ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

Πλασματικός χρόνος ασφάλισης σε μια πλασματική δημοκρατία…

Στη χώρα του ημιανατέλλοντος και μηδέποτε ανατείλαντος πράσινου ήλιου – γνωστής και ως Πασοκιστάν – έχει μεγάλη πέραση το πλασματικό, δηλαδή το ψεύτικο. Έχουμε μια πλασματική Δημοκρατία υπό έναν πλασματικό άβουλο Πρόεδρο – ανώτατο άρχοντα, μαθές – με μια πλασματική Βουλή που πλασματικά βουλεύεται και νομοθετεί, παράγοντας και αναπαράγοντας νόμους- νεοπλάσματα για να ταιριάζουν στην πλασματική, ου μην αλλά και ζοφερή, πραγματικότητα που έχουν φιλοτεχνήσει οι αφέντες μας για τους ραγιάδες.

Έτσι, οι πλασματικοί υπουργοί και οι από νοητική νεοπλασία πάσχοντες πολυάριθμοι σύμβουλοί τους, προτού συντάξουν ένα καινούργιο νομοσχέδιο για να συμμαζέψουν, υποτίθεται, τα ασυμμάζευτα της πλασματικής δημοκρατίας μας, κατά πως τους ορμήνεψαν τα ευρωπαϊκά και υπερατλαντικά αφεντικά, σκαρφίζονται "παράθυρα" για να καταστρατηγήσουν τον ίδιο τον πλασματικό νόμο που φτιάχνουν! Έτσι νομίζουν, λόγω της νοητικής νεοπλασίας που πάσχουν, ότι θα έχουν και το σκύλο (Τρόικα) χορτάτο και την πίτα (λαό) γερή. Κουτοπονηρίες!

Το ίδιο συμβαίνει αυτές τις μέρες και με το (αντι)ασφαλιστικό νομοσχέδιο όπου με διάφορες σοφιστείες πάνε να μειώσουν τα 40 χρόνια υποχρεωτικής ασφάλισης – πολλά ομολογουμένως – σε 33! Διαβάστε προσεκτικά το Τρίτο κεφάλαιο του (αντι)ασφαλιστικού νομοσχεδίου του Λοβέρδου (Λοιπές Ασφαλιστικές Ρυθμίσεις), άρθρο 10, παράγραφος 18, για να κατατοπιστείτε και ν’ αρχίσετε από τώρα να μηχανεύεστε τρόπους ώστε ν’ αποκτήσετε κι εσείς τα πολυπόθητα επτά πλασματικά χρόνια. Η πλασματική δημοκρατία μας προνοεί πάντα για τους ξύπνιους.



«Είναι ένα "παράθυρο ευκαιρίας" προκειμένου να συμπληρώσει κάποιος τα 40 χρόνια εργασίας και να βγει στη σύνταξη στα 60 και όχι στα 65. Για να ανοίξει όμως αυτό το παράθυρο, σε αρκετές περιπτώσεις πρέπει να καταβληθούν χρήματα καθώς η αναγνώριση σε αρκετές περιπτώσεις κοστίζει και μάλιστα αρκετά», γράφει η καλή enet. Και ο λαϊκισμός των ΜΜΕ δεν έχει όρια, όπως βλέπετε στους υπότιτλους του επόμενου video.



Όσο για το κόστος, μην ανησυχείτε, στο Πασοκιστάν ζούμε, θα βρεθούν παράθυρα και παραθυράκια ακόμη και για ν’ αποφύγετε την πληρωμή. Άλλωστε οι δόσεις μπορεί να φτάσουν μέχρι και 82! Ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι, δηλαδή… Είδατε πώς θα ρίξει ο Λοβέρδος χρήμα στα ασφαλιστικά ταμεία που δεν έχουν σάλιο;

Τελικά, παίδες, δεν είχα καταλάβει ότι όποιος σπουδάζει μας κάνει χάρη και πρέπει ν’ αποζημιώνεται από την Πολιτεία - δηλαδή από όλους τους φορολογούμενους - με πλασματικό χρόνο ασφάλισης! Ούτε είχα κατανοήσει πως όταν κάποιος παίρνει "εκπαιδευτική" ( ίσως τουριστική) άδεια άνευ αποδοχών μπορεί να εξαγοράσει αυτό το χρόνο και να βγει νωρίτερα στη σύνταξη. Και αυτός, επίσης, έκανε χάρη στην κοινωνία επειδή "εκπαιδεύτηκε".

Με την ευκαιρία να βγάλω κάτι από μέσα μου που με κάνει και αγανακτώ. Ξέρω δυο περιπτώσεις διορισμένων στο Δημόσιο που πήραν τέσσαρα χρόνια άδεια με πλήρεις αποδοχές και ασφάλιση, για να κάνουν, λέει μεταπτυχιακό! Τι μεταπτυχιακά είναι αυτά που χρειάζονται τέσσαρα χρόνια; Ο ένας τεμπελιάζει εδώ και τρία χρόνια, ετοιμάζοντας υποτίθεται το μεταπτυχιακό, ξυπνάει στις 12 το μεσημέρι, περνάει 3-4 ώρες στο γυμναστήριο, και το βράδυ ξενυχτάει στα night clubs, εις υγείαν ημών των ραγιάδων. Και μη νομίζετε ότι φιλοδοξεί να κάνει ακαδημαϊκή καριέρα. Όοχι βέβαια! Απλά μακροχρόνιες και πληρωμένες διακοπές κάνει.

Η άλλη εργαζόταν στην επαρχία, σε νησί για την ακρίβεια – είχε "δουλέψει", δηλαδή απασχοληθεί, μόλις ένα χρόνο – και φαίνεται της είχε λείψει η Αθήνα. Σκαρφίστηκε λοιπόν να κάνει μεταπτυχιακό κι έτσι προ μηνός άρχισε τις πληρωμένες διακοπές της για τέσσερα χρόνια, εις υγείαν των κορόιδων του ιδιωτικού τομέα που τη χρηματοδοτούν κι αυτή. Υποθέτω ότι θα υπάρχουν χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις μετεκπαιδευόμενων δημοσίων υπαλλήλων ανά την Επικράτεια. Λίγο "μέσον" και θράσος χρειάζεται κι όλα γίνονται. Άλλωστε το Πασοκιστάν ανταμείβει τη "φιλομάθεια". Μη γελάς!

