ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Εξωτερικά Δάνεια: Η εκούσια αφαίμαξη της Ελλάδας


Πέρυσι τέτοιον καιρό ο τέως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο μονίμως χαμογελαστός (χαζοχαρούμενος) κ. Αλογοσκούφης, θριαμβολογούσε για τις φοροαπαλλαγές που χάριζε στον Ελληνικό λαό! Ένα χρόνο αργότερα, η Ελλάδα έχει για μια ακόμη φορά τεταμένη τη χείρα της επαιτείας προς τις διεθνείς τράπεζες, προσκυνώντας όποιον θα την δανείσει με μικρότερο επιτόκιο. Αυτή είναι τώρα η ευγενής φιλοδοξία μας: όχι ν’ αποφύγουμε το δανεισμό, αλλά το να μην επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο το κόστος του δανεισμού!

Πέρυσι τέτοιον καιρό, ο αποτυχημένος ως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας κ. Αλογοσκούφης θριαμβολογούσε για την κατάργηση του φόρου μεγάλης ακίνητης περιουσίας από το 2007 (έχοντας επιβάλλει αντ’ αυτού το επονομαζόμενο Ενιαίο Τέλος Ακινήτων - ΕΤΑΚ), και για την ελαχιστοποίηση έως και μηδενισμό των φόρων κληρονομιάς και γονικής παροχής. Βλέπε παρατιθέμενο πίνακα. Ένα χρόνο αργότερα, ο διάδοχός του στην καυτή καρέκλα του Υπουργείου Οικονομίας, κ. Γ. Παπαθανασίου, που κλήθηκε να βγάλει το φίδι από την τρύπα, μελετά επιβολή πρόσθετων φόρων σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μειώσει το καλπάζον έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού και να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έχουν βρει το μπελά τους με κάτι κουμάσια σαν κι εμάς.

Πέρυσι το Μάη είχα γράψει ένα προειδοποιητικό άρθρο για τον κ. Αλογοσκούφη και τις επιπόλαιες φορολογικές μεταρρυθμίσεις του, στο οποίο του έλεγα, μεταξύ άλλων:
«Απεναντίας οι μεταρρυθμίσεις, εκτός του ότι είναι επικίνδυνες για την παραπαίουσα Ελληνική οικονομία, είναι και εξαιρετικά άδικες, ή για να χρησιμοποιήσω τη γλώσσα της Αριστεράς, είναι προκλητικά ταξικές. Από τους παρατιθέμενους στο φυλλάδιο πίνακες προκύπτει πως όταν κάποιος κληρονομεί ακίνητο αντικειμενικής αξίας 500.000 €, τώρα θα πληρώνει φόρο κληρονομιάς μόνο 4.050 €, ενώ πρώτα πλήρωνε 74.000 €! Από πού θα βρει ο κ. Αλογοσκούφης τα 70.000 € που θα του λείψουν από τον κρατικό κορβανά; Κι από πού θα εισπράξει τα 800 εκατ. € ετησίως που χαρίζει το κράτος στην Εκκλησία μετά από την κατάργηση φορολόγησης της εκκλησιαστικής περιουσίας που εισήγαγε η ΝΔ το 2004;(…)
Και γι’ αυτή τη μεταρρύθμιση-απορύθμιση κομπάζουν οι ανεγκέφαλοι του Υπουργείου Οικονομικών και την εκθέτουν ως παράδειγμα γενναιοδωρίας στην κατάπτυστη φυλλάδα τους.(…)
Αχ, κατακαημένη Ελλάδα πού κατρακυλάς δημοκρατικά… (…) Προφανώς οι κυβερνώντες νομοθετούν εκ του προχείρου, ή δεν τους κόβει ο νους περισσότερο, και πάντως με γνώμονα την ψηφοθηρία, το δικό τους συμφέρον και το συμφέρον εκείνων που τους ανεβάζουν και τους συντηρούν στην εξουσία.»


Όλα αυτά βέβαια, όπως και τούτα που γράφω τώρα, απευθύνονται στου κουφού την πόρτα. Τα πράγματα, άλλωστε, για την Ελλάδα, όπως και για τα υπόλοιπα καταχρεωμένα κράτη, έχουν δρομολογηθεί προ μακρού και η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Πρόσφατα διάβασα έναν πίνακα με το εξωτερικό χρέος διαφόρων χωρών το 2006 και δεν πίστευα στα μάτια μου. Ακούστε, παρακαλώ, και φρίξτε: USA, $10,040 τρις, Ελβετία $1,077 τρις, Γαλλία $3,461 τρις, Γερμανία $3,904 τρις, Βρετανία $8,280 τρις, Αυστρία $594,3 δις, Δανία $405 δις, Σουηδία $598,2 δις, Νορβηγία $350,3 δις, Ελλάδα $301,9 δις.

Σήμερα, βέβαια, με τέτοια παγκόσμια οικονομική κρίση, τα χρέη είναι πολύ μεγαλύτερα, αλλά δεν βρήκα πιο πρόσφατο πίνακα στο Διαδίκτυο. Όλες οι χώρες λοιπόν είναι χρεωμένες μέχρι το λαιμό, και η Ελλάδα, μια χώρα χωρίς βαριά βιομηχανία, χώρα με μεγάλο μέρος του πληθυσμού της ν' απασχολούνται ή υποαπασχολούνται στο Δημόσιο μπάχαλο, χώρα με μακροχρόνια παράδοση στη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, δε θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση. Η δικιά μου απορία δεν είναι γιατί είμαστε χρεωμένοι αλλά πώς δεν είμαστε χρεωμένοι ακόμη περισσότερο. Βλέπετε πάλι το Ελληνικό δαιμόνιο της αλχημείας τα έχει καταφέρει!

Το βασανιστικό ερώτημα, όμως, στο οποίο καλούμαστε όλοι ν’ απαντήσουμε είναι: Σε ποιον χρωστάνε όλα τα κράτη; Στους εξωγήινους; Κατ’ αρχήν πρέπει να ομολογήσουμε ότι όλα τα κράτη που δανείζονται χρωστάνε της Μιχαλούς, που λέει η σοφή παροιμία. Ας αφήσουμε όμως τ’ αστεία. Είναι, λοιπόν, γεγονός ότι όλα τα κράτη είναι καταχρεωμένα, ακόμη και η Ελβετία! Σε ποιον όμως; Ποιος έχει ένα τόσο μεγάλο κορβανά ώστε να μπορεί να δανείζει σε όοολα τα κράτη όσα τους λείπουν; Είναι, λέει, κάποιοι διεθνείς οργανισμοί, οι σπουδαιότεροι των οποίων είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF) και η Παγκόσμια Τράπεζα ( World Bank). Και σε ποιον ανήκουν αυτοί οι παγκόσμιοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, αφού δεν ανήκουν σ’ ένα συγκεκριμένο κράτος ή κράτη; Προφανώς είναι κράτος εν κράτει, μα ποιοι το ελέγχουν;

Καθώς προσπαθούσα να λύσω την απορία μου, ο νους μου πήγε σε κάποιο παλιό κατασυκοφαντημένο βιβλιαράκι που είχα διαβάσει πριν από καμιά εικοσαριά χρόνια, και το είχα τότε απορρίψει ως παραμύθια της Χαλιμάς, όπως άλλωστε το έχουν καταγγείλει και οι απόγονοι των φερόμενων ως συντακτών του βιβλίου αυτού. Ανέσυρα, λοιπόν, το κιτρινισμένο αυτό βιβλιαράκι από το χρονοντούλαπο και παραθέτω μια σχετική παράγραφο, που κατά την ταπεινή μου άποψη εμπεριέχει πολλή σοφία. Δηλαδή τι σοφία; Απλά κοινή λογική:

«Παν δάνειον αποδεικνύει την αδυναμίαν του Κράτους και την μη κατανόησιν των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμανται ως η σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής των κυβερνώντων, οίτινες αντί να λαμβάνωσιν ό,τι αναγκαιοί αυτοίς δια προσκαίρου φορολογίας παρά των υπηκόων των, έρχονται με τεταμένας τας χείρας να ζητώσιν ελεημοσύνην παρά των τραπεζιτών μας.
Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλαι τας οποίας εις ουδεμίαν περίπτωσιν είναι δυνατόν ν’ αποσπάσει τις από του σώματος του Κράτους, εάν δεν αποσπασθώσι μόναι των, ή δεν τας απορρίψει αυτό τούτο το Κράτος ριζικώς. Τα χριστιανικά όμως Κράτη δεν τας αποσπώσιν, αλλ’ εξακολουθούσι να επιθέτωσι νέας τοιαύτας εις το σώμα των, ούτως ώστε αμετακλήτως να καταστραφώσιν εξ αιτίας της εκουσίας ταύτης αφαιμάξεως.
(…) Εάν το δάνειον έχει τόκον 5%, εντός 20 ετών το Κράτος έχει πληρώσει άνευ ουδεμιάς ωφελείας τόκον ίσον προς το δάνειον, εντός 40 ετών διπλάσιον, εντός 60 ετών τριπλάσιον ποσόν, και το χρέος παραμένει πάντοτε χρέος ανεξόφλητον!»


Καταλάβατε φίλτατοι και συμπάσχοντες Συνέλληνες-μισέλληνες, τζάμπα μάγκες, πώς όλα τα Κράτη έχουν πιαστεί σαν το ποντίκι στη φάκα των εκλεκτών του Μαμμωνά; Θα μου πείτε, οι απόγονοι του Περικλή και του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα έπρεπε να τα έχουν καταφέρει καλύτερα. Ελάτε, τώρα, μη με κάνετε και κλαίω! Το κύτταρο των απογόνων των Μεγάλων Ελλήνων έχει προ πολλού εκφυλιστεί, και μας φαίνεται άλλωστε. Σήμερα έχουμε άαλλα πρότυπα και ήρωες, όπως το Μάκη, το Λάκη, τον Παλαιοκώστα, και άλλους… Σήμερα έχουμε άαλλες προτεραιότητες όπως την αυτοϊκανοποίηση. Γι’ αυτό και οι περισσότεροι νέοι μας αποκαλούν εαυτούς και αλλήλους με το υποκοριστικό τους όνομα μ@@@. (Μωρέ πότε πέφτει του Αγίου Μ@@@ να το καθιερώσουμε σα μια ακόμη εθνικοθρησκευτική γιορτή;)

Και μη μου πείτε πως μας φταίνε μόνο οι διεφθαρμένες και άχρηστες ηγεσίες, που άλλωστε εμείς τις εκλέγουμε “Δημοκρατικά”. Στη φοροκλοπή όλοι έχουμε λάβει μέρος, είτε με πράξεις είτε παραλείποντας να ζητήσουμε νόμιμες αποδείξεις από συμπατριώτες μας και αλλοδαπούς φοροκλέπτες - τεχνίτες, εστιάτορες, ξενοδόχους, και άλλες ειδικότητες. Κατά τ’ άλλα, όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε, φίλτατοι Συνέλληνες… Δε γίνεται να έχουμε και το σκύλο χορτάτο και την πίττα γερή! Και, πού είστε; Ψυχραιμία! Τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη… Αλλά δεν μας φοβάμαι! Λαός που έχει εθιστεί στο χαβαλέ, θα το διασκεδάσει με όποια ντόπια ή Παγκόσμια Κυβέρνηση. Είδατε να ιδρώσει κανενός το αυτί όταν η πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Ψαρούδα προανήγγειλε τις επερχόμενες εθνικές συμφορές στον κ. Παπούλια, ο οποίος τάχα δεν το ήξερε; Άσε, μην τα θυμάμαι γιατί συγχύζομαι… Άλλωστε, όπου να ’ναι θα παρελάσει ο Βασιλιάς Καρνάβαλος Εφραίμ και πρέπει να ευθυμήσουμε λιγάκι!

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

ΜΙΣΟΣ: Το προαιώνιο σαράκι της Ελληνικής φυλής

Ποιος είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εσωτερικός εχθρός της Ελλάδας που ευθύνεται για τη διαχρονική μας μιζέρια και τη σημερινή θλιβερή κατάντια μας; Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι το ΜΙΣΟΣ και η ζηλοφθονία. Κι όταν μιλάω για μίσος, δεν εννοώ απλά την έλλειψη αγάπης που μπορεί να σημαίνει και ουδετερότητα συναισθημάτων, αλλά το ενεργό μίσος που επιδιώκει να εκδηλωθεί με κάθε δυνατό τρόπο εναντίον του αντικειμένου του μίσους και να το βλάψει. Ίσως κάποιοι καλοπροαίρετοι θα πουν ότι υπερβάλλω. Εκείνοι όμως για τους οποίους γράφονται αυτές οι γραμμές ξέρουν τι εννοώ και γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι ακριβολογώ.

Η αγάπη είναι η μόνη συγκολλητική ουσία που θα κρατήσει ένα οικοδόμημα όρθιο. Η αγάπη είναι το τσιμέντο που συγκρατεί την οικογένεια, την κοινωνία, το έθνος και την κοινωνία των εθνών, σε όρθια στάση ώστε να μην καταρρεύσουν. Όταν η αγάπη-τσιμέντο λείπει, και στη θέση της έχει μπει το κομπρεσέρ του ΜΙΣΟΥΣ, η κατάρρευση επέρχεται με νομοτελειακή ακρίβεια, και δεν υπάρχουν εκείνοι οι σοφοί, ειδήμονες ή οι τεχνοκράτες που θα μπορέσουν να την αποτρέψουν.

Ποιο σαράκι , λοιπόν, μας κατατρώει; Είναι το μίσος του Έλληνα για το Συνέλληνα. Είναι η νοοτροπία του ‘εμείς’ και ‘αυτοί’. Είναι το μίσος που επί δεκαετίες ενσταλάζει η αχαλίνωτη κομματοκρατία στις ψυχές των ‘οπαδών’ για να συσπειρώνει τις δυνάμεις της και να νέμεται ευκολότερα την εξουσία κατά το “διαίρει και βασίλευε”. Είναι το μίσος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων που υποθάλπουν τα συνδικαλιστικά κινήματα. Είναι το μίσος εναντίον του διαφορετικού που πηγάζει από την έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας. Είναι η μισαλλοδοξία που έχει ενσταλάξει η Ορθοδοξία στους οπαδούς της κατά παντός μη Ορθόδοξου. Είναι το άσβεστο μίσος που τρέφει μια μερίδα δήθεν προοδευτικών διεθνιστών Ελλήνων εναντίον της ίδιας της πατρίδας μας. Είναι το μίσος που τρέφει η πλειοψηφία των Ελλήνων – από την κεφαλή μέχρι την ουρά – εναντίον του ΝΟΜΟΥ! Είναι το μίσος που εκδηλώνει ο Έλληνας εναντίον της ίδιας της Ελληνικής φύσης: εμπρησμοί δασών και τσιμεντοποίηση. Τέλος, είναι το μίσος που γεννιέται από τις υπαρκτές κοινωνικές αδικίες – μίσος του λαού εναντίον της εξουσίας, των πεινασμένων εναντίον των βολεμένων, των μη προνομιούχων εναντίον των προνομιούχων, και τούμπαλιν.

