριστός δεν ήλθε να καταργήσει, ώστε να γνωρίζουν ότι είναι ειδωλολάτρες; Δεν έχουν διαβάσει ποτέ το εδάφιο της αποκάλυψης που απαγορεύει την προσκύνηση οποιουδήποτε άλλου πλην του Θεού; «Και έπεσον έμπροσθεν των ποδών αυτού, δια να προσκυνήσω αυτόν. Και λέγει μοι· Πρόσεχε μη κάμης τούτο· εγώ είμαι σύνδουλός σου και των αδελφών σου, οίτινες έχουσι την μαρτυρίαν του Ιησού· τον Θεόν προσκύνησον (Αποκάλυψη 19:10) Και όταν καθιέρωναν το άβατον, επιδεικνύοντας το φυλετικό ρατσισμό που τους διακατέχει, δεν είχαν άραγε διαβάσει ποτέ τα λόγια του Αποστόλου Παύλου (Προς Γαλάτας 3:28): «Δεν είναι πλέον Ιουδαίος ουδέ Έλλην, δεν είναι δούλος ουδέ ελεύθερος, δεν είναι άρσεν και θήλυ· διότι πάντες σεις είσθε ένας εν Χριστώ Ιησού»; Και γιατί οι μοναχοί και όλος ο κλήρος έχουν φορέσει τις μαύρες, αραβοπερσικής προέλευσης, κελεμπίες,; Δε λένε ότι ο Χριστός αναστήθηκε; Για ποιον πενθούν; Τους λυπάται η ψυχή μου με τέτοιες βαριές στολές, μακριά γένια και μαλλιά, με τούτη τη ζέστη…

Κι αν δεν μελετούν τις Γραφές, με τι ασχολούνται οι μοναχοί εκεί στο Περιβόλι της Παναγίας; Με το να ενυπνιάζονται ενύπνια ειδωλολατρικής προέλευσης; Με το να μετράνε το κομποσκοίνι λέγοντας αδιαλείπτως το Κύριε Ελέησον, λες και ο Θεός είναι κουφός ή ανάλγητος και δε θέλει να τους ελεήσει; Με το να λιβανίζουν τα είδωλα, όπως την εικόνα Άξιον Εστί από το πρωί μέχρι το βράδυ, μπας και συγκινηθεί η Παναγία να παρακαλέσει το γιο της ώστε εκείνος να παρακαλέσει το Θεό για να τους κάνει τη χάρη να τους ελεήσει; Φοβάμαι πως το κατ’ ευφημισμόν Άγιο Όρος είναι απλά η κιβωτός της ειδωλολατρίας, το άντρο του θρησκευτικού σκοταδισμού. Την επόμενη φορά που θα βγάλουν στη γύρα το Άξιον Εστί ή άλλα "ιερά" συμπράγκαλα προς συγκέντρωση χρημάτων ας σκεφτούν ότι παρασύρουν χιλιάδες πιστών σε βαθύτερο πνευματικό σκοτάδι και ότι οι ίδιοι αμαρτάνουν αμαρτία βαριά.

Λυπάμαι που στενοχώρησα πολλούς με τα γραφόμενά μου. Προσπάθησα να είμαι ήπια όσο μπορούσα, αν και το θέμα μου προκαλεί θυμό και αγανάκτηση. Γλυκές οι παραδόσεις, γλυκύτερη όμως η Αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι. Όταν το υποτιθέμενο φως, που θάπρεπε να είναι η κρατούσα θρησκεία στη χώρα μας, έχει βυθιστεί στο σκοτάδι, είναι ν’ απορούμε που ολόκληρη η κοινωνία μας, με σημαιοφόρους την πολιτική ηγεσία, έχει περιέλθει σε ηθική εξαχρείωση και παρακμή; Όταν το υποτιθέμενο Άλας της Γης έχει χάσει την αλμυρότητά του, ποιος και με τι θ’ αλατίσει την κοινωνία για να μη σαπίσει; Αχ και ν’ άναβε μια σπίθα πνευματικής ανάνηψης στο Άγιο Όρος! Είμαι σίγουρη πως υπάρχουν και αγαθά πνεύματα εκεί. Αχ και ν’ άρχιζε μια επανάσταση συνειδήσεων από την Κιβωτό της Ορθοδοξίας! Αχ και νάκαναν όλοι οι έχοντες υγιή νου μια παρόμοια ευχή! Μακάρι να γινόταν ένα εθνικό θαύμα! Ονειρευτείτε παρακαλώ κι εσείς, οραματιστείτε μια καλύτερη κοινωνία, και βάλτε όλοι ένα μικρό λιθαράκι για να χτιστεί. Δυστυχώς δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα το κάνει αυτό για μας…

