ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Ελλάς Ελλήνων Πωρωμένων

Το σημερινό άρθρο είναι αναδημοσίευση από το in.gr.
Δε θα παραθέσω δικά μου σχόλια ή κριτική διότι έχει στερέψει η ψυχή μου. Αναρωτιέμαι, όμως, αν έχει νόημα ν' αγωνίζεται κανείς ν' αφυπνίσει τη συνείδηση ενός λαού που στην πλειοψηφία του είναι τόσο πωρωμένος όσο ο δικός μας... Μήπως είναι χαμένος κόπος; Μήπως καταναλώνομαι κυνηγώντας μία χίμαιρα; Ας όψεται η Εκκλησία που με τον αντίχριστο τρόπο που διάγει και πολιτεύεται, συναλλασσόμενη και διαπλεκόμενη με τη σάπια Εξουσία, έπεισε τους τάχατες "ευσεβείς Ορθόδοξους Χριστιανούς", από την κεφαλή μέχρι την ουρά, ότι δεν υπάρχει ούτε Θεός ούτε Θεία Δίκη.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ!!! ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΚΥΡΙΑΡΧΟΙ ΑΓΡΑΦΟΙ ΝΟΜΟΙ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΩΣΤΕ ΟΙ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΙ, ΑΡΓΑ Ή ΓΡΗΓΟΡΑ, ΝΑ ΘΕΡΙΣΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΠΕΡΝΟΥΝ!! Το τραγικό είναι ότι κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Το κάψιμο έχει ήδη αρχίσει και μας τσουρουφλίζει όλους...

29/06/09 17:34
Και off shore για «φακελάκια»Σοκαριστικά τα στοιχεία για τη διαφθορά στην Ελλάδα
ΑΠΕ
Ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής
Αθήνα

Δείτε το βίντεο... Πολεοδομίες, εφορίες, ο χώρος της υγείας και οι δήμοι είναι οι πρωταθλητές στη διαφθορά και στο «φακελάκι», σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή, που παρουσίασε τη Δευτέρα.
Ο κ. Ρακιντζής άσκησε κριτική στα πειθαρχικά συμβούλια, που αποτελούνται κυρίως από συνδικαλιστές, των οποίων οι κρίσεις είναι πάντα αθωωτικές και στις αξιολογήσεις των δημοσίων υπαλλήλων που πάντα φέρουν τον χαρακτηρισμό «εξαίρετος».
«Δεν είναι δυνατόν 800.000 δημόσιοι υπάλληλοι να είναι εξαίρετοι» σημείωσε ο κ. Ρακιντζής.
Ανέφερε ως κραυγαλέα περίπτωση αυτή επιμελητή του ΚΑΤ, ο οποίος διατηρούσε ιδιωτικό ιατρείο και ισχυρίσθηκε, όταν εμφανίσθηκαν οι ελεγκτές, ότι επρόκειτο για φίλους και συγγενείς που γιόρταζαν.
Ο ίδιος αθωώθηκε από το Πειθαρχικό Συμβούλιο και ύστερα από δίχρονες έρευνες της ομάδας του Γενικού Επιθεωρητή διαπιστώθηκε ότι είχε αποκτήσει εισόδημα άνω των δύο εκατ. ευρώ στη διάρκεια έξι χρόνων.
Πλέον εκκρεμεί εναντίον του πρόστιμο 1,5 εκατ. ευρώ για φοροδιαφυγή.
«Κάποιοι γιατροί έχουν ιδρύσει off shore εταιρείες, όπου βάζουν τα εισοδήματα από τα φακελάκια» εξήγησε ο κ. Ρακιντζής. Σε άλλη περίπτωση, τριάντα γιατροί του ΕΣΥ, οι υποθέσεις των οποίων βρίσκονται στον εισαγγελέα, έβαζαν με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στις εφημερίες πελάτες για πλαστικές εγχειρίσεις.
Αλλες χαρακτηριστικές περιπτώσεις: στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, δήμαρχος ζήτησε 500.000 ευρώ για να καθαρίσει ένα χώρο 10 στρεμμάτων. Το Πειθαρχικό τον απάλλαξε και έχει παραπεμφθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας.
Επίσης, υπάλληλος στη Νομαρχία Πειραιά είχε εκδώσει 31 πλαστές άδειες φορτηγών διεθνούς κυκλοφορίας και 62 για φορτηγά εθνικών μεταφορών. Κάθε μια από αυτές κοστολογείται σε 200.000 - 300.000 ευρώ.
Ακόμη, εφοριακοί στη Θεσσαλονίκη «επέστρεφαν» ΦΠΑ για εμπορεύματα που δεν είχαν υπάρξει ποτέ. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαν επιστραφεί 100 εκατ. ευρώ ΦΠΑ για εξαγωγή δερμάτινων ειδών στην Κίνα.
Μεγάλο θύμα το περιβάλλον
Κυρίαρχος χώρος που πλήττεται από τη διαφθορά και την κακοδιοίκηση αποτελεί για άλλη μια φορά το περιβάλλον. Όπως σημείωσε ο κ. Ρακιντζής, παρουσιάζεται «σωρεία παραβάσεων σε έναν τομέα όπου η καταστροφή είναι μη αναστρέψιμη. Τα προβλήματα είναι άπειρα από τη μη τήρηση των περιοχών Natura και Ramsar μέχρι τον Ασωπό».
Σχετικά με την υπόθεση του Ασωπού, στη δίκη που αναμένεται στο πλημμελειοδικείο Θηβών πολιτικός ενάγων θα είναι το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους.
Σοβαρό πρόβλημα και αιτία πολλών παρανομιών αποτελεί η έλλειψη Εθνικού Δασολογίου, με το οποίο μπορούν να προστατευθούν από τις καταπατήσεις τα δημόσια και ιδιωτικά δάση.
Προτάσεις του Επιθεωρητή
Στις προτάσεις που Γενικού Επιθεωρητή περιλαμβάνονται η εφαρμογή της μη εντοπιότητας στους διορισμούς δημοσίων υπαλλήλων σε κρίσιμες υπηρεσίες, όπως οι αστυνομίες και εφορίες (πρόκειται για «βαρίδια» -όπως είπε- στις «πλάτες των υπαλλήλων») και η αλλαγή τόπου για όποιον προάγεται, αφού δεν μπορεί να είναι σεβαστός εκεί όπου πριν ήταν απλός υπάλληλος.
Επίσης προτάθηκε η δημιουργία νέου μισθολογίου και η μείωση της γραφειοκρατίας που αποτρέπει τις επενδύσεις, τις οποίες τόσο ανάγκη έχει η χώρα.
Με το νέο νομοσχέδιο «σκούπα» του υπουργείου Εσωτερικών δίδεται δυνατότητα στο Νομικό Συμβούλιο και τις οργανώσεις να παρίστανται ως ενάγοντες σε περιβαλλοντικές δίκες.
Επίσης έχει προταθεί η δημιουργία υπηρεσίας κατεδαφίσεων στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του Γενικού Επιθεωρητή, αφού «στις Κυκλάδες έχουν συμφωνήσει όλοι μαζί οι εργολάβοι να μην πηγαίνουν σε κατεδαφίσεις για να μην γίνονται».
Το δυναμικό της συγκεκριμένης υπηρεσίας αποτελούν οκτώ επιθεωρητές και 20 υπάλληλοι. Παρά το περιορισμένο ανθρώπινο δυναμικό, το 2008 εξετάσθηκαν 888 υποθέσεις, ελέχθησαν 7.608 πόθεν έσχες διευθυντών σε εφορίες, πολεοδομίες και ελεγκτικούς μηχανισμούς (σε 30 περιπτώσεις διαπιστώθηκαν αιφνίδιες αυξήσεις περιουσιών), διενεργήθηκαν 4.316 έλεγχοι από τα Σώματα και τις Υπηρεσίες Ελέγχου και Επιθεώρησης, παραπέμφθηκαν 746 υποθέσεις στον εισαγγελέα και τα αρμόδια πειθαρχικά όργανα.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Το χλιμίτρισμα του Αλογοσκούφη και τo λιβάνισμα των ΜΜΕ


Στη λαϊκή ελληνική παράδοση το άλογο έχει συνδεθεί με πλήθος από δοξασίες. Όπως για παράδειγμα αν το άλογο χλιμιτρίζει στον ύπνο του θα πεθάνει τ΄ αφεντικό του ή, ανάλογα με το χλιμίτρισμα, προαναγγέλει τη μεταβολή του καιρού. Στην προκειμένη περίπτωση το χλιμίτρισμα του Αλογο-σκούφη με το καινούργιο του βιβλίο ίσως προαναγγέλλει τον πολιτικό θάνατο του Πρωθυπουργού και πρώην αφεντικού του, και πάντως οπωσδήποτε σηματοδοτεί την μεταβολή του πολιτικού καιρού.

Όταν ο περί ου ο λόγος συγγραφέας ήταν «τσάρος» της Ελληνικής, κατ’ ευφημισμόν, Οικονομίας, πολλοί τον είπαν και Αλογομούρη.Όμως εγώ δε συμφωνούσα με το ψευδώνυμο διότι η παρομοίωση υποτιμά το υπερήφανο και ευφυέστατο υποζύγιο – παρότι ά-λογο – και δίνει πόντους σε κάποιον που απλά καλυπτόταν με σκούφια αλόγου για να περάσει τα αλογοπρόσαλλα μέτρα υπονόμευσης της Οικονομίας. Οι καιροί στην πολιτική, όμως, αλλάζουν – προς το χειρότερο δυστυχώς πάντα – αλλά τα ατροφικά μυαλά αλογομούρηδων δεν αλλάζουν. Κι έτσι φτάσαμε στο ηχηρό χλιμίτρισμα του πρώην τσάρου της «Οικονομίας», ο οποίος με το βιβλίο που θα παρουσιάσει απόψε στη «Μεγάλη Βρετανία» με τον αμφίσημο τίτλο «Η Ελλάδα μετά την κρίση», χαστουκίζει μ’ ευγνωμοσύνη τον Πρωθυπουργό και επί δεκαετία συνεργάτη του Κ. Καραμανλή.

Έσπευσαν λοιπόν όλοι οι "έγκριτοι" δημοσιογράφοι των ΜΜΕ (Μέσων Μαζικής Εκθεμελίωσης) να εκθειάσουν το βιβλίο του κ. καθηγητή (οι καθηγητές μας βουλιάξανε: Σημίτης, Αλογοσκούφης, Παυλόπουλος) και να του αφιερώσουν βαρυσήμαντα άρθρα, γλείφοντας εκεί που πρώτα έφτυναν, κατά πως είναι τα α-ήθη έθιμα της δημοσιοκαφρίλας και της πολιτικής αλητείας στο καταρρακωμένο από δαύτους Ελλαδιστάν. Βλέπετε, εν παντί καιρώ και τόπω επαληθεύεται το αξίωμα: «Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου». Και ποιος είναι ο εχθρός των "προοδευτικών" ΜΜΕ τούτη τη στιγμή; Μα ο Καραμανλής φυσικά, κι ας είναι πεσμένος κατά γης και πληγωμένος. Εδώ συμβαίνει εκείνο που λέει ο λαός, «Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται», ακόμη κι ο Καρατζαφέρης της ίδιας "πολυκατοικίας"!

Το σπουδαιογελοίο της υπόθεσης είναι ότι στη χώρα που οι πολιτικοί έχουν προ πολλού πτωχεύσει από κοινό νου, ήθος, τσίπα και φιλότιμο, όλοι οι Υπουργοί που, όταν ήταν εν ενεργεία, με την ανεύθυνη και κοντόφθαλμη πολιτική τους, έσπρωξαν την οικονομία της χώρας μερικά σκαλοπάτια πιο κάτω στο γκρεμό προς τη χρεοκοπία, όταν βρίσκονται εκτός κυβέρνησης, ω του θαύματος, ανακαλύπτουν όλες τις λύσεις! Αν αυτό δεν είναι γελοίο, τότε η λέξη έχει χάσει το νόημά της σήμερα. Κι αν δεν είναι γλοιώδες και ανέντιμο τα Μέσα Μαζικής Εξαχρείωσης, που τον κατακεραύνωναν για κάθε οικονομικό μέτρο και νομοσχέδιο που ψηφιζόταν, να δίνουν τώρα προσοχή στο βιβλίο ενός αποτυχημένου πρώην υπουργού, τότε εγώ που το βλέπω έτσι ίσως έχω πολιτικό αστιγματισμό.

Με το άρθρο τούτο ας μη νομιστεί, παρακαλώ, πως προσπαθώ να υπερασπιστώ τον Κ. Καραμανλή. Απλά δεν αντέχω τα παράξενα και νιώθω την ανάγκη να τα στηλιτεύσω. Δε γνωρίζω τι γράφει το βιβλίο του κ. Αλογομούρη - συγνώμη, Αλογοσκούφη εννοούσα - κι ούτε ενδιαφέρομαι να μάθω. Δεν περιμένω καμία σωστή πρόταση εξόδου την κρίση από έναν αποτυχημένο πρώην Υπουργό Οικονομίας, ο οποίος κατά την πενταετή θητεία του συσσώρευσε κι άλλα ελλείμματα στη χώρα, ευεργετώντας το κεφάλαιο, π.χ., με την κατάργηση του φόρου της μεγάλης ακίνητης περιουσίας, βάζοντας δήθεν στη θέση του τα ψίχουλα του ΕΤΑΚ.

Την περασμένη εβδομάδα ήλθε στην αντίληψή μου μια ειδοποίηση της εφορίας για πληρωμή του ΕΤΑΚ για 13 ακίνητα στην Αθήνα που έχει στην κατοχή του ένας Έλληνας κάτοικος του εξωτερικού. Το γελοίο ποσόν που τον καλούσε η εφορία να πληρώσει ήταν μόλις 600 ευρώ! Για την τεράστια αυτή περιουσία, αν ήταν στην Αγγλία, π.χ., θα πλήρωνε Council Tax πάνω από 25 χιλιάδες ευρώ το χρόνο, σύμφωνα με την έρευνα που έκανα. Κάτι τέτοια ευεργετικά για το σινάφι του σκαρφιζόταν ο κ. Αλογοσκούφης όταν ήταν τσάρος της Οικονομίας, όπως ήταν η κατάργηση του φόρου κληρονομίας και γονικής παροχής (δείτε παλιότερο άρθρο μου εδώ), και η κατάργηση του φόρου 10% επί των μισθωμάτων της εκκλησιαστικής περιουσίας. Να θυμίσουμε ότι λίγο πριν από τις βουλευτικές εκλογές του έτους 2004, το ΠΑΣΟΚ κατάργησε το φόρο 35% επί των ακαθαρίστων εσόδων της Εκκλησίας. Βλέπετε, όλοι θέλουν να χαϊδεύουν στο μαλακό υπογάστριο την Εκκλησία του Μαμμωνά..

Έχει λοιπόν το δικαίωμα ο κύριος αυτός να ομιλεί; Εάν τον πίεσε ο Κ. Καραμανλής να πάρει μέτρα με τα οποία δε συμφωνούσε, ή αν τον εμπόδισε να πάρει άλλα που αυτός έκρινε επιβεβλημένα για το καλό της Οικονομίας της χώρας, τότε όφειλε να παραιτηθεί και να καταγγείλει τον κ. Καραμανλή στον ελληνικό λαό, αντί να βγει εκ των υστέρων, μετά από πέντε χρόνια θητείας στο αμαρτωλό Υπουργείο, και ν’ αδειάζει τον Πρωθυπουργό και επί δεκαετία φίλο και συνεργάτη του. Κι όμως, κατά την αποκαθήλωσή του από το Υπ.Ο.Ο. στις 8 Ιανουαρίου 2009, είχε πει: «Παραμένω στρατιώτης της παράταξης και θιασώτης του κυβερνητικού έργου»! (Το ΒΗΜΑ)

Στρατιώτης και θιασώτης, λοιπόν, ήταν κάποτε ο δικός σας! Μεγάλες κουβέντες αυτές, όπως μεγάλη είναι και η υποκρισία και ο καιροσκοπισμός του πρώην Υπουργού. Όμως τότε που έβρεχε ήθος οι πολιτικοί μας δυστυχώς κρατούσαν ομπρέλες… Πάντως, η παράγραφος του βιβλίου που άρεσε πολύ στα ΝΕΑ είναι: «Χρειάζεται πρώτα απ΄ όλα ηγεσία. Αποφασισμένοι πολιτικοί, που χωρίς φοβικά σύνδρομα, ιδεοληψίες και εξαρτήσεις θα αναλάβουν να πείσουν, να ερμηνεύσουν και τελικά να υλοποιήσουν ένα τολμηρό πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων.»