Η ανεκπαίδευτη ψυχή του πρωτόγονου ανθρώπου δε μπορεί να ζήσει χωρίς μίσος και φθόνο. Αυτοπροσδιορίζεται όχι με την ομάδα στην οποία ανήκει αλλά με την απέναντι ομάδα την οποία μισεί. Το οξυγόνο του δεν είναι η αγάπη – όπως συμβαίνει με τον καλλιεργημένο άνθρωπο – αλλά το μίσος. Εφόσον αναπνέει, μισεί. ΜΙΣΟΣ, δυστυχώς, είναι το συστατικό εν αφθονία στις ακαλλιέργητες (βάρβαρες) Ελληνικές ψυχές, σε σημείο που αυτό που έλεγαν οι Αρχαίοι πρόγονοί μας, ότι «πας μη Έλλην βάρβαρος» να τείνει να εδραιωθεί στη συνείδηση των ξένων από την ανάποδη: «πας Έλλην Βάρβαρος». Είναι παγκοίνως γνωστή η ρήση: «Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Ποια Ελλάδα; Όχι βεβαίως το έδαφος της Ελληνικής επικράτειας, αλλά οι Συνέλληνες. Για ν’ ακριβολογούμε, Έλληνες τρώνε Έλληνες, με προτίμηση τους επιφανείς, σαν άλλοι κανίβαλοι. Βλέπε και εδώ. Και οι Έλληνες όλοι μαζί, ποιος λίγο ποιος πολύ, καθείς το κατά δύναμη, τρώνε την Ελλάδα, δηλαδή πριονίζουν με το μαχαίρι του μίσους το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται.

Είδαμε το άσβεστο ενδοφυλετικό ΜΙΣΟΣ να εκδηλώνεται στην Αρχαία Ελλάδα με τον αλληλοσπαραγμό των πόλεων-κρατιδίων• το είδαμε να εκδηλώνεται σε όλο το σατανικό του “μεγαλείο” στον καταραμένο εμφύλιο πόλεμο• το βλέπουμε να εκδηλώνεται μεταξύ των κομματικών φατριών μέσα κι έξω από τη Βουλή• το βλέπουμε να εκδηλώνεται μεταξύ των κομματικών οπαδών στα καφενεία της χώρας• το βλέπουμε να εκδηλώνεται στα γήπεδα μεταξύ των οπαδών διαφορετικών ποδοσφαιρικών ομάδων• το βλέπουμε καθημερινά και τρομάζουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα• το βλέπουμε να εκδηλώνεται δημόσια μεταξύ ακαδημαϊκών, πανεπιστημιακών, ερευνητών και άλλων παχυλοαμειβόμενων ειδικών• το βλέπουμε μέσα στα πανεπιστήμια που κάθε τόσο κουκουλοφόροι, σπουδαστές και μη, που μισούν το νόμο, την Παιδεία, την πρόοδο και τον πολιτισμό τα κάνουν γης-μαδιάμ. Το βλέπουμε να εκδηλώνεται από τους κουκουλοφόρους και τους τρομοκράτες στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων Ελληνικών πόλεων.

Ακόμη, βλέπουμε το μίσος να εκδηλώνεται μέσα στα ηλεκτρονικά φόρουμ και τη μπλογκόσφαιρα… Και η γλώσσα είναι ένα μαγικό εργαλείο που κόκαλα δεν έχει μα κόκκαλα τσακίζει. Η ηλεκτρονική κουκούλα της ανωνυμίας, βεβαίως, διευκολύνει τα μέγιστα όλους τους εμπαθείς να διοχετεύσουν τη χολή τους εναντίον εκείνων που δε γουστάρουν. Αν είσαι και γυναίκα, πολύ χειρότερα, αφού πολλοί Νεοέλληνες φαλλοκράτες θεωρούν ακόμη τη γυναίκα κατώτερο ον που η θέση της είναι στην κουζίνα. Βλέπε σχετικά σχόλια εδώ. Η διαφορετικότητά σου θ’ αντιμετωπιστεί με καχυποψία, χλευασμό, μίσος και χυδαιότητα από τους ανώνυμους και θρασύδειλους εκείνους συνανθρώπους μας που έχουν γαλουχηθεί στα κομματικά λιβάδια του μίσους. Ας όψεται η κομματοκρατία του διχασμού…

Με τόοοσο ΜΙΣΟΣ, λοιπόν, που κρύβει ο Έλληνας στην καρδιά του, είναι αδύνατον η Ελλάδα να κάνει έστω κάποια μικρά βήματα προς την πρόοδο, την ευημερία και τον πολιτισμό. Σέρνεται και θα σέρνεται στον ίδιο φαύλο κύκλο της χρεοκοπίας, της παρακμής και της μιζέριας, μέχρις ότου ο κάθε Έλληνας να ξεράσει το μίσος που κρύβει στην ψυχή για τον ομοεθνή του, αν βεβαίως αυτό συμβεί ποτέ… Το μίσος κατακερματίζει την κοινωνία, τη διαβρώνει μέχρις αυτοεξόντωσης. Τα εγκλήματα μίσους, κάτω από οποιοδήποτε πρόσχημα και ιδεοληψία, διαρρηγνύουν τον κοινωνικό ιστό, κατεδαφίζουν ό,τι με κόπο και αίμα έχτισαν προηγούμενες γενιές, και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα αποπνικτική από την οποία όλοι, και η γράφουσα, θα ήθελαν να δραπετεύσουν.

Γνωρίζω Έλληνες του εξωτερικού που ήρθαν για μετεγκατάσταση στην Ελλάδα, αγόρασαν σπίτι και αυτοκίνητο, και προσπάθησαν να ξεκινήσουν καινούργια ζωή στην ηλιόλουστη πατρίδα μας, αλλά έφυγαν απογοητευμένοι μετά από ένα χρόνο. Τους έδιωξαν οι Συνέλληνες! Γνωστή μου κυρία είπε ότι η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της ανοχής και της υπομονής της με την ελληνική βαρβαρότητα ήταν οι μούντζες, οι ύβρεις και οι διαβολοαποστολές που δέχτηκε από οδηγό ενώ οδηγούσε προσεκτικά το αυτοκίνητό της έχοντας δίπλα το Γερμανό σύζυγό της. Την προσβολή αυτή και την έκρηξη μίσους δεν την άντεξε και έδωσε αμέσως το σπίτι της σε μεσίτη για πώληση. Έφυγε μέσα σε τρεις μήνες από το επεισόδιο, και τώρα ακούει ‘Ελλάδα’ και την πιάνει ταραχή.

Εξάλλου, αντίθετα απ' ό,τι πιστεύεται, στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες δεν είναι ρατσιστές, διότι απλούστατα πιστεύουν ότι οι ξένοι είναι καλύτεροι από τους Συνέλληνες τους οποίους μισούν. Αυτοί που κόπτονται πως αγαπούν τους μετανάστες και λαθρομετανάστες, δεν το κάνουν τόσο επειδή είναι φιλεύσπλαχνοι, αλλά από άσβεστο μίσος εναντίον μερίδας Συνελλήνων που θέτουν το εύλογο ερώτημα: «πόσους, άραγε, μετανάστες μπορεί επιτυχώς ν’ απορροφήσει και ν’ αντέξει μια μικρή και καταχρεωμένη χώρα σαν την Ελλάδα;» Και μόνο το να τολμήσει κανείς να θέσει δημόσια ένα τέτοιο ερώτημα τον ρίχνει στην κατηγορία των μισούμενων ρατσιστών και των φασιστών. Η ξενολατρία του Έλληνα εκδηλώνεται επίσης και με τους χιλιάδες γάμους που συνάπτουν οι Νεοέλληνες με αλλοδαπές, συχνά μετά από γνωριμία μόλις μερικών εβδομάδων. Φαίνεται ότι με μια αλλοδαπή στο πλάι τους νιώθουν ψηλότεροι...

Ποιος, λοιπόν, θα μας σώσει από τον κακό εαυτό μας; Δυστυχώς δεν υπάρχει ο από μηχανής θεός που θα το κάνει. Δεν υπάρχει ο 'σωτήρας' ή οι 'σωτήρες' που θα μπορέσουν να ξεριζώσουν το αδελφοκτόνο μίσος και τη ζηλοφθονία που φωλιάζει στην ψυχή του Έλληνα. Θα μπορούσαν ίσως να ακυρώσουν κάποιες από τις αιτίες που εκτρέφουν το μίσος, όπως, π.χ. να εφευρεθεί ένα διαφορετικό και ενωτικό μοντέλο Δημοκρατίας. Αλλά και πάλι, αν δεν υπάρξει μια συστηματική και μακροχρόνια πανεθνική εκστρατεία ενημέρωσης και εκπαίδευσης με στόχο την καταπολέμηση του αδελφοκτόνου μίσους και την εμφύτευση του σπόρου της ΑΓΑΠΗΣ και της αδελφοσύνης στις καρδιές των Ελλήνων, κανένα πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να επανασυγκολλήσει το διαρρηγμένο από το μίσος κοινωνικό ιστό. Και φυσικά, κανένα πολιτικό κόμμα δε συμφέρει μια κοινωνία ενωμένη με αγάπη σα γροθιά, που ενδεχομένως θα στρεφόταν σύσσωμη εναντίον της διεφθαρμένης εξουσίας. Είπαμε, οι σάπιοι κυβερνούν με το δόγμα του διαίρει και βασίλευε.

Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Εσύ υπέγραψες τη “Δήλωση Συμπαράστασης” στον Εφραίμ;

Τι; Πού; Πώς; Ποια δήλωση; Καλά δεν είσαι ενημερωμένος για τα “εθνικά” θέματα; Πω, πω, πω! Απαράδεκτο!
Σε μια εποχή όπου τα όρια μεταξύ του τραγικού και του γελοίου είναι δυσδιάκριτα, φαίνεται ότι και το να μιλάει κανείς για τα κακώς κείμενα είναι χαμένος κόπος… Τι μπορείς να πεις σε ανθρώπους-πρόβατα; Όταν ανήκει κανείς σε κάποια στάνη, είτε κομματική, είτε θρησκευτική, όλα όσα κάνει ο τσοπάνης του είναι καλώς καμωμένα. Μπέεε!

Έτσι, λοιπόν, ενώ οι ελάχιστοι απομένοντες αμάντρωτοι και υγιώς σκεπτόμενοι πολίτες περίμεναν από τους πιστούς να ξεσηκωθούν και να καταδικάσουν απερίφραστα τα σκοτεινά έργα του διαπλεκόμενου Εφραίμ που αναστάτωσαν την Ελλάδα, και μάλιστα σε χαλεπούς καιρούς, με απογοήτευση είδαν άλλους μεν Ορθόδοξους να ξεσηκώνονται υποβάλλοντας μήνυση εναντίον εκείνων που επέτρεψαν το σατυρικό διασυρμό του ανίερου μοναχού στο Πατρινό Καρναβάλι, κι άλλους να στήνουν ιστοσελίδα για τη συλλογή υπογραφών υπέρ του Εφραίμ και του Βατοπεδίου!

Είναι ηλίου φαεινότερο, πια, ότι οι Ορθόδοξοι δεν προσκυνούν το Θεό αλλά το ράσο, ανεξάρτητα από το τι κρύβεται από κάτω. Αν τολμήσεις να τους προσβάλεις το ράσο, είσαι γι’ αυτούς λακές της σατανικής Νέας Τάξης που εχθρεύεται την άσπιλη και αμόλυντη Ορθοδοξία μας! Κι εκεί που ο Εφραίμ θα έπρεπε να έχει ζητήσει δημόσια συγνώμη και να έχει αποσυρθεί σε καμιά σκήτη, μετανιωμένος και νηστεύοντας «εν σάκκω και σποδώ», όπως λέει και η Βίβλος, συνεχίζει από το παρασκήνιο να προπαγανδίζει την αθώωσή του μέσω του πλυντηρίου των πιστών.

Μπαίνοντας κανείς στην ιστοσελίδα συμπαράστασης διαβάζει μεταξύ άλλων:

«- Εκφράζουμε ταπεινά τη βαθιά και ανιδιοτελή συμπαράστασή μας προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους και την Ιερά Μονή Βατοπαιδίου στην επίθεση που δέχονται για την αμφισβήτηση μακραίωνων τίτλων, έγγραφων, εισηγήσεων νομομαθών, δικαστικών αποφάσεων και νομοθετικών πράξεων που επανειλημμένα έχουν κατοχυρώσει τα ιδιοκτησιακά δικαιώματά τους.

-Καταγγέλλουμε τις επιθέσεις αυτές ως μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου συκοφάντησης του μοναχισμού και της Ορθόδοξης πίστης μας από ποικίλα συμφέροντα. Δεν είναι δυνατόν να παρακολουθούμε αδρανείς να απαξιώνονται αξίες και δόγματα διελθόντα ακλόνητα επί εκατοντάδες έτη ως στυλοβάτες της Ορθοδοξίας, τα οποία ούτε η Τουρκοκρατία δεν κατάφερε να ανατρέψει.

- Θέλουμε ειδικά να σταθούμε στον τρόπο που παρουσιάζεται ο ηγούμενος Εφραίμ από τα ΜΜΕ και να τονίσουμε ότι όλα αυτά που λέγονται ή υπονοούνται δεν έχουν καμία σχέση με την προσωπικότητα και τη δράση του. Η προσπάθεια στέρησης της περιουσίας των Ιερών Μονών αποβαίνει αποκλειστικά σε βάρος του κοινωφελούς πνευματικού, ιεραποστολικού, κοινωνικού, φιλανθρωπικού, πολιτιστικού και εθνικού τους έργου.

Σήμερα υψώνουμε τη φωνή μας για να σπάσουμε το φράγμα της απομόνωσης και να φτάσει η αλήθεια σε κάθε πολίτη. Ενώνουμε τις δυνάμεις μας ώστε να συμπαρασταθούμε στον διωκόμενο μοναχισμό και εργαζόμαστε με πίστη και καρτερία για την υπεράσπιση των αξιών του Αγίου Όρους και την τελική ηθική δικαίωση.»

