ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Ηγούμενος Εφραίμ: ο απόλυτος εξευτελισμός του ράσου!

Για να είμαι ειλικρινής, όταν τον βλέπω μου θυμίζει τον Ρασπούτιν. Μεγάλη φαντασία έχω; Εσείς δε βλέπετε κάποιες ομοιότητες; Ελάτε τώρα, “ευσεβείς Ορθόδοξοι Χριστιανοί”, βάλτε τα γυαλιά σας, τα εσωτερικά γυαλιά εννοώ, αυτά της διάκρισης. Τι; Φοβάστε να φορέσετε τα πνευματικά σας γυαλιά μπας και δείτε τα σημεία και τέρατα της Ορθοδοξίας; Εδώ που τα λέμε, δεν περιμέναμε τα οικονομικά εγκλήματα του Βατοπεδίου στα οποία ενέπλεξαν τον καημένο τον Εφραίμ οι λήσταρχοι της Ελλάδας – διεφθαρμένοι και ηλίθιοι πολιτικοί με όλο το σκυλολόι των παρατρεχάμενών τους – για ν’ αντιληφθούμε το πυκνό σκοτάδι στο οποίο έχει περιέλθει η ‘αγία’ Ορθοδοξία μας.

Η αλήθεια είναι ότι πολλά και δύσοσμα έχουμε ακούσει να συμβαίνουν κάτω από τα ράσα και πίσω από τους τοίχους των εκκλησιών και των μοναστηριών, ενώ ένας Δεσπότης βρίσκεται ήδη στη φυλακή.

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Ευγενία Μανωλίδου: Αμάρτησα για να με γνωρίσετε…

Στον αστερισμό της τηλεοπτικής κρεατομηχανής που έχει προ πολλού εισέλθει η κοινωνία μας, όλοι έχουν δικαίωμα στον αυτοεξευτελισμό, ακόμη και ταλαντούχοι μουσικοσυνθέτες και μαέστροι. Και όλοι, μα όλοι και όλες, ακόμη και οι καλύτεροι μεταξύ μας, έχουν δικαίωμα να κάνουν κάτι για το οποίο αύριο-μεθαύριο θα ντρέπονται. Δυστυχώς για τον τόπο μας, η Ευγενία Μανωλίδου δεν ήταν η εξαίρεση στον κανόνα… Της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει στο άψε-σβήσε διάσημη, και την άρπαξε χωρίς αναστολές. Πολλοί γαρ την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό μίσησαν, τη δε δόξα και το χρήμα ελάχιστοι!

Το θλιβερό είναι ότι η μαέστρος-παρουσιάστρια έχει συνειδητοποιήσει ότι αυτό που κάνει με το τηλεοπτικό σκουπίδι της, “Η Στιγμή της Αλήθειας”, οδηγεί σε εξευτελισμό τους καλεσμένους της και ιδιαίτερα τους υποβαλλόμενους στον “ορό” καλωδιωμένους πρωταγωνιστές της διαβόητης εκπομπής της. Γι’ αυτό και ομολόγησε ότι η ίδια δεν θα έπαιρνε ποτέ τη θέση τους, αλλά ούτε στο σύντροφό της θα επέτρεπε κάτι τέτοιο. Και επειδή, όπως λένε και οι Γραφές, «Εκ των λόγων σου θέλεις καταδικαστεί», η συμπαθέστατη κατά τ’ άλλα κ. Μανωλίδου έχει δημοσίως αυτοκαταδικαστεί. Κάνει κάτι που η συνείδησή της δεν το εγκρίνει! Παρουσιάζει μια εκπομπή που καταρρακώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, απλά επειδή έκρινε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να τη γνωρίσει το Πανελλήνιο σε χρόνο μηδέν. Και όντως τη γνωρίσαμε…

Όμως, για ν’ αναχαιτιστεί η κατρακύλα προς την εξαχρείωση της ηθικά χειμαζόμενης κοινωνίας μας, ο κόσμος χρειάζεται περισσότερο πρότυπα αξιοπρέπειας, ηθικής ακεραιότητας και σεμνότητας παρά ταλαντούχους μουσικοσυνθέτες ή εμφανίσιμες τηλεπαρουσιάστριες. Η κυρία Μανωλίδου επέλεξε τον εύκολο δρόμο για να γίνει διάσημη, κι έτσι αυτοκαταδικάστηκε ηθικά. Στη συνείδηση των σκεπτόμενων ανθρώπων έχει καταταγεί ως παράδειγμα προς αποφυγή - ένα θλιβερό σύμπτωμα της ηθικής παρακμής και της έκπτωσης αρχών και αξιών της εποχής μας.

«Μια γυναίκα που μπορεί να κάνει παιδιά, μπορεί να κάνει τα πάντα· από κει και πέρα ας λένε ό,τι θέλουν. Δε με πειράζει», δήλωσε ναζιάρικα η κ. Μανωλίδου στον Κώστα Χαρδαβέλλα, κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παρουσίασε στον “Αθέατο Κόσμο” στις 11 Νοεμβρίου του 2008! Προφανώς, τουλάχιστον τη στιγμή που έλεγε αυτά τα λόγια, η μουσικοσυνθέτης ήταν υπερήφανη για το τηλεοπτικό της “κατόρθωμα”. Και βεβαίως μια γυναίκα που μπορεί να κάνει παιδιά μπορεί αναμφίβολα να κάνει και κάτι για το οποίο τα παιδιά της αύριο θα ντρέπονται… Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία περί αυτού. Το δύσκολο για τις μητέρες, όσο και για τους πατέρες, είναι να κάνουν πράγματα για τα οποία τα παιδιά τους, όταν ενηλικιωθούν, και αν βεβαίως είναι ηθικά συνειδητοποιημένα, θα νιώθουν υπερήφανα. Προς το παρόν τα παιδιά της κ. Μανωλίδου στέλνονται για ύπνο όταν η διάσημη, επί τέλους, μητέρα τους βοηθάει στον εκούσιο αυτοεξευτελισμό των καλεσμένων της… Γιατί άραγε τα στέλνει για ύπνο; Προφανώς διότι ντρέπεται γι’ αυτό που κάνει και δε θέλει να το δουν τα παιδιά της. Όμως, πόσα άλλα μεγαλύτερα ή μικρότερα παιδιά παρακολουθούν τη μηδενιστική εκπομπή της και ζημιώνονται ψυχικά και συναισθηματικά; Γι’ αυτά προφανώς δε νοιάζεται.

Από τη συνέντευξη της κ. Μανωλίδου στον Κώστα Χαρδαβέλλα βγήκε η είδηση ότι η καλή μας Ευγενία δέχτηκε να παρουσιάσει την περιβόητη εκπομπή-σκουπίδι ώστε να γίνει γνωστή και να μάθουν οι Έλληνες το ταλέντο και το έργο της ως μουσουργού και μαέστρου κλασσικής ορχήστρας. «Οκτώ χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά και δεν ασχολήθηκε ποτέ κανείς μαζί μου. Και ξαφνικά, μετά από αυτή την εκπομπή όλοι ασχολούνται με μένα», είπε η Ευγενία στον Κώστα Χαρδαβέλλα. Μα φυσικά, κ. Μανωλίδου! Ως γνωστόν τα πλήθη αρέσκονται στη σαβούρα και βαριούνται την ποιότητα. Μήπως άραγε γι’ αυτό πρέπει οι καλλιτέχνες να τους προσφέρουν σαβούρα; Και αν λειτουργοί της τέχνης, κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενοι πνευματικοί άνθρωποι, προσφέρουν σαβούρα στο τηλεοπτικό κοινό, πώς θα βοηθήσουν ώστε ν' ανεβεί το πνευματικό επίπεδο των όχλων; Αν εκείνοι που η Φύση τους έταξε ταγούς άγονται και φέρονται από τις προτιμήσεις των όχλων, ποιος θα βοηθήσει στην ηθική εξυγίανση της κοινωνίας;

Και το ερώτημα που θέτουν πολλοί είναι: Ήταν απαραίτητο και μονόδρομος η κ. Μανωλίδου να συνεργήσει στο διασυρμό και την καταρράκωση της αξιοπρέπειας συνανθρώπων της μέσα από μια τηλεοπτική εκπομπή, με στόχο να γνωρίσουμε το μουσικό έργο της και ν’ αγοράσουμε τους δίσκους της; “Έπρεπε”, λέει η ίδια και συμφωνεί και ο σύντροφός της Βουλευτής του ΛΑ.Ο.Σ, κ. Άδωνις Γεωργιάδης. Μα αν είναι έτσι, δεν θα μπορούσε άραγε να δίνει προσωπικές συνεντεύξεις στα τηλεοπτικά κανάλια και να έβγαζε μόνο τα δικά της άπλυτα στη φόρα; Και τούτη είναι μια δοκιμασμένη συνταγή για να γίνει κάποιος “αναγνωρίσιμος” στη σημερινή κουλτούρα του τίποτα. Θα μπορούσε, π.χ., μετά τη θριαμβευτική επάνοδό της από τους Ολυμπιακούς του Πεκίνου, να περιφέρεται στα κανάλια παρουσιάζοντας το Ολυμπιακό Συμφωνικό Κονσέρτο που συνέθεσε και απαντώντας σε σκληρές προσωπικές ερωτήσεις όπως, π.χ.: “Πόσο ερωτευμένη είστε με τον Άδωνι;”, “Μήπως κάποιες φορές προσποιείστε ότι έχετε οργασμό για να μη δυσαρεστήσετε το σύντροφό σας;”, “ Έχετε κάνει έρωτα με γυναίκα;”, “Είχατε απατήσει τον πρώην σύζυγό σας;”, “Τι ρόλο παίζει το χρήμα στη ζωή σας;”, και άλλα σκληρότερα, περίπου σαν τα ακατονόμαστα που ρωτάει τους καλεσμένους της εκπομπής της. Όπως προείπα, όλοι έχουν δικαίωμα στον αυτοεξευτελισμό αλλά ουδείς έχει δικαίωμα να συνεργεί στον εξευτελισμό συνανθρώπων απλά και μόνο επειδή δέχονται να ξεσκίσουν την αξιοπρέπειά τους και να ρίξουν ‘μολότοφ’ στις διαπροσωπικές τους σχέσεις στο βωμό του χρήματος, έστω κι αν αυτό κάποτε γίνεται κάτω από την πίεση επιτακτικών αναγκών.