Φοβικός, λοιπόν, μας προέκυψε συν τοις άλλοις ο Πρωθυπουργός! Λέτε ο κ. Αλογοσκούφης να προαλείφεται για “αποφασισμένος” αυριανός ηγέτης της ΝΔ; Πω, πω πω! Ανατριχιάζω μόνο που σκέπτομαι ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Βρε ποια βρώμικα κέντρα τον προωθούν αυτόν και τον Υπουργό Ανάπτυξης (από την ανάποδη) Κωστή Χατζηδάκη που θα συμμετέχει, λέει, στο πάνελ της παρουσίασης του βιβλίου του “θαλερού” πολιτικού; (Δείτε εδώ)

Έγραψε και το άλλο ο κ. Αλογοσκούφης: «Οι κυβερνήσεις εκλέγονται για να κυβερνούν και όχι για να διαχειρίζονται τον πολιτικό χρόνο, αναζητώντας ευκαιρίες για εκλογικούς ή άλλους αιφνιδιασμούς». Έλα ντε! Αυτό λέω κι εγώ. Εσύ, όμως, πότε το ανακάλυψες κυρ Γιώργο μου; Βρε λέτε να διαβάζει κάποιους bloggers και να ξύπνησε; Και συνεχίζει ο συγγραφέας : «Χρειάζεται ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα ήπιας προσαρμογής όσο διαρκεί η κρίση και αποφασιστικής προσαρμογής όταν η διεθνής κατάσταση βελτιωθεί. Αυτά όμως θα πρέπει να ανακοινωθούν με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες από σήμερα...» Κοιτάξτε να δείτε πόσο καλά γνωρίζει το φάρμακο ο κ. Αλογοσκούφης! Είμαι σίγουρη πως αν ξανανέβαινε στην καυτή καρέκλα του ΥΠ.Ο.Ο. θα ξέχναγε τη συνταγή πάραυτα. Ανάλγητη Δημοκρατία, κοινώς Ασυδοσία, πώς μας τυραννάς!

Και συμπλήρωσε ο κύριος καθηγητής: «Είναι σαφές ότι η επιλογή των επιμέρους παραμέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής είναι υπόθεση της χώρας μας και όχι της Επιτροπής ή του Συμβουλίου». Αυτό άρεσε πολύ στο Μικροπολιτικό της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ που σχολίασε: «ΜΕ ΑΠΛΑ λόγια, ο Καραμανλής θα έπρεπε να βγει και να πει στον ελληνικό λαό ποια είναι η οικονομική πολιτική του αντί να παίζει κρυφτούλι με τις Βρυξέλλες και να ροκανίζει τον πολιτικό χρόνο.» Δηλαδή οι κατόπιν εορτής αφορισμοί του κ. Αλογοσκούφη αποκτούν πια ισχύ ευαγγελικών ρήσεων! Πότε άραγε τα έμαθε αυτά ο κύριος καθηγητής; Στους πέντε μήνες που βρίσκεται εκτός κυβέρνησης;

Επαναλαμβάνω, όμως, εκείνο που με αηδιάζει περισσότερο είναι το λιβάνισμα των ΜΜΕ, που παραχώρησαν στον κ. Αλογοσκούφη τόσο γρήγορα δωρεάν συγχωροχάρτι για όσα έκανε και δεν έκανε στο ΥΠ.Ο.Ο. Κι αυτό ξεσκεπάζει για άλλη μια φορά και το δικό τους καιροσκοπισμό και διαπλοκή με την πολιτική ηγεσία της χώρας…

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Το Υπ.Ο.Ο. ξαναχτύπησε επί δικαίων και αδίκων!


Παλιά μου τέχνη κόσκινο, που λέει ο λαός…
Από το Μάρτιο του 2002, επί πρωθυπουργίας του “εκσυγχρονιστή” Κώστα Σημίτη, διαβόητου και για την επάρατη "αναβάθμιση" του ΧΑΑ σε μοχλό δήθεν “ανάπτυξης” της Οικονομίας – “ανάπτυξης” που από τότε πήρε τον κατήφορο και δε λέει ν' ανηφορίσει – τα Υπουργεία Εθνικής Οικονομίας (ΥΠ.ΕΘ.Ο.) και Οικονομικών συγχωνεύτηκαν στο Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών, το σημερινό ΥΠ.Ο.Ο. ( Εφημερίς της Κυβερνήσεως –
Αριθμός Φύλλου 57 – 21 Μαρτίου 2002)

Η συγχώνευση αυτή ήταν, λέει, υψίστης οικονομικής σημασίας διότι ο εμπνευστής της ευελπιστούσε προσθέτοντας τα δύο όμικρον, που μοιάζουν σα δύο μηδενικά, να βγάλει νούμερο με θετικό πρόσημο, ή έστω μηδέν. Σκέφτηκε, λοιπόν, μηδέν συν μηδέν πόσο κάνει; Μα προφανώς μηδέν, και με λίγη αλχημεία μπορεί να κάνει και ένα. Σιγά μην το πάρουν είδηση οι κουτόφραγκοι! Αν όμως δεν κάνει ούτε μηδέν ούτε ένα, πράγμα που είναι και η ελληνική παράδοση-έθιμο στα εν λόγω Υπουργεία, τότε δε μπορεί να μας κατηγορήσει κανείς για υποκρισία και ψευδολογία. Ας διάβαζαν καλύτερα το ακρωνύμιο. Με λίγη φαντασία το ΥΠ.Ο.Ο. μπορεί να διαβαστεί και ως ΥΠ.Ο.0, δηλαδή ΥΠΟ.0, με άλλα λόγια ΥΠΟ το μηδέν.

Αυτή ήταν η φιλοδοξία του σοσιαλιστή κουμπάρου που πάντρεψε τα δύο Υπουργεία σε ένα: να κρατάει τον ισολογισμό μονίμως ελλειμματικό, δηλαδή στο μείον, τουτέστιν υπό το μηδέν. Καταλάβατε; Βέβαια τα όμικρον έχουν και άλλη μεταφορική σημασία. Με τι άλλο μοιάζει το όμικρον; Μα προφανώς με τρύπα. Έτσι λοιπόν, η ονομασία ανταποκρίνεται πλήρως στην τρύπα του προϋπολογισμού, η οποία δε μπορεί να βουλώσει με καμία κυβέρνηση. Βρε την άτιμη την τρύπα παιχνίδια που μας παίζει!

Τώρα θα μου πεις, εντάξει τα συγχώνευσαν τα μηδενικά, δηλαδή τα όμικρον, δηλαδή τις τρύπες του προϋπολογισμού. Το «Εθνικής» τι τους έφταιγε και το πέταξαν από τη μέση; Δηλαδή δε μπορούσε το συγχωνευμένο αχαΐρευτο Υπουργείο να λέγεται «Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών»;

Ευχαριστώ για την ερώτηση. Και αυτό έχει την απάντησή του. Το «Εθνικής» ήταν άκρως ρατσιστικό και φασιστικό κι έπρεπε να φύγει από το τίτλο διότι μας εξέθετε διεθνώς. Τι νόημα έχει το «Εθνικής» Οικονομίας σε μια πολυπολιτισμική χώρα σαν τη δική μας, όπου βρίσκουν καταφύγιο όλοι οι κατατρεγμένοι, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας; Η τρύπια Οικονομία μας προφανώς δεν είναι «Εθνική» αλλά διεθνιστική, σύμφωνα πάντα και με τις αρχές του σοσιαλισμού. Επομένως η αφαίρεση της λέξης «Εθνική» εξυπηρετούσε και ύψιστα διεθνιστικά οικονομικά συμφέροντα.

Πάμε πάρα κάτω. Τώρα, λοιπόν, οι τύχες μας καθορίζονται από το ΥΠΟΟ, δηλαδή το Υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών! Με είχε ρωτήσει τις προάλλες ο Μπόμπος τηλεφωνικά εάν οι δύο λέξεις, «Οικονομίας» και «Οικονομικών» είναι συνώνυμες και, αν ναι, τί χρειάζονται και οι δύο. Του απάντησα: «Είναι και δεν είναι συνώνυμες, γι’ αυτό χρειάζονται και οι δύο. Η πρώτη λέξη, που εσύ νομίζεις ότι περισσεύει, είναι απαραίτητη για να θυμίζει στο λαό πως πρέπει μονίμως να κάνει οικονομία, δηλαδή να σφίγγει διαρκώς το ζωνάρι του κατά τη διαχείριση των οικονομικών του, ώστε να βγάζει από τη μύγα ξύγκι.» Φυσικά η απάντησή μου δε χαροποίησε το Μπόμπο, που συν τοις άλλοις ήταν καλοφαγάς και δεν έχαφτε μύγες.

Κοντολογίς, υπήρξαν τρείς ζωτικές για τη χώρα μας σκοπιμότητες για τη σωτήρια συγχώνευση και μετονομασία των δύο αχαΐρευτων Υπουργείων σε ένα. Κι όπως γράφω τούτες τις γραμμές, φτερνίστηκα και τρεις φορές, που σημαίνει πως αλήθεια λέω. Εξάλλου, όπως πληροφορήθηκα από τα πράσινα παπαγαλάκια, ο πετεινός του εντιμότατου Υπουργού του ΥΠΟΟ, προχτές, λίγο πριν ο κ. Παπαθανασίου ανακοινώσει τα νέα μέτρα για το υποτιθέμενο μίκρεμα της αφιλότιμης μαύρης τρύπας, έκραξε τρεις φορές για να επαληθευτεί το ρηθέν, «Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις απαρνήση με»! Εκείνος όμως, σαν τον παράνομο Ιούδα, ουκ ηβουλήθη συνιέναι… Ωιμέ!

Έτσι, ο ανεπαρκής Υπουργός της ανοικονόμητης Οικονομίας, μετά την καθιερωμένη σπαραξικάρδια εισαγωγή όπου έριξε την ευθύνη στην επάρατη διεθνή οικονομική κρίση, λέγοντας, «Η περίοδος που διανύουμε είναι, για ολόκληρη την Ευρώπη, η δυσχερέστερη μέσα στα δύο χρόνια που διαρκεί ήδη η παγκόσμια οικονομική κρίση», πέρασε στο παρασύνθημα και μας επέδωσε τη λυπητερή.

Όταν διάβασε τα νέα μέτρα ο Μπόμπος, είπε στη μαμά του:

- «Μαμά, θέλω να στείλω ένα SMS στον κ. Παπαθανασίου, ξέρεις το νούμερο του κινητού του;».

- «Δεν το ξέρω παιδί μου, αλλά τι θέλεις να του γράψεις;».

- «Να, θέλω να του πω: “Δεν ήξερες, δε ρώταγες;”»

- «Μα ποιον να ρώταγε παιδί μου, όλοι στο ΥΠΟΟ έχουν IQ κάτω από το μηδέν. Όλοι πειράματα κάνουν στου κασίδη το κεφάλι. Γι’ αυτό κάθε τόσο οι αποτυχημένοι Πρωθυπουργοί πετάνε τους υπουργούς Οικονομίας στον κάλαθο των αχρήστων, ώστε να βγάλουν την ευθύνη από πάνω τους.»

- «Ναι, τώρα που μου το λες θυμήθηκα τον πρώην “τσάρο” της Οικονομίας το Γιάννο Παπαντωνίου, το πρωτοπαλίκαρο του Σημίτη. Πού βρίσκεται κρυμμένος αυτός τώρα; Κι ο άλλος, ο Αλογοσκούφης, πού να βόσκει άραγε;»

- «Μακάρι νάξερα, Μπόμπο μου. Κάπου σε καταπράσινα λιβάδια θα βόσκουν οι "φτωχούληδες"… Πάντως εκείνο που ξέρω είναι πως, αν υπήρχε Δικαιοσύνη, όλοι οι Υπουργοί Οικονομίας της χώρας μας που μεγάλωσαν την τρύπα του ελλείμματος αντί να την κλείσουν, θάπρεπε να είναι στον Κορυδαλλό με ισόβια.»

Τώρα εσείς οι αναγνώστες ίσως με ρωτήσετε γιατί ανάμιξα πάλι το Μπόμπο σε μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Να, δεν άντεξα στον πειρασμό όταν έλαβα Email από τη μαμά του που με παρακαλούσε να δημοσιεύσω την επίκαιρη στιχομυθία που είχε με το Μπόμπο. Άλλωστε είμαι θαυμάστριά του, και πώς να το κρύψω άλλωστε;

- «Μαμά, εμάς που δεν έχουμε ούτε ημιυπαίθριο, ούτε σκάφος αναψυχής, ούτε ιστιοπλοϊκό, και το αυτοκινητάκι μας είναι 970 κυβικών, μας πλήττουν τα νέα φορομπηχτικά μέτρα του κυρ Γιάννη του Παπαθανασίου;»

- «Πώς δε μας πλήττουν παιδάκι μου. Δεν άκουσες που έβαλαν πρόσθετο “τέλος”, από 12% έως 20% στην κινητή τηλεφωνία;»

- «Και γιατί το είπαν “τέλος”;»

- «Μα για να μας θυμίζουν το τέλος που πλησιάζει στο φτωχό, λόγω ασιτίας. Από δω και πέρα, λοιπόν, θα πρέπει να προσέχεις να μην πιάνεις την πολυλογία στο κινητό με τους φίλους σου.»

- «Γιατί βρε μαμά; Αυτό είναι άδικο μέτρο, δεν έβρισκαν τίποτε άλλο;»

- «Φαίνεται ήθελαν να εφαρμόσουν την παροιμία “τα πολλά λόγια είναι φτώχια.” Όσο πιο πολύ μιλάς από δω και πέρα τόσο θα φτωχαίνεις. Ίσως φροντίζουν και για την ψυχή μας, διότι πάνω στην πολυλογία, όλο και κάποιον θα κουτσομπολέψεις, θα πεις και κάνα μπινελίκι, και θα κολαστείς. Κατάλαβες;»

- «Κατάλαβα! Με άλλα λόγια, φτώχεια και αγιοσύνη πάνε μαζί… Για πες μου τώρα, Μαμά, πού αλλού μας πλήττουν τα μέτρα;»

- «Στη βενζίνη, παιδάκι μου, στη βενζίνη… Μας έβαλαν ειδικό φόρο κατανάλωσης 6 λεπτά ανά λίτρο. Λες και δε μας έφταναν τα καθημερινά αυθαίρετα καπέλα που βάζουν οι βενζινοπώλες… Έτσι, πρέπει να περιορίσουμε και τις μετακινήσεις μας τώρα.»

- «Ωχ, κι εγώ που θέλω να με πηγαίνεις καθημερινά στην παραλία για μπάνιο τώρα το καλοκαίρι;»

- «Πάνε αυτά, κοπήκανε παιδί μου.»

- «Μα αν κόβονται οι μετακινήσεις, κόβονται οι συνομιλίες με τα κινητά, τότε πώς θα εισπράξει ο Υπουργός τα αναμενόμενα για να μικρύνει την τρύπα του ελλείμματος;»

- «Έλα μου ντε! Αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ, και ο κάθε κοινός νους. Φαίνεται δεν έχουν ακούσει την παροιμία που λέει η φτήνια τρώει τον παρά...»

- «Μαμά, όταν θα μεγαλώσω θέλω να γίνω Υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών. Πιστεύω πως καλύτερα θα τα καταφέρω απ’ αυτούς τους άχρηστους.»

- «Αμ δεν έχεις τα προσόντα παιδί μου για τέτοιο πόστο.»

- «Εντάξει, θα σπουδάσω οικονομικά για να έχω και τα τυπικά προσόντα.»

- «Ούτε τότε θα τα έχεις»!

- «Δηλαδή τι χρειάζεται παραπάνω;»

- «Κυρίως χρειάζεται να μην ξέρεις πώς να χωρίσεις δυο γαϊδουριών άχυρα, δηλαδή να είσαι βλάκας, κι εδώ εσύ υστερείς, επειδή μου έμοιασες και είσαι ξουράφι. Κατόπιν χρειάζεται να έχεις στραβισμό, να είσαι υποκριτής και ψεύτης, και να είσαι και βλοσυρός τύπος που βλέπεις το λαουτζίκο σαν κουνούπια. Αυτά.»