Πίσω στο Λοβέρδο και στα πλασματικά του δώρα. Κύριε Λοβέρδο, η αγρότισσα που φτάνει στον ένατο μήνα εγκυμοσύνης και με την κοιλιά στο στόμα συνεχίζει τη σκληρή δουλειά στα χωράφια επειδή δεν έχει κανένα εργοδότη να της δώσει άδεια κυήσεως, θα πάρει κάνα πλασματικό, ή θα σέρνεται μέχρι τα 65 για να πάρει το ξεροκόμματο;

Οι συμβασιούχοι των Stage που δούλευαν ανασφάλιστοι τρία και πέντε χρόνια και τους πετάξατε στο δρόμο για να σώσετε τάχα την πατρίδα, θα πάρουν κάνα πλασματικό; Οι νέοι που έφτασαν στα τριάντα δουλεύοντας ανασφάλιστοι από δω κι από κει για να επιβιώσουν, θα πάρουν κάνα πλασματικό, κύριε Λοβέρδο; Ή μήπως τα προνόμια είναι μόνο για ρουσφετοδιορισμένους του Δημοσίου και σπουδαστές;

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

George Soros: "H Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την Ευρωπαϊκή Ένωση"

Στις 23 Ιουνίου 2010, ο γνωστός δισεκατομμυριούχος επενδυτής George Soros εκφώνησε λόγο στο πανεπιστήμιο του Humboldt στη Γερμανία για το μέλλον του ευρώ και το ρόλο της Γερμανίας. Θεώρησα χρήσιμο να μεταφράσω την ομιλία αυτή, μήπως και βγάλουμε καμιά άκρη για το πού βαδίζει η Ευρωζώνη και ποια θα είναι η τύχη του ευρώ. Βέβαια, πρέπει κανείς να διακρίνει ποιές είναι οι προθέσεις του Soros πίσω από τις συμβουλές του, και αν κάποιες απ' αυτές είναι εκ του πονηρού. Επιθυμεί δηλαδή ειλικρινά τη σωτηρία της Ευρωζώνης και του ευρώ, ή εξυπηρετεί άλλους στόχους; Προσωπικά συμφωνώ με κάποιες προτάσεις του και διαφωνώ μ' εκείνες που αφορούν σε χρηματοδοτήσεις τραπεζών. Εσείς θα κρίνετε. Το αγγλικό κείμενο της ομιλίας θα το βρείτε εδώ.

«Δίνοντας μια ομιλία στο Βερολίνο, αισθάνομαι την υποχρέωση να μιλήσω για το ευρώ, επειδή το ευρώ βρίσκεται σε κρίση και η Γερμανία είναι ο κύριος πρωταγωνιστής. Δυστυχώς δεν πέτυχα τον κατάλληλο χρόνο διότι η κρίση έχει αφενός μια δημοσιονομική συνιστώσα και αφετέρου μια τραπεζική συνιστώσα, και η κατάσταση των τραπεζών μόλις τώρα πλησιάζει το αποκορύφωμά της. Μια περιεκτική ανάλυση θα πρέπει να αναμείνει τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων της δοκιμής κάτω από πίεση (stress test). Το καλύτερο που μπορώ να κάνω αυτήν τη στιγμή είναι να τοποθετήσω τα θέματα σε μια ιστορική απεικόνιση. Πιστεύω ότι οι παρανοήσεις παίζουν ένα μεγάλο ρόλο στη διαμόρφωση της ιστορίας και η ευρω-κρίση είναι ένα σχετικό παράδειγμα.

Επιτρέψτε μου ν’ αρχίσω την ανάλυσή μου με την προηγούμενη κρίση, την πτώχευση της Lehman Brothers. Στην εβδομάδα που ακολούθησε τη 15η Σεπτεμβρίου 2008, οι παγκόσμιες χρηματοπιστωτικές αγορές κατέρρευσαν πραγματικά και μέχρι το τέλος της εβδομάδας έπρεπε να τεθούν κάτω από τεχνητή υποστήριξη ζωής. Η τεχνητή υποστήριξη ζωής συνίστατο στην υποκατάσταση της πίστωσης οικονομικών οργανισμών, που έπαψαν να είναι αποδεκτά σε αντισυμβαλλόμενους, με κρατική πίστωση.

Όπως ο Mervyn King της Τράπεζας της Αγγλίας εξήγησε, οι αρχές έπρεπε να κάνουν βραχυπρόθεσμα ακριβώς το αντίθετο αυτού που απαιτείτο μακροπρόθεσμα: έπρεπε να διοχετεύσουν πολλή πίστωση, για ν’ αντικαταστήσουν την πίστωση που είχε εξαφανιστεί, και με αυτόν τον τρόπο ενισχύουν το πλεόνασμα πίστωσης και την αιτία που είχε προκαλέσει την κρίση αρχικά. Μόνο μακροπρόθεσμα, όταν υποχωρούσε η κρίση, θα μπορούσαν να στραγγίσουν την πίστωση και ν’ αποκαταστήσουν μακροοικονομική ισορροπία. Αυτό απαίτησε μια λεπτή μανούβρα δύο φάσεων - ακριβώς όπως όταν ολισθαίνει ένα αυτοκίνητο, πρώτα πρέπει να στρέψετε το αυτοκίνητο στην κατεύθυνση της ολίσθησης και μόνο όταν έχετε επανακτήσει τον έλεγχο μπορείτε να διορθώσετε την πορεία.

Η πρώτη φάση της μανούβρας έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς - μια κατάρρευση έχει αποτραπεί. Αλλά οι υποκείμενες αιτίες δεν έχουν αφαιρεθεί και έχουν εμφανιστεί πάλι όταν οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ αμφισβητούν την αξιοπιστία του κρατικού χρέους. Ακριβώς τότε το ευρώ πήρε το κεντρικό ρόλο λόγω μιας δομικής αδυναμίας στη σύστασή του. Αλλά εξετάζουμε ένα παγκόσμιο φαινόμενο, έτσι η παρούσα κατάσταση είναι η άμεση συνέπεια της κατάρρευσης του 2008.