Ευγενία Μανωλίδου, με την εκπομπή σου “Η Στιγμή της Αλήθειας” μπορεί να έγινες ευρέως γνωστή, μπορεί στο μέλλον να πουλήσεις περισσότερους δίσκους με τη μουσική σου, αλλά πίστεψέ με, έχασες κάτι πιο πολύτιμο: το σεβασμό του εσωτερικού Ανώτερου Εαυτού σου που εκφράζεται ως συνείδηση και την εκτίμηση των συνειδητοποιημένων συνανθρώπων σου. Λένε πως η μουσική εξημερώνει τα ανθρώπινα ένστικτα. Πώς γίνεται και δεν σε βοήθησε να ξεπεράσεις τη δίψα για άμεση αναγνώριση και δόξα; Δε σε πήραν δα και τα χρόνια για να βιάζεσαι τόσο πολύ να σε γνωρίσουμε! Πώς γίνεται να κρύβεις μέσα σου τόση ματαιοδοξία; Υπάρχουν ταλαντούχοι και εμπνευσμένοι δημιουργοί που το έργο τους αναγνωρίζεται μόνο μετά θάνατον. Εσύ όμως βιάστηκες… Κι αν η μουσική που γράφεις δεν μπορεί να εξυψώσει εσένα την ίδια πάνω από τις συνήθεις ανθρώπινες αδυναμίες, πώς θα μπορέσει να εξυψώσει σ’ ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο αυτούς που την ακούνε; Αυτό δεν είναι, δεν πρέπει να είναι, το ζητούμενο της τέχνης; Ή μήπως είναι η στιγμιαία τέρψη των αισθήσεων;

Κακά τα ψέματα, Ευγενία μου. Για ν’ αγγίξει και να μεταλλάξει η μουσική την ανθρώπινη ψυχή πρέπει να είναι φορτισμένη με θετική θεία ενέργεια. Μόνον όταν η μουσική γράφεται και προσφέρεται σαν ύμνος προς το Σύμπαν, μόνο όταν ο μουσουργός δεν επιδιώκει ούτε χρήμα ούτε δόξα από τις μελωδίες που εμπνέεται – αν είναι νάρθει θε να ’ρθει… – το έργο του έχει δύναμη για ανύψωση και αναγέννηση της ανθρώπινης ψυχής. Όμως, για να γίνει αυτό, πρέπει ο καλλιτέχνης να έχει πρώτα αφιερώσει τη ζωή και το έργο του σ’ ένα ιδανικό. Και τι ανώτερο ιδανικό μπορεί να υπάρξει από την εξύψωση του πνευματικού επιπέδου των ανθρώπων; Δυστυχώς, κ. Μανωλίδου, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Έπαιξες κι έχασες. Όμως, μικρή είσαι ακόμη και μπορείς να επανορθώσεις. Στο χέρι σου είναι να κάνεις τη στροφή, αν και τώρα πια, δυστυχώς για σένα, στη συνείδηση όσων διαβάζουν ψυχές δεν θ' αποκατασταθείς πολύ εύκολα. Και να θυμάσαι, η τηλεόραση τρώει τα παιδιά της...

Θα κλείσω το άρθρο τούτο με παράθεση του επίλογου του Κώστα Χαρδαβέλλα, από την περιώνυμη συνέντευξη: «Έπρεπε να φτάσουμε στο σκληρό ριάλιτι της εκπομπής “Η στιγμή της Αλήθειας” για να γνωρίσουμε την κυρία Μανωλίδου; Κι αυτό το ερώτημα μας αφορά όλους πλέον.» Όοοχι κύριε Χαρδαβέλλα! Αυτό το ερώτημα δεν αφορά εμένα που δεν με ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μου. Και βεβαίως δεν αφορά τον άνεργο, το μεροκαματιάρη, το χαμηλοσυνταξιούχο. Τι θα μπορούσαμε όλοι εμείς οι ανώνυμοι να κάνουμε ώστε να καταστήσουμε την κ. Μανωλίδου γνωστή στο Πανελλήνιο; Εκτός αν περιμένατε να κατεβούμε στους δρόμους και να κάνουμε συλλαλητήριο υπέρ της μουσικής της κ. Μανωλίδου, ή να πάμε μαζικά στο αεροδρόμιο για να την υποδεχτούμε μετά βαΐων και κλάδων όταν επέστρεφε από το Πεκίνο. Εσάς όμως, κύριε Χαρδαβέλλα, εσάς και όλους εκείνους που έχουν την εξουσία ενός μικροφώνου κι ενός τηλεοπτικού φακού, ποιος σας εμπόδισε να καλέσετε την κ. Μανωλίδου στις εκπομπές σας και να παρουσιάσετε το έργο της και μία και δύο και δέκα φορές; Ποιος σας εμπόδισε εσάς και τους συναδέλφους σας να διαφημίσετε το ταλέντο και το έργο της κ. Μανωλίδου; Ποιος σας εμπόδισε να εθίσετε το λαό σε ποιοτικές εκπομπές; Εσείς οι δημοσιογράφοι και οι ιδιοκτήτες των ηλεκτρονικών και έντυπων ΜΜΕ έχετε την απόλυτη ευθύνη για το επίπεδο του λαού που καταγγέλλετε ότι αρέσκεται να καταβροχθίζει τηλεοπτικά σκουπίδια. Εσείς έχετε επιλέξει να τον ταΐζετε ψυχοφθόρα τηλεοπτική σαβούρα για χάρη της τηλεθέασης και των κερδών σας. Εσείς, λοιπόν, ας όψεστε, κι ας μην παριστάνετε τους αθώους.

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2008

Από την απατηλή φούσκα στην ύφεση

Τα παγκόσμια γεγονότα δε συμβαίνουν από μόνα τους. Κάποιοι τα κάνουν να συμβούν, και τα περισσότερα δρομολογούνται από εκείνους που κινούν τα νήματα της παγκόσμιας οικονομίας πίσω από τη σκηνή.

ΚΡΙΣΗ! ΚΡΙΣΗ! ΥΦΕΣΗ! Έχουμε αρχίσει ήδη να παραμιλάμε... Από πού και πώς ξεκίνησε η κρίση; Πώς μας προέκυψε έτσι ξαφνικά; Κατά την ταπεινή μου άποψη, η χρηματιστική και χρηματιστηριακή κρίση είναι μια καλοστημένη απάτη σε παγκόσμιο επίπεδο, όπως ήταν και όλες οι προηγούμενες, μικρότερες ή μεγαλύτερες, που έχει καταγράψει η ιστορία. Και η παρούσα ΚΡΙΣΗ είναι μια ενορχηστρωμένη υπεξαίρεση των χρημάτων των λαών, κοινώς ληστεία, η οποία, όπως είναι φυσικό, συνεπάγεται και κρίση της πραγματικής οικονομίας, αυτό που ονομάζουμε ύφεση. Όταν αδειάζουν οι τσέπες του λαού, δεν γίνεται κατανάλωση, οι εταιρείες δεν πουλάνε, δεν βγάζουν κέρδη, απολλύουν υπαλλήλους και στο τέλος πολλές κλείνουν. Έτσι, η ανεργία αυξάνεται μαζί και φτώχεια, ενώ σε ακραίες περιπτώσεις τα κράτη χρεοκοπούν. Δεν υπάρχει τίποτα το μυστήριο, τίποτα το μεταφυσικό στη δημιουργία μιας εθνικής χρεοκοπίας ή παγκόσμιας κρίσης. Η κρίση ήταν προβλέψιμη, διότι όλες οι φούσκες αργά ή γρήγορα σπάζουν, και τα οικοδομήματα που χτίζονται στην άμμο καταρρέουν.

Ας δούμε την Ισλανδία, π.χ., μια μικρογραφία-μοντέλο της παγκόσμιας χρηματιστικής φούσκας. Πώς προέκυψε έτσι ξαφνικά η χρεοκοπία της; Ποιοι και πώς την προκάλεσαν ή τη μεθόδευσαν; Αναζητήσατε τους τζογαδόρους συναλλάγματος, επιτοκίων και μετοχών, καθώς και τους άπληστους τραπεζίτες, θα έλεγα εγώ, κι ας μην είμαι οικονομολόγος. Η μέχρι προ ολίγου ανθηρά φούσκα της οικονομίας της Ισλανδίας - μιας μικρής χώρας με 302.000 κατοίκους - βασιζόταν κυρίως σ’ εκείνους (currency traders) που δραστηριοποιούνται στην αγορά συναλλάγματος (FOREX) . Οι μεγαλέμποροι συναλλάγματος που θησαυρίζουν επενδύοντας δανεικά (δηλαδή με ξένα κόλλυβα), εκμεταλλευόμενοι τις τεράστιες διαφορές των επιτοκίων δανεισμού και καταθέσεων από χώρα σε χώρα (carry trading), δανείζονταν υπέρογκα ποσά σε yen από την Τράπεζα της Ιαπωνίας με 0% επιτόκιο, ή Ελβετικά φράγκα με 1%, και στη συνέχεια τα μετέτρεπαν σε Ισλανδική chrona, καταθέτοντάς τα επί προθεσμία στις Ισλανδικές τράπεζες με επιτόκια που ξεπερνούσαν το 10%. Το τεράστιο και εύκολο κέρδος είναι προφανές.

Όταν, λοιπόν, δόθηκε το παρασύνθημα από εκείνους που κινούν τα νήματα της παγκόσμιας χρηματιστικής φούσκας, οι μεγαλοκαταθέτες απέσυραν μαζικά τις καταθέσεις τους, ξεπουλώντας την Ισλανδική chrona για ν’ αγοράσουν δολάρια. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάρρευση της chrona! Όπως ήταν φυσικό, ακολούθησε (14/10/2008) και η κατάρρευση των μετοχών στο Χρηματιστήριο του Reykjavik, παρόλο που η Κυβέρνηση της Ισλανδίας το είχε κλείσει για τρεις μέρες ώστε ν’ αποτρέψει τις μαζικές πωλήσεις. Προηγουμένως, σε μια απεγνωσμένη κίνηση πανικού, είχε κρατικοποιήσει τις τρεις μεγαλύτερες τράπεζες – Kaupthing, Landsbanki, Glitnir – η κεφαλαιοποίηση των οποίων αντιστοιχούσε στα τρία τέταρτα του χρηματιστηριακού δείκτη. Κοντολογίς, το ξαλάφρωμα των Ισλανδικών τραπεζών από τις καταθέσεις των ξένων χρηματιστικών παικτών προκάλεσε τη χρεοκοπία της Ισλανδίας και την επέμβαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για τη “σωτηρία” της. Τώρα οι καλομαθημένοι Ισλανδοί το φυσάνε και δεν κρυώνει! Είχαν μάθει να ζουν στον τεχνητό παράδεισο της χρηματιστικής φούσκας και δε μπορούν να πιστέψουν πώς πτώχευσαν από τη μια στιγμή στην άλλη.