- «Ε, τότε δε θα γίνω ποτέ Υπουργός στο ΥΠΟΟ. Ας τους να κουρεύονται!»

- «Το θλιβερό είναι παιδί μου ότι εκείνοι δεν κουρεύονται. Εμάς κουρεύουν σύριζα και κοντεύουν να μας γδάρουν.»

Και σ’ άλλα με υγεία, παιδιά! Τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα. Συγνώμη που σήμερα δεν τα κατάφερα να είμαι πιο σοβαρή. Πότε-πότε μου βγαίνει κανένα ευτράπελο. Είναι η φυσική άμυνα του οργανισμού απέναντι στη θλίψη. Άλλωστε, δεν έχω κανένα αφεντικό για να λογοδοτήσω και να μου ξηλώσει τα ανύπαρκτα γαλόνια!

Τελειώνοντας, σας αφιερώνω το επόμενο αγαπημένο μου τραγούδι που πρωτοερμήνευσε η αξέχαστη Σωτηρία Μπέλλου. Εάν σας εκφράζει, τραγουδήστε νοερά μαζί μου: Θα έλθει και για μας μια Κυριακή!

Μην κλαις και μη λυπάσαι που βραδιάζει,
εμείς που ζήσαμε φτωχοί
του κόσμου η βροχή δε μας πειράζει,
εμείς που ζούμε μοναχοί…

Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες,
τα καλοκαίρια μας μικρά
κι ατέλειωτοι οι χειμώνες…

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
εμείς που ζήσαμε φτωχοί,
του κόσμου η απονιά δε μας τρομάζει
θα έρθει και για μας μια Κυριακή!

Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες
τα καλοκαίρια μας μικρά
κι ατέλειωτοι οι χειμώνες…


Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Ο Τριανταφυλλόπουλος βλέπει “εμφύλιο”!


Βέεεβαια! Το είπε χτες το βράδυ από το παράθυρο του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του ALTER, όταν του ζήτησε ο Νίκος Χατζηνικολάου να σχολιάσει την πολυσέλιδη αιμοσταγή προκήρυξη της “Σέχτας Επαναστατών”. Όσοι δεν τον ακούσατε, χάσατε! Κι όσοι είχατε την ατυχία να διαρρήξετε τα ιμάτιά σας καθώς τον ακούγατε, τώρα δε θα ’χετε καμία αμφιβολία ότι ο συνάνθρωπός μας αυτός, που ό,τι θυμάται χαίρεται, χρειάζεται εξειδικευμένη κλινική υποστήριξη για να συνέλθει λιγάκι. Προσωπικά έχει τη συμπάθειά μου και του εύχομαι περαστικά.

Λοιπόν, έχουμε και λέμε, με γνώμονα πάντα τη ρήση του Σωκράτη ότι «Ουδείς εκών κακός»: “Εμφύλιος” σημαίνει πόλεμος που διεξάγεται μεταξύ ομοεθνών λόγω κοινωνικοπολιτικών αντιθέσεων, και είναι ο ειδεχθέστερος των πολέμων ακριβώς επειδή είναι αδελφοκτόνος και εθνοκτόνος. Οι Έλληνες βίωσαν στο πετσί τους τον εφιάλτη του εμφυλίου και τον πλήρωσαν πολύ ακριβά, κάτι που θα έπρεπε να έχει διδάξει τους νουνεχείς πολίτες να μη χρησιμοποιούν επιπόλαια ακόμη και τη λέξη “εμφύλιος” για να περιγράψουν αποτρόπαιες δολοφονικές ενέργειες αδίστακτων ολιγομελών ομάδων, που προκάλεσαν πανελλήνια φρίκη με την πρόσφατη 24σφαιρη πισώπλατη εκτέλεση του άτυχου αστυνομικού. Ο λόγος για τη “Σέχτα Επαναστατών”.

Όπως πολύ εύστοχα έγραψε ο Αλέξης Καλοκαιρινός στα ΝΕΑ, «Οι παλιοί δολοφόνοι ήθελαν να αναμορφώσουν την κοινωνία με το ζόρι. Οι νέοι δολοφόνοι θέλουν να την καταστρέψουν απευθείας.» Αυτό όμως δε σημαίνει ότι διενεργείται ήδη ένας εμφύλιος, προσθέτω εγώ. Στο ίδιο άρθρο του Α. Καλοκαιρινού διάβασα επίσης: «Οι τρομοκράτες διεκδικούν τον δημόσιο λόγο με αίμα. Δεν πρέπει να τους γίνει η χάρη να τους κάνουμε συνομιλητές.» Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω επ’ αυτού. Από τη στιγμή που ο Τύπος δεν τους γυρίζει συνολικά την πλάτη αλλά δημοσιεύει πρόθυμα την εκάστοτε προκήρυξη τρομοκρατών που ακολουθεί τις στυγερές δολοφονίες τους, είναι υποχρεωμένος να κάνει και διάλογο μαζί τους και να τους αντικρούσει με τα επιχειρήματά του…

Αλλιώς τι νόημα έχει να δημοσιεύει το μονόλογο δολοφόνων επιβραβεύοντάς τους κάθε φορά που χύνουν αίμα; Όταν κάποιοι προχωρούν χωρίς αναστολές σε αφαίρεση ανθρώπινης ζωής βυθίζοντας σε δυστυχία ολόκληρες οικογένειες, ή τους αγνοείς εντελώς σα να μην υπάρχουν ή, όταν δημοσιεύεις τα κείμενά τους, κάνεις και διάλογο μαζί τους, αν μη τι άλλο για να διαφωτίσεις εκείνους τους παραπληροφορημένους πολίτες που σιωπηρά ή φωναχτά επικροτούν τις αιμοσταγείς πράξεις τους. Και δυστυχώς, υπάρχουν πολλοί κι’ απ’ αυτούς… ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Είναι άκρως ανησυχητικά μερικά επαινετικά της ΣΕΧΤΑΣ σχόλια που διάβασα στα blogs, πάντα από ανώνυμους. ..

Ας υποθέσουμε, όμως, ότι ο Ευθυμάκης έχει δίκιο στη μακάβρια διάγνωσή του περί διενεργούμενου εμφυλίου. Δημοσιογράφος με δέλτα κεφαλαίο είναι, κάτι θα ξέρει αυτός περισσότερο από εμάς τους ανώνυμους γραφιάδες, που είδαμε φως και μπήκαμε χωρίς “προσόντα” στο Διαδίκτυο. Βλέπεις, αν δεν ανήκεις στη δημοσιογραφική ελίτ, και αν αρνείσαι να εμπλακείς σε σκάνδαλα ή να χύσεις αίμα συνανθρώπων σου, τα διαπλεκόμενα με την εξουσία ΜΜΕ δε σου δίνουν βήμα να εκφραστείς κι εσύ για να μη σκάσεις. Ούτε τζάμπα, τα αθεόφοβα! Γι’ αυτό οι κακές γλώσσες λένε ότι τρομοκρατία και εξουσία είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Λέτε να έχουν δίκιο;

Μελετώντας, λοιπόν, την προκήρυξη της ΣΕΧΤΑΣ, θα πρέπει να διαγνώσουμε τι ακριβώς πρεσβεύει και ποιους υπερασπίζεται η εμπλακείσα σε επίδοξο εμφύλιο ομάδα ομοεθνών μας (ας υποθέσουμε ότι δεν υπάρχουν ξένοι πράκτορες ανάμεσά τους), που βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με αυτό που επιδιώκει η συντριπτική πλειοψηφία του λαού που είναι απέναντί τους. Κατόπιν, με ψυχραιμία και νηφαλιότητα, ου μην αλλά και ρεαλισμό, ο καθένας ας απαντήσει ειλικρινά στον εαυτό του με ποια πλευρά τάσσεται, και πώς το αποδεικνύει εμπράκτως. Όσο για τον Ευθυμάκη, μακάρι νάξερε ο φτωχός (τω πνεύματι, εννοώ) με ποιους είναι… Αρέσκεται πάντως να παίζει σε διπλό ταμπλό, ίσως λόγω τρικυμίας εν κρανίω, που “συμπτωματικά” εξυπηρετεί το ίδιον όφελος.

Έψαξα στη Zougla του να δω μήπως υπάρχει κανένα άρθρο του ιδίου με το οποίο να καταδικάζει, ή έστω να σχολιάζει αντικειμενικά την απαράδεκτη, ακόμη και για επαγγελματίες τρομοκράτες, προκήρυξη της Σέχτας, αλλά δε βρήκα τίποτα. (Αν υπάρχει κάπου και δεν το εντόπισα, ας μου το υποδείξει παρακαλώ κάποιος για να ζητήσω δημόσια συγνώμη.) Αυτός ο λαλίστατος τηλε-εισαγγελέας, που υψώνει τη γροθιά του σε Πρωθυπουργό, Υπουργούς και ανώτερους λειτουργούς της Δικαιοσύνης, αποφεύγει συστηματικά να καταδικάσει τρομοκράτες! Γιατί άραγε; Δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή είναι κρυφός θαυμαστής τους ή τους φοβάται. Μάλλον το δεύτερο, αφού συχνά, και συνήθως όταν οι “αντάρτες” χύνουν φρέσκο αίμα ή βιαιοπραγούν, εκείνος σπεύδει να πάρει συνέντευξη από πρώην τρομοκράτη κρατούμενο, ή να δημοσιεύσει άρθρο του, για να δείξει, εμμέσως πλην σαφώς, με ποιους δήθεν τάσσεται..

Ελάτε λοιπόν να μελετήσουμε την εν πολλοίς ασυνάρτητη, αλλά γεμάτη μίσος και απειλές, προκήρυξη, μπας και βγάλουμε κάποιο νόημα. Θα τη βρείτε ολόκληρη εδώ: Οι Σεχτο-αντάρτες, που ισχυρίζονται ότι είναι Έλληνες, έχουν τον εξής “υψηλό” στόχο, όπως βγαίνει από τις δηλώσεις τους:
«Ο υπέρτατος σχεδιασμός και το καθήκον ενός αντάρτη πόλης είναι να αποδιοργανώσει το εσωτερικό της χώρας του, να πλήξει την εθνική οικονομία, να κιβδηλώσει την δημόσια εξωτερική εικόνα και να δημιουργήσει διεθνή ανυποληψία, να αποσταθεροποιήσει το σύστημα και να προκαλέσει τον εθνικό διχασμό. (…) Όμως θ’ αναγκάσουμε πρώτα την Ελλάδα να ματώσει. (…). Θέλουμε να θέσουμε σε ισχύ την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τον εμφύλιο επαναστατικό πόλεμο.»

Ξαναδιαβάστε, παρακαλώ τη δήλωση μήπως γίνει καμιά παρερμηνεία. Σε απλά Ελληνικά, ο δεδηλωμένος στόχος των Σεχτο-επαναστατών είναι η πλήρης διάλυση της χώρας τους. Η μερική διάλυση που διενεργείται με αργούς ρυθμούς και μεθοδικά από τη διεφθαρμένη και ανίκανη εξουσία και το σάπιο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο δεν τους αρκεί. Θέλουν να βάλουν πλάτη ώστε να την αποτελειώσουν, και μάλιστα με συνοπτικές αιματηρές διαδικασίες, εδώ και τώρα. Αυτό επαγγέλλονται. Έχουν στόχο να αιματοκυλίσουν τη χώρα, να της ξεσκίσουν εντελώς τα σωθικά και να της πετάξουν τα σπλάχνα στα ξένα όρνεα που δε μπορούν να συγκρατήσουν τα σάλια τους από τη βουλιμία, να τη βυθίσουν στο κοινωνικό ΧΑΟΣ, στα τάρταρα της οικονομικής χρεοκοπίας, στο υπόγεια διαμερίσματα της διεθνούς ανυποληψίας, στον εθνοκτόνο διχασμό, ματώνοντάς την!

Σε πρώτη και πανεύκολη διάγνωση, οι Σεχτοεπαναστάτες επιδεικνύουν ένα αβυσσαλέο μίσος κατά της πατρίδας τους, που θα τους ζήλευε και ο χειρότερος εξωτερικός εχθρός της Ελλάδας. Με τέτοιους συμπατριώτες, τι τους χρειαζόμαστε τους εχθρούς; Το δηλώνουν άλλωστε ξεκάθαρα πως είναι απάτριδες, λέγοντας: «Σ΄ αυτό το αλισβερίσι ιδεολογικής σύγχυσης και κοινωνικοπολιτικής αντίφασης ορίζουμε τους εαυτούς μας φανατικούς απάτριδες.» Δυστυχώς η Ελλάδα είναι μουτζουρωμένη από τέτοια συνθήματα αναρχικών. Ένα από αυτά, που φωτογράφισα στην παραλία της Αλεξανδρούπολης κατά την επιστροφή μου από την Κωνσταντινούπολη, το παρέθεσα στην αρχή τούτου του άρθρου.

Λοιπόν, Ελλήνων σώφρονες παίδες, όσοι συμφωνείτε με αυτόν τον αυτοκαταστροφικό στόχο της ΣΕΧΤΑΣ, που “ευαγγελίζεται” την πλήρη κατεδάφιση του, σαθρού έστω εν μέρει, οικοδομήματος της χώρας σας, και επιθυμείτε να επιτύχει, στοιχηθείτε μαζί με τους στυγερούς δολοφόνους… Πολεμήστε δίπλα τους και μαζί τους για ν’ αποτελειώσετε το εθνοκτόνο σχέδιο κατά της πατρίδας που εγκαινίασαν οι σεχτοαντάρτες – “φανατικοί απάτριδες” όντες – και απειλούν να συνεχίσουν με δριμύτητα. Συνάμα, όμως, να ψάξετε και για τη χώρα-πατρίδα που θα σας υποδεχτεί για να μετακομίσετε όταν επιτύχει ο μακάβριος στόχος τους, δηλαδή αυτός της πλήρους διάλυσης της χώρας σας. Διότι προφανώς δε θα θέλετε να περιφέρεστε ως φαντάσματα μέσα στο ΧΑΟΣ που με την ηθική συμπαράσταση ή την ενεργό συμμετοχή σας θα έχει ολοκληρωθεί. Άλλωστε, δε θα υπάρχει δουλειά και ψωμί ούτε για σας ούτε και για τους προστατευόμενούς σας, τους μετανάστες, που ήλθαν εδώ αναζητώντας μια καλύτερη τύχη. Δηλαδή θα τους πάρετε κι αυτούς τους άμοιρους στο λαιμό σας… Φαντάζεστε τότε τι κλάμα έχουν να ρίξουν οι δεδηλωμένοι προστάτες τους, ο Αλέκος, η Αλέκα, ο Αλέξης, ο Μάκης, ο Λάκης, ο Γρηγοράκης και άλλοι επιλεκτικά φιλεύσπλαχνοι “προοδευτικοί” μισέλληνες;

Ή μήπως λάθος κατάλαβα ότι οι Σεχτοεπαναστάτες αγαπάνε και νοιάζονται για τους ξένους μας; Για να το δούμε αυτό προσεκτικότερα, μπας και μεροληπτώ. Διαβάζω στην προκήρυξη: «Την ίδια στιγμή το ντόπιο μικροκεφάλαιο, οι καταστηματάρχες, οι βιοτέχνες, οι έμποροι, οι μικροϊδιοκτήτες επιδοκιμάζουν χαιρέκακα τη νέα γραμμή πολιτικής κατά της λαθρομετανάστευσης. (...) Τώρα λοιπόν οι νοικοκυραίοι ανακάλυψαν πως τους ενοχλούν οι “ξένοι”, παρ’ όλο που συνεχίζουν να τους εκμεταλλεύονται στις μαύρες δουλειές. Εμείς ποτέ δεν μιλήσαμε για λογαριασμό τρίτων, σίγουρα όμως θα κόψουμε την γλώσσα όσων μιλάνε πολύ με φόντο τον πατριωτισμό και την μισαλλοδοξία τους.»