Πέμπτη, 21 Αυγούστου 2008

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ S.O.S

“ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ, ΧΩΡΙΣ ΠΑΤΡΙΔΑ”. Αυτό ήταν το αποκρουστικό σύνθημα των αναρχικών που αντίκρισα, γραμμένο με μαύρα κεφαλαία γράμματα πάνω στο τοιχίο από κόκκινα τούβλα που βλέπετε στη φωτογραφία. Τα συναισθήματα που μου προκάλεσε ήταν πολλά και ανάμεικτα: θλίψη, αγανάκτηση, απαισιοδοξία, ντροπή, και βάλε… Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, όμως, θα συμφωνούσα κι εγώ ότι το θέαμα της υποβαθμισμένης παραλίας της Αλεξανδρούπολης επιβεβαίωνε ότι τόσο οι τοπικοί όσο και οι εθνικοί άρχοντες, μαζί και ο λαός που δεν αντιδρά, δεν έχουν το θεό τους, και φαίνεται πως δε θεωρούν πια την Ελλάδα πατρίδα τους που πρέπει να σέβονται, ν’ αγαπούν και να φροντίζουν…

Στη δίωρη πρόσφατη επίσκεψή μου στην Αλεξανδρούπολη, στα πλαίσια μιας σύντομης οργανωμένης εκδρομής στη Θράκη, μετά το φαγητό είχα διαθέσιμη λιγότερο από μία ώρα για να γνωρίσω την πόλη. Με την ψηφιακή στο χέρι και ανυπόμονη να προφτάσω ν’ απαθανατίσω όσο περισσότερες φυσικές ομορφιές μπορούσα, περπάτησα στην πλατεία του εντυπωσιακού Φάρου, προχώρησα προς ένα μικρό άλσος και κατέβηκα μερικά σκαλιά σ' ένα πλάτωμα τσιμεντένιο, που δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς ήταν και ποια υπήρξε η χρήση του στο παρελθόν. Στην άκρη ήταν μια υποβαθμισμένη παραλία-σκουπιδότοπος κι ένα εγκαταλειμμένο κτίριο-βάση των Ναυτοπροσκόπων που εξωτερικά έκαιγε μια λάμπα μέρα μεσημέρι.

ΝΤΡΟΠΗ! Ήταν η μόνη λέξη που έβγαινε στα χείλη μου, ενώ ο θυμός ξεχείλιζε στην καρδιά μου. Κι επειδή οι εικόνες αξίζουν περισσότερο από χίλιες λέξεις, δεν θα σας κουράσω με δικά μου σχόλια. Θα παραθέσω μόνο μερικές φωτογραφίες, ευελπιστώντας ότι κάποιοι αρμόδιοι θα ντραπούν και θα κάνουν κάτι για ν’ αναβαθμίσουν την παραλία δίπλα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης - μιας όμορφης ακριτικής πόλης που θα έπρεπε να προσέχουμε ως κόρη οφθαλμού και να είμαστε εθνικά υπερήφανοι γι’ αυτήν. (Κάνοντας κλικ πάνω στις φωτογραφίες, θα δείτε την ασχήμια σε μεγέθυνση.)