Μερικές από τις υπογραφές συμπαράστασης στον αμετανόητο ηγούμενο Εφραίμ έχουν και σχόλια. Στη συνέχεια παραθέτω μερικά χαρακτηριστικά απ' αυτά, για να δείτε πώς η αλήθεια παραμορφώνεται μέσα από τους φακούς του θρησκευτικού στραβισμού.

1. «Οι κατηγορίες όλες αποτελούν το τεκμήριον αληθείας του γέροντα. Αν δεν γινόταν αυτός ο πόλεμος, ο γέροντας Εφραίμ θα ήταν ένας πολύ καλός ηγούμενος που εργάστηκε για το καλό της Μονής του. Επειδή όμως άρχισε τέτοιος πόλεμος εναντίον του, ασχέτως αν όλα είναι συκοφαντίες ή αν μερικά είναι εν μέρει αληθοφανή, αυτό σημαίνει ότι σπάζει το φράγμα του καλού ανθρώπου και εισέρχεται στην αγιότητα. Οι συκοφαντίες ή οι αρρώστιες σε αληθινούς ανθρώπους του Θεού είναι η φανέρωση από τον Θεό ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πραγματικά δικός του, ο λόγος του είναι αληθινός και όχι ανάλατος και τα έργα του ενοχλούν πραγματικά τον έξω από εδώ.»
Σημειωτέον ότι το ανωτέρω σχόλιο ανήκει σε Κύπριο (συμπατριώτη του Εφραίμ!) ο οποίος μάλιστα παραθέτει όνομα και διεύθυνση. Συκοφαντίες, λοιπόν, όσα λέγονται για τον Εφραίμ, ο οποίος δεν είναι απλά καλός άνθρωπος αλλά εισέρχεται στην αγιότητα!

2. «Με μένος καταφέρονται κάποιοι κατά του Βατοπαιδίου, αν και απλώς το πραγματικό "πρόβλημά" τους είναι ο Χριστός και το σώμα του, η εκκλησία. Ας δώσει δύναμη ο Θεός στη διωκόμενη εκκλησία του, δια των προσευχών υμών.»
Στο σχόλιο αυτό η Εκκλησία ταυτίζεται με το Χριστό και άρα, ως σώμα του Χριστού, είναι αναμάρτητη! Παλιό, βεβαίως, το παραμύθι αυτό…

3. «Efraim fos ton ofthalmon mas, elpis tis yparxeos mas, diapyre pros theon eyheti ton psyhon imon.»
Στα Ελληνικά: «Εφραίμ, φως των οφθαλών μας, ελπίς της υπάρξεώς μας, διάπυρε ευχέτη των ψυχών ημών.»
Έτοιμο κιόλας το τροπάριο του ανόσιου Εφραίμ!
Η σχολιάστρια αυτή ζει στην Αμερική, και επίσης παραθέτει όνομα και διεύθυνση, πράγμα που φανερώνει ότι πιστεύει ειλικρινά σε αυτά που γράφει. Είναι, αυτό που λένε, ειλικρινώς πεπλανημένη…

4. «Συμφωνώ ο Γ. Εφραίμ είναι άγιος άνθρωπος»
Κύπριος κι αυτός ο σχολιαστής, με όνομα, διεύθυνση και τηλέφωνα!

5. «Ο σημερινός άνθρωπος μέσα στη μεγάλη "σοφία" (και την αλαζονεία του) έχει καταντήσει μωρός και άφρων, ανέχεται και σύρεται ως έρμαιο μέσα στον κυκεώνα της κοσμικής φλυαρίας και χαμέρπειας. Είναι έτοιμος να πιστέψει τον πρώτο απατεώνα και παράλληλα να προδώσει και να φτύσει (αναίσχυντα και βλάσφημα) πρόσωπα ιερά και θεσμούς ύψιστους. Δεν έχει κριτήρια, δεν έχει αρχές στη ζωή του, δεν έχει άξονες πορείας. Ο σύγχρονος έξυπνος και "φωτισμένος" δυτικότροπος άνθρωπος.»
Πειραιώτης ο ανωτέρω και οικονομολόγος, παρακαλώ.

6. «I Panagia na sas dini dinami, meta apo kathe dokimasia erhete i thia haris, pistevo sin athootita tou geronta me oli mou tin psihi. Ntrepome geronta giafta pou se katigoroun. Ipomoni i Panagia ine mazi sou. Kane prosefhi ke gia emas tous amartolous.»
Κύπριος και ο ανωτέρω σχολιαστής, με όνομα και διεύθυνση.
Στα Ελληνικά: «Η Παναγιά να σας δίνει δύναμη, μετά από κάθε δοκιμασία έρχεται η θεία χάρις, πιστεύω στην αθωότητα του γέροντα με όλη μου την ψυχή. Ντρέπομαι γέροντα γι’ αυτά που σε κατηγορούν. Υπομονή η Παναγία είναι μαζί σου. Κάνε προσευχή και για εμάς τους αμαρτωλούς.»

7. «΄Ολα γίνονται στα πλαίσια νέου διωγμού κατά της Εκκλησίας και κυρίως του Μοναχισμού.»
Το σχόλιο αυτό ανήκει σε Αρχιμανδρίτη από τη Θεσσαλονίκη.

Σημειωτέον ότι ανάμεσα στις υπογραφές ήταν και πολλές υβριστικές, για τις οποίες αναγράφεται δίπλα στον αριθμό: signature rejected
Για αυτούς που κατέθεσαν υβριστικά σχόλια, αναρτήθηκε το υπ’ αριθμόν 515 σχόλιο από την Hellas-Orthodoxy που λέει:

«ΝΤΡΟΠΗ ΚΑΙ ΑΙΣΧΟΣ ΣΤΑ ΜΜΕ,ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ-ΠΡΟΒΑΤΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΙΣΟΥΝ.»

Βρε τι στραπάτσο έχει πάθει το «Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατο, του Ωραίου, του Μεγάλου και τ’ Αληθινού»!

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2009

Αφιέρωμα στην Κάτια Μακρή


Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Άσε το ύφος του ανακριτή,
Βάλε λίγο νεράκι στο κρασί σου,
Και δείξε την καλή ανατροφή σου!

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Ο ρόλος του εισαγγελέα δε σου πάει,
Χαμήλωσε τους τόνους, βρε αδελφή,
Διότι ρόδα είναι και γυρνάει…

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Μεγάλη φόρα έχεις πάρει,
Νομίζεις ότι είσαι η μοναδική,
Και κινδυνολογείς ότι η χώρα θα φουντάρει.

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Άσε και κάναν άλλο να μιλήσει,
Υπάρχουν κι άλλοι στο γυαλί,
Κι η άποψή τους πρέπει να ’ναι σεβαστή.

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Δε μοιάζεις και πολύ για δημοσιογράφος,
Μα δείχνεις καταπράσινο κομματικό πουλί,
Με επικίνδυνα μακρύ το ράμφος.

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Πολύ οργίζεσαι κατά παντός με άλλο χρώμα,
Τούτο θα σου μαυρίσει την ψυχή,
Θα σου καταπονήσει και το σώμα.

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Πού πας, για πού τραβάς; Το ξέρεις;
Κι αν θα αντέξεις να πετάς τόση χολή,
Και τόση μισαλλοδοξία αν θα υποφέρεις…

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Κατέβα απ’ την έδρα της δασκάλας,
Γίνε και λίγο διαλλακτική,
Δείξε και λίγη γυναικεία αισθητική.

Κάτια Μακρή, Κάτια μικρή,
Ειλικρινά δεν ήθελα να σε προσβάλλω,
Για το καλό σου τα ’γραψα τούτα εδώ,
Για να σε προφυλάξω απ’ το δρόμο τον ολισθηρό.

Υ.Γ. Όταν, αμέσως μετά από μια θυελλώδη τηλεοπτική εμφάνιση της κ. Μακρή, εμπνεύστηκα αυτό το σατιρικό ποιηματάκι - εντελώς καλοπροαίρετα και με στόχο τη με χιούμορ νουθεσία μιας νέας κοπέλας - δεν θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ τις γεμάτες απύθμενο μίσος υβριστικές επιθέσεις που θα δεχόμουνα, σε κάποιο άλλο ιστολόγιο που το ποιηματάκι αναρτήθηκε, από φανατισμένους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, για το ύφος και το ήθος των οποίων πιστεύω ότι η κ. Μακρή θα ντρέπεται. Και δεν δέχτηκα χυδαίες επιθέσεις μόνον εγώ, αλλά και κάποιος αναγνώστης από το εξωτερικό ο οποίος επωνύμως τοποθετήθηκε, και τον ευχαριστώ γι' αυτό. Επιπλέον του ζητώ συγνώμη για τις ύβρεις που δέχτηκε επειδή εξέφρασε ελεύθερα την άποψή του για τα κείμενά μου.

Παρά τα όσα οι φαλλοκρατικώς εκφραζόμενοι και φασιστικής νοοτροπίας συκοφάντες μου καταλογίζουν - θρασύδειλα κρυβόμενοι πίσω από την ασυλία της ανωνυμίας - τους διαβεβαιώνω ότι την κ. Μακρή τη συμπαθώ επειδή είναι νέα, έξυπνη και δυναμική, και πιστεύω ότι θα μπορούσε να προσφέρει πολύ περισσότερα στον ταλαίπωρο τούτο τόπο, αν δεν ήταν τόσο έντονα και απροκάλυπτα κομματικοποιημένη. Με τη σπιρτάδα της και την ευαισθησία που σαν γυναίκα σίγουρα διαθέτει, θα περιμέναμε να εγκαινιάσει άλλο ύφος στο τηλεοπτικό κανάλι που εργάζεται, και θα μπορούσε ν' αποτελέσει πρότυπο δημοσιογράφου για μίμηση, δίνοντας μαθήματα αντικειμενικής (ακομμάτιστης) ενημέρωσης και στους συνομιλητές της στα τηλεοπτικά παράθυρα. (Έζησα δέκα χρόνια στη Βρετανία και ουδέποτε μπόρεσα να καταλάβω σε ποιο κόμμα πρόσκειντο οι παρουσιαστές και σχολιαστές ειδήσεων.)

Ούτε είναι δυνατόν να καταλάβουμε τι λέει κάποιος όταν μιλάει συγχρόνως με τους άλλους. Η παρατήρηση-έκκληση ισχύει βέβαια και για όλους τους σχολιάζοντας από τα τηλεπαράθυρα που φωνασκούν συγχρόνως δίκην χάβρας, επιδεικνύοντας ευθαρσώς την κομματική τους ταυτότητα. Κυρίως, όμως, ισχύει για τον κ. Χατζηνικολάου (εφόσον αναφέρομαι στο ALTER) που συχνά αδυνατεί να επιβάλει την τάξη στο δελτίο ειδήσεων που παρουσιάζει. Το ίδιο ισχύει και για άλλες εκπομπές του ίδιου καναλιού, όπως επίσης και για εκπομπές άλλων τηλεοπτικών καναλιών.

Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την κατά τ' άλλα κολακευτική αποχαιρετιστήρια επιστολή του τέως Βρετανού πρέσβη Simon Gass στην Ελλάδα, όπου μας σφάζει με το βαμβάκι: "Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα;"

Ένας αλλιώτικος Αλαβάνος χτες στο ALTER


Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν έχω ασκήσει σκληρή κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα και τον Αλέκο Αλαβάνο, ιδιαίτερα για τα κάλαντα, το ημερολόγιο και συγκεκριμένο άρθρο της ΑΥΓΗΣ το οποίο αναφερόταν σε «ποσά βίας» που είναι απαραίτητα. Όμως η χθεσινοβραδυνή εμφάνιση του Αλέκου Αλαβάνου στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ALTER ήταν μια ευχάριστη έκπληξη, και η αλήθεια πρέπει να λέγεται.


Ο Αλέκος Αλαβάνος, σχετικά ήρεμος, πράγμα που αποτυπωνόταν και στο πρόσωπό του, καταδίκασε τα φαινόμενα βίας και είπε ότι το κόμμα του είναι φιλειρηνικό. Έχουμε άραγε να κάνουμε με μια ουσιαστική αλλαγή πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ; Μακάρι! Όλοι οι άνθρωποι, ατομικά και συλλογικά, έχουν δικαίωμα στην αλλαγή, και μακάρι να έχουμε τη δύναμη και την ταπεινότητα ν’ αναγνωρίζουμε τα λάθη μας και ν’ αλλάζουμε πορεία. Ανεξάρτητα από τα αίτια που προκαλούν την αλλαγή πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ – θα δείξει βεβαίως αν πρόκειται για ουσιαστική αλλαγή κι όχι για μια καθαρά επικοινωνιακή τηλεοπτική εμφάνιση του Αλέκου Αλαβάνου – ανεξάρτητα, λέω, από το εάν ήταν ο καταποντισμός των ποσοστών του κόμματος στις δημοσκοπήσεις ή η εκτός ελέγχου πια έξαρση της τρομοκρατικής βίας που έκαναν τον Α. Αλαβάνο να εμφανίζεται φιλειρηνικός, το γεγονός είναι θετικό και πρέπει να το επισημάνουμε.

Θα σταθώ στα αίτια της βίας στα οποία αναφέρθηκε ο κ. Αλαβάνος, και που με βρίσκουν σύμφωνη. Είμαστε μια κοινωνία που εθίζεται στη βία μέσω πολλών και διαφορετικών καναλιών. Ο άνθρωπος, βέβαια, γεννιέται με ποσοστά έμφυτης βίας μέσα του, και χρειάζεται η κατάλληλη ανθρωπιστική παιδεία για να τα τιθασεύσει. Το προσφιλές παιχνίδι μικρών παιδιών, κυρίως των αγοριών, είναι να παλεύουν μεταξύ τους, χωρίς να έχουν κάποιες διαφορές. Παλεύουν απλά για την ηδονή της βίας. Κι αυτό συνέβαινε από καταβολής κόσμου, και πολύ πριν το Internet μπει στα σπίτια μας για να διαφθείρει ακόμη και ήθη χρηστά με τα βίαια παιχνίδια που προτείνει στα παιδιά.