Η κατάσταση θυμίζει μυστηριωδώς τη δεκαετία του '30. Οι αμφιβολίες για την κρατική πίστωση αναγκάζουν σε μειώσεις των δημοσιονομικών ελλειμμάτων σε μία εποχή που το τραπεζικό σύστημα και η οικονομία ίσως δεν είναι αρκετά ισχυρά να τα καταφέρουν χωρίς δημοσιονομική και νομισματική ενίσχυση. Ο Keynes μας δίδαξε ότι τα δημοσιονομικά ελλείμματα είναι ουσιαστικά για τις αντικυκλικές πολιτικές, όμως παντού οι κυβερνήσεις αισθάνονται αναγκασμένες να τα μειώσουν κάτω από την πίεση των χρηματοπιστωτικών αγορών. Όταν αυτό έρχεται σε μία εποχή που οι Κινέζικες αρχές έχουν επίσης πατήσει φρένο, ενδέχεται να ωθήσει την παγκόσμια οικονομία σε μια επιβράδυνση ή ενδεχομένως μια διπλή βουτιά. Η Ευρώπη, η οποία ξεπέρασε την πρώτη φάση της χρηματοπιστωτικής κρίσης σχετικά καλά, είναι τώρα στην πρώτη γραμμή της προς τα κάτω πίεσης λόγω των προβλημάτων που σχετίζονται με το κοινό νόμισμα.

Το ευρώ ήταν ένα ελλιπές νόμισμα από την αρχή. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ καθιέρωσε μια νομισματική ένωση χωρίς μια πολιτική ένωση. Το ευρώ καυχήθηκε μια κοινή κεντρική τράπεζα αλλά του έλειπε ένα κοινό Υπουργείο Οικονομικών. Είναι ακριβώς εκείνη η κυρίαρχη υποστήριξη που έλειπε από το σχέδιο την οποία οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ αμφισβητούν. Γι’ αυτό το ευρώ έχει γίνει το σημείο εστίασης της τρέχουσας κρίσης.

Οι χώρες- μέλη μοιράζονται ένα κοινό νόμισμα, αλλά στο θέμα της κρατικής πίστωσης είναι μόνες τους. Αυτό το γεγονός ήταν κρυμμένο μέχρι πρόσφατα που η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποδέχτηκε το κρατικό χρέος όλων των χωρών μελών με ίσους όρους δανειακής διευκόλυνσης. Αυτό επέτρεψε στις χώρες-μέλη να δανειστούν ουσιαστικά με το ίδιο επιτόκιο όπως η Γερμανία, και οι τράπεζες ήταν ευτυχείς να κερδίσουν μερικές πρόσθετες πένες από τα υποτιθέμενα ελεύθερα κινδύνου ομόλογα με να φορτώσουν επάνω τους ισολογισμούς με το κυβερνητικό χρέος των πιο αδύνατων χωρών. Αυτές οι θέσεις τώρα διακινδυνεύουν τη χρηματοπιστωτική αξιοπιστία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος. Για παράδειγμα, οι Ευρωπαϊκές τράπεζες κρατούν σχεδόν ένα τρισεκατομμύριο ευρώ Ισπανικού χρέους του οποίου το μισό κρατούν Γερμανικές και Γαλλικές τράπεζες. Μπορεί να φανεί ότι η Ευρω- κρίση διασυνδέεται περίπλοκα με την κατάσταση των τραπεζών.

Πώς προέκυψε αυτή η σύνδεση;
Η εισαγωγή του ευρώ επέφερε ένα ριζικό περιορισμό στις διαφορές τιμών του επιτοκίου. Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε τις φούσκες ακινήτων σε χώρες όπως η Ισπανία, η Ελλάδα, και η Ιρλανδία. Αντί της σύγκλισης που ορίστηκε από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ, αυτές οι χώρες αναπτύχθηκαν γρηγορότερα και ανέπτυξαν εμπορικά ελλείμματα μέσα στην Ευρωζώνη, ενώ η Γερμανία επικράτησε στα κόστη εργασίας, έγινε ανταγωνιστικότερη και ανέπτυξε ένα χρόνιο εμπορικό πλεόνασμα. Για να γίνουν τα πράγματα χειρότερα, μερικές από αυτές τις χώρες, ειδικότερα η Ελλάδα, παρουσίασαν δημοσιονομικά ελλείμματα που υπερέβησαν τα όρια που τέθηκαν από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Αλλά το σχέδιο στήριξης της ΕΚΤ τους επέτρεψε να συνεχίσουν να δανείζονται, ουσιαστικά με τα ίδια επιτόκια όπως η Γερμανία, ανακουφίζοντάς τους από οποιαδήποτε πίεση να διορθώσουν τις υπερβολές τους.

Η πρώτη σαφής υπενθύμιση ότι το ευρώ δεν έχει ένα κοινό Υπουργείο Οικονομικών ήρθε μετά από την πτώχευση Lehman. Οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποσχέθηκαν ότι σε κανένα άλλο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα, του οποίου η αποτυχία θα μπορούσε να διακινδυνέψει το σύστημα, δεν θα επιτρεπόταν να χρεοκοπήσει. Όμως η Άνγκελα Μέρκελ αντιστάθηκε σε μια κοινή πανευρωπαϊκή εγγύηση· κάθε χώρα έπρεπε να φροντίσει τις τράπεζές της.

Καταρχάς, οι χρηματοπιστωτικές αγορές εντυπωσιάστηκαν τόσο από την εγγύηση ώστε δύσκολα παρατήρησαν τη διαφορά. Το κεφάλαιο πέταξε από τις χώρες που δεν ήταν σε θέση να προσφέρουν παρόμοιες εγγυήσεις, αλλά οι διαφορές των επιτοκίων μέσα στην Ευρωζώνη παρέμειναν ελάχιστες. Τότε ήταν που χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, ειδικότερα η Ουγγαρία και τα κράτη της Βαλτικής, βρέθηκαν σε δυσκολίες και έπρεπε να διασωθούν.
Τελικά μόνον εφέτος οι χρηματοπιστωτικές αγορές άρχισαν ν’ ανησυχούν για τη συσσώρευση κρατικού χρέους μέσα στην Ευρωζώνη. Η Ελλάδα έγινε το κέντρο της προσοχής όταν η πρόσφατα εκλεγμένη κυβέρνηση αποκάλυψε ότι η προηγούμενη κυβέρνηση είχε πει ψέματα και το έλλειμμα για το 2009 ήταν πολύ μεγαλύτερο από αυτό που έδειξαν.