Σάββατο, 9 Αυγούστου 2008

Θάψιμο ή Κάψιμο;

Εδώ σας θέλω! Μακάβριο θέμα, συγνώμη, αλλά είναι επίκαιρο: “Να με θάψουν ή να με κάψουν;” Αυτό είναι το καυτό ερώτημα που βασανίζει τον τελευταίο καιρό τους Ορθόδοξους Έλληνες, και ιδιαίτερα άτομα της τρίτης ηλικίας και τους κοντινούς ή μακρινούς συγγενείς τους. Για τους τελευταίους το θέμα είναι και οικονομικό. Το κάψιμο θα στοιχίζει, λέει, 2000€ (πού θα πάνε αυτά δεν το κατάλαβα…) ενώ το θάψιμο στοιχίζει 5000€. Αν τώρα θέλει κανείς να φτιάξει και μαρμάρινο τάφο, να υπολογίζει άλλα τόσα περίπου. Μ’ άλλα λόγια είναι χοντρά τα λεφτά για το θάψιμο. Κι εκεί που πάει ο φτωχός να καταλήξει στο κάψιμο και ν’ ανακουφιστεί, μπαίνουν οι παπάδες στη μέση και τον απειλούν με μη-ανάσταση! Σου λένε, μόνο όσοι θαφτούν θ’ αναστηθούν μια ημέρα των ημερών! Και σ’ αυτό είναι σίγουροι, σα να σε βλέπω και με βλέπεις. Το μόνο που δεν καταδέχονται να διευκρινίσουν είναι πώς το αποσυντεθειμένο εις τα εξ ων συνετέθη πτώμα θα χρησιμέψει ως πρώτη ύλη για το αναστημένο “σώμα” που, απ’ ό,τι λένε, δεν θα είναι υλικό σώμα σαν αυτό που έχουμε, αλλά κάτι αλλιώτικο. Αυτά όμως είναι λεπτομέρειες που αν και δεν έχουν αποσαφηνιστεί στα 2000 χρόνια του Χριστιανισμού, δε βιαζόμαστε, αφού η πολυαναμενόμενη από τους Χριστιανούς ανάσταση των σωμάτων θ’ αργήσει πολύ…

Πάντως, σε κάθε περίπτωση, με το άκουσμα του ενδεχόμενου της μη σίγουρης ανάστασης ο καλός Ορθόδοξος Χριστιανός κάνει πίσω σιγοψιθυρίζοντας: “Ας με θάψουν καλύτερα παρά να με κάψουν, ώστε να είμαι κι εγώ μέσα στην Ανάσταση…” Κι εκεί που ο άνθρωπος πάει να ηρεμήσει και να καταλήξει στην πατροπαράδοτη ταφή, μη λογαριάζοντας το κόστος του θαψίματος, έρχονται οι θιασώτες του καψίματος να του σπείρουν αμφιβολίες ως προς την ανάσταση ακόμη κι εκείνων που τα σώματά τους θα θαφτούν! Σου λένε, έτσι κι αλλιώς, στις μεγάλες πόλεις που υπάρχει πτωματοσυρροή, σε τρία χρόνια ξεθάβουν τους θαμμένους και ορθόδοξα διαβασμένους μακαρίτες και μακαρίτισσες, ρίχνουν τα οστά τους στο χωνευτήρι μαζί με τα κατάλληλα χημικά και τα κάνουν λιώμα. Και εύλογα αναρωτιούνται οι οπαδοί του καψίματος: “Άραγε όλοι οι ορθόδοξα θαμμένοι και μετά τρία χρόνια με χημικά λιωμένοι θ’ αποκλειστούν της μελλοντικής (ευσεβείς πόθοι…) ανάστασης νεκρών;” Εδώ κλονίζεται η πρώτη απόφαση του ανθρώπου κι επανέρχεται αμείλικτο το δίλημμα: “Αν τελικά η ανάσταση δεν εξασφαλίζεται ούτε με το θάψιμο ούτε με το κάψιμο, ας με κάψουν για να μην ταλαιπωρούνται οι συγγενείς μου με το να μου φτιάχνουν τάφο, να μου ανάβουν το καντήλι, και να λαδώνουν κάθε τόσο κάποιον παπά για να διαβάσει τρισάγιο στον τόπο ταφής.”