Η βία, λοιπόν, είναι έμφυτη στον πρωτόγονο άνθρωπο, και γι’ αυτό οι περισσότεροι “τη βρίσκουν” με τις κινηματογραφικές ταινίες βίας. Ποια ευχαρίστηση αντλεί ο θεατής να βλέπει ανθρώπους να αλληλοσκοτώνονται και αίμα να ρέει στην μικρή ή στη μεγάλη οθόνη; Κι όμως, οι πολεμικές και οι αστυνομικές ταινίες θρίλερ με μπόλικη βία και αίμα, τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω δεν τις ανέχω, είναι οι πιο δημοφιλείς. Γι’ αυτή την αιτία της βίας μίλησε ο κ. Αλαβάνος, χωρίς, πάντως, να βρει συμπαράσταση από το δημοσιογράφο-ανακριτή του, και είναι όντως υπαρκτή. Όταν η τρυφερή ψυχή του παιδιού τρέφεται καθημερινά με το "σπόρο" της βίας θα φέρει καρπό κατά το είδος αυτής, πράγμα που βλέπουμε στα γήπεδα, στους βανδαλισμούς δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, στις ενδοοικογενειακές συγκρούσεις, και όχι μόνο. Όταν ο νους του ανθρώπου γεμίζει βία και μίσος μέσα από κάθε υπαρκτό δίαυλο επικοινωνίας είναι φυσικό να την εκδηλώσει, και μάλιστα πολλαπλασιασμένη, στην καθημερινότητά του.

Υπάρχει όμως και η λεκτική βία που εκδηλώνεται καθημερινά μέσα από τα δελτία ειδήσεων και άλλες ενημερωτικές εκπομπές. Όταν οι εμφανιζόμενοι στα τηλεοπτικά παράθυρα δημοσιογράφοι, πολιτικοί, πανεπιστημιακοί, κ.α., εκφράζουν οργισμένοι τις κομματικές εμπάθειές τους, χωρίς να ενδιαφέρονται πρώτα ν’ ακούσουν τι είπε ο άλλος, όταν γαυγίζουν όλοι μαζί δίκην χάβρας, το μόνο που εκπέμπουν στις ψυχές των τηλεθεατών είναι σύγχυση, μίσος και βία. Κι αυτός ο σπόρος που σπέρνεται καθημερινά μέσα στα σπίτια μας από τη μαγική μικρή οθόνη ευθύνεται τα μέγιστα για την έξαρση της βίας στην κοινωνία μας. Αν σε αυτό προσθέσουμε και τους σκυλοκαυγάδες μέσα στη Βουλή από τους εθνοπατέρες, τότε λίγα περιθώρια απομένουν για τη διάπλαση μιας φιλειρηνικής κοινωνίας.

Και όταν στη αντικουλτούρα που γεννά τη βία προσθέσει κανείς και τη φτώχεια, τις κοινωνικές αδικίες, τα προκλητικά σκάνδαλα των κυβερνήσεων, τον μέχρις αλληλοεξόντωσης ανταγωνισμό χάριν του κέρδους, τη μισαλλοδοξία, κλπ., τότε η έξαρση της βίας στις μέρες μας δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Μακάρι η αλλαγή που φάνηκε στη χθεσινοβραδυνή τηλεοπτική παρουσία του Α. Αλαβάνου να σηματοδοτήσει μια καινούργια φιλειρηνική και ενωτική πολιτική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ για το καλό της νεολαίας που απεγνωσμένα ψάχνει για όραμα. Βέβαια, όπως προείπα, είναι πολύ νωρίς για να είναι κανείς σίγουρος για τη μεταμόρφωση του κόμματος αυτού, και πάντως χρειάζεται σκληρή και μεθοδευμένη δουλειά για ν’ αλλάξουν παγιωμένες νοοτροπίες, τόσο στην κορυφή όσο και στη βάση του κόμματος. Πάντως εγώ θέλω να είμαι αισιόδοξη, και συγχαίρω τον Αλέκο Αλαβάνο για το συνετό του λόγο χθες στο ALTER.

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2009

Ο καπιταλιστής με προβιά επαναστάτη!


Θάρρος λαέ μη σκύβεις πλέον το κεφάλι,
Το δίκιο σου στηρίζουνε δυο "γίγαντες" και πάλι!
Ο ένας αποξηραμένος στον Κορυδαλλό,
Κι ο άλλος ευφραινόοομενος σε σούπερ βίλλα στην Εκάλη.

Ο της Εκάλης "μαχητής" μυρίζει, όμως, φοβητσιάρη.
Κι όταν η σέχτα φτάνει προς το στέκι του,
Δίαυλο ανοίγει προς τις φυλακές,
Μήνυμα συμπαράστασης από επαναστάτη για να πάρει.

Κάνει απόπειρες να πείσει τη φτωχολογιά
ότι ο τρόμος ίσως είναι η ενδεδειγμένη λύση.
Και του πληβείου βάζει όπως-όπως την προβιά,
Σε μια προσπάθεια να καλοπιάσει τα κακά παιδιά.

Καλού κακού πρέπει κι αυτός να κατοχυρωθεί,
Ώστε να μην τον πλησιάσουνε ποτέ τα σκάγια.
Γι’ αυτό αφήνει με μισόλογα να εννοηθεί,
Ότι οι τρομοκράτες ίσως κάνουν άγια!

Μα δε μπορείς υποκριτή απ’ όλους να κρυφτείς,
Κι ότι δεν παίζεις σε διπλό ταμπλό να πείσεις,
Όταν τη Ζούγκλα το κεφάλαιο επιδοτεί
Με της πλουτοκρατίας τις χοντρές διαφημίσεις.

Οι καπιταλιστές στη Ζούγκλα συνωστίζονται,
Εκεί τα προϊόντα τους για να διαφημίσουν,
Καθότι από το στέκι αυτό περνούν πολλοί,
Είτε για ενημέρωση, είτε στο life style του ν’ αλληθωρίσουν.

Εκεί θα δουν οι πεινασμένοι πώς διαβιούν οι εκλεκτοί,
Θα μάθουν πώς τα ευρώ λίρες χρυσές κάποιοι τα κάνουν,
Θα πληροφορηθούν και για τα Jeep της Chrysler,
Τις Μερσεντές, και πώς οι πονηροί τα πιάνουν.

Άξιος ο "σωτήρας" μας παιδιά,
Και τούτο μην το υποτιμάτε,
Το πώς το παίζει προλετάριος ο αγριοκαπιταλιστής,
Ειν’ αντιδημοκρατικό ακόμη και να το ρωτάτε...


Βοήθειά μας, παιδιά! Και μη χειρότερα!

Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Η κυνική εξομολόγηση του Πάμπλο Πικάσο



Σας αρέσουν τα έργα του Πάμπλο Πικάσο; Αν ναι, τότε φαίνεται ότι σας αρέσουν οι σαχλαμάρες! Σας προβληματίζουν τα έργα του Πάμπλο Πικάσο; Αν ναι, τότε προβληματίζεστε με κουταμάρες. Θαυμάζετε τον Πάμπλο Πικάσο; Αν ναι, τότε θαυμάζετε ένα σαλτιμπάγκο! Συγνώμη αν σας πρόσβαλα, αλλά αυτά δεν είναι δικές μου ιδέες, είναι ιδέες του ίδιου του Πάμπλο Πικάσο.
Δείτε τι είχε πει ο Ισπανός ζωγράφος σε μια συνέντευξη -εξομολόγηση προς το διάσημο συγγραφέα Τζιοβάνι Παπίνι:


«Στην τέχνη, ο λαός δεν αναζητά πλέον ανακούφιση και εξύψωση. Αλλά οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι, οι αργόσχολοι, αναζητούν το καινούργιο, το παράδοξο, το πρωτότυπο, το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν.

Με το να διασκεδάζω με αυτά τα παιχνίδια, αυτές τις κουταμάρες, αυτές τις σπαζοκεφαλιές, έγινα διάσημος και μάλιστα πολύ γρήγορα. Και η διασημότης για ένα ζωγράφο σημαίνει πωλήσεις, κέρδη, περιουσία, πλούτη. Και σήμερα ­ όπως ξέρεις ­ είμαι διάσημος, είμαι πλούσιος. Αλλά όταν βρίσκομαι μόνος με τον εαυτό μου, δεν έχω το κουράγιο να θεωρούμαι καλλιτέχνης με τη μεγάλη και την παλιά σημασία της λέξεως. Αυτοί ήσαν μεγάλοι ζωγράφοι, ο Τζιότο, ο Ρέμπραντ, ο Τισιανός, ο Γκόγια.

Δεν είμαι παρά ένας κοινός σαλτιμπάγκος, που κατάλαβε το πνεύμα των καιρών του και εξήντλησε όσο καλύτερα μπορούσε τη βλακεία, τη ματαιοδοξία, τη φιλοχρηματία των συγχρόνων του. Είναι πικρή η εξομολόγησή μου, πιο θλιβερή απ' όσο φαίνεται, αλλά έχει τη χάρη να είναι ειλικρινής».

Τη συνέντευξη-σοκ ανακάλυψα πρόσφατα στο καλό ιστολόγιο olympia.gr, και η αρχική πηγή ήταν ένα παλιό, μα πάντα επίκαιρο, άρθρο του Γιάννη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ, την Κυριακή 14 Μαρτίου, 1999.

Το τι ανακούφιση ένιωσα όταν διάβασα αυτή την κυνική ομολογία του διάσημου ζωγράφου δε λέγεται. Βλέπετε υπήρξαν φορές στο παρελθόν, όταν άκουγα κουλτουριάρηδες να θαυμάζουν τον Πικάσο, ενώ εγώ η αφελής τον θεωρούσα απλά φευγάτο, που αναρωτιόμουνα μήπως ήμουν αμύητη στην αφηρημένη τέχνη και γι’ αυτό δε μπορούσα να την αξιολογήσω σωστά. Να όμως που η εξομολόγηση-σοκ του Πικάσο με δικαίωσε!

Αλίμονο! Πόσοι ατάλαντοι ζωγράφοι τον μιμήθηκαν μετά μανίας και τον μιμούνται ακόμη! Πόσες πλατείες και πάρκα κακοποιήθηκαν με σιδερικά αφηρημένης “τέχνης” από το Βερολίνο μέχρι την Αθήνα! Και πόσα χρήματα των φορολογουμένων ξοδεύτηκαν γι’ αυτά τα τερατουργήματα που τα βλέπουν τα μικρά παιδιά και τρομάζουν! Και να σκεφτεί κανείς ότι η κοινωνική ελίτ που θαύμασε και ακριβοπλήρωσε τα χωρίς νόημα έργα του Ισπανού εικαστικού είναι η διαπλεκόμενη με την εξουσία ελίτ, και συχνά η ίδια η εξουσία…

Αυτή η κυνική ομολογία είναι ένα ηχηρό φτύσιμο στη νοημοσύνη και στην αισθητική των δήθεν φίλων της τέχνης. Ο σαλτιμπάγκος - κατά δική του ομολογία - “ζωγράφος”, κατάλαβε, λέει, το πνεύμα των καιρών και επένδυσε στη βλακεία και τη ματαιοδοξία των φελλών! Ράπισμα, ε; Και, όπως ήταν αναμενόμενο, αφού η βλακεία υπερεπερίσσευσεν εις το ανθρώπινο είδος, η επένδυσή του απέδωσε τα μέγιστα!

Επιτρέψτε μου να πω ότι ο Πάμπλο Πικάσο ήταν, εν αγνοία του, ένας κυνικός προφήτης που με τα αφηρημένα εικαστικά έργα του αναπαρίστανε την αφηρημάδα λόγω αποχαύνωσης, την ιδεολογική γύμνια, την κουφότητα, τη σύγχυση, και τη ματαιοδοξία των συγχρόνων του και όχι μόνο. Χωρίς να το γνωρίζει, μέσα από τα έργα του, έκανε ένα σιωπηρό “κήρυγμα” σε όλους τους βλαμμένους μπας και ξυπνήσουν! Αλλά πού αυτοί…

Μήπως γνωρίζει κανείς αν μετά από την κυνική εξομολόγηση του Πικάσο ξεκρεμάστηκαν και ερρίφθησαν στην πυρά πολλοί πίνακές του; Μπάαα! Πού να ξυπνήσουν από το λήθαργό τους οι ματαιόδοξοι κουλτουριάρηδες. Άλλωστε τις έχουν χρυσοπληρώσει αυτές τις κακοτεχνίες του παμπόνηρου Ισπανού… Θα μου πεις η τρέλα δεν πάει στα βουνά...

Συμπέρασμα: Μπορεί κάποιος να είναι διάσημος, να έχει του κόσμου τα πλούτη, να έχει φίλους και θαυμαστές, να θεωρείται επιτυχημένος σε αυτό που κάνει, μα όταν μένει μόνος, πρόσωπο με πρόσωπο με τον εσωτερικό Ανώτερο Εαυτό του, να νιώθει άδειος και τιποτένιος... Πότε συμβαίνει αυτό; Όταν αναρριχάται κάποιος στα "ύψη" παραβιάζοντας τις προαιώνιες ηθικές αρχές και αξίες.

Και ο Κώστας Σημίτης “Μεγάλος Έλληνας”!

Γιατί άραγε; Ποιοι και με ποια κριτήρια τον ψήφισαν και τον ανέδειξαν μέσα στους 100 “Μεγάλους Έλληνες” του ΣΚΑΙ; Ποιος “Μεγάλος” Έλληνας πολιτικός το βάζει στα πόδια όταν βλέπει τις αρνητικές δημοσκοπήσεις, και με άκρως αντιδημοκρατικό τρόπο παραδίδει το δαχτυλίδι της αρχηγίας του κόμματός του σε γόνο πολιτικής οικογένειας, δημιουργώντας θύελλα αντιδράσεων μέσα στο κόμμα του; Ποιος "Μεγάλος" πολιτικός ηγέτης, ενώ κηρύσσει εκλογές, φυγομαχεί επειδή φοβάται την επερχόμενη ήττα και τοποθετεί άλλον στη θέση του για να του τη χρεώσει;

Κι όμως, αυτό ακριβώς έκανε ο “Μέγας” Σημίτης στις 8 Ιανουαρίου 2004, επινοώντας την πρόσκαιρη δυαρχία, και προκηρύσσοντας εκλογές για τις 7 Μαρτίου 2004… Και ποιος επιτυχημένος πρωθυπουργός, όπως προσπάθησε ο “Μέγας” Σημίτης να παρουσιάσει τον εαυτό του, θα ήταν τόσο σίγουρος για την επερχόμενη εκλογική ήττα του κόμματός του που θα έτρεχε να κρυφτεί; Κι όμως, χωρίς καμία αυτοκριτική, και υπερασπιζόμενος όλα τα πεπραγμένα της οκταετούς θητείας του στον πρωθυπουργικό θώκο, ο “Μέγας” Σημίτης άφησε αναπάντητο το ερώτημα: γιατί άραγε, αφού είχε πετύχει, έπρεπε να λάβει μια τόσο επώδυνη και ταπεινωτική για τον ίδιο απόφαση; Κοντολογίς, ο τρόπος που φυγομάχησε ο κ. Σημίτης αποδεικνύει πως η οκταετία του ήταν μια αποτυχία, πράγμα που το γνώριζε και ο ίδιος. Γι’ αυτό λοιπόν μόνο "Μεγάλος" δεν είναι.