Αναρωτιέμαι, όμως, εάν η Ισλανδία δεν ήταν μαρκαρισμένη για χρεοκοπία, ώστε αναγκαστικά να προσφέρει για εκμετάλλευση σε ξένες εταιρείες τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου, που πρόσφατα είχαν ανακαλυφτεί στις βορειοανατολικές ακτές της, για να ξεπληρώσει έτσι τα χρέη της στο ΔΝΤ. Καθώς οι πάγοι λιώνουν στις πολικές περιοχές, και καθώς η τεχνολογία άντλησης πετρελαίων σε μεγάλο βάθος εξελίσσεται, η Ισλανδία αποκτά όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις ΗΠΑ και την Ευρώπη που θέλουν να διεκδικήσουν μερίδιο από την τεράστια φρέσκια μαύρη “ πίτα”. Και δυστυχώς, κάποιοι Ισλανδοί τραπεζίτες και πολιτικοί δεν θ’ αρνηθούν να γίνουν πιόνια και λακέδες του απεχθούς ΔΝΤ, παρόλη την έντονη κριτική που ήδη δέχονται από τον Ισλανδικό Τύπο.

Η θεωρία της διεθνούς οικονομικής συνωμοσίας θέλει εκείνους που ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία να έχουν προκαλέσει εσκεμμένα το ντόμινο της επώδυνης χρηματοοικονομικής κρίσης που χτυπάει τη μια χώρα μετά την άλλη, ώστε στη συνέχεια να τις θέσουν σε καθεστώς πλήρους εξάρτησης, για τη διευκόλυνση του επόμενου σταδίου της παγκοσμιοποίησης, όποιο κι αν είναι αυτό. Αν η θεωρία τούτη έχει δόση αληθείας, ας ελπίσουμε ότι θα είναι για κάτι καλύτερο και ότι μέσα από τις ωδίνες της ύφεσης θα γεννηθεί ένα πιο υγιές παγκόσμιο οικονομικό σύστημα με επίκεντρο τον άνθρωπο. Εγώ, πάντως, κλίνω περισσότερο προς την άποψη ότι η κρίση προκλήθηκε μάλλον από άκρατη απληστία και καλπάζουσα διαφθορά σε υψηλό διεθνές επίπεδο, και λιγότερο από συνομωσία για την εξυπηρέτηση συγκεκριμένου σχεδίου. Και βεβαίως οι συνωμότες, αν υπάρχουν και δρουν συντονισμένα προς ίδιον όφελος και μόνο, θα είναι και άπληστοι και διεφθαρμένοι.

Και για να έρθουμε στα δικά μας, η παρούσα χρηματοοικονομική κρίση πλήττει περισσότερο τις αναπτυσσόμενες αγορές, μεταξύ των οποίων είναι κι εκείνες της Νοτιο-Ανατολικής Ευρώπης στην οποία κατευθύνεται το ένα τρίτο των εξαγωγών της χώρας μας, όπου πολλές Ελληνικές επιχειρήσεις και τράπεζες έχουν σημαντική παρουσία. Λέτε να προορίζονται προς τα εκεί κάποια από τα 28 δις που προσφέρει στις Τράπεζες η Κυβέρνηση του κ. Καραμανλή; Τρέχα γύρευε, θα μου πεις… Ποιος θα τις ελέγξει; Εδώ που φτάσαμε δυστυχώς δεν υπάρχουν εκείνοι που θα συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Και αν υπάρχουν κάποιες προτάσεις που φαίνονται λογικές για την αντιμετώπιση της κρίσης, όπως, π.χ., εκείνες του Ανδρέα Βγενόπουλου και του Στέφανου Μάνου, δυστυχώς δεν συγκινούν ούτε τον κ. Αλογοσκούφη ούτε τον κ. Καραμανλή. Κι έτσι, κανείς πια δεν μπορεί να προβλέψει τι θα μας ξημερώσει. Είναι αυτό που λένε: πήρε ο στραβός κατήφορο… Και συνήθως ο κατήφορος καταλήγει σε γκρεμό. Μη γένοιτο! Ας ελπίσουμε σε κάποιο θαύμα...

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2008

Σκέψεις για ψυχική ηρεμία και αυτοβελτίωση

* Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Εάν γνωρίζαμε αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε θα μας κοβόταν η ανάσα. Η ψυχή μας προσμένει με λαχτάρα αυτό που θα μπορούσαμε να γίνουμε. Δε μας συμφέρει να την απογοητεύουμε.

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Οι Βουλευτές ευλόγησαν τα γένια τους

Τα ευλόγησαν και πάλι δημοκρατικά και είπαν ΑΜΗΝ στην αύξηση των μισθών τους κατά 4,9% για το 2009! Είναι αυτό που λέει ο λαός, «Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει.» Τι σας έλεγα σε προηγούμενο άρθρο μου περί Δημοκρατίας-Κορακοκρατίας; Ότι το μόνο πράγμα στο οποίο συμφωνούν τα δύο κόμματα εξουσίας είναι η αύξηση των βουλευτικών τους αποζημιώσεων. Επαληθεύτηκα και πάλι περίτρανα την περασμένη Τετάρτη (12/11/08) στο ναό της Δημοκρατίας. Βέβαια υπήρξαν και κάποιες βελούδινες «αντιδράσεις» από τα μικρά κόμματα, αλλά τίποτα το οργίλο και επώδυνο. Το ΚΚΕ είπε 'ΟΧΙ', ενώ ο ΛΑΟΣ και ο ΣΥΡΙΖΑ είπαν 'παρών'. Οι τελευταίοι ήθελαν και το σκύλο χορτάτο και την πίττα γερή, καθότι εκλογικοί καιροί ου μενετοί, κι όποιος φυλάει τα ρούχα του έχει τα μισά.

Εκεί που συγκινήθηκα, όμως, καθώς μελετούσα τα Πρακτικά της Βουλής (Συνεδρίαση ΚΖ) του σωτηρίου έτους 2008, ήταν όταν έφτασα στην αγόρευση του ευτραφούς (λόγω λιτότητας φαντάζομαι) Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κ. Θεόδωρου Πάγκαλου. “Τους καημένους τους Βο(υ)λευτές που τους γλωσσοτρώμε εμείς οι κακεντρεχείς πολίτες κάθε φορά που ευλογούν τα γένια τους”, σκέφτηκα και δάκρυσα, για να μη σας πω ότι παρά λίγο να νιώσω και ενοχές για τα όσα υποφέρουν οι εθνοπατέρες για χάρη μας.… Παραθέτω λοιπόν εδώ το ιστορικής αναισχυντίας και απύθμενης υποκρισίας επίμαχο απόσπασμα από την αγόρευση του κ. Πάγκαλου, έτσι για ν’ αντιληφθούμε πώς μας δουλεύουν οι εθνοπατέρες, ή έστω κάποιοι από δαύτους.

«Γιατί πρέπει, λοιπόν, να λειτουργούμε υπό το δέος μην τυχόν κάποιος μας χαρακτηρίσει, τη στιγμή που πράγματι είναι επώδυνες οι οικονομικές συνθήκες για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού – όχι για όλους, αλλά για το μεγάλο μέρος του πληθυσμού – που υπάρχει ανεργία, ακρίβεια, καθήλωση των εισοδημάτων και μείωση σε μερικές περιπτώσεις, ότι εμείς μπορούμε να αυξήσουμε το εισόδημά μας; Και γιατί δεν πρέπει να το αποδεχθούμε; Διότι εκεί είναι το θέμα, επειδή τα μικρά κόμματα της Βουλής διακρίνουν τη θέση τους από εμάς, και αν θέλετε παρεμποδιζόμεθα από το να ψηφίσουμε ομοφώνως αυτόν τον Προϋπολογισμό, τον οποίο προφανώς του χρόνου θα εγκρίνουμε ως Απολογισμό! Γιατί παρεμποδιζόμεθα;

Εγώ θέλω να πω το εξής: Είναι δυνατόν η Βουλή να δώσει το παράδειγμα σε όλη την κοινωνία και σε όλη την οικονομία παραβίασης της αρχής που λέει ότι όλοι δικαιούνται την τιμαριθμική αύξηση; Διότι η τιμαριθμική αύξηση δεν αποτελεί αύξηση, αλλά αποτελεί αποτροπή μείωσης του εισοδήματος. Αυτό το δικαίωμα, λοιπόν, το οποίο όλοι αναγνωρίζουμε στους εργαζόμενους όλης της χώρας, ό,τι είδους και αν είναι αυτοί οι εργαζόμενοι, το αρνούμεθα στον εαυτό μας για να κάνουμε, πιστεύω, μια πράξη η οποία απευθύνεται στον εύκολο εντυπωσιασμό;

Είναι πολύ επικίνδυνο, πολύ αντιεργατικό και πολύ αντιλαϊκό αυτό που υιοθετήθηκε σαν στάση εδώ πέρα μέσα από ορισμένους συναδέλφους, γιατί θυσιάζοντας αυτήν την τιμαριθμική αύξηση για τον εαυτό τους – επαναλαμβάνω - δίνουν ένα παράδειγμα στους εργοδότες όλης της χώρας ότι μπορούν και αυτοί να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση. Εμείς, το ΠΑ.ΣΟ.Κ., αρνούμεθα αυτή τη δυνατότητα, την πολεμούμε αυτήν τη δυνατότητα. Λέμε ότι η τιμαριθμική αύξηση είναι δικαίωμα όλων των εργαζομένων και δεν αποτελεί στην πραγματικότητα αύξηση, αλλά αποτροπή μείωσης του εισοδήματος.» (Χειροκροτήματα από το ΠΑΣΟΚ!)