Στη συνέχεια, όμως, βγαίνει κάποιος παπάς σε τηλεοπτικό παράθυρο και επισείει άλλη απειλή στους Ορθόδοξους που θα επιλέξουν το κάψιμο αντί για θάψιμο. “Προσέξτε καλά”, τους λέει, “γιατί θα πάτε αδιάβαστοι!” “Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου”, του απαντά ο δημοσιογράφος, “για βάλε λίγο νερό στο κρασί σου. Υπάρχουν καλοί Χριστιανοί που θέλουν να διαβαστούν κανονικά με ολόκληρη την Ορθόδοξη νεκρώσιμη ακολουθία, και μετά να καούν.” “Όχι”, λέει ο παπάς, “αυτό δεν γίνεται!” “Γατί βρε παππούλη; Δεν είναι κρίμα κι άδικο να μη διαβάζει η Εκκλησία μια ευχή για την ανάπαυση της ψυχής του νεκρού;” Αλλά ο παπάς δεν συγκινείται από τέτοια. “Όποιος διάλεξε να παραβλέψει τους ιερούς κανόνες της Εκκλησίας, έθεσε εαυτόν εκτός της θείας χάριτος.” “Καλά, στις Ορθόδοξες εκκλησίες του εξωτερικού, οι ιερείς διαβάζουν ολόκληρη τη νεκρώσιμη ακολουθία ακόμη και σ’ αυτούς που επιλέγουν το κάψιμο. Δηλαδή εκείνοι είναι λιγότερο Ορθόδοξοι;”, διαμαρτύρεται ο δημοσιογράφος. “Δε γνωρίζω τι κάνουν έξω, πάντως εδώ είναι Ελλάδα και δεν γίνονται αυτά.”

Στην επίμονη διαμαρτυρία του δημοσιογράφου, ο παπάς αρχίζει ν’ αραδιάζει στίχους από τη νεκρώσιμη ακολουθία. «Xους ει και εις χουν απελεύσει…», είναι ο προσφιλέστερος στίχος που οι ρασοφόροι χρησιμοποιούν εναντίον των υπέρμαχων της καύσης των νεκρών. Και καλά εκείνοι που μπαίνουν σε κενοτάφια, που είναι πολύ της μόδας τις τελευταίες δεκαετίες ιδίως στη επαρχία, γιατί διαβάζονται κανονικά από την Εκκλησία; Αυτοί απελαύνονται σε θάλαμο από μπετόν κι όχι στο χώμα. Λοιπόν; Γιατί τάχατες οι ιερείς δεν το καταδικάζουν και αυτό; Σου λένε και το άλλο, ότι “το σώμα είναι ναός του Αγίου Πνεύματος”, και δεν πρέπει να κακοποιείται με την καύση. Άααλλο αστείο επιχείρημα κι αυτό. Μα το πνεύμα, δε βρίσκεται πια στο πτώμα, έχει φύγει. Γι’ αυτό λέμε κι ότι ο/η τάδε “εξέπνευσε”. Άρα έχουμε να κάνουμε μ’ ένα άψυχο κουφάρι, άδειο κέλυφος, που αν δεν καεί θα μετατραπεί σε σκουλήκια. Αυτό δεν είναι κακοποίηση; Τα ερωτήματα βέβαια είναι ρητορικά διότι “ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος…” Όταν ο θρησκευτικός φανατισμός έχει εκτοπίσει τη λογική, ο άνθρωπος απλά παραλογίζεται.