Πάμε όμως και στο πρωτοφανούς έκτασης, κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση έγκλημα του Χρηματιστηρίου, η ανάπτυξη του οποίου είχε αναδειχτεί σε πρώτο στόχο της πρωθυπουργίας του. Τι έγινε εκεί; Κατά τα έτη 1998-2003 επήλθε βίαιη ανακατανομή του ελληνικού πλούτου μέσω του ΧΑΑ, καθώς και φυγή πακτωλού ελληνικών κεφαλαίων στο εξωτερικό. Και ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός; Μα, προφανώς, ο τότε Πρωθυπουργός κ. Σημίτης και το οικονομικό του επιτελείο, μαθητευόμενοι μάγοι της ελεύθερης (ασύδοτης) οικονομίας, που με μια ενορχηστρωμένη προπαγάνδα εκμαύλισαν 1.600.000 Έλληνες στη “Λίμνη με τα Πιράνχας”, στη Σοφοκλέους. Κι ενώ το 1996, όταν ανέλαβε ο Κ. Σημίτης την εξουσία, οι κωδικοί του ΧΑΑ δεν ξεπερνούσαν τις 200.000, το 1999 ξετινάχτηκαν σχεδόν στους 1.800.000. Πώς ξαφνικά 1.600.000 ελληνικά νοικοκυριά ανακάλυψαν το Χρηματιστήριο, που δεν είχαν ανακαλύψει στα 100 χρόνια από την ίδρυσή του; Μα, προφανώς με τον εκμαυλισμό των μικροαποταμιευτών από τον ίδιο τον κ. Σημίτη και τον τσάρο της Οικονομίας κ. Γιάννο Παπαντωνίου.

Και πώς τους εκμαύλισε; Με ψεύτικες υποσχέσεις ότι το Χρηματιστήριο είναι ο καθρέπτης της Ελληνικής οικονομίας που τάχατες ανθεί, ότι ο Γενικός Δείκτης θα πάει στις 7.000 μονάδες, ότι στο Χρηματιστήριο όοολοι κερδίζουν, και άλλα απατηλά και απαράδεκτα για έναν πρωθυπουργό. Και για να συμπληρωθεί το έγκλημα, όταν το Σεπτέμβριο του 1999 άρχισε να πέφτει ο Γενικός Δείκτης, με εντολή του ο τότε Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Λουκάς Παπαδήμος τριπλασίασε τα μετοχοδάνεια προς τους επενδυτές από 5.000.000 δραχμές που ήταν στα 15.000.000 για να χώσει περισσότερο στο κόκκινο τους χαμένους και να οδηγήσει κάποιους απ’ αυτούς ακόμη και στην αυτοκτονία. Ο Δείκτης έπρεπε να διατηρηθεί σχετικά ψηλά για να προλάβουν οι μεγαλοκαρχαρίες να σπάσουν τις φούσκες τους στα άδεια κεφάλια των μικροεπενδυτών. Εκτός αν όλα έγιναν τυχαία, χωρίς δόλο, οπότε θα έπρεπε να τους απονείμουμε το όσκαρ ηλιθιότητας. Πού ακούστηκε να δανείζεις το φτωχό για να τζογάρει;

Για όλα αυτά, λοιπόν, και για πολλά ακόμη που παραλείπω λόγω συντομίας, Ίμια, Οτσαλάν, κλπ., κάποιοι συμπατριώτες μας ανακήρυξαν τον Κώστα Σημίτη “Μεγάλο Έλληνα”, στο γελοίο διαγωνισμό του ΣΚΑΙ! Σημειωτέον ότι η αφαίμαξη των μισών ελληνικών νοικοκυριών από τις οικονομίες τους μέσω του ΧΑΑ και η μετέπειτα υπερδανειοδότησή τους μέσω πιστωτικών καρτών ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την σημερινή οικονομική κρίση που μας δέρνει, και μ’ αυτό δεν απαλλάσσω καθόλου τον Καραμανλή για τις μεγάλες ευθύνες της κυβέρνησής του.

Για να υπερασπιστούν, όμως, την επιλογή Σημίτη ως μεγάλου Έλληνα, οι διοργανωτές του διαγωνισμού επικαλέστηκαν ότι ο Σημίτης μας έβαλε στην ΟΝΕ, που θα μπαίναμε με όποια κυβέρνηση, έτσι κι αλλιώς. Κάτι έπρεπε να βρουν υπέρ του! Πώς μας έβαλε όμως; Μετά από υποτίμηση της δραχμής κατά 14%, στις 14 Μαρτίου του 1998, που επιχειρήθηκε να παρουσιαστεί από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σαν... θρίαμβος της οικονομικής της πολιτικής!
Όσο για την ανεργία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδος, το ποσοστό της ανεργίας ανερχόταν σε 11,2% το πρώτο τρίμηνο του 2004 – τελευταίο τρίμηνο της πρωθυπουργικής θητείας του Σημίτη. Δεν θα παραθέσω εδώ άλλους αριθμούς ούτε συγκριτικά στοιχεία με Ν.Δ. Στόχος αυτού του άρθρου δεν είναι ν' αποδείξω ότι η Ν.Δ. είναι καλύτερη. Μπορεί να είναι και χειρότερη. Στόχος μου είναι να δείξω τον παραλογισμό εκείνων που ψήφισαν τον Κωνσταντίνο Σημίτη ως "Μεγάλο Έλληνα".

Ωστόσο, αν παρά τα αρνητικά στα οποία αναφέρθηκα, ο Κώστας Σημίτης είναι όντως Μεγάλος, και μακάρι να ήταν, τότε ο Γιωργάκης ο Παπανδρέου, κατά πάσα πιθανότητα αυριανός Πρωθυπουργός, είναι πολύ μικρός για να τον διαγράψει από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ στις 12 Ιουν. 2008. Ποιος σοφός και καλοπροαίρετος ηγέτης δε θέλει να έχει σα συνεργάτη του ένα "Μεγάλο" άνδρα;

(Περισσότερα για το "Σοφοκλέους Καζίνο" εδώ)

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Λαζόπουλος ο Μέγας: "Είναι οι ασθενείς και είμαι τ' οξυγόνο τους"!

Εκεί που λέω να ξεχάσω αυτόν τον προκλητικό τύπο, το «Μεγάλο Έλληνα»-καβαλημένο καλάμι, εκεί που παλεύω να τον βγάλω από τη σκέψη μου και ν’ ασχοληθώ με κάνα σοβαρότερο θέμα, νάσου και παρουσιάζεται στο γυαλί για να με ταράξει και πάλι.

Στην πρεμιέρα για τους "Μεγάλους Έλληνες" του ΣΚΑΙ, στις 16/02/2009, ο Λάκης Λαζόπουλος είπε μεταξύ άλλων: «Ένιωσα ότι είναι οι ασθενείς και εγώ είμαι το οξυγόνο τους». Είναι φανερό, πλέον, ότι το πολύ χρήμα και η δόξα έχουν κάνει τη ζημιά τους στο κεφάλι του Λάκη μας. Προφανώς δε διάβασε την επιστολή εφ’ όλης της ύλης που του είχε στείλει η ταπεινότητά μου τις προάλλες, ή αν τη διάβασε δεν ίδρωσε τ’ αυτί του. Ο μεθυσμένος από χρήμα και "δόξα" κουφαίνεται, δυστυχώς.

Ώστε οι θεατές σου, Απόστολε, αυτοί δηλαδή που σε ανέβασαν στο βάθρο των "Μεγάλων Ελλήνων" – κούνια που τους κούναγε – είναι ασθενείς, κι εσύ είσαι το οξυγόνο τους! Εδώ που τα λέμε, δεν έπεσες και πολύ έξω στη διάγνωση, Λάκη. Ασθενείς, διανοητικά και ψυχικά, όντως είναι όσοι σε ανακήρυξαν "Μεγάλο Έλληνα", κι εσύ είσαι η πρέζα τους, το αφιόνι τους. Κατά τ’ άλλα καλά έκανες, Απόστολε, κι έδωσες ελιτίστικο σχήμα στα γένια σου, τώρα που έγινες "Μεγάλος"…

Πάντως, ο Μανώλης Γλέζος, το πέταξε το καρφί του: «Υπάρχει κάποια σύγχυση, εδώ… Μπερδεύουν την αναγνωρισιμότητα…»
Μεγάααλη σύγχυση όντως υπάρχει σε πολλά κεφάλια Νεοελλήνων, που ψάχνουν απεγνωσμένα να βρουν «Μεγάλο» ανάμεσα στ’ απόβλητά τους, χωρίς οι περισσότεροι να έχουν ιδέα για το τι θα πει 'Μεγάλος'… Μα αλίμονο, στην εποχή της αποθέωσης της σάρκας, του αισθησιασμού και του υλισμού, οι πραγματικά 'Μεγάλοι' μας τέλειωσαν... Στην εχθρική προς αρχές και αξίες κουλτούρα του τίποτα δεν ευδοκιμούν μεγάλα αναστήματα, ωιμέ…

Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2009

Θα υπήρχε Ελληνικό κράτος χωρίς την Εκκλησία;

Με αφορμή καυστικό σχόλιο στο άρθρο μου Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος υπέρ της Παγκοσμιοποίησης!, που είχε αναρτηθεί και στο ιστολόγιο http://www.olympia.gr/, μεταφέρω εδώ μέρος της απάντησής μου στη δήλωση αναγνώστη ότι "χωρις την εκκλησια μας δεν θα ειχαμε κρατος."

Σας παραπέμπω στην ιστοσελίδα "Αιρετική Πολιτεία ". Εκεί θ' ανακαλύψετε πολλά φοβερά και τρομερά, και με στοιχεία, για το πώς ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε' αφόρισε τους πρωτεργάτες της επανάστασης του 1821. Συγνώμη για το σοκ που θα υποστείτε.
Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα του αφορισμού που έγινε πάνω στην Αγία Τράπεζα, για να δείτε τον Βεελζεβούλ εν δράσει:

«Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.
(...)
Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη' όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τη θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης.
(...)
Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας.
(...)
Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, (...)
(...)
Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος' ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου.

Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν' εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης.

Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος ΈΧΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΥΤΟΝ ΔΙΑΛΕΛΥΜΕΝΟΝ, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

(...)
Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς' ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας' ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εάν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εάν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εάν καθ' οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του παναγίου Πνεύματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας. Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.»

αωκα' εν μηνί Μαρτίω.Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται.Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται.Ο Καισαρίας Ιωαννίκιος.Ο Νικομηδείας Αθανάσιος.Ο Δέρκων Γρηγόριος.Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος.Ο Βιζύης Ιερεμίας.Ο Σίφνου Καλλίνικος.Ο Ηρακλείας Μελέτιος.Ο Νικαίας Μακάριος.Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ.Ο Βερροίας Ζαχαρίας.Ο Διδυμοτοίχου Καλλίνικος.Ο Βάρνης Φιλόθεος.Ο Ρέοντος Διονύσιος.Ο Κυζίκου Κωνστάντιος.Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος.Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος.Ο Πισειδίας Αθανάσιος.Ο Δρύστας Ανθιμος.Ο Σωζοπόλεως Παίσιος.Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός.Ο Ναυπάκτου και Αρτης Ανθιμος.

Για περισσότερα στην ιστοσελίδα του θαρραλέου τριανταδυάχρονου Κρητικού που σας προανέφερα, και ο έχω ώτα ακούειν ακουέτω, ο δε μη έχων, κοιμηθήτω.

Ο Χρήστος Γιανναράς προκαλεί και πάλι!

Με το νέο του άρθρο στην Καθημερινή αποκαλεί περιφρονητικά την Ελλάδα «ελλαδικό κρατίδιο» και ένθερμα συστήνει το εθνομηδενιστικό βιβλίο κάποιου συγγραφέα, το οποίο, αν είχε χρήματα, λέει, θα το χάριζε σε κάθε μαθητή της Τρίτης Λυκείου σε όλη τη χώρα. Ευτυχώς που δεν έχει!

Μα αν το βιβλίο έχει όντως τόοοσο μεγάλη αξία όση ο κ. Γιανναράς του αποδίδει, τότε γιατί δεν το σχολιάζει λεπτομερώς ο ίδιος, κεφάλαιο προς κεφάλαιο, για να το αναρτήσει στο Internet απ' όπου όλοι οι μαθητές θα μπορούν να το κατεβάζουν δωρεάν και να μαθαίνουν για την ελληνική «φαυλοκρατία» την οποία καταγγέλλει, ώστε να τρέχουν να σωθούν σε άλλες χώρες που είναι “ενάρετες”;

Κοίτα να δεις, φίλε μου τι μας έχει βρει! Εκεί που παλεύουμε με νύχια και με δόντια, με αυτοθυσία και πολύ πόνο, να βάλουμε ένα λιθαράκι, να προσθέσουμε λίγο τσιμέντο σύνεσης και αγάπης, για ν’ αποτρέψουμε την πλήρη κατάρρευση του οικοδομήματος της χώρας μας, έρχονται κάποιοι συγγραφείς και “φιλόσοφοι”, σαν τον κ. Γιανναρά, να γκρεμίσουν με κάτι τέτοια βιβλία και άρθρα ό,τι έχει απομείνει όρθιο!

Ο κ. Γιανναράς μας είπε, ή το είπε ο συγγραφέας που θαυμάζει και υιοθετεί τις απόψεις του, ότι η φαυλοκρατία στην Ελλάδα «Εμφανίζεται διότι ο θεσμός του νεωτερικού εθνικού κράτους ήταν κάτι ξένο, άγνωστο για την ελληνική εμπειρία: Δεν προέκυψε από τις ανάγκες των Ελλήνων, δεν συνδεόταν με τους ιστορικούς εθισμούς τους. Ήταν δάνειο σχήμα, “κάλπικο δάνειον”.
Οι Έλληνες έβγαιναν από μακραίωνη, τελείως διαφορετική πολιτική εμπειρία και παράδοση: αυτήν της αυτοκρατορίας. Μια κεντρική εξουσία να δεσπόζει σε πληθυσμούς πολυεθνικούς και πολυφυλετικούς.»