Οι διαφορές στις τιμές επιτοκίου άρχισαν να διευρύνονται αλλά οι Ευρωπαϊκές αρχές άργησαν ν’ αντιδράσουν επειδή οι χώρες μέλη είχαν ριζικά διαφορετικές απόψεις. Η Γερμανία, που ήταν τραυματισμένη από δύο επεισόδια ανόδου του πληθωρισμού, ήταν αλλεργική σε οποιαδήποτε πρόκληση πληθωριστικών πιέσεων. Η Γαλλία και άλλες χώρες ήταν προθυμότερες να δείξουν την αλληλεγγύη τους. Δεδομένου ότι η Γερμανία ετοιμαζόταν για εκλογές, ήταν απρόθυμη να ενεργήσει. Αλλά τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει χωρίς τη Γερμανία. Έτσι η ελληνική κρίση κακοφόρμισε και διαδόθηκε. Όταν οι αρχές τελικά συντόνισαν τη δράση τους αναγκάστηκαν να προσφέρουν ένα πολύ μεγαλύτερο πακέτο διάσωσης από εκείνο που θα ήταν απαραίτητο εάν είχαν ενεργήσει νωρίτερα.

Στο μεταξύ, η κρίση διαδόθηκε στις άλλες χώρες με ελλείμματα και, προκειμένου να καθησυχαστούν οι αγορές, οι αρχές αισθάνθηκαν υποχρεωμένες να καταθέσουν 750 δισεκατομμύρια ευρώ στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης (European Financial Stabilization Fund) - 500 δισεκατομμύρια ευρώ από τα κράτη μέλη και 250 δισεκατομμύρια ευρώ από το ΔΝΤ.

Αλλά οι αγορές δεν είναι καθησυχασμένες, επειδή οι όροι και προϋποθέσεις χρηματοδότησης του Ταμείου υπαγορεύθηκαν από τη Γερμανία. Το Ταμείο είναι εγγυημένο όχι από κοινού αλλά μόνο ιδιαιτέρως έτσι ώστε οι πιο αδύνατες χώρες θα εγγυώνται στην πραγματικότητα μια μερίδα του χρέους τους. Το Ταμείο θα χρηματοδοτηθεί από την πώληση ομολόγων στην αγορά και τη χρέωση επιπλέον μιας αμοιβής. Είναι δύσκολο να δει κανείς πώς αυτό θα εξασφαλίσει μια αξιολόγηση με τριπλό Α.

Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η Γερμανία όχι μόνο επιμένει στην αυστηρή δημοσιονομική πειθαρχία για τις πιο αδύνατες χώρες αλλά μειώνει επίσης και το δικό της δημοσιονομικό έλλειμμα. Όταν όλες οι χώρες μειώνουν τα ελλείμματα σε μια εποχή υψηλής ανεργίας θέτουν σε κίνηση ένα στροβιλισμό προς τα κάτω. Οι μειώσεις στην απασχόληση, στα φορολογικά έσοδα και στις εξαγωγές αλληλοενισχύονται, εξασφαλίζοντας ότι οι στόχοι δεν θα επιτευχθούν και θ’ απαιτηθούν περαιτέρω μειώσεις. Ακόμα κι αν οι δημοσιονομικοί στόχοι εκπληρώνονταν, είναι δύσκολο να δει κανείς πώς οι πιο αδύνατες χώρες θα μπορούσαν να επανακτήσουν την ανταγωνιστικότητά τους και να μπουν ξανά σε ρυθμούς ανάπτυξης επειδή, ελλείψει της δυνατότητας υποτίμησης συναλλαγματικής ισοτιμίας, η διαδικασία προσαρμογής θα απαιτούσε και πάλι μειώσεις των αμοιβών και των τιμών, παράγοντας αντιπληθωρισμό.

Ως ένα ορισμένο βαθμό μια συνεχής πτώση στην αξία του ευρώ μπορεί να μετριάσει τον αποπληθωρισμό, αλλά εφ' όσον δεν υπάρχει καμία ανάπτυξη, το σχετικό βάρος του χρέους θα συνεχίσει να αυξάνεται. Αυτό ισχύει όχι μόνο για το εθνικό χρέος αλλά και για τα εμπορικά δάνεια που κατέχουν οι τράπεζες. Τούτο θα καταστήσει τις τράπεζες πιο απρόθυμες να δανείσουν, επιτείνοντας τις προς τα κάτω πιέσεις.

Το ευρώ είναι ένα πατενταρισμένα ελαττωματικό κατασκεύασμα, και οι αρχιτέκτονές του το γνώριζαν από την ώρα της δημιουργίας του. Ανέμεναν ότι οι ατέλειές του θα διορθώνονταν, εάν και όταν θα γίνονταν έντονες, με την ίδια διαδικασία που έφερε την Ευρωπαϊκή Ένωση στην ύπαρξη.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χτίστηκε με μια διαδικασία αποσπασματικής κοινωνικής μηχανικής - πιθανώς είναι πράγματι ο επιτυχέστερος άθλος κοινωνικής μηχανικής στην ιστορία. Οι αρχιτέκτονες αναγνώρισαν ότι η τελειότητα είναι ανέφικτη. Έθεσαν περιορισμένους στόχους και σταθερές προθεσμίες. Κινητοποίησαν την πολιτική θέληση για ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός, γνωρίζοντας πολύ καλά πως όταν ολοκληρωνόταν η ανεπάρκειά του θα γινόταν προφανής και θ’ απαιτούσε περαιτέρω βήματα. Αυτός είναι ο τρόπος που η κοινότητα του γαιάνθρακα και του χάλυβα αναπτύχθηκε βαθμιαία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, βήμα- βήμα.
Η Γερμανία ήταν στην καρδιά της διαδικασίας. Οι Γερμανοί πολιτικοί συνήθιζαν να βεβαιώνουν ότι η Γερμανία δεν έχει καμία ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, μόνο μια Ευρωπαϊκή πολιτική.