Το ιλαροτραγικό, όμως, είναι ότι ενώ οι ευσεβείς Ορθόδοξοι ιερείς προσεύχονται να διαλυθεί το σώμα του νεκρού εις τα εξ ων συνετέθη, έχουν στήσει ανά την Επικράτεια, με ιδιαίτερη προτίμηση στα νησιά του Ιονίου, δεκάδες σκελετούς υποτιθέμενων αγίων που δεν έλιωσαν! Μάλιστα, το μη λιώσιμο κάποιου νεκρού, πρώην μοναχού, π.χ., θεωρείται από την Εκκλησία τεκμήριο αγιότητας και εκτίθεται για προσκύνημα διότι τάχα κάνει θαύματα! Παρόλ' αυτά, για το λαό το να μη λιώσει κάποιος θεωρείται δυσοίωνο γεγονός. Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι μια αποτρόπαια κατάρα που συνηθίζεται στον τόπο μας μεταξύ των απερίτμητων στη γλώσσα που λέει: “Να πεθάνει και να μη λιώσει!”, ο τάδε ή ο δείνα που τους έφταιξε. Είναι απορίας άξιον, λοιπόν, γιατί κάτω από την Αγία Τράπεζα όλων των ναών φυλάσσονται οστά υποτιθέμενων, συνήθως ανώνυμων, 'αγίων' που δεν έλιωσαν. Πάει πουθενά το μυαλό σας; Ποιοι άλλοι χρειάζονται οστά και κρανία για να κάνουν τις μυσταγωγικές τελετές τους; Ελάτε τώρα! Κάτι θα έχετε ακούσει στις ειδήσεις. Κάτι το μυστηριώδες συμβαίνει λοιπόν με τα οστά γενικώς· κάποιο μυστικό κρύβουν για να είναι τόσο περιζήτητα… Όχι βέβαια πως η Ορθόδοξη λατρεία έχει καμία σχέση με τη μαγεία. Όοοοχι! Απλά αλχημιστές είναι οι ιερωμένοι, που ισχυρίζονται ότι έχουν την εξουσία να μετουσιώνουν το ψωμί και το κρασί σε σώμα κι αίμα του Χριστού, δηλαδή του Θεού κατά το δόγμα της “Αγίας Τριάδος”. Και γι’ αυτή τη μετουσίωση, φαίνεται πως χρειάζονται οστά κάτω από την Αγία Τράπεζα!!!

Για να επανέλθω στη νεκρώσιμη ακολουθία, την οποία οι υποτιθέμενοι εκπρόσωποι του Θεού της αγάπης αρνούνται σε όσους επιλέγουν ν’ αποτεφρωθούν, παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από τα όσα διαβάζονται στην Εκκλησία: «Ναι, Κύριε ο Θεός ημών, νικησάτω σου το άμετρον έλεος, και η φιλανθρωπία η ανείκαστος· και είτε υπό κατάραν πατρός ή μητρός, είτε τω ιδίω αναθέματι υπέπεσεν ο δούλος σου ούτος, είτε τινά των ιερωμένων παρεπίκρανε, και παρ’ αυτού δεσμόν άλυτον εδέξατο, είτε υπό Αρχιερέως βαρυτάτω αφορισμώ περιέπεσε, και αμελεία και ραθυμία χρησάμενος, ουκ έτυχε συγχωρήσεως, συγχώρησον αυτώ δι’ εμού του αμαρτωλού και αναξίου δούλου σου· και το μεν σώμα αυτού εις τα εξ ων συνετέθη διάλυσον, την δε ψυχήν αυτού εν σκηναίς Αγίων κατάταξον.»

Λοιπόν, έχω να κάνω μια πρόταση στους τον κώνωπα διυλίζοντας και την κάμηλο καταπίνοντας ιερείς: στις περιπτώσεις νεκρώσιμης ακολουθίας για κάποιον που επέλεξε την αποτέφρωση, να προσθέσουν κι αυτό στη λίστα των προς συγχώρηση αμαρτημάτων και ν’ αφαιρέσουν το «διάλυσον εις τα εξ ων συνετέθη» αφού σκανδαλίζονται. Έτσι, και οι συγγενείς του νεκρού θα παρηγορηθούν ότι ο άνθρωπός τους δεν πήγε αδιάβαστος και οι ιερείς θα μας αποδείξουν ότι η αγάπη μέσα τους υπερισχύει του θρησκευτικού φανατισμού και της προσκόλλησης στο γράμμα του εκκλησιαστικού νόμου. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάνε ότι το μεν γράμμα σκοτώνει το δε πνεύμα της αγάπης ζωοποιεί.