Λοιπόν, για να επικοινωνούμε πότε-πότε και με τη λογική, όταν, ο μη γένοιτο, επιτευχθεί ο μακάβριος στόχος των Σεχτοεπαναστατών, δηλαδή το απόλυτο ΧΑΟΣ (τώρα “απολαμβάνουμε” μερικό χάος), τότε φιλοξενούντες και φιλοξενούμενοι θα γευτούν στο πετσί τους τη γνήσια επίγεια κόλαση και τότε δε θα υπάρχει πια ελπίδα για κανένα. Θα υπάρχει όμως η απόλυτη δικαιοσύνη που ονειρεύονται οι ουτοπιστές, αφού δε θα υπάρχουν ούτε “άσπρες” ούτε “μαύρες” δουλειές για κανένα. Δε θα υπάρχουν εκμεταλλεύσιμοι εργαζόμενοι διότι οι πρώην εκμεταλλευτές τους μικρομεσαίοι μαγαζάτορες θα έχουν πτωχεύσει, σύμφωνα πάντα με το όνειρο-στόχο της Σέχτας.

Εξάλλου, οι μεγαλοεπιχειρηματίες καπιταλιστές θα έχουν μεταφέρει τα “βδελυρά ” κεφάλαιά τους σ’ άλλη γη σ’ άλλα μέρη, και καμία εθελουσία ή αναγκαστική απεργία πείνας από τους απελπισμένους δε θα τους συγκινήσει ώστε να τα επαναφέρουν για να επενδύσουν στη χώρα της Σεχτο-επανάστασης και να μπουν στον πειρασμό να εκμεταλλευτούν όπως πριν τους εργαζόμενους. Άλλωστε, όπως λέει και η σοφή ρήση, «Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού»! «Ας τους να αυτοοργανωθούν με “ αντισυμβατικό κοινωνικό διάγραμμα οριζοντίων σχέσεων”» , θα λένε χαιρέκακα. Αυτό δεν επεδίωκαν; Αυτό δε διακήρυξαν; Ιδού η 'Ρόδος'!

Ας δούμε, όμως, όλη την παράγραφο - πρόσκληση στην ουτοπική αυτοδιαχείριση: «Απευθυνόμαστε σε όλους αυτούς που έχουν αυτοεξοριστεί απ’ αυτήν την κοινωνία και τα ψεύτικα αγαθά της για να ανασυνθέσουμε το αντάρτικο πόλης που γύρω του θα συσπειρώνονται άνθρωποι που θα έχουν μια κοινή επαναστατική στράτευση, με αντισυμβατική γλώσσα, με αντιθεσμική πολιτιστική κουλτούρα, με αυτοοργανωμένη διαχείριση και αντισυμβατικό κοινωνικό διάγραμμα οριζόντιων σχέσεων.»

Κι εγώ αυτοεξόριστη είμαι, σύντροφοι, αλλά παλεύω με ειρηνικά μέσα για μια ανθρωπινότερη κοινωνία. Δεν πιστεύω στη λύτρωση με το χύσιμο αίματος, γι’ αυτό άλλωστε δεν πιστεύω και στο σχετικό δόγμα του Χριστιανισμού. Είμαι ειρηνόφιλη μέχρι το κόκαλο και πιστεύω πως μόνο με πνευματικά «όπλα» μπορεί η κοινωνία να δει καλύτερες μέρες. Άλλωστε, η ιστορική αλήθεια με δικαιώνει. Ποτάμια αίματος έχουν χυθεί, επαναστάσεις επί επαναστάσεων, εμφύλιοι επί εμφυλίων, αλλά ακόμη βρισκόμαστε στο απόλυτο σκοτάδι από ηθικής άποψης. Ο άνθρωπος συνεχίζει να είναι λύκος για τον άνθρωπο… Δε σας λέει τίποτα αυτό;

Ποια είναι, όμως, τα ψεύτικα αγαθά της κοινωνίας τα οποία η ΣΕΧΤΑ βδελύσσεται, ενάντια σ’ εκείνους, ντόπιους και λαθρομετανάστες, που τα επιδιώκουν; Θα το καταλάβετε διαβάζοντας τα επόμενα:
Ενώ στην προκήρυξη αποκηρύσσεται ο “στείρος φιλοσοβιετισμός” και το “έκτρωμα της Σοβιετικής Ένωσης”, εκφράζεται συγχρόνως και η απογοήτευση γι’ αυτούς που αφυπνίστηκαν από την ουτοπία τους: «Αλλά και στην Ελλάδα ο ιδεαλισμός ενός λαϊκού ξεσηκωμού μετά την μεταπολίτευση, που τελικά ποτέ δεν διήρκησε, αποθάρρυνε αρκετούς συντρόφους που εγκατέλειψαν το αντάρτικο πόλης και προσχώρησαν σε ό,τι μισούσαν. Δουλειά, οικογένεια, σπίτι και αποδράσεις στην εξοχή.»

Δηλαδή η δουλειά, το σπίτι, η οικογένεια, αξίες που συντήρησαν την ανθρωπότητα επί χιλιετίες, είναι κάτι το επιλήψιμο; Και πώς θα ζήσει κάποιος όταν δε δουλεύει; Ποιος θα τον ταΐσει και θα τον ντύσει; Ποιος θα του προμηθεύσει το χρήμα για τα απαραίτητα προς το ζην, ή έστω για ν΄αγοράζει όπλα και σφαίρες και να δολοφονεί; Ή μήπως, εκτός από τις καθαγιασμένες κλοπές και διαρρήξεις, υπάρχουν και αόρατα αφεντικά – άσπονδοι φίλοι της Ελλάδας – που μεριμνούν γι’ αυτά; Εξάλλου, γιατί συρρέουν στην Ελλάδα και στην επάρατη καπιταλιστική Δύση εκατομμύρια λαθρομεταναστών; Δεν έρχονται για ν’ αποκτήσουν κι αυτοί δουλειά, σπίτι, οικογένεια και τα καταναλωτικά αγαθά ή έστω “αγαθά” που έχουν και οι γηγενείς και τα οποία ορέγονται;

Όμως οι υποτιθέμενοι προστάτες των λαθρομεταναστών, οι Σεχτοεπαναστάτες, τα καταδικάζουν αυτά. Διαβάστε παρακαλώ περισσότερα: «Η Λούμπεν ΜικροΑστική Τάξη διαμαρτύρεται, καταγγέλλει, δυσαρεστείται, αγανακτεί, αλλά μοιάζει με σύγχρονο Σίσυφο της ταξικής ανάβασης. Διαρκώς σπρώχνει μπροστά του το βράχο της ιστορικής συνείδησης στην ανηφόρα της φτώχιας, της εκμετάλλευσης, της καταπίεσης, της αποξένωσης, αλλά μόλις φτάνει στην κορυφή της επαναστατικής ανασύνθεσης βλέπει την υπόσχεση του καπιταλιστικού παραδείσου του νέου διαμερίσματος με το εξοχικό, της πιθανής προαγωγής στην δουλειά, του καινούριου αυτοκινήτου, των χλιδάτων αντικειμένων, μα πάνω απ’ όλα, των εύκολων και ανέξοδων σχέσεων που κλειδώνουν στην φράση “Δεν γ***... Εγώ να περνάω καλά...” και εγκαταλείπει την προσπάθεια αφού βολεύεται με εξαρτημένες ψευδαισθήσεις. Βέβαια ο βράχος εξακολουθεί να υπάρχει και κατρακυλάει ξωπίσω του.»

Τι να κάνει, λοιπόν, ο άμοιρος μικροαστός; Πώς να τη βγάλει; Ν’ αρχίσει να σφάζει και να πίνει το αίμα των συνανθρώπων του επιστρέφοντας στον κανιβαλισμό; Να βγει κι αυτός να πυροβολεί στο ψαχνό συμπράττοντας με τη ΣΕΧΤΑ για να επιτύχει όμως τι; Το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ; Άλλωστε, οι ίδιοι οι Σεχτοεπαναστάτες είναι ειλικρινείς και δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια αισιοδοξίας: «Είμαστε ρεαλιστές και χαιρόμαστε που δεν πρέπει να υπερασπίσουμε το όραμα και την ελπίδα ενός καλύτερου κόσμου που μπορεί να μην έρθει ποτέ. Γι’ αυτό είχαμε γράψει στην πρώτη μας ανακοίνωση “κάνουμε αντάρτικο και όχι πολιτική”. Οι παράνομες επαναστατικές οργανώσεις δεν είναι εργαλεία για τον κόσμο του μέλλοντος αλλά πρόταση ζωής για το σήμερα.»

Μα αν οι απάνθρωπες αιματηρές επιχειρήσεις τους δε φέρνουν ελπίδα για μια ανθρωπινότερη κοινωνία αύριο-μεθαύριο, αν δεν είναι εργαλεία για έναν καλύτερο κόσμο του μέλλοντος, τότε προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Προς τι οι στυγερές δολοφονίες μεροκαματιάρηδων πολιτών και το ορφάνεμα αθώων παιδιών; Μήπως “η πρόταση ζωής για το σήμερα” σημαίνει την κανιβαλιστική ηδονή στη θέα και την οσμή φρέσκου αίματος; Μήπως το αντάρτικο γίνεται απλώς για τη λαγνεία του αντάρτικου; Δηλαδή ένα είδος μακάβριου σπορ ή σατανικού χόμπι που στοχοποιεί ό,τι πιο ιερό υπάρχει κάτω από τον ήλιο – την ίδια ανθρώπινη ύπαρξη; Και γιατί άραγε δε διήρκεσαν ποτέ ούτε στην Ελλάδα ούτε στο εξωτερικό παρόμοιες “φιλοσοφίες” όπως αυτή της εν λόγω Σέχτας;

Τέλος θα σταθώ στη δήλωση- βόμβα της ΣΕΧΤΑΣ των επαναστατών: «Και μιλάμε για εμάς και για σένα, τον κάθε εσένα που δεν γουστάρεις αυτόν τον σκατόκοσμο και τους υποτελείς του. Έτσι τα ’χαμε πει και οι πράξεις από ’δω και πέρα θα σφραγίσουν τα λόγια μας με δεσμούς αίματος των εχθρών μας.»

Όχι, σύντροφοι στην αγανάκτηση κατά της σαπίλας. Εγώ δε σας εξουσιοδοτώ να μιλάτε για μένα. Και εγώ δε γουστάρω αυτόν τον “σκατόκοσμο”, αλλά πολύ περισσότερο βδελύσσομαι τις αιμοσταγείς πρακτικές σας, και κάνω έκκληση από τα βάθη της ψυχής μου να τις σταματήσετε εδώ! ΕΛΕΟΣ!!! Επιπλέον, δε θεωρώ κανένα συνάνθρωπο εχθρό μου, ούτε καν εσάς. Ουδείς εκών κακός! Είμαστε όλοι αδέλφια, σπόροι του ίδιου Παγκόσμου Πνεύματος που οι άνθρωποι ονόμασαν Θεό, κατ’ εικόνα του οποίου είμαστε όλοι φτιαγμένοι, αφού όλοι φέρουμε μέσα μας τον άγραφο ηθικό κώδικα που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από τα ζώα.

Τώρα, το αν πολλοί συνάνθρωποί μας βρίσκονται υπό σύγχυση ως προς τι είναι καλό και τι κακό, τι άδικο και τι δίκαιο, τι λογικό και τι παράλογο, τι ωφέλιμο και τι καταστρεπτικό για τα άτομα και το σύνολο, είναι διότι, είτε είναι εξουσιαστές είτε εξουσιαζόμενοι, δεν εκπαιδεύτηκαν σωστά και κινούνται ακόμη στο πεδίο των άγριων ζωικών τους ενστίκτων, παρασυρόμενοι από παραπλανητικές ή ουτοπιστικές σειρήνες που σκορπίζουν τον πόνο και προάγουν το ΧΑΟΣ. Ύψιστο χρέος όλων μας είναι ν' ανυψώσουμε, με ειρηνικά και πνευματικά μέσα, και κυρίως με την ΑΓΑΠΗ, τον άνθρωπο στο πεδίο του πνεύματος, όπου θα γίνει ο ίδιος νόμος για τον εαυτό του. Όπου η επιλογή του καλού και του δίκαιου θα είναι η ευχαρίστησή του κι όχι κάποιος εξωτερικός καταναγκασμός, σκοπιμότητα ή απειλή. Όπου η λογική θα εκτοπίσει τον παραλογισμό.

Εγώ η αιθεροβάμων μια τέτοια κοινωνία ονειρεύομαι και γι’ αυτήν θ’ αγωνίζομαι όσο αναπνέω. Έμαθα να χτίζω κι όχι να γκρεμίζω. Επέλεξα να υπερασπίζομαι τη ζωή κι όχι το θάνατο. ΕΣΕΙΣ;

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Τα ΜΜΕ βουλιάζουν μέσα στις αμαρτίες τους…

Το ξαφνικό κλείσιμο του Ε.Τ., αναμφίβολα ένα θλιβερό γεγονός για τους εργαζόμενους, προσφέρει και μια “ευκαιρία” για περισυλλογή και αυτοκριτική σε όλη τη δημοσιογραφική οικογένεια και το εκδοτικό κατεστημένο. Δυστυχώς, όμως, σε κάθε κρίση τα σπασμένα τα πληρώνει η “μαρίδα”, δηλαδή εκείνοι που είναι λιγότερο υπεύθυνοι. Απεναντίας, τα μεγάλα ψάρια, στην προκειμένη περίπτωση οι εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφοι, που έχουν κάνει τη μπάζα τους εις βάρος των μικρών, εξασφαλίζοντας απογόνους μέχρι πέμπτης γενεάς και βάλε, ποτέ δε γονατίζουν, και ίσως γι’ αυτό ποτέ δε συνετίζονται.

Μεσούσης της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, όπου πληθώρα επιχειρήσεων κλείνουν, ενώ άλλες απολύουν καθημερινά προσωπικό, θα ήταν αφύσικο να μην πληγούν και τα συνεταιράκια του καταρρέοντος σάπιου πολιτικού κατεστημένου, τα ΜΜΕ. Η κακοδαιμονία του Τύπου ήταν βέβαια παρούσα εδώ και πολλά χρόνια. Η κρίση ήταν προφανής από τότε που οι εκδότες για να πουλήσουν φύλλα αναγκάστηκαν να μετατρέψουν τις εφημερίδες τους σε περιτυλίγματα “δώρων” – CDs, DVDs, βιβλία μαγειρικής, οικόπεδα, σπίτια, αυτοκίνητα, κλπ. – προάγοντας κανονικά και το τζόγο μέσω των φυλλάδων τους.

Κι όμως, αυτή η τραγική πραγματικότητα, που απαξίωνε κυριολεκτικά τον Τύπο, δεν ανάγκασε τους εκδότες και μεγαλοδημοσιογράφους να κάνουν την αυτοκριτική τους, ν’ αναζητήσουν τα αίτια της κρίσης και να προσαρμοστούν στα νέα κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα της χώρας στην οποία ζούσαν και πλούτιζαν. Ο καιρός των παχέων αγελάδων είχε οριστικά παρέλθει, μα εκείνοι, τυφλοί, κωφοί κι αναίσθητοι στην περιρρέουσα αποπνικτική ατμόσφαιρα, προχωρούσαν ακάθεκτοι, σα να μη συνέβαινε τίποτα το ανησυχητικό, ωσάν οι πωλήσεις εντύπων μέσω προσφορών να ήταν κάτι το εντελώς φυσιολογικό.

Έτσι φτάσαμε δυστυχώς στο κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, του Τύπου της Κυριακής, του ραδιοσταθμού «CITY 99,5» και του ειδησεογραφικού site του Ομίλου.
Η «δραματική αυτή εξέλιξη», όπως τη χαρακτηρίζει η ΕΣΗΕΑ, «έρχεται να προστεθεί στις καθημερινές, πλέον, απολύσεις και τη ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων στο σύνολο σχεδόν των επιχειρήσεων ενημέρωσης.» Και η ανακοίνωση συνεχίζει κάνοντας αναφορά στα «τελευταία επεισόδια του δράματος με απλήρωτους ή απολυμένους εργαζόμενους στην “ΕΞΠΡΕΣ”, τον “ΣΚΑΪ”, τον “ALTER”, το “STAR”, τη “ΧΩΡΑ”, το “DERBY”, την “ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ”, τον “ΞΕΝΙΟ”, με την αυθαιρεσία και αδιαφάνεια για τους συμβασιούχους στην ΕΡΤ.» Δείτε εδώ.