Μετά από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, οι ηγέτες της Γερμανίας συνειδητοποίησαν ότι η ενοποίηση ήταν δυνατή μόνο στα πλαίσια μιας ενωμένης Ευρώπης και ήταν πρόθυμοι να κάνουν σημαντικές θυσίες για να εξασφαλίσουν την Ευρωπαϊκή αποδοχή. Όταν είχαν να διαπραγματευθούν, ήταν πρόθυμοι να συμβάλουν λίγο περισσότερο και να πάρουν κάτι λιγότερο από τους άλλους, διευκολύνοντας με αυτόν τον τρόπο τη συμφωνία. Αλλά εκείνες οι ημέρες τελειώνουν. Η Γερμανία δεν αισθάνεται τόσο πλούσια, αλλά και δεν θέλει να συνεχίσει ως η βαθιά τσέπη για το υπόλοιπο της Ευρώπης. Αυτή η αλλαγή στις τοποθετήσεις είναι κατανοητή αλλά έφερε τη διαδικασία της ολοκλήρωσης σε μια στάση φρεναρίσματος.

Η Γερμανία θέλει τώρα να μεταχειριστεί τη Συνθήκη του Μάαστριχτ ως Βίβλο που πρέπει να ακολουθείται χωρίς οποιεσδήποτε τροποποιήσεις και αυτό δεν είναι κατανοητό, επειδή έρχεται σε σύγκρουση με την αυξητική μέθοδο με την οποία χτίστηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση. Κάτι έχει πάει θεμελιωδώς λανθασμένα στη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Επιτρέψτε μου πρώτα ν’ αναλύσω τις δομικές ατέλειες του ευρώ και κατόπιν να εξετάσω την τοποθέτηση της Γερμανίας. Η μεγαλύτερη ανεπάρκεια στο ευρώ, η απουσία μιας κοινής δημοσιονομικής πολιτικής, είναι πολύ γνωστή. Αλλά υπάρχει και μια άλλη ατέλεια που έχει λάβει μικρότερη αναγνώριση: μια ψεύτικη πίστη στη σταθερότητα των χρηματοπιστωτικών αγορών. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω στα κείμενά μου, η κατάρρευση του 2008 έχει καταδείξει ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές δεν τείνουν απαραιτήτως προς την ισορροπία. Είναι εξίσου πιθανό να παραγάγουν φούσκες. Δεν θέλω να επαναλάβω τα επιχειρήματά μου εδώ επειδή μπορείτε να τα βρείτε στις διαλέξεις μου που μόλις δημοσιεύθηκαν στα γερμανικά.

Αυτό που χρειάζεται να κάνω είναι να σας υπενθυμίσω ότι η εισαγωγή του ευρώ δημιούργησε τη δική της φούσκα στις χώρες των οποίων τα έξοδα δανεισμού μειώθηκαν σημαντικά. Η Ελλάδα έκανε κακή χρήση του προνομίου με την εξαπάτηση, αλλά η Ισπανία όχι. Ακολούθησε υγιείς μακροοικονομικές πολιτικές, διατήρησε το επίπεδο κρατικού χρέους κάτω του ευρωπαϊκού μέσου όρου, και άσκησε την υποδειγματική εποπτεία πάνω στο τραπεζικό της σύστημα. Επιπλέον, απήλαυσε μια τεράστια άνθιση ακινήτων (real estate), που έχει μετατραπεί σε αποτυχία με συνέπεια 20% ανεργίας. Τώρα πρέπει να διασώσει τα τραπεζικά ταμιευτήρια αποκαλούμενα Cajas και τους δήμους. Και ολόκληρο το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα γονατίζει από τα σοβαρά χρέη και τις ανάγκες ν’ αναδιαρθρωθούν. Η σχεδίαση του ευρώ δεν έλαβε υπόψη αυτήν την πιθανότητα.

Ένα άλλο δομικό μειονέκτημα στο ευρώ είναι ότι προστατεύει μόνο ενάντια στον κίνδυνο του πληθωρισμού και αγνοεί την πιθανότητα του αποπληθωρισμού. Από αυτή την άποψη ο στόχος που ορίζεται από την ΕΚΤ είναι ασύμμετρος. Τούτο οφείλεται στο φόβο της Γερμανίας για πληθωρισμό. Όταν η Γερμανία συμφώνησε να αντικαταστήσει το γερμανικό μάρκο με το ευρώ επέμεινε σε ισχυρά μέτρα προστασίας ώστε να διατηρηθεί η αξία του νομίσματος. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ συμπεριλάμβανε μια πρόταση που απαγόρευε ρητά τις διασώσεις (bailouts) και η απαγόρευση έχει επιβεβαιωθεί από το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο. Είναι αυτή η πρόταση που έχει καταστήσει την παρούσα κατάσταση τόσο δύσκολη ν’ αντιμετωπιστεί.

Και αυτό με φέρνει στην πιο σοβαρή ατέλεια στη σχεδίαση του ευρώ: δεν επιτρέπει το λάθος. Αναμένει τα κράτη μέλη να τηρούν τα κριτήρια του Μάαστριχτ χωρίς την καθιέρωση ενός επαρκούς μηχανισμού επιβολής. Και τώρα που κάμποσες χώρες είναι μακριά από τα κριτήρια του Μάαστριχτ, δεν υπάρχει ούτε ένας μηχανισμός ρύθμισης, ούτε ένας μηχανισμός εξόδου. Τώρα αυτές οι χώρες αναμένονται να επιστρέψουν στα κριτήρια του Μάαστριχτ ακόμα κι αν μια τέτοια κίνηση ενεργοποιεί έναν αποπληθωριστικό στροβιλισμό. Αυτό έρχεται σε απ’ ευθείας σύγκρουση με τα μαθήματα που αντλήθηκαν από το Μεγάλη Ύφεση των Η.Π.Α της δεκαετίας του '30, και υπάρχει κίνδυνος να ωθήσει την Ευρώπη σε μια περίοδο παρατεταμένης αποτελμάτωσης ή κάτι χειρότερο. Αυτός, με τη σειρά του, θα παραγάγει δυσαρέσκεια και κοινωνική αναταραχή. Είναι δύσκολο να προβλεφθεί πώς ο θυμός και η απογοήτευση θα εκφραστούν.