Καταλάβατε περί τίνος πρόκειται; Ας το ξαναδιαβάσουμε παρακαλώ για να το εμπεδώσουμε και να μην παίζουμε με τη 'Δημοκρατία' μας. Είδατε συλλογισμό; Νιώσατε τον εμπαιγμό; Σίγουρα ο κ. Πάγκαλος θεωρεί τους πολίτες αφελείς. Ώστε λοιπόν, για ν’ ανακεφαλαιώσουμε: Εάν οι Βολευτές (Βολευτές είπα!) δε δώσουν αύξηση στον εαυτό τους από το δικό μας υστέρημα, θα γίνουν το κακό παράδειγμα και θα παρασυρθούν οι εργοδότες όλης της χώρας να μη δώσουν ούτε εκείνοι αύξηση στους εργαζόμενους! Κι αυτό είναι ένα άκρως επικίνδυνο σενάριο. Καταλάβατε περί τίνος πρόκειται συνάδελφοι στη λιτότητα και στη φτώχεια; Ευλογούν τα γένια τους για το καλό μας!

Ας δούμε τώρα τι ήταν εκείνο που είπαν τα μικρά κόμματα δια των εκπροσώπων τους που έκανε τον κ. Πάγκαλο να μιλήσει για λειτουργία των κομμάτωναυτών υπό το δέος χαρακτηρισμών και για λαϊκισμό ορισμένων. Αρχικά παραθέτω απόσπασμα από την αγόρευση της ειδικής αγορήτριας του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος και Αντιπροέδρου της Βουλής κυρίας Βέρας Νικολαϊδου, που νομίζω ότι αντανακλά την άποψη της πλειοψηφίας του λαού:
«Το επίμαχο θέμα που μας υποχρεώνει να μην μπορούμε να στηρίξουμε τον προϋπολογισμό του 2009 είναι ότι περιλαμβάνει αύξηση στις αποζημιώσεις των Βουλευτών. Εκτιμάμε ότι σε αυτή τη φάση δεν πρέπει να υπάρξει καμία αύξηση, ακόμη και αν είναι ίδια με την εισοδηματική πολιτική. Προτείνουμε να μην εγκριθεί το σημείο αυτό.(…) Οποιαδήποτε αύξηση σε αυτή τη φάση θα προκαλέσει και πιστεύουμε δικαιολογημένα το κοινό αίσθημα. (…) Κλείνοντας, θέλω να επαναλάβω τη θέση μας ότι δεν έχουμε αντίρρηση και θα ψηφίσουμε τον Απολογισμό. Στον Προϋπολογισμό όμως, εφόσον η Κυβέρνηση αλλά και τα υπόλοιπα Κόμματα επιμένουν να περιλαμβάνει την αύξηση στις βουλευτικές αποζημιώσεις, δεν θα μπορέσουμε να τον στηρίξουμε και θα καταψηφίσουμε.»

Πιο μαλακά διατύπωσε την αντίρρηση του κόμματός του ο Ειδικός Αγορητής του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού κ. Βορίδης, λέγοντας μεταξύ άλλων: «Σε ένα επίπεδο, όμως, συμβολικής έχει την αξία του. Όταν αύριο θα λέμε στην κοινωνία ότι θα πρέπει να σφίγγει το ζωνάρι, γιατί δεν μπορεί να εκτελεστεί ο Κρατικός Προϋπολογισμός –και θυμηθείτε το, αυτά θα ακούσουμε από τον Υπουργό Οικονομίας, ότι δεν έχει δυνατότητες ο Κρατικός Προϋπολογισμός, ότι δεν μπορεί να δώσει- πότε σε ένα επίπεδο συμβολικό, θα έπρεπε να συμμετέχει το ελληνικό Κοινοβούλιο, οι Έλληνες Βουλευτές, όχι γιατί το ποσό είναι τόσο σημαντικό, αλλά για να δείξουμε ότι συμμετέχουμε ενεργά στην αγωνία των πολιτών. (…) Με αυτή την έννοια, εμείς θεωρούμε ότι δεν θα έπρεπε στο επίπεδο των μισθών των Βουλευτών να γίνει αυτή η αύξηση της εισοδηματικής πολιτικής, κυρίως ξαναλέω, για λόγους συμβολικού και ηθικού χαρακτήρα. Και επειδή αυτό είναι ένα θέμα μείζον, το οποίο κατά τη γνώμη μας χρωματίζει και χαρακτηρίζει τον κατά τα άλλα θετικό Προϋπολογισμό της Βουλής, γι’ αυτό το λόγο θα δηλώσουμε «ΠΑΡΩΝ» στην ψηφοφορία του συγκεκριμένου Προϋπολογισμού.»

Αρκετά βελούδινη ήταν και η αντίρρηση του ΣΥΡΙΖΑ, δια της Ειδικής Αγορήτριας κ. Άννας Φιλίνη στην οποία ο κ. Αλαβάνος είχε αναθέσει την εκπροσώπηση του κόμματός του στη συγκεκριμένη συνεδρίαση της Βουλής: «Καταλήγοντας, θέλω να πω, όσον αφορά τον Απολογισμό, ότι εμείς θα ψηφίσουμε υπέρ, αλλά, όσον αφορά τον Προϋπολογισμό της Βουλής, παρά τα θετικά στα οποία αναφέρθηκα στη διάρκεια της εισήγησής μας, οι αυξήσεις αυτές προς τους Βουλευτές θεωρούμε ότι δεν είναι απαραίτητες. Δεν θέλουμε να υπάρξει οποιαδήποτε πρόκληση προς το κοινό αίσθημα και γι’ αυτό, εφόσον συνεχίζουν να υπάρχουν οι αυξήσεις αυτές, θα ψηφίσουμε για τον Προϋπολογισμό 'ΠΑΡΩΝ'.»

Βγήκα από τα ρούχα μου διαβάζοντας τα επιχειρήματα των εκπροσώπων των μικρών κομμάτων. Ώστε μόνο για λόγους 'συμβολικής' δεν πρέπει να δοθεί η αύξηση στους παχυλόμισθους εθνοπατέρες; Δεν υπάρχει δηλαδή θέμα ουσίας; Ήδη παίρνουν 7000€ (επτά χιλιάδες ευρώ) μηνιαίως, χώρια τα απροσδιορίστου ύψους πρόσθετα ποσά που εισπράττουν για ταξίδια, μισθώσεις αυτοκινήτων, τηλέφωνα, συνεργάτες, κλπ. Δεν τους αρκούν αυτά για να συστήνουν Εξεταστικές Επιτροπές που τάχα διερευνούν και στη συνέχεια κουκουλώνουν σκάνδαλα, και πού και πού να συντάσσουν ή να τροποποιούν κάνα πολυπαράθυρο νομοσχέδιο, συχνά εκ του πονηρού, φτιαγμένο στο πόδι; Τι άλλο από τούτα κάνουν εκεί μέσα, εκτός του ν' αλληλοβρίζονται και ν' αλληλομηδενίζονται;

Αλήθεια, τόσο αμελητέα δαπάνη τους φαίνεται η αύξηση των 4,9%; Δηλαδή το επί πλέον ποσόν των περίπου 2.150.000€ που θα πάρουν συνολικά οι βολευτές ως ετήσια αύξηση στο ήδη φουσκωμένο ποσόν των 43.867.000€ που πήραν το 2008 είναι ψίχουλα για την χειμαζόμενη Ελληνική οικονομία; Δεν υπάρχουν άμεσες κι επιτακτικές ανάγκες για την κάλυψη των οποίων θα μπορούσε να διατεθεί; Δεν υπάρχουν σχολεία με τρύπιες στέγες, νησιά χωρίς κοινοτικά ιατρεία, έλλειψη πυροσβεστικών οχημάτων, έλλειψη αξονικών και μαγνητικών τομογράφων σε δημόσια νοσοκομεία, έλλειψη εξοπλισμού για εντατικές μονάδες νοσοκομείων, κλπ., κλπ.; Φαίνεται ότι οι Βολευτές μας έχουν χάσει την αίσθηση του μέτρου και δε συναισθάνονται σε ποια υπερχρεωμένη χώρα παλαιόπτωχων και νεόπτωχων ζούνε. Μου θυμίζουν τη Μαρία Αντουανέτα με το παντεσπάνι.

Όσο για τις άλλες δαπάνες της Βουλής, αλγεινή εντύπωση προκαλεί η παράθεση κάποιων στοιχείων και αριθμών από το Βουλευτή του ΠΑΣΟΚ κ. Ιωάννη Αμοιρίδη: «Θα κάνω κάποιες παρατηρήσεις στον προϋπολογισμό και θα κάνω την τοποθέτηση στο τέλος. Διαβάζω για μισθώματα 5.000.000 ευρώ -διότι για το 2009 αυτή είναι η πρόταση- από 3,2 που ήταν πέρσι. Τα μισθώματα σαν ποσό είναι πολύ μεγάλα. Δεν θα μπορούσε να αγοραστεί ένα κτίριο με κάποιον τρόπο και αυτά τα 5.000.000 ευρώ να δίνονται κάθε χρόνο σε αυτό το κτίριο, να παραμείνει και σαν επένδυση στην περιουσία της Βουλής; Αναρωτιέμαι, γιατί το ποσό είναι πολύ μεγάλο.

Για τις εκδόσεις φαίνεται ότι τριπλασιάζεται το ποσό και είναι προς τη θετική κατεύθυνση αυτό, να βγουν δηλαδή περισσότερες εκδόσεις για το έργο που παράγεται. Για την επισκευή και συντήρηση από τα 1,6 εκατομμύρια πηγαίνουμε στα 6,2. Δεν ξέρω αν αυτό είναι για το κτίριο ή γενικότερα για τα κτίρια, πάντως η διαφορά είναι τέσσερις φορές περισσότερο για συντήρηση μέσα στο 2009. Δεν το έχω δει κάπου στην αιτιολογική έκθεση να αιτιολογείται. Οι αμοιβές για εκπαίδευση και μετεκπαίδευση των Βουλευτών από 250.000 πηγαίνουν στις 600.000, τέσσερις φορές επάνω. Κι ένα σημείο ακόμη: Για εκτέλεση έργων προϋπολογίστηκαν 2.000.000 το 2008, δεν εκτελέστηκε τίποτα και προϋπολογίζονται άλλα 2.000.000 για το 2009. Έπρεπε να υπάρχει κάποια αιτιολογική έκθεση για αυτά τα ποσά που αφορούν αυτούς τους κωδικούς γιατί μπαίνουν αν προϋπολογίσουμε κάτι.»