Η ΕΣΗΕΑ όμως ξεχνάει πως σε μια ελεύθερη – ασύδοτη έστω – οικονομία και Δημοκρατία, δεν τους χρωστάει κανείς τίποτα, και βεβαίως στην προκειμένη περίπτωση δε χρωστάει τίποτα το ζεύγος Αγγελοπούλου να συνεχίζει μια άκρως ζημιογόνα επιχείρηση απλά και μόνο για φιλανθρωπικούς λόγους. Άλλωστε, όπως ανακοίνωσαν, «Οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν μέχρι τις 31 Αυγούστου και στη συνέχεια θα αποζημιωθούν.» (Πηγή) Παρακαλώ ας μη θεωρηθεί ότι υποστηρίζω το κεφάλαιο. Απλά εκφράζω τον κοινό νου, την απλή λογική, λέγοντας τα σύκα, σύκα.

Ας μεταφερθεί, όμως, καθένας από τους φωνασκούντες στη θέση τους κι ας αναρωτηθεί τι θα έκανε ο ίδιος αν ήταν ιδιοκτήτης μιας άκρως ζημιογόνας επιχείρησης; Επίσης, ας αναρωτηθούν και οι μεγαλοδημοσιογράφοι, γιατί απαιτούσαν και απαιτούν να αμείβονται με υπέρογκα ποσά, και μάλιστα από υπερχρεωμένες και ζημιογόνες εκδοτικές επιχειρήσεις, ενώ ανέχονταν και ανέχονται οι “ανώνυμοι” συνάδελφοί τους που εργάζονται για το ρεπορτάζ πολύ πιο σκληρά απ’ αυτούς, συχνά κάτω από αντίξοες και επικίνδυνες συνθήκες, να πληρώνονται με ψίχουλα; Αυτοί δεν πρέπει να δείξουν ανθρωπισμό και αλληλεγγύη; Κι ας αναρωτηθούν και οι αδικημένοι δημοσιογράφοι γιατί δε διαμαρτυρήθηκαν ποτέ έντονα και συλλογικά ώστε να πάψει αυτή η αδικία εις βάρος τους;

Η άμεση αντίδραση της ΕΣΗΕΑ και η απόφαση για 24ωρη απεργία σε όλα τα ΜΜΕ, από χθες στις 17.00, δείχνει και τον πανικό που την κατέλαβε. Διαβάζω στο NEWS 24/7 ότι «Το Δ.Σ. της ΕΣΗΕΑ προειδοποιεί την Κυβέρνηση, τα Πολιτικά Κόμματα και τις εργοδοτικές Ενώσεις , ότι ο αγώνας θα κλιμακωθεί. Τα σχέδια απαξίωσης της ενημέρωσης και εξαθλίωσης των εργαζομένων δεν θα περάσουν.» Η ανακοίνωση αυτή δείχνει ακριβώς ότι η ΕΣΗΕΑ πιστεύει πως γι’ αυτή την κρίση φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός φυσικά από την ίδια!

Και ερωτώ: Ποιος απαξίωσε την Ενημέρωση εκτός από τους ίδιους τους δημοσιογράφους; Ποιός υποχρέωσε τα εκδοτικά συγκροτήματα να δένονται στα άρματα των Πολιτικών Κομμάτων κι αντί για αντικειμενική ενημέρωση να μας προσφέρουν κομματική προπαγάνδα καταξεσκίζοντας μια ήδη κατακερματισμένη κοινωνία, απλά για να θησαυρίζουν οι ίδιοι και οι επικεφαλής των παραμορφωμένων ειδήσεων "επώνυμοι" δημοσιογράφοι, ενώ οι αφανείς εργάτες της δημοσιογραφίας φυτοζωούν; Ποιος άλλος τους υποχρέωσε να συναλλάσσονται και να διαπλέκονται με τα κόμματα και την εκάστοτε εξουσία, παρά μόνο η αρρωστημένη δίψα τους για υπέρογκα οικονομικά οφέλη, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου; Πώς έγιναν δισεκατομμυριούχοι οι εκδότες και οι δημοσιογράφοι-σταρ; Με το σταυρό της είδησης στο χέρι ή με υπόγειες συναλλαγές για αποκαλύψεις και συγκαλύψεις σκανδάλων;

Ας αναρωτηθούν επίσης τα παλιά και τα νεότερα εκδοτικά συγκροτήματα, καθώς και οι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι, κατά πόσον έχουν συνεισφέρει στην παρούσα οικονομική κρίση της χώρας; Κατά πόσον έχουν συμβάλλει και οι ίδιοι στο μεγάλο πλήγμα που δέχεται ο Τουρισμός της χώρας μας, και κατ’ επέκταση η ελληνική οικονομία, με το να ρίχνουν διαρκώς νερό στο μύλο της τρομοκρατίας, δίνοντας βήμα και υπόσταση στις συμμορίες στυγερών δολοφόνων – δήθεν κοινωνικών επαναστατών – για να εκθέτουν την εγκληματική νοσηρότητά τους, δημοσιεύοντας τις κατάπτυστες προκηρύξεις των βρικολάκων αυτών στον Τύπο, και μηδέποτε καταδικάζοντας ευθαρσώς τις αποτρόπαιες πράξεις τους;

Ας αναρωτηθούν, κατά πόσον τα ΜΜΕ έχουν συμβάλλει στην κοινωνική ειρήνη, που αποτελεί τη βάση για την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων για επενδύσεις και κατ’ επέκταση για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, με το να ρίχνουν λάδι στη φωτιά κάθε φορά που ξεσπούν βίαιες αναταραχές, όπως τον περασμένο Δεκέμβριο, και πρόσφατα με την πολιτικά υποκινηθείσα “εξέγερση” των Μουσουλμάνων λαθρομεταναστών;

Ας αναρωτηθούν, οι διευθυντές ειδήσεων, πότε μια είδηση παρουσιάστηκε με τρόπο που να εξυπηρετεί το ύψιστο συμφέρον του κοινωνικού συνόλου, κι όχι με στόχο την τηλεθέαση, τον εντυπωσιασμό, το γαργάλημα κατώτερων ενστίκτων και την εξυπηρέτηση του κόμματος στο οποίο είναι ενταγμένοι, ή, στη χειρότερη περίπτωση, κάποιων ξένων παραγόντων που απεργάζονται την περαιτέρω εξαθλίωση του έθνους μας; Η τραγική απάντηση είναι, δυστυχώς, ΠΟΤΕ!

Ας αναρωτηθούν οι μεγαλοδημοσιογράφοι πόσο έχουν συμβάλει στην κοινωνική εξαγρίωση, στις κομματικές εμπάθειες του λαού και τον αλληλοσπαραγμό με το να επιδεικνύουν αδιάντροπα τις κομματικές τους ταμπέλες και να σκυλοκαυγαδίζουν στα τηλεπαράθυρα, δίνοντας στο εξωτερικό την εικόνα ενός λαού μανιακών, σχιζοφρενών, και ανίκανων για κάθε δημιουργικό διάλογο και σύνθεση απόψεων που θα βοηθούσε και τα κόμματα να συνετιστούν, και τη χώρα μας ν' ανανήψει;

Ας αναρωτηθούν ποια συμφέροντα εξυπηρετούσαν όταν επί μήνες πριν από τις Ευρωεκλογές μας είχαν αλλάξει τα φώτα με καθημερινές δημοσκοπήσεις επί δημοσκοπήσεων, γκάλοπ επί γκάλοπ, για ν' αναγκάσουν τελικά το ήμισυ του εκλογικού σώματος ν' απέχει από τις κάλπες;

Είναι αργά, λοιπόν, για δάκρια από την ΕΣΗΕΑ! Όταν επί χρόνια τα μέλη της πριόνιζαν το κλαδί-Ελλάδα πάνω στο οποίο και αυτοί κάθονταν, ήταν επόμενο κάποτε να το έσπαζαν και να έπεφταν και οι ίδιοι τραυματισμένοι κατά γης.

Ας ελπίσουμε ότι τα σπασμένα τους δε θα τα πληρώσουν γι' άλλη μια φορά οι φορολογούμενοι με κάποια "γενναία" μέτρα που ενδεχομένως θα λάβει η κυβέρνηση για να στηρίξει τον κλάδο των συγκοινωνούντων δοχείων της. Άλλωστε, με το να κλείσουν πέντε και δέκα κομματικές φυλλάδες της όποιας παράταξης, ή μερικά ασύδοτα τηλεοπτικά κανάλια, δε χάνουμε και τίποτα το ουσιαστικό σα λαός. Μάλιστα, κέρδος θα έχουμε όλοι μας. Κανένα εθνικό κακό δεν απέτρεψαν τα ΜΜΕ, και δε θα ξεχάσω ποτέ τον πρωταγωνιστικό ρόλο που έπαιξε ο έντυπος και ηλεκτρονικός Τύπος στο μεγάλο έγκλημα του Χρηματιστηρίου το 1999-2001, όπου μαζί με το Σημίτη και τον Παπαντωνίου εκμαύλισαν ολόκληρο τον Ελληνικό λαό στη χρηματιστηριακή λίμνη των πιράνχας για να καταθέσουν οι φτωχοί τις οικονομίες μιας ζωής στις τσέπες αδηφάγων ντόπιων και ξένων γερακιών...

Λυπάμαι ειλικρινά τους εργαζόμενους που χάνουν τις δουλειές τους, αλλά επίσης λυπάμαι και τους άλλους άνεργους, παράπλευρες απώλειες μιας νοσηρής και εθνοκτόνου πολιτικής και δημοσιογραφίας, που μόνο στόχο έχει το προσωπικό κέρδος εις βάρος του συμφέροντος του κοινωνικού συνόλου. Το σύνθημα «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» του Γιώργου Παπανδρέου είναι χρήσιμο όταν ερμηνευτεί όχι απλά ως εναλλαγή κόμματος στην εξουσία αλλά ως ριζική αλλαγή μιας νοσηρής αυτοκαταστροφικής νοοτροπίας του κάθε Έλληνα και ιδιαίτερα του κάθε πολιτικού, εκδότη, καναλάρχη και δημοσιογράφου.

Όταν το “εμείς” επικρατήσει του “εγώ”, τότε ίσως υπάρξει ελπίδα. Όταν η λογική εκτοπίσει τον παραλογισμό, τότε ίσως αρχίσει μια κάποια ανάνηψη του έθνους μας. Όταν το μίσος, η κομματική εμπάθεια και η δαιμονοποίηση του έχοντος διαφορετική άποψη αντικατασταθούν από κατανόηση και αγάπη, τότε θα ξημερώσει και για μας άσπρη μέρα. Μέχρι τότε, επιχειρήσεις θα κλείνουν, εργαζόμενοι θα απολύονται, καινούργιοι φόροι θα μπαίνουν, και το αχ και βαχ θα συνεχίζεται…

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Μουσείο της Ακρόπολης: Η επέλαση του Ντεκονστρουκτιβισμού


Με τα λαμπερά Εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, στις 20 Ιουνίου 2009, ο βιασμός του χώρου γύρω από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης ολοκληρώθηκε. Το καινούργιο Μουσείο, σχέδιο του παγκοσμίως διάσημου ντεκονστρουκτιβιστή Ελβετο-Αμερικανού αρχιτέκτονα Μπέρναντ Τσούμι (Bernard Tschumi), σαν άλλο τσουνάμι, απλώνει απειλητικά τις αιχμηρές γωνίες του προς τον Παρθενώνα, λες και θα ήθελε να ξεσκίσει την καρδιά του ιερότερου μνημείου της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Οποία ιεροσυλία! Κι όμως, ο κατά την ανάθεση (2002) Υπουργός Πολιτισμού, κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, είχε εγκωμιάσει τα σχέδια, λέγοντας ότι ήταν "μια μεγαλοφυής λύση, ακριβώς όπως τη φανταστήκαμε να είναι."

Δικαίωμά σας να με αποκαλέσετε γκρινιάρα, ή ό,τι άλλο θέλετε, αλλά θεωρώ βλασφημία ότι κάτω από ένα εχθρικό και προσβλητικό προς το περιβάλλον αρχιτεκτονικό εξάμβλωμα στεγάστηκαν τα ιερά γλυπτά της Ακρόπολης. Νομίζω πως αν μπορούσαν προς στιγμή να ζωντανέψουν, θα δραπέτευαν από τον ασφυκτικό κλοιό του γυαλιού. Όσο και να θέλω να ωραιοποιήσω και να δικαιολογήσω το πολυδιαφημισμένο Μουσείο της Ακρόπολης, δε μπορώ να παραβλέψω το οφθαλμοφανές γεγονός ότι το δεσποτικά ογκώδες αυτό κατασκεύασμα, που μάλιστα εμποδίζει τη θέα του ιερού βράχου από τους πεζούς, ούτε δένει ούτε εναρμονίζεται με τον Παρθενώνα. Πιστεύω πως η Ελλάδα, η Αθήνα, η Ακρόπολη και τα αριστουργήματα που στεγάστηκαν εκεί, άξιζαν κάτι καλύτερο. Τώρα όμως είναι αργά για δάκρυα, αν και υπήρξαν έγκαιρα έντονες κριτικές που δυστυχώς δεν απέτρεψαν το μοιραίο…

Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να εξηγήσουμε το φαινόμενο. Ο ελληνικής καταγωγής καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του San Antonio, Texas, κ. Nikos A. Salingaros, σε άρθρο του με τίτλο «Αρχιτεκτονικός κανιβαλισμός στην Αθήνα» (Architectural Cannibalism in Athens) γράφει σχετικά:

«Όπως σε τόσες άλλες χώρες στον κόσμο, η Ελλάδα αντιμετωπίζει αρχιτεκτονικό κανιβαλισμό παρασυρόμενη από τη βίαιη επίθεση μιας νέας κοσμοθεώρησης. Αυτή η κοσμοθεώρηση δεν είναι ανεκτική, υποκαθιστώντας την παράδοση του έθνους, τον πολιτισμό του, ακόμη και τη θρησκεία του. Όμως δεν έχει επιβληθεί από κάποια εισβολή ξένης στρατιωτικής δύναμης (εκτός αν προσδιορίζεις την παγκοσμιοποίηση και τα διεθνή ΜΜΕ, όπως πολλοί κάνουν, ως δυνάμεις κατοχής)• ο αρχιτεκτονικός κανιβαλισμός είναι ένα είδος εμφυλίου πολέμου.

Μερικοί Έλληνες έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου να καταστρέψουν την κληρονομιά τους. Θέλουν απεγνωσμένα να συμμορφωθούν με το cult του μοντερνισμού. (…)
Κι ενώ ο υπόλοιπος κόσμος αρχίζει να απορρίπτει την εφιαλτική περίοδο της απάνθρωπης αρχιτεκτονικής και του ουρμπανισμού, μερικά άτομα είναι υπερήφανα να την προάγουν. Πάντοτε λίγο πίσω από τους καιρούς, αυτή η ομάδα παρ’ όλα αυτά αναπληρώνει την καθυστέρηση δείχνοντας κανονικό φανατισμό και επιθυμία να τιμήσει το cult.

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης αποπερατώθηκε εν τέλει, ένα τρανταχτό παράδειγμα της cult αρχιτεκτονικής. (…) Παρά τις ακράτητες εγκωμιαστικές δηλώσεις από τους υποστηρικτές του, το κτίριο του Μουσείου έχει αμελητέα αρχιτεκτονική αξία. Δεν έχει συνεκτικότητα, δεν έχει λογική, και σχεδόν μηδενικού βαθμού αρχιτεκτονική ζωή. Είναι ένα τυπικό προϊόν της ντεκονστρουκτιβιστικής μόδας, μολονότι δεν είναι περισπειρωμένο και συστρεμμένο όπως τα πιο ακραία παραδείγματα αυτού του στυλ. (…)

Ο κριτικός αρχιτεκτονικής της New York Times ένιωσε πως έπρεπε να δικαιολογήσει αυτό το βδέλυγμα (το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης) αποκαλώντας το: “Ένα εντυπωσιακό επίτευγμα – ένα κτίριο που είναι τόσο ένας φωτεινός διαλογισμός του Παρθενώνα όσο και μια μαγευτική δουλειά αυτή καθαυτή.” Αναρωτιέμαι, πώς μπορούσε ο κριτικός να πιστεύει αυτά που έχει γράψει; Πρέπει οπωσδήποτε να είναι αποκομμένος από τα αισθήματά του και την εμπειρία. (….)