Το ευρύ φάσμα των πιθανοτήτων θα επηρεάσει βαριά τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Θα πρέπει ν' απορρίψουν τις προοπτικές του αποπληθωρισμού και του πληθωρισμού, της στάσης πληρωμών και της αποσύνθεσης. Οι χρηματοπιστωτικές αγορές απεχθάνονται την αβεβαιότητα.

Η ξενοφοβία και ο εθνικιστικός εξτρεμισμός βρίσκονται ήδη σε άνοδο σε κράτη όπως το Βέλγιο, οι Κάτω Χώρες και η Ιταλία. Στην περίπτωση ενός χείριστου σεναρίου αυτό θα μπορούσε να υπονομεύσει τη δημοκρατία και να παραλύσει ή ακόμα και να καταστρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Εάν αυτό επρόκειτο να συμβεί, η Γερμανία θα έπρεπε να φέρει ένα σημαντικό μερίδιο της ευθύνης επειδή ως ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη χώρα παίρνει τις αποφάσεις. Με την επιμονή της στις υπερ-κυκλικές πολιτικές, η Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι μια σοβαρή κατηγορία αλλά φοβάμαι ότι είναι δικαιολογημένη.

Βέβαια, η Γερμανία δε μπορεί να κατηγορηθεί για την επιθυμία ενός ισχυρού νομίσματος και ενός ισορροπημένου προϋπολογισμού, αλλά μπορεί να κατηγορηθεί για την επιβολή της προτίμησής της σε άλλες χώρες που έχουν διαφορετικές ανάγκες και προτιμήσεις – όπως ο Προκρούστης, που ανάγκαζε άλλους ανθρώπους να ξαπλώσουν στο κρεβάτι του και τους τέντωνε ή τους έκοβε τα πόδια για να τους ταιριάσει στο μήκος του κρεβατιού του. Το κρεβάτι "Προκρούστης" που επιβάλλεται στην Ευρώπη καλείται αποπληθωρισμός.

Δυστυχώς η Γερμανία δεν συνειδητοποιεί τι κάνει. Δεν έχει καμία επιθυμία να επιβάλει τη θέλησή της στην Ευρώπη· εκείνο που θέλει να κάνει είναι να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της και ν’ αποφύγει να γίνει η βαθιά τσέπη για την υπόλοιπη Ευρώπη. Αλλά ως ισχυρότερη και πιο αξιόπιστη χώρα βρίσκεται στη θέση του οδηγού. Κατά συνέπεια η Γερμανία αντικειμενικά καθορίζει τις οικονομικές και μακροοικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης χωρίς υποκειμενικά να το γνωρίζει. Όταν όλες οι χώρες μέλη προσπαθούν να γίνουν σαν τη Γερμανία είναι αναγκασμένες να στείλουν την Ευρωζώνη σ’ έναν αποπληθωριστικό στροβιλισμό. Αυτή είναι η επίδραση της πολιτικής που ακολουθείται από τη Γερμανία και - δεδομένου ότι η Γερμανία είναι στη θέση του οδηγού - αυτές είναι οι πολιτικές που επιβάλλονται στην Ευρωζώνη.

Το γερμανικό κοινό δεν καταλαβαίνει γιατί θα έπρεπε να κατηγορηθεί για τα προβλήματα της Ευρωζώνης. Σε τελευταία ανάλυση, είναι η επιτυχέστερη οικονομία στην Ευρώπη, πλήρως ανταγωνιστική στις παγκόσμιες αγορές. Τα προβλήματα της Ευρωζώνης φαίνονται σαν ένα φορτίο που γονατίζει τη Γερμανία. Είναι δύσκολο να δει κανείς τι θα άλλαζε αυτήν την αντίληψη, επειδή τα προβλήματα της Ευρωζώνης πιέζουν το ευρώ. Όμως η Γερμανία, όντας η πιο ανταγωνιστική, ωφελείται πιο πολύ. Κατά συνέπεια η Γερμανία είναι πιθανό να αισθανθεί το λιγότερο πόνο από όλα τα κράτη-μέλη.

Το λάθος στη γερμανική τοποθέτηση μπορεί καλύτερα να κατανοηθεί με τη συμμετοχή σ’ ένα πείραμα σκέψης. Οι πιο διακαείς υποκινητές αυτής της τοποθέτησης θα προτιμούσαν τη Γερμανία να εγκαταλείψει το ευρώ παρά να τροποποιήσει τη θέση της. Ας εξετάσουμε πού θα οδηγούσε αυτό.

Το γερμανικό μάρκο θα έπιανε οροφή και το ευρώ θα καταποντιζόταν κάτω από το πάτωμα. Αυτό θα βοηθούσε πράγματι τη διαδικασία προσαρμογής αλλά η Γερμανία θα ανακάλυπτε πόσο οδυνηρό μπορεί να είναι το να έχει ένα υπερτιμημένο νόμισμα. Το εμπορικό ισοζύγιό της θα γινόταν αρνητικό και θα υπήρχε διαδεδομένη ανεργία. Οι γερμανικές τράπεζες θα υφίσταντο τις σοβαρές απώλειες συναλλαγματικής ισοτιμίας και θ' απαιτούσαν μεγάλες εγχύσεις δημόσιων κεφαλαίων. Αλλά η κυβέρνηση θα το έβρισκε πολιτικά πιο αποδεκτό να διασώσει τις γερμανικές τράπεζες από την Ελλάδα ή την Ισπανία. Και θα υπήρχαν κι άλλα οφέλη: οι συνταξιούχοι θα μπορούσαν ν’ αποσυρθούν στην Ισπανία και να ζήσουν σαν βασιλιάδες βοηθώντας την ισπανική real estate να ανακάμψει. Στη θετική πλευρά, το υπόλοιπο της Ευρώπης θα μπορούσε να ξεπεράσει τις δυσκολίες. Αλλά το να φύγει η Γερμανία από το ευρώ θα ήταν ιδιαίτερα αποδιοργανωτικό. Η αρχική άγρια ταλάντευση στις συναλλαγματικές ισοτιμίες θα ακολουθείτο από άλλες διακυμάνσεις και η κοινή αγορά μπορεί να μην τους αντέξει.