Καταλαβαίνετε λοιπόν για τι σπατάλη και έλλειψη νοικοκυρέματος πρόκειται. Πλήρης ασυδοσία! Εκεί μέσα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, που λέει κι ο λαός. Άλλο να το φανταζόμαστε κι άλλο να μας το δηλώνουν οι ίδιοι με αριθμούς. Και αν οι 300 εθνοπατέρες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να νοικοκυρέψουν τη Βουλή, δηλαδή το σπίτι τους, δικαιούμαστε άραγε να ελπίζουμε ότι θα μπορέσουν ή θα θελήσουν ποτέ να νοικοκυρέψουν το Ελληνικό κράτος; Ελάτε τώρα, δεν είναι ώρα για μαύρο χιούμορ και ανέκδοτα… Δεν υπάρχουν εκείνοι που θα μας σώσουν. Γαλάζιοι, Πράσινοι και όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις είναι όλοι άχρηστοι. Μαζεύτηκαν στη Βουλή από τυχοδιωκτισμό, άκρατη φιλοδοξία και ναρκισσισμό. Τι νομίσατε; Πολιτεύθηκαν για να μας υπηρετήσουν; Ας μην είμαστε αφελείς. Με οποιονδήποτε από δαύτους στο τιμόνι της εξουσίας, η Ελλάδα προς καινούργια χρέη, ανεργία και φτώχεια θα τραβά,τραβά, τραβά, και ξανά προς το χάος τραβά. Απαισιόδοξη; Όχι! Απλά ρεαλίστρια…
(Τώρα που μίλησα για ναρκισσισμό μούρθε στο νου και ο Τατούλης. Έχει πει κάποια σωστά πράγματα, αλλά είδατε ο αφιλότιμος πώς ποζάρει μπροστά στην κάμερα; Το ύφος που παίρνει κάτι φορές δίνει την εντύπωση ότι την έχει ψωνίσει για τα καλά. Πάντως, με τα τα-τα-τατουλίσματα, έγινε κι αυτός διάσημος.)

Α, ναι, ξέχασα να σας πω κάτι για να γελάσετε: Εκτός από την αύξηση, ο κ. Πάγκαλος ζήτησε και οίκημα για να φιλοξενούν οι Βουλευτές φίλους τους από την επαρχία που προφανώς τους επισκέπτονται για τα πατροπαράδοτα 'δημοκρατικά' ρουσφέτια. Βέεεβαια! Μ’ άλλα λόγια ο Θόδωρος ό,τι θυμάται χαίρεται. Να τι είπε στη Βουλή, και οι άλλοι από κάτω δεν τον αποδοκίμασαν:
«Και ενδεχομένως, αν αποκτήσουμε και αυτό το κτηριάκι στην Κανάρη, θα μπορεί να αποκτήσει ο Βουλευτής μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή δυνατότητα να φιλοξενήσει κάποιους, ιδιαίτερα οι εξ επαρχίας συνάδελφοι που έχουν βαθιά ανάγκη να φιλοξενήσουν κάποιους που έρχονται να τους επισκεφτούν. Εδώ, τους φιλοξενούμε στο καφενείο της Βουλής, διότι δεν υπάρχει άλλος χώρος και το κτήριο είναι συνήθως συνωστισμένο. Πρέπει ο Βουλευτής να έχει μια δυνατότητα ξενίας, διότι η ξενία είναι και αυτή μια από τις δυνατότητες να έρθει σε επαφή με το εκλογικό Σώμα, με το λαό, με τις δυνάμεις της κοινωνίας, οι οποίες επιδιώκουν να έχουν άμεση πρόσβαση στο Βουλευτή και όχι απλώς έγγραφη ή μέσα από τις ηλεκτρονικές αλληλογραφίες.»

Καταλαβαίνετε τώρα για ποιες ζωτικές ανάγκες των εθνοπατέρων μιλάμε; Ο εξ επαρχίας Βουλευτής αντί να περιφέρεται στο νομό του και να διαπιστώνει τα πραγματικά προβλήματα επί τόπου, θα πρέπει να έχει χώρο δωρεάν φιλοξενίας των φίλων του που τον επισκέπτονται στην Αθήνα για ρουσφέτια. Σίγουρα ο κ. Πάγκαλος βρίσκεται εκτός τόπου, χρόνου και λογικής. Ανησυχώ μήπως σύντομα τον τρώμε πάλι στη μάπα ως Υπουργό, ελπίζω όχι των Εξωτερικών, μιας και μας τέλειωσαν οι "Οτσαλάν".

Μην ανησυχείτε όμως, παιδιά! Μεθαύριο είναι η 17η Νοέμβρη, κι εμείς θα γιορτάσουμε την αποκατάσταση της «Δημοκρατίας», μιας βλοσυρής κυρίας που μια ζωή τρέφεται με τις σάρκες των υποσιτισμένων παιδιών της. Οι βολεμένοι εθνοπατέρες θα σπεύσουν στο Πολυτεχνείο από ευγνωμοσύνη για να καταθέσουν στεφάνια, και οι κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι, θα επιτελέσουν γι’ άλλη μια φορά τα 'θρησκευτικά' τους καθήκοντα κατά τα καθιερωμένα. Ποιος τη χάρη μας!

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Για τους Αλβανούς δεν υπάρχει ανεργία!

Τους θαυμάζω! Μιλάω για τους καλούς Αλβανούς, φυσικά. Πανέξυπνη ράτσα, ομολογουμένως! Η ανεργία μεταξύ των καλών Αλβανών είναι 0%! Τ’ ακούτε κλαψιάρηδες Νεοέλληνες; Εδώ και δεκαοκτώ χρόνια, από τότε δηλαδή που άνοιξαν τα σύνορα της Αλβανίας, εκατοντάδες χιλιάδες Αλβανοί, καλοί και κακοί μαζί, κατέκλεισαν τη χώρα μας. Νόμιμα ή παράνομα, δεν το εξετάζω, διότι αντικείμενο του άρθρου μου αυτού δεν είναι να κρίνω την ανύπαρκτη μεταναστευτική πολιτική των Ελληνικών Κυβερνήσεων και τις συνέπειές της. Στόχος μου είναι μέσα σε λίγες γραμμές να τονίσω εκείνο που θαυμάζω στους καλούς Αλβανούς, και κυρίως τη δυναμικότητά τους, την εργατικότητά τους, και την ικανότητά τους να μαθαίνουν τη γλώσσα μας στο άψε σβήσε!

Έφτασαν, λοιπόν, οι Αλβανοί στη χώρα μας πριν 10, 15, και 18 χρόνια με μόνη 'περιουσία' τα ρούχα που φορούσαν και την ατσάλινη ψυχή τους που ήταν αποφασισμένη να νικήσει τις αντιξοότητες της ζωής σε μια ξένη χώρα. Πολλοί κοιμήθηκαν σε παγκάκια της Αθήνας μέχρι να βρουν κάποια δουλίτσα για ένα κομμάτι ψωμί. Ήταν διατεθειμένοι να κάνουν οτιδήποτε: να πλένουν το αυτοκίνητο του αφεντικού, να καθαρίζουν κήπους από τα αγριόχορτα, να μαζεύουν ελιές ή πορτοκάλια στην επαρχία, να προσέχουν ηλικιωμένους και μικρά παιδιά, ή ν’ αρπάζουν ένα πινέλο που δεν είχαν ξαναπιάσει και να παριστάνουν τους μπογιατζήδες. Από γλώσσα, φυσικά, δε γνώριζαν ούτε λέξη. Μέσα σε τρεις έως έξι μήνες, και χωρίς να πάνε σχολείο, μιλούσαν Ελληνικά, και μέσα σε ένα χρόνο τα Ελληνικά τους ήταν καλύτερα από πολλών Ελλήνων. Η προφορά τους είναι τέλεια, και δεν καταλαβαίνει κανείς ότι είναι ξένοι, αν δεν έχουν έντονα Αλβανικά χαρακτηριστικά. Αργότερα έμαθα ότι με την ίδια ευκολία άρπαζαν τα Ιταλικά, τα Αγγλικά ή τα Γερμανικά, όταν μετανάστευαν σε χώρες που μιλούσαν αυτές τις γλώσσες. Καταπληκτικό! Αξιοθαύμαστο! Ίσως και μοναδικό.

Γι’ αυτούς τους εργατικούς Αλβανούς, δεν υπήρξε και δεν υπάρχει ανεργία. Πρώτα έφτασε ένας, μετά έφερε τον αδελφό, την αδελφή, τη σύζυγο, τα παιδιά του, κι εγκαταστάθηκαν πια μόνιμα στην Ελλάδα. Πολλοί άλλαξαν και τα ονόματά τους και αρκετοί βαφτίστηκαν, άλλο τώρα αν το έκαναν συνήθως για λόγους κοινωνικού συμφέροντος κι όχι επειδή πίστευαν στην Ορθοδοξία. Νοίκιασαν ένα δυαράκι κι έμεναν πέντε και έξι άτομα μαζί. Και μέσα στο συνωστισμό, και με ανοιχτή τη δορυφορική τηλεόραση για να μαθαίνουν τα νέα της πατρίδας, τα παιδιά τους κατάφερναν να μελετούν τα μαθήματά τους και να πρωτεύουν στο σχολείο. Θυμάστε τα επεισόδια με το ποιος θα κρατήσει τη σημαία στις παρελάσεις; Εξάλλου, οι Αλβανοί δε ζητούσαν να εξασφαλίσουν επίδομα για να κάνουν το τρίτο ή τέταρτο παιδί. Δεν τους απασχολούσε πώς θα τα μεγαλώσουν. Πίστευαν στα χέρια τους και στην ψυχή τους. Και έφτασαν πολύ ψηλά. Μακάρι να τους έχουμε παράδειγμα για μίμηση.