Εξέχουσες φυσιογνωμίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στον υπόλοιπο κόσμο είναι προφανώς σοκαρισμένοι από το σχέδιο του Νέου Μουσείου, το οποίο αρνείται να εναρμονιστεί με οτιδήποτε στο περιβάλλον. Το σχέδιο του νέου Μουσείου έχει μια ούλτρα-σύγχρονη εμφάνιση υψηλής τεχνολογίας, έτσι ώστε να μη σχετίζεται με τίποτα απολύτως στη μακρά ιστορία της Ελληνικής αρχιτεκτονικής.(…) Οποιοσδήποτε κι αν επέλεξε τον κ. Τσούμι, θα έπρεπε να γνωρίζει τι να περιμένει. Τώρα όμως δεν έχει νόημα να παραπονιέται κανείς.(…)

Ο συγγραφέας Βασίλης Βασιλικός (συγγραφέας του βιβλίου "Ζ") ήταν τρομαγμένος. “O κ. Τσούμι επιτίθεται και είναι προκλητικός. Αυτή η τριγωνική πλατφόρμα, το μπαλκόνι της καφετέριας… αυτή η ανοιχτή ταράτσα είναι ένα τσιμεντένιο βέλος που στοχεύει στην πλάτη των δύο διατηρητέων κτιρίων, σα να θέλει να τα ξεσκίσει με την άκρατη οξύτητά του. Είναι άγριο• είναι από τον τρίτο κόσμο. Φυσιολογικά , ταιριάζει στην τερατώδη σύλληψη ολόκληρου του Μουσείου. Αλλά δεν περίμενα ποτέ τέτοια επίθεση, που είναι ανάξια ενός σπουδαίου αρχιτέκτονα όπως ο κ. Τσούμι. Εάν τα διατηρητέα κτίρια κατεδαφιστούν, αυτό το βέλος τότε θα στοχεύει την ίδια την Ακρόπολη, ωσάν να θέλει επίσης να την καταστρέψει. Κύριε Τσούμι, είναι αυτός ο πολυπόθητος διάλογος με το αρχαίο μνημείο; Ω, Μελίνα (Μερκούρη), που άρχισες αυτό το εγχείρημα, τώρα θα έκανες απεργία πείνας μέχρις ότου κατεδάφιζαν αυτό το βέλος εκδίκησης που είναι η ταράτσα της καφετέριας του Τσούμι. (Βασιλικός 2007)”.»

Αξίζει να διαβάσει κανείς ολόκληρη την εμπεριστατωμένη και γεμάτη πάθος ανάλυση του Νίκου Σαλίγκαρου εδώ.

Τι είναι όμως ο Ντεκονστρουκτιβισμός (deconstructivism από το deconstruction); Η λέξη σημαίνει “αποδόμηση” και είναι μια προσέγγιση στο σχεδιασμό κτιρίων, που ήρθε στη μόδα στη δεκαετία του’ 80, κι επιχειρεί να δει την αρχιτεκτονική σε τεμαχίδια και κομμάτια. Τα βασικά στοιχεία της αρχιτεκτονικής είναι αποσυναρμολογημένα. Τα ντεκονστρουκτιβιστικά κτίρια μπορεί να φαίνεται πως δεν έχουν καμία οπτική λογική. Μπορεί να εμφανίζονται πως έχουν γίνει από μη συγγενικές, δυσαρμονικές και αφηρημένες μορφές. Οι αποδομημένες ιδέες στην αρχιτεκτονική είναι δανεισμένες από το Γάλλο φιλόσοφο Jacques Derrida. Δείτε εδώ.

Για το ίδιο θέμα ο Νίκος Σαλίγκαρος γράφει μεταξύ άλλων τα εξής:

«Προσπαθώντας να εξηγήσω ένα πολιτιστικό μυστήριο – γιατί ο κόσμος αποκήρυξε κτίρια που τρέφουν τα συναισθήματα, κι αντί γι’ αυτά αγκάλιασε κτίρια που στην κυριολεξία μας αρρωσταίνουν – βρίσκεται κανείς αντιμέτωπος με πολλά εμπόδια. Δεν είναι ότι οι μέθοδοι για την παραγωγή ανθρώπινων κτιρίων είναι άγνωστες, ή ότι δεν υπάρχουν αρχιτέκτονες για να τα κτίσουν• η κοινωνία έχει κάνει μια συνειδητή επιλογή να χτίσει αυτά που χτίζει. Επιπλέον, τεράστια ενέργεια δαπανάται για να πείσει τους ανθρώπους ότι τα σύγχρονα κτίρια που μας περιβάλλουν είναι καλά, παρόλο που σχεδόν όλοι νιώθουν το αντίθετο. Υπάρχει μια βασική αποσύνδεση μεταξύ αυτού που νιώθουμε, κι αυτού που μας λένε πως πρέπει να νιώθουμε – ή ν’ αναγκαστούμε να αποδεχτούμε.»

Κλείνοντας αυτό το άρθρο, θα πω ότι ο βαρβαρισμός και στην αρχιτεκτονική είναι αναμενόμενος και αναπόφευκτος στο πλαίσιο της πνευματικής και πολιτιστικής παρακμής που έχει πλήξει τον κόσμο και ειδικότερα τη χώρα μας. Είναι το φυσιολογικό αποτέλεσμα της γενικευμένης έκπτωσης αρχών και αξιών που προσβάλλει και τις τέχνες. Εάν, λοιπόν, δούμε τα πράγματα ρεαλιστικά, το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης, αν και ξένο προς το χώρο και υβριστικό του Παρθενώνα και των πολύτιμων θησαυρών που στεγάζει, είναι ό,τι καλύτερο θα μπορούσε να καταφέρει η πολιτιστικά, πολιτικά και ηθικά παρηκμασμένη Ελλάδα. Αυτό μπόρεσαν οι άνθρωποι, αυτό έκαναν. Σαφώς καλύτερο από το τίποτα. Παραθέτω μια συμβολική εικόνα γλυπτού που δείχνει την αποκοπή της κεφαλής (το αρχαίο πνεύμα αθάνατο, του ωραίου του μεγάλου και τ' αληθινού) από το χωρίς ιδανικά, αρχές και αξίες κουφάρι της σημερινής Ελλάδας. Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις...

Όμως, για να μην είμαι μικρόψυχη, θα πω μπράβο και ευχαριστώ σε όλους όσους εργάστηκαν για την υλοποίηση αυτού του φιλόδοξου στόχου, έστω με την απαράδεκτη μορφή που πήρε το κτίριο. Απομένει τώρα να επαναπατριστούν τα κλεμμένα γλυπτά που βρίσκονται στο Βρετανικό Μουσείο για να ολοκληρωθεί το όνειρο της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη. Αξίζει να δούμε και την ιστορική διαδρομή εδώ.

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Nicolas Sarkozy: “Ο Εξισλαμισμός είναι αναπόφευκτος”

Ναι, σωστά το διαβάσατε! Ο Sarkozy πιστεύει, και το διακηρύσσει δημόσια, ότι ο εξισλαμισμός της Ευρώπης είναι αναπόφευκτος και η διαδικασία τούτη θα ολοκληρωθεί μέσα σε λίγες δεκαετίες. Αυτά διάβασα εδώ και προσγειώθηκα στην ωμή πραγματικότητα. Βέβαια ο Sarkozy δεν είναι ουτοπιστής, και φαντάζομαι δε θα είναι ούτε κρυφο-ισλαμόφιλος. Είναι απλά ρεαλιστής και γνωρίζει αριθμητική. Σκέπτεται ότι, αφού η υπογεννητικότητα στην Ευρώπη καλπάζει λόγω… "ανόδου" του βιοτικού επιπέδου (και καθόδου του πνευματικού επιπέδου, θα πρόσθετα εγώ), η λύση στο πρόβλημα δε μπορεί παρά να είναι εισαγόμενη! Και αυτή η εισαγωγή μεταναστών είναι κατά 80% Μουσουλμανική!

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Γιορτή με φόντο αίμα, αποκαΐδια και γκέτο…

ΠΕΝΘΩ! Όχι, εγώ δε θα πάω να θαυμάσω τις αρχαιότητες του νέου Μουσείου της Ακρόπολης στα εγκαίνια που θα γίνουν στις 20 Ιουνίου. Βέβαια, ως αμελητέα ποσότης – κοινή θνητή – που είμαι, δε με κάλεσε κανείς στα εγκαίνια. Αλλά και να με καλούσε θα τους έφτυνα. Οι εκλεκτοί προσκεκλημένοι θα είναι υπεράνω υποψίας πρόεδροι χωρών, πρωθυπουργοί, διεθνείς προσωπικότητες και celebrities, και γενικώς γαλαζοαίματοι που δεν τους αγγίζει κανένας τρομοκράτης, καμία οικονομική κρίση, καμία κοινωνική εξαθλίωση, κανένα γκέτο, καμία αδικία, που οι καταπράσινοι κήποι τους δεν κινδυνεύουν από εμπρηστές. Θα υπάρξει, λέει, και παγκόσμια τηλεοπτική κάλυψη για να θαυμάσουν οι λαοί της γης τις μουσειακές αποκαλύψεις!

ΠΕΝΘΩ! Όχι, εγώ δε βλέπω το λόγο να γιορτάσω… Δε μούρχεται, βρε αδελφέ! Τα σωθικά μου είναι μαραζωμένα. Σήμερα θρηνώ για τον αδικοχαμένο αστυνομικό Αντώνη-Νεκτάριο Σάββα που δολοφονήθηκε το πρωί από τις σφαίρες αδίστακτων τρομοκρατών. Χτες θρηνούσα πάνω στ’ αποκαΐδια του Υμηττού. Προχτές θλιβόμουν για τα γκέτο των λαθρομεταναστών, τόσο για τη δυστυχία των ίδιων, όσο και για τους συμπατριώτες μου που βρίσκονται σε απόγνωση λόγω της λαθροεισβολής των πρώτων που εξαθλιώνει την καθημερινότητά τους. Αντιπροχτές θρηνούσα για το Σπύρο Θεοδώρου, έναν άλλο άτυχο αστυνομικό που έχασε την πολύμηνη μάχη με το θάνατο, χτυπημένος κι αυτός από σφαίρες άνανδρου δολοφόνου σε ώρα καθήκοντος. Και πάει λέγοντας, ή μάλλον, κλαίγοντας

ΠΕΝΘΩ! Αφού ο κατάλογος των αιτιών που μ’ έχει βυθίσει σε πένθος είναι μακρύς, πάει πολύ πίσω, όσο μπορώ να θυμηθώ. Φτάνει μέχρι τον επάρατο εμφύλιο, όπου μικρό παιδάκι τότε, είδα έξι πτώματα συγχωριανών μου εκτεθειμένα εις κοινή θέα πάνω στην χαμηλή τσίγκινη στέγη μιας αποθήκης, στη μέση του χωριού… Εκείνο που μου είπαν οι γονείς μου ήταν πως τους σκότωσαν οι "αντάρτες". Από τότε, έχω κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες να διώξω αυτή τη μακάβρια εικόνα από το μυαλό μου, αλλά δε λέει να φύγει η άθλια.

ΠΕΝΘΩ! Διότι ο σπόρος του καταραμένου εμφύλιου έχει από τότε ριζώσει και βλαστήσει κι έχει ποτίσει το έθνος μας με αδελφοκτόνο μίσος. Είναι ένα αδυσώπητο μίσος που εκδηλώνεται καθημερινά στην πολιτική ζωή μεταξύ των αρχηγών των αλληλομηδενιζόμενων και αλληλοαναθεματιζόμενων κομμάτων (κωμάτων), μίσος που μεταδίδεται και στους οπαδούς τους, ξεσκίζοντας και ματώνοντας τον κοινωνικό ιστό. Είναι το ίδιο αδυσώπητο μίσος που οπλίζει το χέρι των τρομοκρατών εναντίον αθώων μερακαματιάρηδων αστυνομικών, που παίζουν τη ζωή τους κορόνα γράμματα για να φυλάξουν μια κοινωνία που τους φτύνει. Είναι το ίδιο αδελφοκτόνο μίσος που θυσιάζει το συμπατριώτη για χάρη του εισβολέα ξένου.

ΠΕΝΘΩ! Διότι η πατρίδα μου δολοφονείται καθημερινά από διεφθαρμένους, ανάλγητους και ανίκανους επιβήτορες της εξουσίας, από διαπλεκόμενους καιροσκόπους “λειτουργούς” των ΜΜΕ, από αδηφάγους τραπεζίτες και μεγαλοεπιχειρηματίες, από φακελάκηδες και αναποτελεσματικούς δημοσίους υπαλλήλους, από ένα κράτος μπάχαλο, από επίορκους δικαστές, από ένα λαό βάρβαρο, μαζοχιστή και ηλίθιο που πριονίζει καθημερινά το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται, κι όπου νάναι θα το ξεσκίσει από τον κορμό και θα πέσει να τον πλακώσει.

ΠΕΝΘΩ! Για όλα όσα συμβαίνουν κι όσα θα συμβούν, όπως προφητεύουν οι κουφιοκέφαλοι μάντεις κακών, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, ανυπομονώντας ως φαίνεται για την επόμενη μακάβρια είδηση.

ΠΕΝΘΩ! Διότι όποιος τιμά σήμερα τον αρχαίο πολιτισμό μας θεωρείται φασίστας, ρατσιστής, και στην καλύτερη περίπτωση καραγκιόζης, ενώ όταν καίγονται από εμπρηστές βιβλιοπωλεία που αναδεικνύουν τους μεγάλους Έλληνες της Αρχαιότητας, δε διαμαρτύρεται και δεν καταδικάζει τον εμπρησμό κανένας "προοδευτικός" τσογλανοδημοσιογράφος ή πολιτικός.

ΠΕΝΘΩ! Διότι ήρωες και πρότυπα του λαού μας είναι, μεταξύ άλλων, ένας Λαζόπουλος, κι ένας Τριανταφυλλόπουλος που δε χάνει ευκαιρία, αν δεν την επιδιώκει, για να ξύσει εμφυλιοπολεμικές πληγές δίνοντας βήμα σε τρομοκράτες (κοινωνικούς επαναστάτες τους λένε χαϊδευτικά). Δείτε το γεμάτο χολή και μίσος άρθρο ενός αμετανόητου τρομοκράτη ο οποίος έκανε ωμή προεκλογική παρέμβαση εναντίον του Καρατζαφύρερ, όπως αποκαλεί το δαιμονοποιημένο από τους "προοδευτικούς" πρόεδρο ενός νόμιμου κόμματος, του ΛΑΟΣ. Για περισσότερες πληροφορίες ρίξτε μια ματιά εδώ . Ιδού και σχετικό άρθρο.

ΠΕΝΘΩ για όλα τα παραπάνω και για άλλες νεοελληνικές αθλιότητες, ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος. Εσείς, όμως, ανάλγητοι, ανίκανοι και διεφθαρμένοι εξουσιαστές, που δε βλέπετε κανένα λόγο να πενθήσετε ή έστω να ντραπείτε και να κοκκινίσετε, σπεύσατε να γιορτάσετε τα εγκαίνια του Μουσείου της Ακρόπολης και να επιδείξετε στους υψηλούς καλεσμένους σας το μεγαλείο των προγόνων μας, κάνοντας έτσι ακόμη πιο τρανταχτή και τραγική την αντίθεση του πολιτισμού τους με τη σημερινή τρισαθλιότητα των εκφυλισμένων απογόνων τους, ημών αυτών των ραγιάδων...

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ: Χαοτισμός, Λαϊκισμός και Παραλογισμός

Επιτέλους! Είπε και ελάλησε ο Γιώργος Παπανδρέου στις 11/06/2009, τέσσαρες μέρες μετά το “θρίαμβο” του ΠΑΣΟΚ στις Ευρωεκλογές. Κάπως καθυστερημένο βέβαια ήταν το εύγευστο επιδόρπιο, αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ. «Μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση. Στόχος 0% λαθρομετανάστες», μας υποσχέθηκε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μη μασώντας τα λόγια του όπως συνηθίζει, και αποδεικνύων εαυτόν καρατζαφερικότερον του Καρατζαφέρη! Χαρά εμείς οι “ρατσιστές” και “φασίστες” που ένας μέγας σοσιαλιστής ηγέτης, και μάλιστα ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, προσχώρησε στα χωρικά μας ύδατα!

Ξαναδιαβάστε το για να το εμπεδώσετε, παρακαλώ: «Μηδενική ανοχή στην παράνομη μετανάστευση. Στόχος 0% λαθρομετανάστες»! Μ' άλλα λόγια, εκεί που είχαμε όλοι εμείς οι "κρυφοφασίστες" απογοητευτεί, μας προέκυψε ένας “αριστερός” ηγέτης λαθρομεταναστοφάγος! Και μετά σου λέει δε γίνονται θαύματα στην εποχή μας. Όχι, εγώ πιστεύω στα θαύματα, εννοώ όταν κοιμάμαι τα πιστεύω.