“Κάλπικο δάνειο”, λοιπόν, το Eλληνικό κράτος, η πατρίδα μας! Δηλαδή το εθνικό κράτος δεν προέκυψε από τις ανάγκες των Ελλήνων για αυτοδιάθεση, ανάγκη που έχει έμφυτη ο κάθε λαός; Και ποιοι είναι αυτοί που μπορούν να διερμηνεύσουν σωστά ποιες ήταν οι ανάγκες των Ελλήνων του 1821; Ώστε η ίδρυση εθνικού κράτους δεν συνδεόταν με τους «ιστορικούς εθισμούς» του Έλληνα; Και ποιοι ήταν οι «ιστορικοί εθισμοί» του Έλληνα που ήρθε να διαταράξει η ίδρυση εθνικού κράτους; Οι εθισμοί της υποτέλειας; Κι επειδή οι Έλληνες δεν είχαν εμπειρία κράτους, δεν έπρεπε ποτέ ν’ αποκτήσουν; Δεν έπρεπε ποτέ να σηκώσουν κεφάλι και ν’ αποκτήσουν την ελευθερία τους και δικό τους κράτος; Το Ισραήλ είχε εμπειρία κράτους; Οι Παλαιστίνιοι έχουν; Η FYROM είχε; Οι Αμερικανοί είχαν πριν από 200 χρόνια;

Βρε ύπαγε οπίσω μου Σατανά! Γέμισε ο τόπος από εφιάλτες-προδότες! Κάτι μου μυρίζει έντονα προπαγάνδα παγκοσμιοποίησης εδώ... Είπαν, «Έφυγεν ο Τούρκος και ήρθεν ο δημόσιος υπάλληλος»! Ώστε δημόσιος υπάλληλος ίσον Τούρκος κατά την άποψη του συγγραφέα και του κ. Γιανναρά. Απορώ και εξίσταμαι κ. καθηγητά με την κουφότητα τούτων των θέσεων. Και καθώς απεφάνθησαν οι δυο “σοφοί”, «Έτσι, το καινούργιο σχήμα του “εθνικού κράτους” ταυτιζόταν στις συνειδήσεις περισσότερο με την εξουσία του τούρκου αγά και καθόλου με τους εθισμούς του Έλληνα από την αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα.»

Ώστε οι Έλληνες βλέπουν στην εξουσία τον “τούρκο αγά”, ε; Μα αν είναι έτσι, κι αφού μας είπαν ότι οι Έλληνες είναι εθισμένοι στην υποτέλεια, θα έπρεπε να σκύβουμε το κεφάλι στην εξουσία και να είμαστε όλοι ευχαριστημένοι, μαζί κι αυτοί οι δύο. Φάσκουν και αντιφάσκουν ο συγγραφέας και ο κ. Γιανναράς. Ποιος ωφελείται με αυτό το βιβλίο, άραγε; Αναρωτήθηκε ο θεολογο-φιλόσοφος προτού το διαφημίσει; Προσφέρει τίποτα το θετικό στους νέους, στους οποίους ο ίδιος είπε πως θα ήθελε να το χαρίσει, αν είχε χρήματα; Προσφέρει ελπίδα; Προσφέρει αυτοεκτίμηση; Εμπνέει ιδανικά; Κάνει κάποιες ρεαλιστικές προτάσεις για έξοδο από την κρίση; Δίνει λύσεις; Και ποιοι θα τρίβουν τα χέρια τους όταν διαβάσουν μια τέτοια εθνομηδενιστική ανάλυση; Ποιοι θα το εκμεταλλευτούν εις βάρος μας;

Δε βρίσκω άλλα λόγια για να εκφράσω τη θλίψη και τον αποτροπιασμό μου, κυρίως για τον κ. Γιανναρά, από τον οποίο ο κόσμος περιμένει κάτι καλύτερο. Κρίμα στις ακαδημαϊκές περγαμηνές του…

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

Έχουμε και τα καλά μας εμείς οι Έλληνες!

Σε μια εποχή όπου έχουμε όλοι αποδυθεί σ’ ένα λυσσασμένο αγώνα απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων, σε μια εποχή που αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί, κουκουλοφόροι, αναρχικοί, ψευτοεπαναστάτες, δημοσιογράφοι και bloggers καταναλώνουν όλο το χρόνο και την ενέργειά τους στο να διογκώνουν, να διαφημίζουν και να στηλιτεύουν μόνο τα στραβά, κακά κι ανάποδα της φυλής μας, βρέθηκε κάποιος φιλέλληνας να πει και δυο καλά λόγια για μας. Η είδηση πέρασε στα ψιλά στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη της οργής, και τη θυμήθηκα σήμερα που ένιωσα τύψεις επειδή κι εγώ κάνω σκληρή κριτική στους Συνέλληνες από το ιστολόγιό μου.

Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να παραθέσω εδώ τα λόγια του απελθόντος πρεσβευτή της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, Simon Gass, μπας και αποκτήσουμε λίγη αυτοεκτίμηση. Σημειωτέον ότι ο Άγγλος πρέσβης μιλούσε και έγραφε άριστα Ελληνικά! Η Καθημερινή είχε φιλοξενήσει άρθρο του φιλέλληνα πρέσβη στις 28 Δεκεμβρίου του 2008, με τίτλο «Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα». Παραθέτω εδώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

«Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας… Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας... Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.

Η Ελλάδα και οι Έλληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: “Άλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου”. Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.

Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδιά του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ήπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.

Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.(…)

Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:

"Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους."
Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.

Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.

Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Έλληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ως τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ένα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.(…)

Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.

Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα.»

Ας ξαναδιαβάσουμε αγαπητοί φίλοι τα λόγια του Φιλέλληνα πρέσβη. Κι ας αναλογιστούμε γιατί άραγε εμείς οι Νεοέλληνες δε βρίσκουμε ποτέ έναν καλό λόγο να πούμε για τους Συνέλληνες; Ποια κατάρα μας δέρνει και αλληλομισούμαστε τόσο, και μισούμε και βιάζουμε ανηλεώς τη μάνα μας την Ελλάδα; Ποια ψύχωση μας κατέλαβε και χρειαζόμαστε μαζικό εξορκισμό για ν’ αγαπήσουμε τη φυλή μας και ν' αναδείξουμε τα προτερήματά της; Ποιος μας βάσκανε;

Φίλοι μου, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, κλαίω. Ίσως κλαίτε και κάποιοι από σας που τις διαβάζετε. Πιθανώς αυτό το κλάμα να είναι ένα είδος βουβής διαμεσολαβητικής προσευχής – στεναγμοί αλάλητοι – για να ξορκίσουμε το κακό από μέσα μας και γύρω μας. Κλάψτε κι εσείς, αν έτσι νιώθετε… Ας δείξουμε επιτέλους και λίγη τρυφερότητα στη μάνα μας, την Ελλάδα, και στ’ αδέλφια μας, τους Συνέλληνες. Με το να μαστιγώνουμε ανελέητα ο ένας τον άλλο, μαστιγώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Με το να φτύνουμε το παρόν υπονομεύουμε θανάσιμα το μέλλον μας. Αντικειμενική και καλοπροαίρετη κριτική, ΝΑΙ, χρειάζεται και είναι εποικοδομητική. Πότε όμως; Μόνο όταν γίνεται από αγάπη και όχι από μίσος και ζήλια. Μόνο όταν γίνεται για το κοινό καλό και όχι για προσωπικά και κομματικά οφέλη. Ας ψαχτούμε όλοι μας, λοιπόν, κι ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ας αναρωτηθεί ο καθένας από μας με το χέρι στην καρδιά: «Εγώ για ποιο λόγο κρίνω, κατακρίνω και μαστιγώνω; Πόσο καλύτερος είμαι απ’ αυτούς που χτυπάω με το βούρδουλα της γλώσσας; Τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω στη θέση τους; Θα ήθελα να βρισκόμουνα στη θέση τους;»

Αν είμαστε ειλικρινείς, θα εκπλαγούμε με τα ευρήματα. Κι αν είμαστε καλοπροαίρετοι, θα βάλουμε λίγο νερό στο κρασί της οργής μας, και θα γίνουμε περισσότερο Άνθρωποι. Κι αν υψωθούμε στο πνευματικό επίπεδο του πρέσβη, θα επαναλάβουμε μαζί του πως κι εμείς νιώθουμε «τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό» για την Ελλάδα μας! Ας το δείξουμε έμπρακτα λοιπόν!

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος υπέρ της Παγκοσμιοποίησης!

Αξιότιμε κύριε Ιερώνυμε,
Στη συνέντευξη που παραχωρήσατε στο ΒΗΜΑ (8/2/2009), με την ευκαιρία συμπλήρωσης ενός έτους από την εκλογή σας στον αρχιεπισκοπικό “θρόνο”, είπατε κάποια πράγματα που χρήζουν διευκρινίσεων. Από την αρχή είχατε δώσει την εντύπωση ενός σεμνού και ταπεινού ιεράρχη, αν και ήσασταν προκλητικά απών σε “φλέγοντα” κοινωνικά προβλήματα, όπως τα τραγικά “Δεκεμβριανά” του 2008. Στην εν λόγω συνέντευξή σας, όμως, αποκαλύψατε κάποιες τολμηρές θέσεις σας. Ας δούμε, λοιπόν, μερικές δηλώσεις σας που αφήνουν ερωτηματικά ως προς τον καινούργιο ρόλο που θέλετε να παίξει η Εκκλησία μέσα στην Ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα ως προς τη σχέση της με το κράτος.
Κατ’ αρχήν οι πολύ διπλωματικές δηλώσεις σας για το Βατοπαίδι με απογοήτευσαν. Είπατε συγκεκριμένα: «Το ότι ένα μοναστήρι έχει μια περιουσία δεν είναι κακό. Είναι φυσικό, ειδικά ένα μοναστήρι που υφίσταται αιώνες, να έχει συγκεντρώσει περιουσία με ισχυρούς τίτλους.» Διαφωνώ, κ. Ιερώνυμε. Είναι κάκιστο, αφύσικο και αντιχριστιανικό να έχει το Βατοπαίδι τόσο μεγάλη περιουσία σε μετρητά, μετοχές, ομόλογα και ακίνητα. Ο Ιησούς, που όλοι οι κληρικοί λένε πως είναι εκπρόσωποί του στη γη, "δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι”. Η μόνη του “περιουσία” ήταν ο χιτώνας και τα σανδάλια του. Εάν οι δωρεές, σε χρήμα ή ακίνητα, προς το κάθε “Βατοπαίδι” επιστρέφονταν άμεσα στο λαό για να καλύψουν τις ζωτικές του ανάγκες, τότε δεν θα είχαν συσσωρεύσει τα μοναστήρια και η Εκκλησία τόσο μεγάλη περιουσία.

Άλλωστε ο Ιησούς το είχε πει καθαρά: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης…» Ωστόσο, κι αν ακόμη η συσσώρευση περιουσίας γινόταν με τη δικαιολογία ότι αργότερα θα τη διέθεταν για κοινωφελή ιδρύματα, η όλη ενασχόληση με χρηματιστηριακές και οικοδομικές επιχειρήσεις αποσπά τον κληρικό από τα πνευματικά καθήκοντα που έχει, δηλαδή να παρέχει πνευματική τροφή, ώστε να εξανθρωπιστεί το θηρίο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος. Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι πρώτα θα έχει εξανθρωπιστεί ο ίδιος ο κλήρος, πράγμα που, δυστυχώς, δε βλέπουμε να είναι ο κανόνας… Όσο για το φιλανθρωπικό έργο, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν και μη θρησκευτικές ανθρωπιστικές οργανώσεις.

Σχετικά με τον “Oρθόδοξο” πατριωτισμό, εκφραστήκατε μάλλον απαξιωτικά. Όμως αυτό δεν αρμόζει σε προκαθήμενο μιας Εκκλησίας που διατελεί σε θανάσιμο εναγκαλισμό με την Πολιτεία. Είπατε συγκεκριμένα: «Επειδή ακριβώς πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς συγκινούνται με έννοιες όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια, έχω διαπιστώσει ότι τούτο ως σύνθημα προσφέρεται ως μέσον και τρόπος για την ανάδειξη άλλων σκοπιμοτήτων. Τούτο, δεν με συγκινεί, αυτό το σύνθημα. Τα πραγματικά προβλήματα της Εκκλησίας είναι άλλα και είναι τεράστια». Προφανώς με τη δήλωσή σας αυτή θέλατε να διαχωρίσετε τη θέση σας από συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Με εκπλήσσει όμως που το τρίπτυχο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» δεν σας συγκινεί! Άραγε ποια από τις τρεις λέξεις σας κάθεται στο στομάχι; Βέβαια, είπατε και κάτι άλλο στη συνέντευξη που σχεδόν μου λύνει την απορία.

Τι είπατε; Να σας το θυμίσω: «Πολλά από αυτά που περιγράφουμε σήμερα με τον όρο “παγκοσμιοποίηση” έχουν ξαναγίνει στην Ιστορία. Παγκοσμιοποίηση το λέμε σήμερα, κάποτε το έλεγαν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ακόμα θα έλεγα και οι εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου.(…) Επομένως η παγκοσμιοποίηση δεν είναι καινούργιο φαινόμενο που πρέπει να μας πανικοβάλλει.(…)» Ώστε λοιπόν η παγκοσμιοποίηση δε σας φοβίζει! Ούτε αναρωτιέστε από ποιους και για ποιο λόγο επιβάλλεται; Για το καλό μας; Και πώς υλοποιείται μια παγκοσμιοποίηση-αυτοκρατορία στους λαούς, κύριε Ιερώνυμε; Μετά βαΐων και κλάδων ή με σκοτεινές μεθοδεύσεις οικονομικής κρίσης και την απειλή των όπλων; Αυτό δε σας πανικοβάλλει; Και δεν ανησυχείτε που αυτή η “παγκοσμιοποίηση” θα περιορίσει πολλές ελευθερίες και θα καταπατήσει ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που θα έχει σαν συνέπεια λαϊκές εξεγέρσεις και αιματοχυσίες;

Στη συνέχεια είπατε, «Τις ξέρω τις απόψεις αυτές και τις σέβομαι, ως έκφραση του δικαιώματος των ανθρώπων στην ελευθερία της γνώμης. Τους παρακαλώ όμως να σεβαστούν και εκείνοι τις δικές μου.» Και ποιες είναι οι δικές σας απόψεις για το τρίπτυχο “Πατρίδα , Θρησκεία, Οικογένεια”; Δεν είδα να έχετε κάνει κάποια βήματα προς το διαχωρισμό Θρησκείας και Πολιτείας από το θανάσιμο εναγκαλισμό τους. Δεν σταματήσατε, π.χ., τις γελοίες φιέστες όπου στις θρησκευτικές γιορτές τα είδωλά σας (εικόνες, λείψανα, ζώνες και άλλα “ιερά” συμπράγκαλα ) συνοδεύονται από αγήματα στρατού ανά τη στεριά και τας νήσους της Ελληνικής Επικράτειας.