Στην επαρχία, που όλοι γνωρίζονται αναμεταξύ τους, σου διηγούνται για τις βίλες που έχουν χτίσει οι Αλβανοί με τα ίδια τους τα χέρια, σε οικόπεδα που αγόρασαν με τον ιδρώτα του προσώπου τους. Αφήστε το συνάλλαγμα που έχουν στείλει στην Αλβανία η οποία έχει γνωρίσει τρομερή ανοικοδόμηση την τελευταία δεκαετία. Τι να πρωτοπεί κανείς γι’ αυτή την πανέξυπνη ράτσα! Δουλεύουν ασταμάτητα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Πιάνουν μια μόνιμη δουλειά και μετά συμπληρώνουν το εισόδημά τους με ό,τι βρεθεί. Στα βόρεια και νότια προάστια έχουν μαζέψει όλους τους κήπους και όλες τις σκάλες των πολυκατοικιών.

Στη γειτονιά μου γνωρίζω ένα ζευγάρι που ο σύζυγος το πρωί δουλεύει σε βενζινάδικο και το απόγευμα κάνει τον κηπουρό σε πέντε κήπους της περιοχής. Στις ίδιες πολυκατοικίες που έχουν τους κήπους η γυναίκα του έχει αναλάβει να καθαρίζει τις σκάλες. Πολύ εργατική και φιλότιμη γυναίκα. Πολλές φορές την έχω δει να καθαρίζει το σκουπιδοτενεκέ της πολυκατοικίας ή το πεζοδρόμιο χωρίς γάντια. «Δεν θέλω να μου κάνει κανείς παρατήρηση ότι δεν έκανα τη δουλειά μου σωστά», μου είπε μια φορά που άνοιξα συζήτηση μαζί της. «Τα πρωινά δουλεύω σε σπίτια που τα έχω δέκα χρόνια. Έχω κλειδιά και πηγαίνω όποτε θέλω, ακόμη κι αν δεν είναι εκεί η κυρία. Δεν με αλλάζουν με τίποτα, και μου κάνουν αυξήσεις χωρίς να τις ζητάω.» Η ίδια, μητέρα δύο παιδιών, φιλοξενούσε αγόγγυστα για δέκα χρόνια τον αδελφό του άντρα της στο σπίτι που είχαν νοικιάσει, ένα δυαράκι 42 τετραγωνικά. « Επειδή εργάζομαι πολλές ώρες, με κουράζει να συντηρώ ένα επί πλέον άτομο, αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ να τον διώξω από το σπίτι. Αυτό θα στενοχωρούσε τον άνδρα μου», μου εξομολογήθηκε η καλή Αλβανίδα.

Ειλικρινά δεν μπόρεσα να μην συγκρίνω την περίπτωσή της με τις Ελληνικές οικογένειες που τέτοια φαινόμενα αγάπης και θυσίας σπανίζουν, για να μην πω είναι πια ανύπαρκτα. Το ζευγάρι αυτό μέσα σε δέκα χρόνια έχει βγάλει αρκετά χρήματα ώστε να κατέχει αυτοκίνητο ΒΜW, να έχει χτίσει μονοκατοικία στην Αλβανία, να στέλνει τα παιδιά του στα Αγγλικά και πιάνο, και να έχουν καταθέσεις πολλών χιλιάδων ευρώ στην Τράπεζα. Όπου νάναι θ' αγοράσουν το σπίτι στο οποίο μένουν. Θα μου πείτε τα περισσότερα χρήματα που βγάζουν είναι αφορολόγητα. Όμως τι εμποδίζει του νέους της πατρίδας μας να κάνουν κι αυτοί τις ίδιες δουλειές που κάνουν οι φίλοι μας οι Αλβανοί; Μήπως η πολλή ευσυνειδησία για να μην κλέψουν την εφορία; Ας μην κοροϊδευόμαστε: τεμπελιά και εγωισμός είναι η αιτία κι όχι ενοχές ότι θα κερδίζουν μαύρα χρήματα.

Για τον καθαρισμό σπιτιών οι Αλβανίδες επέβαλαν τα 7 και 8 ευρώ την ώρα. Ένα εξάωρο 50 ευρώ και βάλε. Τις ζηλεύω. Αν ήμουνα νεώτερη θα πήγαινα κι εγώ να καθαρίσω σπίτια με τέτοια λεφτά! Από την άλλη, κλαψουρίζουμε για τη γενιά των 700 ευρώ, ενώ οι Ελληνίδες με μια δουλίτσα γραφείου το πρωί παραπονιούνται ότι δεν τις φτάνουν τα χρήματα. Κατά τ’ άλλα, περνούν τ’ απογεύματά τους στα κομμωτήρια, τα γυμναστήρια και τις καφετέριες. «Οι Ελληνίδες είναι τεμπέλες», μου είχε πει μια Ουκρανέζα οικιακή βοηθός, πριν δέκα χρόνια, και τότε μου είχε κακοφανεί. Όμως δεν είχε άδικο… Όσο για τα παλικάρια μας, τους νέους, κινούνται κι αυτοί στον αστερισμό της μεμψιμοιρίας, της τεμπελίτιδας, της ηττοπάθειας και της χασούρας. Γι αυτούς δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχουν χρήματα για να παντρευτούν και να κάνουν οικογένεια, και οι δικαιολογίες καλά κρατούν.

Στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα μας, θα ήταν πολύ χρήσιμο για τη νεολαία μας να μιμούνταν τους Αλβανούς στην εργατικότητα και την ταπεινότητα. Η εργασία, οποιαδήποτε εργασία όσο ταπεινή κι αν θεωρείται, δεν είναι ντροπή. Τώρα θα μου πείτε, αν οι Έλληνες αρχίσουν και παίρνουν τις δουλειές των Αλβανών, των Βουλγάρων και των λοιπών μεταναστών, αυτοί τι θα κάνουν; Πώς θα ζήσουν; Έλα ντε… Είναι κι αυτό ένα πρόβλημα… Υπάρχει και το ταμείο ανεργίας που δεν κάνει φυλετικές διακρίσεις. Υπάρχει και ο δρόμος της εθελούσιας επιστροφής στην πατρίδα τους. Αλλά αυτό δεν φαίνεται πιθανό στο εγγύς μέλλον. Πιο πιθανή είναι η μετανάστευση Ελλήνων σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη. Μόνο που τώρα δεν υπάρχουν επίγειοι παράδεισοι ούτε στην Αμερική, ούτε στην Ευρώπη. Ας αρχίσουν λοιπόν οι νέοι μας να μαθαίνουν τέχνες αντί να μαζεύουν πτυχία χωρίς αντίκρισμα. Ας γίνουν υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, μαραγκοί, χτίστες, κηπουροί, κλπ. Όλα τα επαγγέλματα είναι ευλογημένα, κι όλα στηρίζουν τον κοινωνικό ιστό. Άλλωστε, δεν υπάρχει κοινωνία που θα μπορούσε ν' απορροφήσει τόσους πτυχιούχους όσους παράγει η Ελλάδα, όσο ευημερούσα κι αν ήταν.

Βατοπαιδίου το Ανάγνωσμα: Πρόσχωμεν!


Στις παλιές καλύτερες ημέρες, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε πει ότι η Ελλάδα μοιάζει με απέραντο τρελοκομείο. Σήμερα, χωρίς υπερβολή, μπορούμε να πούμε ότι η Ελλάδα είναι – δεν μοιάζει απλά – ένα απέραντο βαλτοπαίδιο, κατ’ εικόνα και ομοίωση του διαβόητου πια Βα(λ)τοπαιδίου και του α(ν)ίερου όρους του Άθωνα. Το γεγονός ότι το έθνος μας διέρχεται την απόλυτη κρίση, τόσο οικονομική όσο και ηθική και πολιτιστική, είναι πασιφανές. Το βιώνουμε όλοι στο πετσί μας, κι εδώ που φτάσαμε το μόνο που ευχόμαστε είναι «Και μη χειρότερα»! Καθημερινά χιλιάδες παχυλόμισθοι δημοσιογράφοι–εισαγγελείς απασχολούνται με το να κυνηγάνε, να καταγγέλλουν και να ξεσκεπάζουν κλέφτες και απατεώνες, ενώ τα σπίτια μας και οι ψυχές μας γεμίζουν με απελπισία, ντροπή και αηδία. Το τραγικότερο όλων όμως είναι ότι η Εκκλησία, το υποτιθέμενο άλας της γης και φως του κόσμου, είναι μέρος του προβλήματος αντί να είναι η λύση. Αυτό κι αν είναι κατάντημα!

Και φτάσαμε στο έσχατο σημείο όπου η κυβέρνηση, βουλευτές, δημοσιογράφοι, εισαγγελείς και δικαστικοί ξοδεύουν πολύτιμο χρόνο και χρήμα - που θα έπρεπε να διατίθεται για την επίλυση των καυτών κοινωνικών προβλημάτων και την ανακούφιση των αναξιοπαθούντων - προσπαθώντας ν’ ανακαλύψουν, αποκαλύψουν και δικάσουν ανίερους ιερείς, κολασμένους (αν)ιερομόναχους, ηγούμενους στην απάτη και τη διαφθορά, υπηρέτες του σκότους, που κάτω από το μαύρο ράσο κρύβουν επιμελώς την απύθμενη υποκρισία τους, καταφέρνοντας δυστυχώς να ξεγελάσουν πολλούς. Κι έτσι, αντί οι αισχροδιαπλεκόμενοι με την πολιτική ηγεσία Εφραίμ και ο Αρσένιος, και όσοι ρασοφόροι τους μιμούνται στα μουλωχτά, να περιέρχονται πόλεις και χωριά, μέγαρα και καλύβες για να κηρύξουν σε μεγάλους και μικρούς μετάνοια και επιστροφή στο δρόμο της δικαιοσύνης, της εντιμότητας, της αγάπης και της αλήθειας, πράγμα που είναι η αποστολή τους σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, έχουν γίνει όνειδος και χλεύη, ενώ δημοσιογράφοι και εισαγγελείς έχουν αναλάβει το θεάρεστο έργο να κηρύττουν μετάνοια σε δαύτους.