Αυτά ως προς την μεταχείριση του σώματος-πτώματος. Τώρα το τι προτιμά η ψυχή αμέσως μετά την αποχώρησή της από το σώμα, ποια μεταχείριση του πρώην χωμάτινου κελύφους της κάνει κρύο ή ζέστη, μ’ άλλα λόγια αν νιώθει καλύτερα με το θάψιμο ή με το κάψιμο, είναι ένα μεταφυσικό ερώτημα που κανείς δεν μπορεί ν’ απαντήσει μετά βεβαιότητας. Ίσως, παρατηρώντας από “ψηλά” το σώμα της να καίγεται να νιώθει κάποιο σοκ. Ίσως, παρατηρώντας το θαμμένο σώμα της ατόφιο, να τελεί υπό σύγχυση για το αν είναι ζωντανή/ος ή όχι, και σε κάποιες περιπτώσεις να προσπαθεί να ξαναμπεί σ’ αυτό (zombie). Αυτά τα ερωτήματα βέβαια είναι για όσους πιστεύουν στην επιβίωση της ψυχής μετά το ξεψύχισμα, έστω για κάποιο διάστημα μέχρι τον αποκαλούμενο δεύτερο θάνατο.

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2008

Ωδή στις φυλές του Διαδικτύου


Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
‘Επαναστάτες’ μέσω ασφαλούς Διαδικτύου,
Επίδοξοι ‘ιεραπόστολοι’ της ηθικής,
Και εραστές του ηλεκτρονικού εμφυλίου.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Ήρωες των αναίμακτων διαδικτυακών αγώνων,
Θύματα μιας αλλοπαρμένης εποχής,
Που αποδυθήκαμε να λύσουμε προβλήματα αιώνων.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Αιθεροβάμονες, ξερόλες και ουτοπιστές,
Μοναχικοί ιδεολόγοι καθ’ επιλογής,
Κηρύξαμε ανένδοτο ως τάχατες αλτρουιστές.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Π’ αναζητούμε λίγη συντροφιά και κάποια επικοινωνία,
Για να ξεπλύνουμε το στίγμα της ντροπής,
Από τις αμαρτίες που μαστίζουνε την κοινωνία.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Νέοι οι πιο πολλοί με ηλεκτρονικές κουκούλες,
Και προσπαθούμε ν’ απαλύνουμε τον πόνο της πληγής,
Π’ άνοιξαν μέσα μας οι εξουσιαστές και φαταούλες.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Προσκεκλημένοι αόρατου και “γενναιόδωρου” οικοδεσπότη,
Που φαίνεται πως είναι πονηρός και ευφυής,
Επινοώντας μια ακίνδυνη εκτόνωση με τα ‘γιατί’ και τα ‘διότι’.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Και μάλλον πιο πολλοί θα γίνουμ’ αύριο,
Και προσπαθούμε δια της εις άτοπον απαγωγής,
Να λύσουμε προβλήματα για ’να καλύτερο μεθαύριο.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Που κρούομε ηλεκτρονικά εις των κουφών τις θύρες
Ρίχνουμε λέξεις στη οθόνη του PC ολονυχτίς,
Σε μια προσπάθεια ν' αποτρέψουμε τις ψυχικές ‘πλημμύρες’.

Είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς,
Και αν ιδρώνει κανενός τ’ αυτί ποσώς ενδιαφέρει,
Εμείς απλά τη βρίσκουμε με το κουτί της εποχής,
Κι η δωρεάν εκτόνωση στο Internet συμφέρει.

Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

Να κρίνω ή να μην κρίνω;


Πολλές φορές ανησυχώ,
Που κρίνω όπως κρίνω…
Και νύχτες άυπνη περνώ,
Μπας και κολάζομαι μ’ αυτό;

Πού είναι η αγάπη μου, ρωτώ,
Τι νιώθω για όσους καταγγέλλω;
Μα είναι προφανές, νιώθω θυμό,
Και τη γαλήνη της ψυχής την ξαποστέλλω.

Γνωρίζω δα πως η αγάπη είναι ζωή,
Και πως το μίσος θανατώνει,
Τόσο τον ίδιο που μισεί,
Όσο κι εκείνον που πληγώνει.