Επιτρέψτε μου να υπογραμμίσω ότι αυτό το σενάριο είναι εντελώς υποθετικό επειδή είναι εξαιρετικά απίθανο ότι η Γερμανία θα είχε την άδεια ν’ αφήσει το ευρώ και να το αφήσει κατά τρόπο φιλικό. Η έξοδος της Γερμανίας θα ήταν αποσταθεροποιητική χρηματοπιστωτικά, οικονομικά και προ πάντων πολιτικά. Η κατάρρευση της ενιαίας αγοράς θα ήταν δύσκολο ν’ αποφευχθεί. Ο σκοπός αυτού του πειράματος σκέψης είναι να πειστεί η Γερμανία ν’ αλλάξει τις τακτικές της χωρίς να περάσει από την πραγματική εμπειρία που οι τρέχουσες πολιτικές της θα μπορούσαν να την οδηγήσουν.

Ποια θα ήταν η σωστή πολιτική για ν’ ακολουθήσει η Γερμανία; Δεν μπορεί να αναμένεται ν’ αναλαμβάνει την κάλυψη των ελλειμμάτων άλλων χωρών επ’ αόριστο. Έτσι κάποιο σφίξιμο δημοσιονομικής πολιτικής είναι αναπόφευκτο. Αλλά κάποιος τρόπος πρέπει να βρεθεί για να επιτρέψει στις χώρες που έχουν κρίση ώστε ν’ αναπτυχθούν και να βγουν από τις δυσκολίες τους. Οι ενδιαφερόμενες χώρες πρέπει ν’ αναλάβουν το μεγαλύτερο μέρος της άρσης βαρών με την εισαγωγή δομικών μεταρρυθμίσεων, αλλά όντως χρειάζονται κάποια εξωτερική βοήθεια που θα τους επιτρέψει να τονώσουν τις οικονομίες τους. Με την περικοπή του δημοσιονομικού ελλείμματός τους και αντιτιθέμενη σε μια αύξηση στους μισθούς ώστε να αντισταθμιστεί η πτώση της αγοραστικής δύναμης του ευρώ, η Γερμανία καθιστά πραγματικά δυσκολότερο για τις άλλες χώρες να επανακτήσουν ανταγωνιστικότητα.

Μιλώντας γενικώς, αυτός είναι ο χρόνος να τεθούν αδρανείς πόροι σε ενεργοποίηση με την επένδυση στην εκπαίδευση και την υποδομή. Για παράδειγμα, η Ευρώπη χρειάζεται ένα καλύτερο σύστημα αγωγών υγραερίου και η σύνδεση μεταξύ της Ισπανίας και Γαλλίας είναι ένας ανασχετικός παράγων. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων οφείλει να είναι σε θέση να βρει άλλες ευκαιρίες επένδυσης επίσης.

Προτού μπορέσουν να συζητηθούν οποιαδήποτε πραγματικά πολιτικά βήματα, δύο θεωρητικά σημεία πρέπει να θιχτούν. Το ένα είναι ότι το σφίξιμο της δημοσιονομικής πολιτικής μπορεί ν' αντισταθμιστεί με μια χαλάρωση της νομισματικής πολιτικής. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ θα μπορούσε ν’ αγοράσει άτοκα κρατικά ομόλογα απευθείας από τις χώρες που δε μπορούν να δανειστούν από την αγορά με λογικά επιτόκια, μειώνοντας σημαντικά τις δαπάνες χρηματοδότησής τους κάτω από το σωφρονιστικό επιτόκιο που χρεώνεται από το γερμανικά εμπνευσμένο Ευρωπαϊκό Ταμείο Σταθεροποίησης. Αλλά αυτό δεν είναι δυνατό χωρίς αλλαγή καρδιάς από τη Γερμανία.

Το άλλο θεωρητικό σημείο είναι ότι η τρέχουσα κρίση είναι περισσότερο μια τραπεζική κρίση παρά μια δημοσιονομική. Το ηπειρωτικό Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα δεν έχει καθαριστεί κατάλληλα μετά από την κατάρρευση του 2008. Τα παθητικά προϊόντα δεν έχουν αναπροσαρμοστεί αλλά παρακρατούνται μέχρι την ωρίμανσή τους. Όταν οι αγορές άρχισαν ν’ αμφιβάλλουν την πιστωτική αξιοπιστία του κρατικού χρέους, ήταν πραγματικά η φερεγγυότητα του τραπεζικού συστήματος που αμφισβητήθηκε, επειδή οι τράπεζες φορτώθηκαν με τα ομόλογα των πιο αδύνατων χωρών και αυτά τώρα πωλούνται κάτω από την αξία τους.

Οι τράπεζες έχουν δυσκολίες στη λήψη βραχυπρόθεσμης χρηματοδότησης. Η διατραπεζική αγορά και η αγορά εμπορικών χρεογράφων έχουν στεγνώσει και οι τράπεζες έχουν στραφεί στην ΕΚΤ τόσο για βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση όσο και για την κατάθεση του πλεονάσματος μετρητών τους. Δεν είναι σε θέση ν’ αγοράσουν κρατικά ομόλογα. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που τα ασφάλιστρα κινδύνου στα κρατικά ομόλογα έχουν διευρυνθεί, ενεργοποιώντας ένα φαύλο κύκλο.

Η κρίση έχει καταλήξει τώρα στον καταναγκασμό των αρχών για ν’ αποκαλύψουν τ’ αποτελέσματά τους από τις δοκιμές πίεσης (stress tests). Δε μπορούμε να κρίνουμε πόσο σοβαρή είναι η κατάσταση είναι έως ότου δημοσιευθούν τ’ αποτελέσματα – στην πραγματικότητα, δεν θα είμαστε σε θέση να κρίνουμε ακόμα και τότε, επειδή η έκθεση θα αφορά μόνο στις είκοσι πέντε μεγαλύτερες τράπεζες, ενώ τα μεγαλύτερα προβλήματα είναι στις μικρότερες τράπεζες, ειδικότερα στην Cajas στην Ισπανία και τη Landesbanken στη Γερμανία.

Είναι σαφές εντούτοις ότι οι τράπεζες πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν σε υποχρεωτική βάση. Είναι υπερδανεισμένες. Αυτός οφείλει να είναι ο πρώτος στόχος του Ευρωπαϊκού Ταμείου Σταθεροποίησης. Αυτό θα βοηθήσει αρκετά να καθαριστεί η ατμόσφαιρα. Είναι εμφανές, για παράδειγμα, ότι η Ισπανία δεν έχει καμία δημοσιονομική κρίση. Οι πρόσφατες κινήσεις της αγοράς δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Ο ρόλος της Γερμανίας μπορεί επίσης να ιδωθεί από πολύ διαφορετικό πρίσμα εάν γίνει ο μεγαλύτερος χρήστης του Ταμείου Σταθεροποίησης παρά ο συνεισφέρων.