Κύριε Ιερώνυμε, στην ίδια συνέντευξή σας στο ΒΗΜΑ δηλώσατε: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία. Για τον αδελφό Χριστόδουλο η Εκκλησία είχε έναν μεσσιανικό χαρακτήρα για τη σωτηρία του έθνους και ρόλο σε όλα τα εγκόσμια.» Πολύ σωστά το θέσατε. Κι εγώ μαζί σας. Τι σχέση, λοιπόν, έχουν τα εθνικοθρησκευτικά πανηγύρια που βλέπουμε κάθε τόσο να στήνονται με τη συμμετοχή Εκκλησίας και Πολιτείας; Διότι προτού δηλώσετε ότι το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, προτού αποκηρύξετε το μεσσιανικό χαρακτήρα της Εκκλησίας, οφείλατε να σκεφτείτε τι έχει κάνει η Ορθοδοξία, που το συνεχίζετε κι εσείς, ώστε να εδραιωθεί το τρίπτυχο αυτό στη συνείδηση του Έλληνα. Μήπως καταδικάσατε ποτέ τις μεσαιωνικές και μεσσιανικές φιέστες σαν αυτή που περιγράφεται κατωτέρω;

«Ζάκυνθος- Κορυφώθηκαν χθες οι λατρευτικές εκδηλώσεις στη Ζάκυνθο για τη μνήμη της μεταφοράς του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου (…) διάρκειας δυόμισι ωρών. Η Λιτανεία καλύπτει μια απόσταση τριών χιλιομέτρων περίπου. (..)
Συμμετείχαν 25 Αρχιερείς, δεκάδες ιερείς και διάκονοι, αγήματα στρατού και των τριών όπλων, φιλαρμονικές, μαθητές και πλήθος κόσμου, καθ’ όλη τη διάρκεια της πομπής.
Τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, πλαισιούμενος από τον αρχηγό του ΓΕΝ, βουλευτές και τις Αρχές της Ζακύνθου και των γύρω νησιών.
Κατά την έξοδο του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από την Μονή του, χτυπούσαν οι καμπάνες, ρίπτονταν από το στρατό χαιρετιστήριες βολές και ηχούσαν οι σειρήνες των πλοίων, τα οποία ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Ζακύνθου.
(…)» Αντιπροσωπευτικό, ομολογουμένως, το δείγμα, για να μην αναφερθώ και στην Τήνο, όπου κάθε Δεκαπενταύγουστο βιώνουμε τον απόλυτο εναγκαλισμό Πολιτείας και αποστάτισσας Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς χορεύουν το εθνοκτόνο ταγκό τους.

Ώστε, λοιπόν, το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, κύριε Ιερώνυμε! Εμένα, όμως, που είμαι της παλιάς σχολής, με συγκινεί πολύ το δίπτυχο “πατρίδα, οικογένεια”. Διότι η μεν οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας, και αν αρρωστήσει το κύτταρο αρρωσταίνει ολόκληρος ο οργανισμός (κοινωνία), η δε πατρίδα είναι η μεγάλη μας οικογένεια, το κοινό μας σπιτικό, που άμα δεν το φροντίσουμε θα πέσει να μας πλακώσει, πράγμα που κινδυνεύει να μας συμβεί τώρα. Πέραν λοιπόν από φιλοσοφίες και ιδεοληψίες, το ίδιο το θεμελιώδες ένστικτο επιβίωσης και αυτοσυντήρησης επιβάλλει αυτό το δίπτυχο να το αγαπάμε, να το σεβόμαστε και να το φροντίζουμε. Εσείς, κύριε Ιερώνυμε, τι έχετε να πείτε για το δίπτυχο; Τι έχετε να πείτε στις οικογένειες που διαλύονται, ενώ τα παιδιά τους στρέφονται στη πρέζα για να παρηγορηθούν; Τι έχετε να πείτε στους νέους που καίνε το σύμβολο τους έθνους, τη σημαία μας, για την οποία έχουν χυθεί ποτάμια αίματος για να είστε εσείς κι εγώ ελεύθεροι; Τίποτα;

Ας επιστρέψουμε όμως στο πρώτο σκέλος της δήλωσής σας, το οποίο επαναλαμβάνω εδώ: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία.» Ωραία, λοιπόν! Η Εκκλησία στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου. Ποια σωτηρία όμως; Τη μεταθανάτια; Την αποφυγή των καζανιών της κόλασης τα οποία επινόησαν σκοτεινοί εγκέφαλοι και τα υιοθέτησε η Ορθοδοξία για να εκφοβίζει τα “πρόβατα” και να τα κρατάει μαντρωμένα στη στάνη για άρμεγμα; Γι’ αυτή τη σωτηρία μιλάτε; Αν όμως μιλάτε για βίωμα, και όχι ιδεολογία, τότε τι τα θέλετε τα δόγματα; Το δόγμα είναι κι αυτό μια ιδεολογία, για να ακριβολογούμε, μια ιδεοληψία. Αν μιλάτε για πνευματική εμπειρία τι ακριβώς εννοείτε; Υποψιάζομαι ότι θα εννοείτε (και) τα “Μυστήρια”. Όμως, η γνήσια πνευματική εμπειρία συνεπάγεται πνευματικό καρπό στη ζωή του ανθρώπου, κι εμείς τέτοιο καρπό δεν είδαμε, δεν βλέπουμε να παράγεται στη ζωή των υποτιθέμενων εκπροσώπων του Χριστού, ιερουργών της Ορθοδοξίας.

Κύριε Ιερώνυμε, θα είχα πολύ περισσότερα να σας πω, όμως δεν θέλω να κουράσω άλλο τους αναγνώστες που θα διαβάσουν αυτή την ανοιχτή επιστολή. Ελπίζω πως τούτες οι σκέψεις θα φτάσουν στ’ αυτιά σας και, αν μη τι άλλο, θα σας προβληματίσουν. Εκτός εάν οι βλοσυροί διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης έχουν επιβάλει και σε σας και στον Οικουμενικό Πατριάρχη σιγήν ιχθύος και απόλυτη υπακοή, ώστε να μη χάσει η Εκκλησία τα κεκτημένα της στην απατηλή Νέα Τάξη Πραγμάτων που εξυφαίνεται στο παρασκήνιο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που αμφότεροι δεν ανησυχείτε για το τι μαγειρεύεται εις βάρος της Ελλάδας στα βόρεια σύνορά μας και δεν αναλάβατε ποτέ καμία πρωτοβουλία για να γίνετε ειρηνοποιοί. Φαίνεται δε διαβάσατε ποτέ εκείνο που είπε ο Ιησούς: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται.» Βλέπετε οι θρόνοι στους οποίους ανεβήκατε, ως μη οφείλατε, δεν σας κάνουν αυτόματα υιούς του Θεού. Κάποιου άλλου υιούς ίσως σας κάνουν, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…..

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Η Βίβλος: τα "κόκαλα" και το "ψαχνό"

Η Βίβλος είναι το πιο αμφιλεγόμενο βιβλίο που γράφτηκε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Λατρεύτηκε με πάθος από εκείνους που πιστεύουν ότι είναι ο αλάθητος “λόγος του Θεού”, και μισήθηκε από εκείνους που δε μπορούν να καταπιούν μερικά προκλητικά κείμενα, γεμάτα δογματισμό, μίσος και εκδικητικότητα. Είναι αλήθεια ότι η Βίβλος περιέχει πολλά θεόπνευστα κομμάτια, μα και πολλά “διαβολόπνευστα”.

Τα αναθέματα (ΟΥΑΙ) του Ιησού - αν βέβαια τα διατύπωσε ο ίδιος και δεν τα έβαλαν αργότερα στο στόμα του οι σκοτισμένοι μάγειροι των Ευαγγελίων - δεν είναι και ό,τι ιερότερο έχει να επιδείξει στη διακονία του. Επιπλέον αντιτίθενται σε άλλο λόγο που φέρεται ότι είπε: "...Όστις δε είπη (προς τον αδελφόν αυτού) 'Μωρέ' θέλει είσθε ένοχος εις την γέενναν του πυρός" (Ματθ. Ε:22)

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, πάντως, ότι όποιος ενστερνίζεται ολόκληρη τη Βίβλο ως τον αλάνθαστο λόγο του Θεού θέλει δε θέλει θα μπολιαστεί και από το εκδικητικό πνεύμα – μια τάση για τιμωρία και αφορισμό των "αμαρτωλών" – που είναι διάχυτο εκεί μέσα, και όχι μόνο στην Παλαιά Διαθήκη και την Αποκάλυψη. Αυτή την τάση κριτικής, βέβαια, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την έχουμε όλοι μας. Είναι η εκδήλωση της έμφυτης ανάγκης για εξέλιξη και ηθική τελείωση του ανθρώπου. Γι αυτό από το πρωί μέχρι το βράδυ κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα γύρω μας. Ενσυνείδητα ή ασυνείδητα διψάμε για κάτι καλύτερο. Άλλωστε, το Σύμπαν ολόκληρο είναι μια ακατάπαυστα εξελισσόμενη οντότητα.

Ακόμη και στα Ευαγγέλια και στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου βρίσκουμε εδάφια γεμάτα μίσος και εκδίκηση, γραμμένα στ’ όνομα του Θεού. Προσωπικά δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ, ούτε θα διέθετα το χρόνο, για να ερευνήσω την ιστορικότητα του Ιησού. Είτε υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ότι είναι ο Θεός-Σωτήρας που πιστεύει ο Χριστιανισμός ότι είναι, είτε όχι, μου είναι αδιάφορο, απλούστατα διότι μπορεί να είχα γεννηθεί σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη σε προ Χριστού εποχή και να μην είχα ακούσει τίποτα γι' αυτόν ώστε να "σωθώ" κι εγώ. Μ’ ενδιέφερε όμως να μελετήσω τη Βίβλο και ιδιαίτερα τα λόγια που αποδίδονται στον άνθρωπο Ιησού, στο πλαίσιο της αναζήτησης της Αλήθειας για το ποια είμαι, ποια η σχέση μου με τον Ανώτερο Εαυτό και με το Σύμπαν, και ποια διδασκαλία είναι κατάλληλη για τροφή της ψυχής, αναγέννηση του πνεύματος και οικοδομή του χαρακτήρα.

Και πραγματικά υπάρχουν πολλά εμνευσμένα εδάφια, αρκεί να προσεγγίσει κανείς τη Βίβλο με ελεύθερο πνεύμα, χωρίς μισαλλοδοξία, φόβο ή προκατάληψη. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ούτε τα πετάμε όλα, ούτε τα δεχόμαστε όλα. Πρέπει να διαλέξουμε το ψαχνό από τα κόκαλα. Αν είμαστε ειλικρινείς, το πνεύμα μέσα μας θα μας οδηγήσει τι να πάρουμε και τι ν’ αφήσουμε. Η άποψη του ιερατείου ότι οι κοινοί θνητοί δε μπορούν να ερμηνεύσουν σωστά τη Βίβλο και θα πλανηθούν οπωσδήποτε, δε με βρίσκει σύμφωνη. Στο κάτω-κάτω, το να πλανηθεί κάποιος επειδή έψαχνε με δίψα για την αλήθεια είναι πιο αξιοπρεπές και πιο υπεύθυνο από του να υιοθετήσει άκριτα, λόγω φόβου και πειθαναγκασμού, τις πλάνες άλλων, έστω κι αν αυτοί λέγονται Πατέρες της Εκκλησίας. Διότι ουδείς άνθρωπος είναι αλάνθαστος.

Ερευνώντας, λοιπόν, βρήκα ότι ακόμη και στην Καινή Διαθήκη, που υποτίθεται ότι είναι το Ευαγγέλιο της Αγάπης, δε λείπουν οι απειλές, οι κατάρες και η εκδικητικότητα. Παραθέτω μερικά εδάφια – σκέτη τρομοκρατία:

«Τότε θέλει ειπεί και προς τους εξ αριστερών• Υπάγετε απ' εμού οι καταραμένοι εις το πυρ το αιώνιο, το ετοιμασμένο δια τον διάβολο και τους αγγέλους αυτού.» (Κατά Ματθαίον 25:41)

«Αλλά, θα σας δείξω ποιον να φοβηθείτε: Φοβηθείτε εκείνον που, αφού θανατώσει, έχει εξουσία να ρίξει στη γέεννα• ναι, σας λέω, αυτόν να φοβηθείτε.» (Κατά Λουκά, 12: 5)

«Όστις δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι ανάθεμα.» (Α´ Κορινθίους, 16:12)

«Καθώς προείπαμε, και τώρα πάλι λέγω• Εάν τις σας κηρύττει άλλο Ευαγγέλιο παρά εκείνο, το οποίον παραλάβετε, ας είναι ανάθεμα. » (Προς Γαλάτας 1:9)

«Γενικώς ακούεται ότι είναι μεταξύ σας πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ μεταξύ των εθνών ονομάζεται, ώστε να έχει τις την γυναίκα του πατρός αυτού. (…) Εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αφού συναχθείτε σεις και το δικό μου πνεύμα με την δύναμιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να παραδώσετε τον τοιούτον εις τον Σατανά προς όλεθρο της σαρκός, δια να σωθεί το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού.» (Α´ Κορινθίους 5: 1,4,5)

Ούτε λίγο ούτε πολύ στα προηγούμενα εδάφια έχουμε προτροπή του Παύλου για μαύρη μαγεία ώστε να προκληθεί ο θάνατος ενός ανθρώπου. Η θρησκευτική πλάνη σε όλο της το σκοτεινό μεγαλείο! Δεν είχε παρατηρήσει ο Απόστολος Παύλος ότι ο Θεός «βρέχει επί δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο αυτού επί πονηρούς και αγαθούς»; Δεν είχε μάθει για το περί αγάπης μήνυμα του Χριστού; Δεν είχε άραγε φωτιστεί από το Πνεύμα του Θεού όταν έλεγε αυτά τα λόγια; Τα είπε όντως ή μήπως κάποιοι φανατικοί τα έβαλαν στο στόμα του πολύ αργότερα; Όπως και να ’χει το πράγμα, δε νομίζω ότι χρειάζεται πολλή σκέψη για να τ’ απορρίψει κανείς ως προτροπή σε φόνο, δηλαδή παράβαση της 6ης εντολής του Θεού - "Ου Φονεύσεις".