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2009

Απορίες του Δήμου για τη Δημοκρατία

Κυριακή σήμερα, κι ο 10χρονος Δημοσθένης είχε την ευκαιρία να πάρει το πρωινό του στη βεράντα του σπιτιού του παρέα με το μπαμπά του, τον οποίο ελάχιστα βλέπει κατά τη διάρκεια της εβδομάδας λόγω φόρτου εργασίας του τελευταίου. Ο κύριος Παναγανακτίδης εργάζεται σε δυο δουλειές για να καταφέρει να τα φέρει βόλτα, και γι’ αυτό τις καθημερινές δεν έχει διαθέσιμο χρόνο για να μιλήσει και να παίξει με το μοναχογιό του. Έτσι ο μικρός Δημοσθένης πρέπει να περιμένει υπομονετικά μέχρι την Κυριακή για να περάσει λίγες ώρες με το μπαμπά του τον οποίο υπεραγαπά. Βεβαίως αγαπάει και τη μαμά του, αλλά αυτό που νιώθει για τον πατέρα του είναι απέραντος θαυμασμός και σκέτη λατρεία. Στο πρόσωπό του βλέπει το απόλυτο αρσενικό και δίπλα του νιώθει κι ο ίδιος ψηλός και δυνατός. Τα χνώτα του πατέρα του είναι το πιο αναζωογονητικό άρωμα γι’ αυτόν, ένα άρωμα που δε μπορεί να το υποκαταστήσει ακόμη και μια ιδανική μητέρα.

**Μπαμπά, χτες τη νύχτα είδα ένα πολύ άσχημο όνειρο που με τρόμαξε, και θα ήθελα να το συμμεριστώ μαζί σου. Ήταν ένας αληθινός εφιάλτης.

** Είδες εφιάλτη, παιδάκι μου; Και γιατί δε με ξύπνησες; Γιατί δεν ήρθες στο κρεβάτι μας;

** Να σου πω την αλήθεια, μπαμπά, το σκέφτηκα, αλλά επειδή ήταν ξημερώματα, δίστασα. Ήταν περίπου η ώρα που παίζετε με τη μαμά και δεν ήθελα να σας διακόψω.

**Σ’ ευχαριστώ για τη διακριτικότητα και την κατανόηση παιδί μου. Βρε τι παιδί-διαμάντι έχω εγώ! Έλα να σε φιλήσω, Δήμο μου, ματς, μουτς! Λοιπόν, πες μου τώρα τι είδες στον ύπνο σου;

**Να, είδα λέει ότι κατέβηκε ένα άρμα από τον ουρανό με κάποιους βλοσυρούς τύπους οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ κατάργησαν τη Δημοκρατία μας και επέβαλαν απόλυτη Δικτατορία.

** Θεός φυλάξει, Δημοσθένη! Πάντως είναι συζητήσιμο αν αυτό είναι όντως εφιάλτης! Πες μου, όμως, μήπως είδες Χαρδαβέλλα χτες τη νύχτα και επηρεάστηκες; Δε σου έχω πει να μην ανοίγεις τηλεόραση όταν πας για ύπνο;

** Είδα λίγο τις Πύλες, μπαμπά, δε μπορώ να σου πω ψέματα Κυριακάτικα. Λες αυτό να έφταιξε; Όμως, απ’ όπου κι αν προήλθε ο εφιάλτης θα ήθελα να κουβεντιάσουμε λίγο το θέμα. Έχω πολλές απορίες, δηλαδή τις είχα και πριν από το κακό όνειρο, αλλά τώρα χρειάζομαι άμεσα απαντήσεις.

** Είμαι όλος αυτιά, παιδί μου. Άλλωστε το πρωί της Κυριακής είναι αφιερωμένο αποκλειστικά σε σένα.

** Ευχαριστώ, μπαμπά! Λοιπόν, έχουμε και λέμε, και θα μπω κατ’ ευθείαν στο ψητό. Θέλω όμως καθαρές απαντήσεις χωρίς περιστροφές, ακόμη κι αν η απάντηση είναι ακατάλληλη για ανηλίκους.

** Με το υψηλό IQ που διαθέτεις, καμάρι μου, πώς θα τολμούσα να σου απαντήσω με περιστροφές, υπονοούμενα και μισόλογα; Έμπα στο θέμα λοιπόν.

** Σε τι διαφέρει η Δημοκρατία από τη Δικτατορία, μπαμπά;

** Τι πράγμα; Γκουχ, γκουχ…

** Έλα μπαμπά, άσε τον ξερόβηχα. Μεγάλο παιδί είμαι και πρέπει να ξέρω κι εγώ την αλήθεια. Άλλωστε, αν γίνει του Τσίπρα, μπορεί κι εγώ σύντομα ν’ αποκτήσω δικαίωμα ψόφου, συγνώμη σαρδάμ ήταν, ψήφου ήθελα να πω.

** Λοιπόν, αφού πας γυρεύοντας για σοκ, άκουσέ με. Στην ουσία δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά. Δικτατορίες είναι και οι δύο. Στη μεν πρώτη περίπτωση η δικτατορία δε φοράει μάσκα και σου επιβάλλεται έξωθεν. Στη δεύτερη περίπτωση φοράει μάσκα – τη μάσκα της Δημοκρατίας – και την επιλέγει ο λαός με την ψήφο του, ανάλογα με την πλύση εγκεφάλου που έχει υποστεί προηγουμένως και με τις εμπάθειες που κουβαλάει μέσα του. Το νου σου, όμως, ό,τι λέμε σήμερα εδώ να μείνει μεταξύ μας, διότι έτσι και σου ξεφύγει κάτι τέτοιο στο σχολείο θα σε μαυρίσουν στο ξύλο οι "δημοκρατικοί" συμμαθητές σου. Αλίμονο δε αν γράψεις τέτοια πράγματα σε καμιά έκθεση. Δε θα πάρεις απολυτήριο Δημοτικού ούτε σε δέκα χρόνια.

** Δηλαδή ο διάλογος που κάνουμε σήμερα είναι απαγορευμένος;

**Ακριβώς!

**Κι εμάς γιατί μας είχε πει η δασκάλα ότι το μεγαλύτερο αγαθό της Δημοκρατίας είναι η ελευθερία της σκέψης και του λόγου;

** Αυτό είναι ένα μεγάλο παραμύθι, Δήμο μου. Η ελευθερία λόγου περιορίζεται στο να λες μόνο αυτά που αρέσουν στην άρχουσα αταξία, oops, “τάξη” εννοούσα. Στη Δημοκρατία υπάρχουν λέξεις απαγορευμένες. Οι πιο επάρατες είναι οι λέξεις εθνικιστής και φασίστας.

** Τι πράγμα; Δεν άκουσα. Γιατί μιλάς ψιθυριστά μπαμπά; Γιατί κατέβασες ξαφνικά τους τόνους;

** Διότι και οι τοίχοι έχουν αυτιά παιδί μου. Δεν έχω την πολυτέλεια να με απολύσουν από τις δουλειές μου και να πεινάσεις κι εσύ. Έχε το νου σου, λοιπόν, να βάζεις μπιπ αν χρειαστεί ν’ αναφερθείς, π.χ., στους χρυσαυγίτες, αλλιώς θα σου βγει τ’ όνομα και θα γίνεις αποδιοπομπαίος τράγος στο σχολείο. Απαγορευμένη λέξη επίσης τείνει να γίνει και τ’ όνομα Kαρατζαφέρης, καρατζαφερισμός και όλα τα παράγωγα. Όλα αυτά αποπνέουν ακροδεξιά λέπρα, και η ακροδεξιά είναι το αυγό του φιδιού. Μεγάλη απειλή για τη μασκοφορεμένη Δημοκρατία μας. Κατάλαβες;

** Όχι, δεν κατάλαβα, μπαμπά, ίσως το καταλάβω στη συνέχεια της συζήτησης. Πάντως χρυσαυγίτες έπρεπε να λέγονται οι πολιτικοί μας που καταβροχθίζουν ωμά τα χρυσά αυγά της χρυσόκοτας που λέγεται εξουσία. Νομίζω; Όμως, καλού-κακού, στο εξής θα βάζω μπιπ σε όλα τούτα τα βδελυρά ονόματα.

** Λοιπόν, Δημοσθένη μου, θα σου το κάνω περισσότερο λιανά. Όμως έλα πιο κοντά για να μη μας ακούσει κανείς από γειτονική βεράντα και μας καρφώσει.

**Σε ποιον θα μας καρφώσει μπαμπά; Εσύ δε μου είπες τις προάλλες ότι η Αστυνομία είναι διαλυμένη;

**Ναι όντως είναι και της φαίνεται. Απ’ αυτήν δεν κινδυνεύουμε. Κινδυνεύουμε όμως να μας καρφώσουν στο Λάκη, στο Μάκη, και σε όλο το δημοσιοκαφρικό σινάφι, και τότε δε μας ξεπλένουν δεκαοχτώ ποτάμια. Θα μας βάλουν σε καραντίνα λες και κολλήσαμε τον ιό της γρίπης των χοίρων. Έτσι και σου μπει η ρετσινιά του ακροδεξιού δε σου βγαίνει ούτε μ’ εξορκισμό από τον παπά της Σαλαμίνας. Μπορείς να χτυπιέσαι όσο θέλεις, να κάνεις ακόμη και χαρακίρι για να τους αποδείξεις πως δεν είσαι ακροδεξιός, αλλά ου τους πείσεις καν τους πείσεις.

**Εξήγησέ μου όμως, μπαμπά, έστω και ψιθυριστά: σε τι άλλο η Δικτατορία μοιάζει με μια λαοπρόβλητη μασκοφορεμένη Δημοκρατία;

** Στη Δικτατορία, Δήμο μου, οι κυβερνώντες δε σε ρωτάνε για αυτά που νομοθετούν. Δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη σου. Σου λένε: «Αποφασίζομε και διατάσσομε.» Καθαρά και ξάστερα πράγματα, και σε όποιον αρέσει. Δεν επιτρέπεται να κάνεις κιχ. Σε μπαγλαρώσανε αμέσως. Αντιθέτως, στη μασκοφορεμένη κατ’ ευφημισμό Δημοκρατία, τάχα σε ρωτάνε, σε αφήνουν να βγαίνεις στους δρόμους και να διαμαρτύρεσαι, σου επιτρέπουν να οργίζεσαι, να βρίζεις και να πλαντάζεις από αγανάκτηση, σου επιτρέπουν ακόμη και να ρημάζεις και να σπάζεις ό,τι βρεις μπροστά σου, επιπίπτοντας επί δικαίων κι όχι επί αδίκων - βλέπε Δεκεμβριανά του 2008 - αλλά δεν ιδρώνει το αυτί τους. Εσύ μεν εκτονώνεσαι, αλλά πάλι το δικό τους θα γίνει. Παμπόνηρη επινόηση η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία!

**Παράδειγμα θέλω, δώσε μου παράδειγμα μπαμπά.

**Θα σου δώσω αμέσως. Ένα σκαστό παράδειγμα είναι αυτό του αγωνιστή Θοδωρή Τενέζου, που σήμερα κλείνει 122 ημέρες απεργίας πείνας, αλλά κανείς δε συγκινείται. Εξάλλου, θυμάσαι πέρυσι τι σάλος έγινε με την προαγγελία της ενοποίησης των Ασφαλιστικών Ταμείων; Οι ασφαλισμένοι είχαν βγει όλοι στους δρόμους, κι όχι μια φορά αλλά πολλές, και βροντοφώναξαν «Κάτω τα χέρια από τα Ταμεία μας», υποψιαζόμενοι ότι η αποτυχημένη σε όλα κυβέρνηση του Καραμανλή πήγαινε στα μουλωχτά να βάλει χέρι στα αποθεματικά των υγιών ταμείων για να κλείσει καμιά τρύπα του ελλείμματος. Είχα τότε διαβάσει κι ένα σπαραξικάρδιο άρθρο εδώ που αφελώς νόμιζα ότι θα έκανε τους νομοθετούντες να το ξανασκεφτούν. Αμ δε συγκινήθηκαν! Στο τέλος έγινε της Πετραλιά.

Φέτος, με το αποφασίζομεν και διατάσσομεν, έδωσαν μηδενικές αυξήσεις στις συντάξεις άνω των 1101 ευρώ! Τι κι αν είχαν διαμαρτυρηθεί έντονα οι συνταξιούχοι; Δεν τους λυπήθηκε κανείς. Δεν τους πέρασε. Και ο κατάλογος της δημοκρατικής απολυταρχίας δεν έχει τέλος. Και τα χειρότερα έρχονται, όπως ανακοινώνουν ανερυθρίαστα οι φορομπήχτες τρομοκράτες. Οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις φορτώνουν πάντα στο λαό τα σπασμένα και τα κλεμμένα τους. Ο λαός πληρώνει για τις ρεμούλες και την καταλήστευση των δημόσιων ταμείων από τους πολιτικούς και τους κολλητούς τους.

** Μπαμπά, αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε γιατί λένε ότι η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα;

** Αυτό παιδί μου είναι αποτέλεσμα μιας συστηματικής μακροχρόνιας προπαγάνδας - πλύσης εγκεφάλου των μαζών - ώστε η οικονομική ολιγαρχία να κυβερνάει μια χώρα με τη λιγότερη δυνατή λαϊκή αντίσταση. Σου λένε αλαζονικά, “ο λαός μας ψήφισε για να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας”! Κι ας μην είχαν ανοίξει τα χαρτιά τους προεκλογικά. Κι ας μην ήξερε ο ψηφοφόρος τι ακριβώς τον περιμένει. Κάθε τέσσερα χρόνια, αν και στη χώρα μας συνήθως σε λιγότερα, η ανάλγητη οικονομική ολιγαρχία – το επάρατο Κεφάλαιο που λέει και η Παπαρήγα - με τη βοήθεια των οργάνων της ΜΜΕ, προωθεί ένα κόμμα στην κυβέρνηση, κατά τεκμήριο εκείνο που θα υπηρετήσει καλύτερα τα συμφέροντά της. Κι έτσι έχουμε την εναλλαγή των κομμάτων εξουσίας (ασυδοσίας) στην κυβέρνηση, και ζούνε αυτοί καλά, τ’ αφεντικά τους καλύτερα, και ο λαός χειρότερα.

**Τι μου λες μπαμπά! Με απογοητεύεις. Δηλαδή το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δεν εφαρμοζόταν μόνο στη Δικτατορία των συνταγματαρχών;

**Δυστυχώς, όχι, Δήμο μου. Μπορώ να σου πω εδώ πως άλλοι έχουν τ’ όνομα κι άλλοι τη χάρη. Η χούντα των συνταγματαρχών τουλάχιστον σου το δήλωνε καθαρά : «είμαστε δικτατορία», και πάντως τιμωρήθηκαν και πήγαν όλοι ισόβια. Ενώ τούτοι εδώ οι άχρηστοι και προδότες του έθνους εξαπατούν και καταληστεύουν το λαό φορώντας τη μάσκα της Δημοκρατίας, και ποτέ κανένας από δαύτους δεν πάει φυλακή. Φτιάξανε νόμους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους – βουλευτική ασυλία, νόμος περί ανευθυνότητας Υπουργών – κλείνουν τη Βουλή όποτε γουστάρουν για να εξασφαλίσουν τις παραγραφές των εγκλημάτων τους, έχουν διαφθείρει και τη Δικαιοσύνη, και ο λαός στενάζει χωρίς να βρίσκει ποτέ το δίκιο του. Τα ξεροκόμματα και τα ψίχουλα που του πετάνε πότε-πότε κάτω από το τραπέζι είναι απλά για να σκύβει όλο και πιο χαμηλά το κεφάλι του για να τα συλλέξει.