Βέβαια, το γεγονός αυτό καθεαυτό είναι κωμικοτραγικό και επιβεβαιώνει την παροιμία ότι ‘τα ράσα δεν κάνουν τον παπά’. Όμως, οι ‘ευσεβείς’ ορθόδοξοι χριστιανοί δεν ξυπνάνε με τίποτα. Ούτε προβληματίζονται με τα λόγια του Ιησού: «Από τους καρπούς θα γνωρίσετε αυτούς (τους ψευδοπροφήτες) Κι αυτό, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι ακόμη τραγικότερο. Το Βα(λ)τοπαίδιο τους έδωσε και τους δίνει μια μεγάλη ευκαιρία για πνευματική αφύπνιση αλλά αυτοί δε θέλουν να την αρπάξουν ώστε να σπάζουν τα δεσμά της δουλείας προς το ιερατείο και ν’ απελευθερωθούν πνευματικά. Επιμένουν να διορίζουν και να πληρώνουν με τους φόρους και τις γενναιόδωρες προσφορές τους εκπροσώπους του σκότους. Κι αυτό επειδή τους έχει γίνει επί αιώνες πλύση εγκεφάλου ότι αυτοί είναι τάχα – κούνια που τους κούναγε – μεσίτες προς το Θεό που με τα υποκριτικά «Κύριε ελέησον» και τα λιβανιστήρια θα σώσουν την ψυχή τους από τη μεταθανάτια αιώνια κόλαση - μια κόλαση που η νοσηρή των ιερέων-μάγων φαντασία επιτηδείως φιλοτέχνησε για να τους χειραγωγεί και να τους αρμέγει…

Κακά τα ψέματα συμπατριώτες. Οι Άγγλοι λένε «Χρειάζονται δύο για το ταγκό»… Το έχω ξαναπεί σε άλλα άρθρα μου: Όταν τα «πρόβατα» σταματήσουν να προσκυνάνε και να πληρώνουν τους ρασοφόρους, τότε δεν θα υπάρχει περιθώριο η Εκκλησία και τα μοναστήρια να ελκύουν διεφθαρμένους λειτουργούς. Δε χρειάζεται να είναι κανείς μεγαλοφυΐα για να καταλάβει τα αυτονόητα.

Κι επειδή ο διάβολος έχει και χιούμορ, στο Βα(λ)τοπαίδιο, εκτός από τις άλλες “θαυματουργικές” εικόνες της Παναγίας (Οδηγήτριας, Βηματάρισσας, Αντιφωνήτριας, Παραμυθίας, Παντάνασσας και Ελαιοβρύτισσας) που έχουν στήσει για ευνόητους λόγους οι μη έχοντες ιερό και όσιο Αθωνίτες μοναχοί, φυλάσσεται, λέει, και η ‘θαυματουργική εικόνα της Εσφαγμένης! Εδώ είναι το ανέκδοτο: και σφαγμένη και θαυματουργική! Και σφαγμένη όντως είναι, με τις περισσότερες και βαθύτερες μαχαιριές να έχουν μπηχθεί πάνω στο ξύλινο είδωλο και σε ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει από τον Εφραίμ και τον Αρσένιο...

Θεέ μου, ποιος θα σώσει την Ελλάδα από το σκοταδισμό και τη δεισιδαιμονία; Υπάρχει άραγε ελπίδα ανάνηψης ενός λαού που αρνείται πεισματικά να χρησιμοποιήσει τον κοινό νου που του δόθηκε από το Δημιουργό του; Αυτά τα λίγα για το θέμα. Ως προς τα υπόλοιπα πολύ σκληρότερα που έχω να πω, προς το παρόν «Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου»!

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Οι Αλχημιστές-Διασώστες με τα ‘άυλα’ 28 δισ. Ευρώ

Άστραψαν και βρόντηξαν οι εθνοπατέρες στο “ναό” της Δημοκρατίας την Παρασκευή 31 Οκτωβρίου, 2008. Ιστορική ομολογουμένως η συνεδρίαση σε μια κρίσιμη για το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό (φουσκο) σύστημα συγκυρία. Κι ενώ οι Έλληνες φορολογούμενοι – όσοι τέλος πάντων δεν είναι απορροφημένοι, δηλαδή αποχαυνωμένοι, με τα καθημερινά τηλεοπτικά σίριαλ και το συβαριτισμό – παρακολουθούσαν εναγωνίως την ιστορική συνεδρίαση, ελπίζοντας ν’ ακούσουν ρεαλιστικές προτάσεις διεξόδου από την κρίση, για μια ακόμη φορά απογοητεύτηκαν από την προχειρότητα της κυβερνητικής πρότασης και τις λαϊκίστικες (ψηφοθηρικές) επιθέσεις της αντιπολίτευσης.

Θα περίμενε κανείς περισσότερη υπευθυνότητα απ’ όλους τους πολιτικούς αρχηγούς στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αντί να μιλάνε όλοι με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες. Δε λέω, ακούστηκαν και κάποιες συνετές προτάσεις από την αντιπολίτευση, αλλά όταν δίδονται στο πλαίσιο ενός ανελέητου ‘κοινοβουλευτικού’ σφυροκοπήματος, που πηγάζει από τον άκρατο ανταγωνισμό και τη δίψα για εξουσία, είναι καταδικασμένες να πέσουν στο κενό. Δει δη κατανόησης και συνεργασίας, άνδρες Αθηναίοι! Το αλληλοξέσκισμα και η αλληλοταπείνωση των εθνοπατέρων μέσα στο ναό της Δημοκρατίας είναι η καλύτερη συνταγή για το ξέσκισμα του κοινωνικού ιστού και την περαιτέρω εξαθλίωση των μη προνομιούχων. Δεν σας τόπε κανείς αυτό; Δε διαβάζετε και κάνα βιβλίο;

Ας έλθουμε όμως στο αλχημιστικό σχέδιο “διάσωσης” των Τραπεζών, μιας “διάσωσης” που δεν ζητήθηκε μέχρις στιγμής από κανένα. Είναι δηλαδή σα να δίνεις σώνει και καλά ένα “Πι” σε κάποιον που δεν έχει κανένα πρόβλημα αναπηρίας για να τον προστατέψεις μήπως πέσει, ή σα να προσφέρεις μπαστούνι σε κάποιον που περπατάει ίσια και καμαρωτά, μπας και τρικλίσει! Σχέδιο σωτηρίας με το ζόρι ! Βρε τι έχουμε ν’ ακούσουμε ακόμη! Πάμε πάρα κάτω. Η μη ζητηθείσα αλχημιστικής σύλληψης “διάσωση” παρέχεται, λέει, προς όοολες τις τράπεζες, έχουν δεν έχουν πρόβλημα, για να μη δυσφημιστούν και στιγματιστούν εκείνες που όντως έχουν στενότητα ρευστού και χάσουν τους πελάτες τους! Βρε τόση αλληλεγγύη! Άκουσον, άκουσον και φρίξον, εσύ που είχες την ατυχία να διαθέτεις ακόμη κοινό νου και δεν αντέχεις τα στραβά, τα παράξενα και τα ανόητα. Καλούμαστε δηλαδή να προστατέψουμε τη φήμη των τραπεζών που είχαν άχρηστα ή διεφθαρμένα διοικητικά συμβούλια παχυλόμισθων διαχειριστών, οι οποίοι τις εξέθεσαν σε τοξικά προϊόντα ή τοξικές χώρες!

Κι αυτά τα παράδοξα συμβαίνουν σε μια φιλελεύθερη (ασύδοτη) οικονομία όπου, σύμφωνα με το δόγμα, κάθε κατεργάρης ή ανίκανος επιχειρηματίας ή τραπεζίτης πρέπει ν’ αφήνεται να καταρρέει κάτω από το βάρος της αμαρτίας του ή της βλακείας του, ή να εξαγοράζεται από κάποιον εύρωστο χρηματοπιστωτικό φορέα. Τι δουλειά έχει λοιπόν το κράτος να παρεμβαίνει πυροσβεστικά; Οι ίδιες οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ δεν αποκρατικοποίησαν τη μία κρατική τράπεζα μετά την άλλη τα τελευταία 15 χρόνια, διότι μας έλεγαν πως το κράτος δεν είναι καλός επιχειρηματίας; Προφανώς έχουμε να κάνουμε με χρονίως μαθητευόμενους και μηδέποτε αποφοιτήσαντας μάγους της οικονομίας. Και για νάχουμε καλό ρώτημα, τι υποχρέωση έχει ο Έλληνας φορολογούμενος να συμμετέχει στη χασούρα των τραπεζών; Μήπως μοιράστηκαν ποτέ μαζί του τα υπερκέρδη που είχαν και συνεχίζουν να έχουν οι περισσότερες από δαύτες;

Για του λόγου μου το αληθές, ιδού και τα τεκμήρια:

** ΕΘΝΙΚΗ: «Σε μια περίοδο δύσκολη για τις αγορές όπου κεφαλαιοποιήσεις κατακρημνίζονται και οι φόβοι για την επόμενη μέρα αυξάνονται η Εθνική η οποία διαθέτει την υψηλότερη πλεονάζουσα ρευστότητα στην Ευρώπη κοντά στα 4 δις ευρώ , θα σημειώσει αύξηση των ιδίων της κεφαλαίων στο γ΄ τρίμηνο συγκριτικά με το β΄ τρίμηνο ενώ τα κέρδη 9μήνου που θα δημοσιευτούν 27 Νοεμβρίου θα διαμορφωθούν στα 1,2 δις ευρώ σύμφωνα με πληροφορίες. Επίσης κατέχει την δεύτερη θέση βάση κεφαλαίων στην Ευρώπη πίσω από την Credit Suisse.» (otenet.gr – 2/11/08)

** ΠΕΙΡΑΙΩΣ: «Ξεπέρασαν τις εκτιμήσεις των αναλυτών τα καθαρά κέρδη της Τράπεζας Πειραιώς στο 9μηνο του 2008, καθώς έφτασαν τα 441 εκατ. ευρώ, αυξημένα κατά 23% σε ετήσια βάση.» (protothema.gr –20/10/08)

** EUROBANK EFG: «Αποτελέσματα Α’ Εξαμήνου 2008
Αύξηση Καθαρών Κερδών Ομίλου κατά 7% σε €436εκ.»
(eurobank.gr – 30/07/08)