Δυστυχώς σε κάτι τέτοια εδάφια έχει στηριχτεί η Εκκλησία για να δικαιολογήσει τους αφορισμούς και τα αναθέματα με τα οποία έχει κατά το παρελθόν "δέσει" αντιφρονούντας αιρετικούς. Οι αφορισμοί είναι ένα τραγικό κεφάλαιο στην ιστορία της Εκκλησίας που το μόνο που πέτυχαν ήταν να προσθέτουν κάθε φορά μερικές ακόμη στρατιές καλοπροαίρετων ανθρώπων στις στρατιές των άθεων. Όπως είπα, όμως, και όπως όλοι γνωρίζουν, η Βίβλος εμπεριέχει και πνευματικά διαμάντια, και είναι εκείνα τα διαμάντια που την έχουν κάνει τον τελευταίο αιώνα να είναι σταθερά best seller παγκοσμίως. Παραθέτω δύο χωρία-ύμνους στην αγάπη χωρίς όρους.

«Ακούσατε ότι ειπώθηκε: “Θα αγαπάς τον πλησίον σου", και θα μισείς τον εχθρό σου. Εγώ, όμως, σας λέω: “Να αγαπάτε τούς εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν”.» (Ματθαίου Ε´: 43-44)

«Αν μιλάω τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έγινα ένα κομμάτι χαλκός ηχών και κύμβαλο αλαλάζον. (…) Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί• η αγάπη δεν φθονεί• η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με απρέπεια, δεν ζητάει τα δικά της, δεν εξάπτεται, δεν συλλογίζεται το κακό• δεν χαίρεται στην αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ…» (Α´ Κορινθίους 13:1, 4-8)

Συμπέρασμα: Τα "κόκαλα" πρέπει να φύγουν από τη Βίβλο, αν πρόκειται ποτέ ν' αποτελέσει ένα εύχρηστο και ευκολοχώνευτο πνευματικό εγχειρίδιο για Χριστιανούς και μη. Η εικόνα ενός βλοσυρού Θεού που τάχα καταράστηκε τον άνθρωπο την επομένη της Δημιουργίας, ενός Θεού που προτρέπει το δήθεν "εκλεκτό λαό" του να σφαγιάζει άλλους λαούς και να οικειοποιείται τους αμπελώνες τους, ενός Θεού που ετοιμάζει τα καζάνια της κόλασης και δε βλέπει την ώρα και τη στιγμή να ρίξει τα πλάσματά του μέσα, πρέπει ν’ αντικατασταθεί με την εικόνα του Θεού της ΑΓΑΠΗΣ, αν πρόκειται ποτέ η ανθρωπότητα να ωριμάσει πνευματικά με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται.

Τώρα το ότι υπάρχουν κυρίαρχοι φυσικοί και πνευματικοί νόμοι, η παραβίαση των οποίων αναπόφευκτα έχει αρνητικές συνέπειες για άτομα, έθνη και την ανθρωπότητα σαν σύνολο, δε δίνει σε κανέναν από εμάς το δικαίωμα για εκδίκηση και κατάρες, για να εξαναγκάσουμε το νόμο της σποράς και του θερισμού να ενεργοποιηθεί μια ώρα αρχύτερα και με τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς.

Εκτενέστερη ανάλυση της Βίβλου θα βρείτε εδώ.

Όταν η εθνική τραγωδία προαναγγέλλεται με κυνισμό...

Η είδηση για την παρασκηνιακά εξυφαινόμενη εθνική μειοδοσία βγήκε το 2005, λίγο μπαγιάτικη τώρα, αλλά κάλλιο αργά να ξυπνάμε παρά ποτέ. Ψιθύρους επί του εφιαλτικού σεναρίου είχα ακούσει, βέβαια, αλλά τις είχα θεωρήσει κακόβουλες φημολογίες. Τις αμφιβολίες μου, όμως, ήρθε να τις διαλύσει εντελώς το ηχητικό ντοκουμέντο που αναρτήθηκε χτες στο καλό ιστολόγιο apneagr .

Η είδηση μ’ έκανε μπαρούτι και ανάρτησα πάραυτα ένα οργισμένο σχόλιο, το οποίο θα παραθέσω και εδώ εμπλουτισμένο. Όσο περισσότεροι μαθαίνουν την αλήθεια, έστω και τώρα, τόσο το καλύτερο. Άλλωστε ειδήσεις που προαναγγέλλουν εθνική καταστροφή είναι πάντα επίκαιρες. Παραθέτω πρώτα το κατάπτυστο κείμενο της προσφώνησης της τέως Προέδρου της Βουλής, κυρίας Μπενάκη, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, ο οποίος είχε εκλεγεί πανηγυρικά από τη Βουλή στις 8/2/2005 και ορκίστηκε ως 6ος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 12/3/2005.

Η κυρία Ψαρούδα-Μπενάκη είπε μεταξύ άλλων:

«Αναλαμβάνετε, κύριε Πρόεδρε, την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας για μία πενταετία όπου θα σημειωθούν σημαντικά γεγονότα και εξελίξεις: Η Ευρωπαϊκή ενοποίηση θα προωθηθεί με την ψήφιση ενδεχομένως και της Συνταγματικής Συνθήκης, τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιορισθούν χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη, τα δικαιώματα του ανθρώπου και του πολίτη θα υποστούν μεταβολές καθώς θα μπορούν να προστατεύονται, αλλά και να παραβιάζονται από αρχές και εξουσίες πέραν των γνωστών και καθιερωμένων και πάντως η Δημοκρατία θα συναντήσει προκλήσεις και θα δοκιμασθεί από ενδεχόμενες νέες μορφές διακυβέρνησης.(…)»

Δείτε παρακαλώ το video της προσφώνησης εδώ.


Ώστε οι δουλόφρονες πολιτικοί της Ελλάδας το ’χουν τούμπανο, κι εμείς κρυφό καμάρι! Μας ενημέρωσαν, όμως, δεν έχουμε παράπονο!

***Και δεν ήχησαν οι σειρήνες του Λυκαβηττού στην προσφώνηση της κ. Μπενάκη. Όοχι!

***Και δεν διέρρηξε ο υπερπατριώτης Κάρολος Παπούλιας τα ιμάτιά του όταν άκουσε την κ. Μπενάκη να εκφωνεί τέτοια λόγια... Επομένως αλήθειες έλεγε…

***Και δεν την καθαίρεσε πάραυτα η Ν.Δ. από Πρόεδρο της Βουλής. Άρα γνωστές αλήθειες έλεγε…

***Και δεν κατέβασε το ΠΑΣΟΚ το Πανελλήνιο στους δρόμους και τις πλατείες όλης της Ελλάδας για να διαμαρτυρηθούν. Προφανώς αλήθειες έλεγε η Πρόεδρος της Βουλής.

***Και δε σχολίασαν τη μαύρη είδηση, μετά κρουστών και τυμπάνων, οι καιροσκόποι, ου μην αλλά και διαπλεκόμενοι, μεγαλοδημοσιογράφοι σαν το Μάκη, το Νίκο και τον άλλο Νίκο. Δεν ξεσκέπασαν τη συνωμοσία εθνικής μειοδοσίας που εξυφαίνεται εις βάρος της χώρας μας, ώστε να την καταγγείλουν δημόσια…

***Και δεν ξεσήκωσε τους “ευσεβείς” Ορθόδοξους Χριστιανούς ο μακαριστός "εθνάρχης" Χριστόδουλος να τους βγάλει στους δρόμους, όπως έκανε για τις ταυτότητες, και να διατάξει οι καμπάνες όλων των εκκλησιών να ηχούν πένθιμα. Άρα σεβόταν κι αυτός τα όρια που οι μεγάλοι είχαν θέσει;;

***Και δεν ξεσηκώθηκαν οι καλοβολεμένοι ακαδημαϊκοί και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ώστε στη συνέχεια να βγάλουν στους δρόμους τη μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία . Άρα έχουν λουφάξει κι αυτοί για να περισώσουν τα προνόμιά τους…

***Και δε διοργάνωσαν συναυλίες οι υπερπατριώτες τραγουδιστές, σαν τον Νταλάρα, π.χ., για ν' αφυπνιστεί ο κόσμος... Άρα πέρα βρέχει και για τους ματσωμένους καλλιτέχνες...

***Και δε βγήκαν έξαλλοι στους δρόμους χτυπώντας τις κόρνες των αυτοκινήτων τους οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, κλπ. Άρα μόνο τη στρογγυλή “θεά” προσκυνάνε…

Αλίμονο, αδέλφια, ο λαός καθεύδει ύπνο βαθύ και οι εθνικοί μειοδότες πολιτικοί μας ετοιμάζονται στα παρασκήνια να μας παραδώσουν σε ξένες “αρχές και εξουσίες”, ως πρόβατα επί σφαγήν. Αυτό θα πει εκφυλισμός του κυττάρου. Αυτό θα πει το να έχεις εθιστεί να χάνεις… Αυτό θα πει το να καταριέσαι τη μοίρα σου, μετρώντας χαμένες πατρίδες… Αυτό θα πει να σέρνεσαι, μοιραίος κι άβουλος, χωρίς πίστη στον εαυτό σου, χωρίς όνειρα, χωρίς ιδανικά, παρά μόνο το χρήμα και την ικανοποίηση των αισθήσεων. Αυτό τελικά θα πει να είσαι ένας ζωντανός νεκρός, απόβλητο της ιστορίας…

Μήπως όμως αδικώ την πολιτική μας ηγεσία; Εδώ και τώρα, λοιπόν, τι έχει να πει ο αυριανός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου για το θέμα; Καθαρή την αλήθεια να μας πει κι όχι μισόλογα! Εδώ και τώρα να βγάλει κι αυτός τη μάσκα της υποκρισίας και ν' απαντήσει: γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είχε καταγγείλει τότε την Πρόεδρο της Βουλής; Γιατί δεν το κάνει έστω τώρα;

Το ερώτημα βέβαια προς τον κύριο Παπανδρέου είναι ρητορικό, διότι ο άνθρωπος έχει ομολογήσει τις θέσεις του από τότε που ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Να τι είχε πει:
«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας.» Δείτε εδώ.

Ας το διαψεύσει, όμως, αν είναι συκοφαντία, και τότε εγώ θα ζητήσω αμέσως συγνώμη, μετανιώνοντας και νηστεύοντας για την αμαρτία μου "εν σάκκω και σποδώ". Αναμένω διάψευση από τον κ. Παπανδρέου. Και προσδοκώ βεβαίωση ότι όλα θα πάνε καλά για την Ελλάδα με εκείνον πρωθυπουργό. Αλλιώς, γιατί βιάζεται τόσο πολύ να πάρει την εξουσία; Για να χρεωθεί, αύριο μεθαύριο, με το έγκλημα της εθνικής μειοδοσίας;
ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ!!!

Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Οικολογική συνείδηση και αποβράσματα…

Κάθε τόσο, όταν άνεμος πολλών μποφόρ φυσάει προς τη στεριά, η θάλασσα ξερνάει στις παραλίες όλα εκείνα τα “τρόφιμα” που της πετούν στο στομάχι συνάνθρωποί μας με “ευαίσθητη” οικολογική συνείδηση - δηλαδή “τρόφιμα” που δε μπορεί να χωνέψει με τίποτα.

Έτσι, αν είχες την ιδέα να πας σε καμιά κοντινή παραλία του Σαρωνικού για να ηρεμήσεις λίγο από τη βαβούρα της Αθήνας, βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα θλιβερό θέαμα που σε κάνει να αηδιάζεις και να ντρέπεσαι. Προσπαθείς να το αγνοήσεις και να κοιτάζεις μακριά στη γαλάζια κυματισμένη θάλασσα, παίρνοντας μερικές βαθιές εισπνοές για ν’ αναζωογονήσεις τα πνευμόνια σου, αλλά δεν τα καταφέρνεις. Θέλεις δε θέλεις το βλέμμα σου θα πέσει πάνω στη φρέσκια πλούσια σκουπιδοσοδειά και θ’ αναστενάξεις…


Αχ αυτός ο άνθρωπος πόσο βάρβαρα φέρεται προς τη Φύση... Και πόσο ηλίθιος είναι, αφού ό,τι κάνει εναντίον της το εισπράττει πολλαπλάσια... Τα σκουπίδια θα μείνουν στην παραλία μέχρις ότου δυνατοί αέρηδες φυσήξουν αντίθετα και τα σπρώξουν πάλι προς τη θάλασσα. Όχι όλα όμως. Τα βαριά αντικείμενα κι εκείνα που χώθηκαν εν μέρει στην άμμο θα μείνουν εκεί για να τα "απολαύσουν" οι λουόμενοι το καλοκαίρι. Σ’ αυτά θα προστεθούν και καινούργια, όταν τα μποφόρ ξανασηκώσουν μανιασμένα κύματα, και έτσι η ασχήμια θα πολλαπλασιαστεί. Κάποιοι δήμαρχοι της Αττικής δε βρίσκουν ποτέ χρόνο και χρήμα για να καθαρίζουν τις παραλίες των Δήμων τους. Βλέπετε, το καθάρισμα των ακτών δεν έχει μίζες… Άχαρη δουλειά!

Αλήθεια, εκείνοι που ασχολούνται με την ανεκπαίδευτη Παιδεία, πότε θα προσθέσουν και το μάθημα του Πολιτισμού στη Στοιχειώδη και Μέση Εκπαίδευση; Πότε θα καταλάβουν ότι ο Πολιτισμός αρχίζει με τη διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης, με την καθαριότητα και την τάξη, με το σεβασμό στο περιβάλλον και στο συνάνθρωπο; Πότε θα καταλάβουν ότι ο ζωτικής σημασίας για την οικονομία της χώρας μας Τουρισμός έχει άμεση συνάρτηση με την καθαριότητα των πόλεων, της υπαίθρου και των ακτών μας;

Και μέχρι τότε που θα μπει ο πολιτισμός ως μάθημα στα σχολεία, αν μπει ποτέ, πότε οι αρχές θ’ αρχίσουν να βάζουν τσουχτερά πρόστιμα στους ασυνείδητους που ρυπαίνουν τις θάλασσες και τις ακτές; Και πότε οι πολίτες θα μάθουν να τιμωρούν τους δημάρχους που δε φροντίζουν την καθαριότητα του Δήμου τους, αντί να τους προσκυνάνε ισοβίως;

Αν αντέχετε στο αποκρουστικό θέαμα, δείτε παρακαλώ τι φωτογράφισα σήμερα σε μια κοντινή παραλία. Ίσως το σοκ ευαισθητοποιήσει κάποιους. Κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία, θα δείτε το σκουπιδομάνι σε όλη του την ασχήμια...

video