“Μα τι να κάνω;” τότε ερωτώ
Τον άλλο Εαυτό μου,
Πρέπει τα άδικα να καταπιώ;
Πω, πω! Εκεί θολώνει το μυαλό μου…

Εντάξει, λέω προς στιγμή,
Αγάπα και τον κλέφτη και τον εκμεταλλευτή,
Και μίσησε μόνο την πράξη την κακή!
Ίσως μ’ αυτό να βρει ανάπαυση η ψυχή…

Μα είναι το κακό ξεχωριστό απ' τον Κακό;
Αχ, δυσκολεύομαι αυτά να ξεχωρίσω.
Τι είναι τάχα το κακό;
Κάποιο δαιμόνιο που πρέπει να ξορκίσω;

Δεν είναι ο Κακός που φτιάχνει το κακό;
Ή μπας και τούχει μπει απέξω;
Μπας κι είναι κάποια πάθηση,
Που με Αγάπη πρέπει να γιατρέψω;

Αχ, είναι τόσο βασανιστικό!
Να μην κρίνω για να μην κριθώ;
Μα αν κανείς δεν κρίνει τον Κακό,
Εντός ολίγου θα εκλείψει το καλό!

Αλλά γιατί σαν κρίνω τον Κακό,
Να νιώθω τρικυμία στην ψυχή μου,
Ωσάν να έκανα κάτι κακό;
Μήπως πρέπει να γίνω ένα φυτό;

Πολύ θα ήθελα στη ζούγκλα να κρυφτώ,
Ώστε διλήμματα σαν τούτα να μην έχω.
Αλλά κι εκεί θα με κατέτρωγε η οργή,
Αφού τα φυτοφάγα γίνονται των σαρκοφάγων η τροφή…

Μα είναι δίκαιο κι αυτό;
Αναρωτιέμαι και φρικιάζω…
Δικαιοσύνη δε θα βρεις σε τούτη τη ζωή,

Κατέληξα κι αναστενάζω…

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2008

O Εμπαιγμός με τα δήθεν «Πόθεν Έσχες»

Όπως “δημοκρατικά” έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια, δόθηκαν και φέτος καλοκαιριάτικα στη δημοσιότητα, εν μέσω αυστηρής λιτότητας του λαού, τα προκλητικά «Τι Έσχες», κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενα και «Πόθεν Έσχες», των “πατέρων του έθνους”. Καμαρώστε τους στην ιστοσελίδα: http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_31/07/2008_242682

Μήπως τώρα κανένας αφελής αναρωτιέται γιατί ο Αλογοσκούφης, στη διαβόητη "Φορολογική Μεταρρύθμιση" κατάργησε πέρυσι το φόρο μεγάλης ακίνητης περιουσίας, ή το φόρο κληρονομιάς; Τα καλά και συμφέροντα, προφανώς. Οι άνθρωποι πρέπει να ευλογήσουν πρώτα τα γένια τους, και τούτο επιμελώς κάνουν. Είχα βγει από τα ρούχα μου όταν στο φυλλάδιο της φορολογικής μεταρρύθμισης είχα διαβάσει ότι για αξία ακινήτου 500.000€, ο φόρος κληρονομιάς που πρώτα ήταν 74.000€ τώρα γινόταν 4.050€. Άσχετα τώρα αν ο παρ' ολίγον εθνικός μας ευεργέτης Γ. Αλογοσκούφης τρέχει και δεν φτάνει για να μαζέψει τη σκούφια του και να καλύψει τις μαύρες τρύπες του προϋπολογισμού, ετοιμαζόμενος να επιπέσει σαν το κοράκι στους μισθωτούς και τους συνταξιούχους για το καθιερωμένο άρμεγμα. Να τ' αποδώσουμε όλα αυτά σε άγρια ταξική πολιτική, που λέει και η φτωχούλα Α. Παπαρήγα του πλούσιου ΚΚΕ, και σε έλλειψη πολιτικού ήθους ή μήπως είναι και θέμα δείκτου νοημοσύνης;