** ALPHA BANK: «Αποτελέσματα εξαμήνου 2008
Καθαρά Κέρδη Ευρώ 414 εκατ. και αποδοτικότητα των ιδίων κεφαλαίων στο 25%»
(euro2day.gr –26/08/08)

** ΑΤΕbank: «Κέρδη €70,1εκ. για τον Όμιλο της ΑΤΕbank το 1ο εξάμηνο 2008» (atebank.gr –22/08/08)

Δεν θα επεκταθώ σε μικρότερες τράπεζες, αλλά με αυτά που παρέθεσα ανωτέρω είναι φανερό ότι οι μεγαλύτερες Ελληνικές τράπεζες δεν έχουν πρόβλημα. Προς τι λοιπόν η ελεημοσύνη από την κυβέρνηση; Αφήστε που πολλοί τραπεζίτες θεωρούν προσβλητική την προσφορά “διάσωσης” και ενδέχεται να την απορρίψουν. «Ουσιαστικά θεωρούν ότι δεν ταιριάζει στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα η σημερινή αντιμετώπιση από την κυβέρνηση και τις πολιτικές δυνάμεις. Έτσι, είναι πιθανό ακόμα και να απορρίψουν το “πακέτο” των 28 δισ. ευρώ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν στις ιδιαίτερες συνομιλίες τους, “αν θέλει η κυβέρνηση να ελέγχει τη ροή των πιστώσεων και να καθορίζει ποιος θα παίρνει δάνεια, ας αναβιώσει τον ΕΟΜΜΕΧ. Εμείς δεν μπορούμε να επιστρέψουμε στα προ 20ετίας προβληματικά καθεστώτα, όπου το κόμμα και το κράτος έκριναν ποιος θα πάρει δάνειο”.» (news.in.gr - 01/11/08)

Ας επιστρέψουμε όμως στη συνεδρίαση της Βουλής για να ευθυμήσουμε και λιγάκι. Το έχουμε ανάγκη!

Καραμανλής: «Και όμως, λέγεται από διάφορους ότι δίνουμε 28 δισεκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες. Ε, δεν δίνουμε. Όποιος ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, ψεύδεται και παραπλανά.Η αλήθεια, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είναι ξεκάθαρη. Η αλήθεια αυτή δεν μπορεί να διαστρεβλώνεται από οποιεσδήποτε σκοπιμότητες. Το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε: δεν χαρίζεται τίποτα σε καμία τράπεζα. Δεν διατίθεται από τον Προϋπολογισμό ούτε ένα ευρώ. Δεν ζημιώνεται, αλλά κερδίζει το δημόσιο.»

Πω, πω πω! Είναι να τρελαίνεται κανείς! Δηλαδή τα 28 δις ευρώ που λέει η κυβέρνηση ότι δίνει στις τράπεζες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι αέρας κοπανιστός; Μ’ άλλα λόγια προσφέρει αέρα και βγαίνει ρευστότητα; Τότε γιατί να σταματήσει στα 28 δις και να μην τα κάνει 108, π.χ., ώστε οι τράπεζες να έχουν πακτωλό ρευστότητας; Έτσι κι αλλιώς το δημόσιο, όπως μας λένε, δε χάνει ούτε ένα ευρώ, αλλά απεναντίας κερδίζει! Ας κερδίσει λοιπόν περισσότερα τώρα που η κυβέρνηση των αλχημιστών μετατρέπει τον αέρα σε ρευστό. Ας παίρνει κι ο κάθε πολίτης τζάμπα δάνεια. Άσχημο θα ήταν; Ποιος δεν θα τόθελε;

«Δεν πληρώνουν, αλλά κερδίζουν οι φορολογούμενοι», μας είπε ο κ. Καραμανλής. Αλήθεια; Και αν ο μη γένοιτο οι χώρες της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, στις οποίες οι τράπεζες που προανέφερα έχουν ανοιχτεί με εκατοντάδες καταστήματα, χρεοκοπήσουν, όπως η Ισλανδία, Ουγγαρία, Ουκρανία, κλπ., πράγμα που αναπόφευκτα θα γονατίσει τις μητρικές τράπεζες στην Ελλάδα, ποιος θα πληρώσει τις εγγυήσεις που έχει αναλάβει το κράτος; Δεν θα είναι ο Ελληνικός λαός; Εκτός κι αν υπάρχει κανένας μυστικός κρατικός κορβανάς στον οποίο καταθέτουν οι εξωγήινοι που θα τον χρησιμοποιήσει τότε ο κ. Καραμανλής, αν είναι ακόμη στην κυβέρνηση...

Για να σοβαρευτούμε τώρα, δεν ισχυρίζομαι ότι η αντιμετώπιση μιας τέτοιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, που την προκάλεσε το ίδιο το διεφθαρμένο σύστημα της ασύδοτης και εν πολλοίς πλασματικής οικονομίας του χρηματιστηριακού και συναλλαγματικού τζόγου, είναι εύκολη υπόθεση. Ούτε όμως μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με προχειρότητες και ερασιτεχνισμό. Μου θυμίζει το 1999 που όταν άρχισε η δρομολογημένη κατάρρευση του ΧΑΑ, ο Σημίτης τριπλασίασε τα μετοχοδάνεια από 5 εκατ. δραχμές στα 15, ώστε οι χαμένοι μικροεπενδυτές να ξαναγοράσουν μετοχές-φούσκες για να διατηρηθεί ο Γ.Δ. ψηλά μέχρις ότου οι αδίστακτοι εκλεκτοί του συστήματος να προφτάσουν να τις ξεφορτώσουν στα άδεια κεφάλια τους - έγκλημα για το οποίο δεν πήγε δυστυχώς κανένας κυβερνητικός αξιωματούχος φυλακή... Οι συνέπειες της οικονομικής αφαίμαξης ενάμισι εκατομμυρίου νοικοκυριών έγιναν έκτοτε οδυνηρά αισθητές στην πραγματική οικονομία της χώρας. Έχοντας απομυζήσει μέσω του καζίνο του ΧΑΑ τις αποταμιεύσεις των ανυποψίαστων μικροεπενδυτών, στη συνέχεια η σοσιαληστρική κυβέρνηση Σημίτη και το Οικονομικό της επιτελείο έστρεψαν τον κοσμάκη μαζικά στον υπερδανεισμό με τις πιστωτικές κάρτες… Έτσι φτάσαμε στην κατάντια που φτάσαμε.

Το ίδιο μαζικό έγκλημα επαναλαμβάνεται και σήμερα. Η κυβέρνηση της Ν. Δ., βλέποντας τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις να κλείνουν και την ανεργία ν’ αυξάνεται, αντί να τους μειώσει στο ελάχιστο τη φορολογία και ν' αυξήσει γεναιόδωρα μισθούς και συντάξεις, προσπαθεί να σπρώξει και πάλι τους υποσιτιζόμενους καταναλωτές στο δανεισμό, για να μη μπορούν ποτέ να σηκώσουν κεφάλι. Τους εκμαυλίζει να πληρώσουν με υψηλό τόκο τη δική τους δουλεία στο διεφθαρμένο σύστημα… Πρέπει πάση θυσία να καταναλώσουν. Άλλωστε, αυτός δεν μας δίδαξαν πως είναι ο σκοπός της ζωής; Να ΚΑΤΑΝΑΛΩΝΟΥΜΕ! Οι πολίτες-πρόβατα πρέπει να ζουν με δανεικά μια ζωή και να καταναλώνουν περισσότερα απ’ όσα αντέχει το πουγκί τους κι απ' όσα χρειάζονται, ώστε να παράγουν γάλα και μαλλί για να τους αρμέγουν και κουρεύουν οι πολυεθνικές, οι τράπεζες και τα χρηματιστήρια. Είναι το λεγόμενο ξαλάφρωμα από τα περιττά βάρη, ώστε να μπορέσουν ευκολότερα να εισέλθουν εις τη “βασιλεία των ουρανών”, που λέει και η Βίβλος, ΑΜΗΝ! (Φωνάξτε και τον όσιο Εφραίμ του Βατοπαιδίου για κάνα ευχέλαιο, με το αζημίωτο πάντα.)

Πάρτε το χαμπάρι πατριώτες: Πολίτης που δε χρωστάει στο σύστημα και που καταναλώνει μόνο όσα του επιτρέπει ο πενιχρός μισθός του είναι άχρηστος. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος ενός απάνθρωπου, χρεοκοπημένου και αδιέξοδου οικονομικού μοντέλου του homo consumer που καταρρέει οσονούπω… Και θα είναι η πτώση αυτού μεγάλη… Και θα θρηνήσουν πολλοί, μικροί και μεγάλοι… Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο τρίβει τα χέρια του στη γωνία, και μετά βίας καταφέρνει να κρύψει το κυνικό του χαμόγελο και τα σάλια του από την όρεξη που του ανοιξε η μεθοδευμένη κρίση, καθώς θέτει υπό τον έλεγχό του τη μια χώρα μετά την άλλη. Βρε μπας και είναι και τούτο μια σύντομη οδός προς τη Δημιουργία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης κι ενός ενιαίου διεθνούς νομίσματος;

Ήδη τα μαύρα σύννεφα πυκνώνουν στο Ελληνικό ουρανό: «Aπότομη επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο 2% το 2009 και αύξηση της ανεργίας προβλέπει το Διεθνές Nομισματικό Tαμείο αναθεωρώντας επί τα χείρω προηγούμενη εκτίμησή του για ρυθμό ανάπτυξης στο 3,3%, που είχε γίνει μόλις πριν από έξι μήνες. Eξαιρετικά δυσμενή είναι τα στοιχεία που έρχονται και από το Παγκόσμιο Oικονομικό Φόρουμ: Σύμφωνα με έκθεσή του για την παγκόσμια κατάταξη των χωρών όσον αφορά την ανταγωνιστικότητα τους, η Eλλάδα βρίσκεται στην 67η θέση μεταξύ των 134 χωρών που εξετάζονται, χαμηλότερα από το Kαζακστάν και την Mποτσουάνα (!) έχοντας μάλιστα “χάσει” δύο θέσεις στην κατάταξή της σε σχέση με την προηγούμενη μέτρηση.» (kitrinostipos.gr – 02/11/08)

Άσχημα τα νέα πατριώτες… Κουράγιο, όμως, η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι εφτάψυχη!