**Αχ, μπαμπά, μου, μελαγχόλησα σήμερα. Μέχρι χτες ήμουνα υπερήφανος για τ’ όνομά μου, που μου έχεις πει ότι σημαίνει το σθένος (δύναμη) του λαού (δήμου). Τώρα όμως βλέπω ότι το 'Δημοσθένης' είναι λέξη κενή περιεχομένου, ένα όνομα χωρίς αντίκρισμα. Λες γι’ αυτό να μη γιορτάζω ποτέ;

** Συγνώμη γιε μου! Πριν 10 χρόνια που σε βάφτισα, δεν είχα κι εγώ καταλάβει καλά τι κρύβεται πίσω από τη λέξη Δημοκρατία, και νόμιζα ότι σήμαινε πως το κράτος (δύναμη) την έχει ο δήμος, δηλαδή ο λαός. Με τα χρόνια όμως και με τα δημοκρατικά σημεία και τέρατα που αντίκρισα, ξύπνησα βλέπεις κι εγώ. Τώρα το γεγονός ότι δεν υπάρχει άγιος με τ' όνομά σου είναι κατανοητό. Πώς θα αγιοποιούσε η Εκκλησία κάποιον που και μόνο τ' όνομά του σημαίνει σθένος του λαού εναντίον της εξουσίας; Βλέπεις εξουσία είναι και η Εκκλησία, και δείχνει κατανόηση στην αμαρτωλή Πολιτεία με την οποία πορεύεται σ’ ένα μοιραίο για το έθνος εναγκαλισμό…

**Μπαμπά, αν είναι έτσι τα πράγματα, τότε εγώ προτιμώ τη γνήσια δικτατορία παρά την καμουφλαρισμένη. Τουλάχιστον, όπως μου έχει πει ο παππούς μου, επί χούντας υπήρχε κοινωνική ειρήνη, τάξη και ασφάλεια. Η εγκληματικότητα ήταν ελάχιστη, μου έλεγε. Μπορούσες να κυκλοφορείς τη νύχτα όπου ήθελες και να μην κινδυνεύεις. Μπορούσες ν’ αφήνεις τα παράθυρά σου ανοιχτά και δε φοβόσουν μήπως σε κατακλέψουν. Οι πυρκαγιές που κατακαίνε τα δάση μας τότε ήταν ελάχιστες. Ακόμη, ο παππούς μου είπε πως, αν είχαμε χούντα σήμερα, δε θα αντιμετωπίζαμε το μπάχαλο της λαθρομετανάστευσης και τη γκετοποίηση-υποβάθμιση πολλών περιοχών των πόλεών μας.

** Δημοσθένη! Κόψτο αυτό το σενάριο! Σου είπα, μας απαγορεύεται ακόμα και με τη φαντασία μας να ονειρευόμαστε γνήσιους δικτατορικούς λαγούς με πετραχήλια. Μήπως θέλεις να βάλεις την οικογένειά σου και τον εαυτό σου σε καραντίνα και περιπέτεια; Άλλωστε τη δικτατορία των συνταγματαρχών πολλοί που την έζησαν τη νοσταλγούν, μα καταπίνουν τη γλώσσα τους και δε βγάζουν άχνα δια τον φόβον των δημοκρατικών. Άσε που στην εποχή μας τέτοιες δικτατορίες είναι άπιαστο όνειρο. Αυτές ανήκουν πια σε άλλες εποχές.

**Πάντως, εγώ μπαμπά άκουσα το Χαρδαβέλλα να λέει ότι κάποιοι εγκέφαλοι σχεδιάζουν μια παγκόσμια δικτατορία που θα την επιβάλουν δια πυρός και σιδήρου. Λες να είμαστε καλύτερα τότε; Διότι αν συνεχίσει αυτή η δημοκρατική διάλυση της Ελλάδας, εγώ τι ελπίδα έχω όταν μεγαλώσω;

**Τι να σου πω παιδί μου, δεν ξέρω τι θα μας ξημερώσει. Εκείνο που ξέρω είναι πως όλοι οι εξουσιαστές είναι βλοσυροί και ανάλγητοι και μόνο ψίχουλα πετάνε στο λαό. Κι ούτε μπορώ να φανταστώ πώς μια παγκόσμια δικτατορία μπορεί να εξαλείψει την εγκληματικότητα, η οποία είναι το φυσικό επακόλουθο της αδικίας και της οικονομικής εξαθλίωσης.

**Τότε μήπως το ΠΑΣΟΚ μας εξασφαλίσει καλύτερες ημέρες, αν το φέρουμε στην εξουσία;

** Όλοι το υπόσχονται αυτό όταν βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Όμως όταν πάρουν την εξουσία στα χέρια τους το ξεχνάνε και κάνουν τα ίδια ή και χειρότερα.

** Κι εκείνο που λέει ο Γιώργος Παπανδρέου για την Πράσινη Ανάπτυξη, μήπως βοηθήσει λίγο;

**Δημοσθένη μου, αυτό είναι σα να υπόσχεται κάποιος να θεραπεύσει έναν καρκινοπαθή τελευταίου σταδίου με ασπιρίνες. Πράσινη ανάπτυξη χρειάζονται τα μυαλά των Ελλήνων, και πρώτα των πολιτικών και των σειρήνων τους των δημοσιογράφων, για να ξελαμπικάρουν. Αν δεν προϋπάρξει αυτή, δε μπορούμε να περιμένουμε άσπρη μέρα.

** Τι λες λοιπόν για το ΚΚΕ; Μήπως με την Παπαρήγα πρωθυπουργό θα παίρναμε τα πάνω μας σα χώρα; Λέει πως όταν όλα κρατικοποιηθούν θα ζήσει ο λαός το κόκκινο όνειρο. Τα λαμόγια και τα τρωκτικά του Δημοσίου θα εξαφανιστούν ως δια κόκκινης μαγείας και ο λαός θα ευημερήσει επιτέλους.

** Χα, χα, χα! Σ’ ευχαριστώ Δήμο μου που μ’ έκανες και γέλασα. Το χρειαζόμουνα στ’ αλήθεια! Χα, χα, χα! Χα, χα, χα!

** Σταμάτα βρε μπαμπά αυτό το ακατάσχετο γέλιο! Είναι επικίνδυνο για την καρδιά σου. Το διάβασα τις προάλλες στο Internet.

** Έχεις δίκιο, άγγελέ μου. Άλλωστε υπάρχει και η έκφραση, «πέθανε από τα γέλια». Όμως ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα που φαίνεται πως το είχε ανάγκη ο οργανισμός μου. Άλλωστε τι μας έχει απομείνει για να γελάσουμε;

**Μπαμπά, έτσι όπως μου τα λες, μήπως έχεις μετανιώσει που με γέννησες επειδή δεν έχω προοπτικές να ζήσω μια καλύτερη ζωή;

**Όχι παιδί μου! Αυτό δεν το μετάνιωσα κι ούτε θα το μετανιώσω ποτέ! Δεν υπάρχει άλλωστε υψηλότερο ιδανικό από το να χαρίζεις τη ζωή σε μια ψυχή. Η ζωή είναι θεϊκό δώρο, και είναι όμορφη κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, έστω και τις πιο σκληρές. Άλλωστε καμία δικτατορία, εθνική ή παγκόσμια, και καμία διεφθαρμένη ψευτοδημοκρατική κυβέρνηση δε μπορούν να φυλακίσουν το νου και την ψυχή του ελεύθερου ανθρώπου. Κανενός είδους υλικές αλυσίδες δε μπορούν να δέσουν το πνεύμα που είναι συντονισμένο με την ΠΗΓΗ της ΖΩΗΣ, το ΛΟΓΟ! Κανένας ληστής δε μπορεί να κλέψει τη γαλήνη και την ομορφιά της ψυχής ενός ενάρετου ανθρώπου. Η καθαρή ψυχή μπορεί να νιώθει ευτυχία ακόμη και μέσα στην κόλαση.
Μην τα ξεχνάς αυτά τα λόγια παιδί μου. Μπορεί να μην καταφέρω να σου αφήσω υλική περιουσία, αλλά να θυμάσαι ότι τα πιο πολύτιμα πράγματα στη ζωή – ΑΡΕΤΗ, ΑΓΑΠΗ, ΕΙΡΗΝΗ, ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ – δεν αγοράζονται με χρήματα. Είναι κατακτήσεις της ψυχής και είναι αιώνιες. Αξίζει να ζεις και ν’ αγωνίζεσαι και μόνο γι’ αυτές τις αξίες!

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Μάκης Τριανταφυλλόπουλος: ο “προφήτης” που δεν ήταν…

Ήταν ή δεν ήταν; Ή μάλλον, είναι ή δεν είναι προφήτης ο Δημοσιογράφος; Κι όταν λέω προφήτης, αναφέρομαι στην πρωταρχική έννοια του όρου, δηλαδή σε κάποιον που μιλάει για λογαριασμό του Κυρίου κι όχι σ' αυτόν που προλέγει τα μέλλοντα, πράγμα που είναι η δεύτερη σημασία της λέξης, αν και η πιο συνηθισμένη. Στην πράξη, το να μιλάει κανείς για λογαριασμό του Λόγου σημαίνει πρωτίστως να υπερασπίζεται δημόσια την Αλήθεια και τη Δικαιοσύνη, αλλά και όλες τις αρχές και αξίες που είναι η ηθική παρακαταθήκη της ανθρωπότητας και έχουν, λίγο έως πολύ, ενσωματωθεί στους ανθρώπινους νόμους. Και αυτόν ακριβώς το ρόλο βαυκαλίζεται ότι παίζει στην Ελλάδα ο Δημοσιογράφος με δέλτα κεφαλαίο, πράγμα που πιστεύεται κι από πολλούς συμπολίτες μας - θαυμαστές του. Δηλαδή ότι αποδίδει καλύτερα στο "λειτούργημά" του από οποιονδήποτε άλλο δημοσιογράφο που δεν έχει καβαλήσει καλάμι.

Έχει γραφτεί ότι κάθε λαός έχει τους άρχοντες που του αξίζουν. Το ίδιο ισχύει και για τους προφήτες. Κάθε λαός έχει τους προφήτες ή τους ψευδοπροφήτες που του αξίζουν. Και ένας απ’ αυτούς, ο πιο διάσημος Δημόσιος Κατήγορος στη χώρα μας, είναι ο Δημοσιογράφος. Θα τον ακούσετε από τις εκπομπές του και μέσα από τη zougla.gr να κατακεραυνώνει τους πάντες, κατά πάντα και δια πάντα, εν ονόματι της δικαιοσύνης και της νομιμότητας, και θα νομίσετε πως είναι η ενσάρκωση του προφήτη Ηλία ή του Ιερεμία, και πως η Ελλάδα είναι τυχερή που γέννησε τον Ζούγκλα.

Στον Ταρζάν υποκλίνεται έως εδάφους ολόκληρη η πολιτική, οικονομική και πολιτιστική ηγεσία της χώρας (η πνευματική ηγεσία είναι ανύπαρκτη), εκλιπαρώντας την εύνοιά του. Αρκεί ένα τηλεφώνημα συνεργάτη του για να τρέξει κάποιος "επώνυμος" ή ανώνυμος στις εκπομπές του και να σταθεί σα στρατιωτάκι μπροστά στον αλαζονικά υπομειδιώντα ψευδοπροφήτη, απολογούμενος για ό,τι έκανε και δεν έκανε, και δηλώνοντας τρεμάμενος το τι προτίθεται να κάνει. Το να παραβρεθείς έστω και σε ρόλο γλάστρας μπροστά στον ψευδοπροφήτη είναι άκρως τιμητικό για το νεοέλληνα. Αποκτάς τον τίτλο του “χατζή”, δηλαδή του προσκυνητή της δημοσιογραφικής Μέκκας. Την περασμένη Πέμπτη είδαμε και τον καθηγητή κ. Γιώργο Πιπερόπουλο - υποψήφιο Δήμαρχο της Θεσσαλονίκης - να επιδίδει κι αυτός τα "διαπιστευτήριά" του στο Δημοσιογράφο!

Και πώς ξεχώρισα ότι ο Μπανιέρας, που ομολογουμένως έχει φέρει στο φως της δημοσιότητας πολλά και μεγάλα σκάνδαλα, είναι ψευδοπροφήτης κι όχι γνήσιος προφήτης, δηλαδή απεσταλμένος του Κυρίου για να υπερασπίζεται το δίκιο του αδικούμενου, την αλήθεια και τη νομιμότητα; Πανεύκολο! Ο Ιησούς έδωσε τη συνταγή διάγνωσης. «Από τους καρπούς θα γνωρίσετε αυτούς», είπε. Και ποιοι είναι οι καρποί του Δημοσιογράφου; Μα ο χλιδάτος τρόπος ζωής του, ο κίτρινος αφρός της μπανιέρας όπου αυτοδιαφημίζεται αλαζονικά, και οι καθημερινές προκλήσεις του που σκανδαλίζουν. Εάν οι πράξεις δεν εναρμονίζονται με τα λόγια του, τότε ο ίδιος κατατάσσει τον εαυτό του στους ψευδοπροφήτες. Εξάλλου, τούτος ο δικός μας ψευδοπροφήτης έχει και επικίνδυνες πολιτικές προκαταλήψεις και εμπάθειες, πράγματα που δεν έχουν θέση στην ψυχή ενός αληθινού προφήτη. Ο Ταρζάν είναι δεδηλωμένος εχθρός των αστυνομικών (“μπάτσων” στη δική του διάλεκτο) και παντός δεξιού "μιάσματος".

Επιπλέον, όταν προάγει το τζόγο μέσα από τη zougla.gr, εκμαυλίζοντας αφελείς προς τα καζίνο, μήπως κάνει θεάρεστο έργο και δεν το κατάλαβα εγώ; Κι όταν προκαλεί με τα χλιδάτα πάρτι του, προσκαλώντας τους φτωχούς να δούνε live το πάρτι της zougla.gr και να θαυμάσουν τους υψηλούς καλεσμένους του – αλήθεια τι έγινε εκείνη η κλήρωση για το πάρτι; Μόνο οι "επώνυμοι" κληρώθηκαν; – μήπως επιτελεί φιλανθρωπικό έργο και δεν το αξιολόγησα σωστά; Ή μήπως το γεγονός ότι εν παντί καιρώ και χρόνω φοράει το τζιν παντελόνι τον κατατάσσει μεταξύ των προλετάριων αυτής της χώρας, τους οποίους τάχα υπερασπίζεται; Και τι πρότυπο τους προφέρει με τη ζωή του; Διότι περισσότερο από το να μπουν πέντε λαμόγια παραπάνω στη φυλακή, ο λαός έχει ανάγκη από πρότυπα ζωής! (Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση.)

Από τους καρπούς, λοιπόν, θα γνωρίσετε αυτόν! Βεβαίως η εποχή μας, όπως άλλωστε και οι περισσότερες εποχές της ιστορίας, δε γεννά αληθινούς προφήτες. Δεν τους θέλουν άλλωστε οι λαοί. Δεν τους αντέχουν. Δεν τους πάνε. Τους θεωρούν μισάνθρωπους ή και γραφικούς. Προτιμούν τους ψευδοπροφήτες που τους γαργαλίζουν την ακοή. Πάντα τους προτιμούσαν. Έχουν πέραση οι ψευδοπροφήτες μεταξύ των πτωχών τω πνεύματι. «Διότι εσείς ευχαρίστως ανέχεστε τους άφρονες, που σας ραπίζουν κατά πρόσωπο και επαίρονται», έγραφε κάποτε ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους. Είπαμε, τα χούγια δεν κόβονται εύκολα…

Και για να τελειώνω με τη διάγνωση, και μόνο το γεγονός ότι ο Ταρζάν έχει τόσους θαυμαστές που στέκονται σούζα μπροστά του τον κατατάσσει στη μεγάλη και δημοφιλή χορεία των ψευδοπροφητών. Θα του θυμίσω και κάτι άλλο που είπε ο Ιησούς και ταιριάζει στην περίπτωσή του: «Αλλοίμονο σε σας, όταν όλοι οι άνθρωποι μιλήσουν με καλά λόγια για σας επειδή, έτσι έκαναν στους ψευδοπροφήτες οι πατέρες τους.»

Γιατί τα έγραψα τώρα όλα αυτά; Μήπως ελπίζω πως θα συνετίσω το Μάκη; Όχι, βέβαια! Δεν έχω τέτοιες ψευδαισθήσεις. Γνωρίζω ότι οι εκλεκτοί του Μαμμωνά είναι σκληροπυρηνικοί και δεν αλλάζουν με τίποτα. Απλούστατα τα έγραψα μπας και απομακρύνω κανένα υποψήφιο θύμα από το τζόγο που διαφημίζει στη zougla.gr και σωθεί καμιά οικογένεια από χρεοκοπία και διάλυση. Το να επηρεάσω θετικά έστω και έναν άνθρωπο θα είναι για μένα μεγάλη ηθική δικαίωση, κι ας μην το μάθω ποτέ.