Προσοχή όμως, μην αφήσετε το επιβλαβές συναίσθημα της ζήλιας να σας καταλάβει. Οι γιατροί λένε ότι κάνει κακό στη χολή, εξού και η λέξη “χολοσκάω”. Απλά καμαρώστε τους και χαρείτε που οι εκπρόσωποί μας δε φυτοζωούν σαν τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους χαμηλόμισθους και τους άνεργους. Θυμηθείτε και την παροιμία ότι νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, και να χαιρόσαστε που με την ανοχή και τις ευλογίες μας οι εκπρόσωποί μας περνούν καλά κι εμείς χειρότερα. Άλλωστε όλα τα ρεαλιστικά παραμύθια κάπως έτσι δεν τελειώνουν; Θα μου πεις τούτο το παραμύθι (δύσοσμη 'κολόνια') κρατάει χρόνια και μας έχει γίνει εφιάλτης. Δίκιο έχετε, αλλά μην ξεχνάτε, όπως μας είχε πει κι ο Κ. Μητσοτάκης, ότι “δεν είμαστε όλοι ίσοι”, διάολε. Μερικοί, οι γαλαζοαίματοι της Δημοκρατίας “μας”, έχουν ντελικάτα στομάχια και χρειάζονται αστακούς και μαύρο χαβιάρι για να καρδαμώσουν. Άλλοι, οι πολλοί, παιδιά ενός κατώτερου θεού, αρκούνται στο ψωμοτύρι και στα λάχανα. Ένα είδος λάχανου στο οποίο το στομάχι μας έχει εθιστεί είναι και το λεγόμενο κουτόχορτο. Καλά, το τι κουτόχορτο μας έχουν ταΐσει οι μαθητευόμενοι μάγοι της πολιτικής και της ανοικονόμητης οικονομίας δεν περιγράφεται με λέξεις. Έχει πρασινίσει το σ***ό μας με το συμπάθιο.

Επίσης, μην κάνετε άσκοπους υπολογισμούς για να βγάλετε άκρη πώς διάολο από την “πενιχρή” βουλευτική αποζημίωση που ισχυρίζονται οι 300 ότι παίρνουν - κι όπου νάναι θα δώσουν στους εαυτούς τους κι άλλη αύξηση - καταφέρνουν ν’ αποταμιεύουν τόοοοσα πολλά. Μια τέτοια ενασχόληση θα είναι σα να προσπαθείτε να τετραγωνίσετε τον κύκλο και θα σας τρελάνει αν επιμείνετε να το ψάχνετε. Αόρατοι γαρ οι μιζοδότες και σκοτεινές οι συναλλαγές τους, ενώ βλοσυροί είναι εκείνοι που τους καλύπτουν. Πάντως, αυτό που προσωπικά μ’ ενοχλεί περισσότερο είναι το ότι μας θεωρούν όλους ηλίθιους και, χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, μας επισείουν προκλητικά την κατάπτυστη λίστα του “τι έσχες”, όντας πεπεισμένοι ότι κανενός η αγανάκτηση δεν θα γίνει επικίνδυνη για δαύτους. Μεγάααλη εφεύρεση η “Δημοκρατία” παιδιά… Είναι ένα είδος προστατευτικής ασπίδας για τους τριακόσιους, που τους δίνει το δικαίωμα να κυβερνούν και να συμπεριφέρονται λάθος. Το ιλαροτραγικό είναι ότι πολλοί από τους πολλά έχοντες και κατέχοντες εθνοπατέρες (βλέπε Αλαβάνος) το παίζουν και γνήσιοι σοσιαλιστές!

Και μια και κανείς δε φοβάται το μεγαλόψυχο και ανεκτικό λαό, προτείνω να δοθούν στη δημοσιότητα και τα εξής:

Πόθεν έσχες (όχι το ‘τι έσχες’) των ανωτέρων δικαστικών
Πόθεν έσχες (όχι το ‘τι έσχες’) των εφοριακών
Πόθεν έσχες (όχι το ‘τι έσχες’) των μεγαλοδημοσιογράφων
Πόθεν έσχες (όχι το ‘τι έσχες’) των προέδρων και διευθυντών των δημοσίων οργανισμών και Υπουργείων.
Επίσης, να μας γνωστοποιήσουν με τι δανεικά κι αγύριστα έχουν χρηματοδοτηθεί τα ιδιωτικά κανάλια.

Πολλά αιτήματα από μια "voice in the wilderness", θα μου πείς...
Αυτά τα λίγα για σήμερα, επειδή κάνει και ζέστη, και καλό μήνα παιδιά!