Είναι αδύνατο να γίνω πιο ακριβής προς το παρόν, αλλά υπάρχουν λόγοι για αισιοδοξία. Όταν η κατάσταση φερεγγυότητας των τραπεζών ξεκαθαριστεί και έχουν κατάλληλα αναχρηματοδοτηθεί, θα είναι δυνατό να επινοηθεί μια στρατηγική ανάπτυξης για την Ευρώπη. Και όταν η ευρωπαϊκή οικονομία έχει επανακτήσει την ισορροπία της ο χρόνος θα είναι ώριμος για να διορθώσει τις δομικές ανεπάρκειες του ευρώ. Μην κάνετε κανένα λάθος περί αυτού · το γεγονός ότι τα κριτήρια του Μάαστριχτ παραβιάστηκαν τόσο μαζικά δείχνει ότι το ευρώ έχει όντως ανεπάρκειες που πρέπει να διορθωθούν.

Αυτό που απαιτείται είναι ένας λεπτός, διφασικός ελιγμός, παρόμοιος με αυτόν που ανέλαβαν οι αρχές μετά από την αποτυχία της Lehman Brothers. Πρώτα βοηθήστε την Ευρώπη ν’ αναπτυχθεί και να βγει από τις δυσκολίες της, και κατόπιν αναθεωρήστε και ενισχύστε τη δομή του ευρώ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη Γερμανική ηγεσία. Ελπίζω ότι η Γερμανία για άλλη μια φορά θ’ ανταποκριθεί στις ευθύνες που συνάδουν με μια ηγετική θέση. Σε τελευταία ανάλυση, αυτό είχε κάνει μέχρι τώρα.

Σας ευχαριστώ.»

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

Λοβέρδο, να βράσω το ασφαλιστικό σου!

Ώδινε Λοβέρδος και έτεκεν τέρας! Στραβά μυαλά στραβά αρμενίζουν, στραβά νομοθετούν και στραβά στην ξέρα μας πετούν.
Να βράσω το ασφαλιστικό σας, και ιδιαίτερα το άρθρο για τη συνταξιοδότηση άγαμων θυγατέρων!

Αντί να καταργήσουν εντελώς, εδώ και τώρα, ΜΑΧΑΙΡΙ, τον κατάπτυστο, άδικο και αντιδημοκρατικό αυτό νόμο, απλά τον τροποποίησαν ώστε να συνεχίζεται η λούφα και παραλλαγή των στείρων θυγατέρων που τεμπελιάζουν και καλοπερνάνε εις βάρος των έντιμων Ελλήνων φορολογούμενων. Μήπως η αγαμία θυγατέρας δημόσιου υπάλληλου είναι ένα είδος αναπηρίας που πρέπει να υποστηριχτεί από την πολιτεία;

Δεν το χωράει ο κοινός νους να συνταξιοδοτείται κάποια γυναίκα που έμεινε, από επιλογή ή ανικανότητα, ανύπανδρη, επειδή ο πατέρας της ήταν δημόσιος υπάλληλος και πέθανε πρόωρα ή ακόμη και πλήρης ημερών! Το να συνταξιοδοτηθεί ανήλικη θυγατέρα ή σπουδάζουσα μέχρις αποπεράτωσης των σπουδών της, με όριο ηλικίας έστω τα 25, έχει μια λογική. Κατόπιν οφείλει να πάει να βγάλει μεροκάματο και να πληρώσει τα δικά της ασφάλιστρα. Η συνέχιση της συνταξιοδότησης μετά τις σπουδές της συνιστά κατάφωρη αδικία και εμπαιγμό των φορολογουμένων, ου μην αλλά και της ίδιας της κοινής λογικής.

Γιατί συνταξιοδοτείται η άγαμη θυγατέρα; Μπορεί κανείς να μου εξηγήσει και να με πείσει; Για επιβράβευση της αγαμίας και της ατεκνίας της; Για επιβράβευση της τεμπελιάς της και της άρνησής της να δουλέψει και να κερδίσει το ψωμί της με τον ιδρώτα της. Ή μήπως συνταξιοδοτείται επειδή ο καημένος ο πατέρας της πέθανε και δεν πρόλαβε να χαρεί τη σύνταξη που δικαιούνταν και να καταναλώσει τα ασφάλιστρα που είχε πληρώσει; Μα αν η συνταξιοδότηση των άγαμων θυγατέρων στηρίζεται σε αυτή τη λογική τότε ο κάθε ασφαλισμένος πρέπει να κάνει διαθήκη σε ποιον θα αφήνει τη σύνταξή του αν δεν προλάβει ο ίδιος να τη χαρεί μέχρι τα... 100 του χρόνια! Έτσι δεν είναι νομοθέτες της συμφοράς;

Και κάτι άλλο: Όταν αναρτάτε νομοσχέδια για διαβούλευση φροντίστε να είναι ολοκληρωμένα. Ποιος κοινός θνητός γνωρίζει τις παραγράφους παλιότερων νομοσχεδίων που τροποποιείτε; Δεν μπορείτε επιτέλους να κάνετε ένα νομοσχέδιο αυτοτελές, χωρίς τροποποιήσεις επί τροποποιηθέντων, χωρίς παραπομπές επί παραπομπών που παραπέμπουν στα παραπεμφθέντα του μακρινού παρελθόντος, ώστε κάποιος που το διαβάζει να έχει πλήρη εικόνα για να μπορέσει να κρίνει; Θα μου πεις οι νομοθετούντες ηδονίζονται μέσα σε δαιδαλώδη νομοσχέδια με υποπαραγράφους, ασάφειες, παράθυρα και παραθυράκια. Στραβά μυαλά στραβά αρμενίζουν με κουτοπονηριές.

Και μια που το ταμείο μου (ΤΣΜΕΔΕ) είναι το πιο εύρωστο, με 3,5 δις ευρώ αποθεματικά και λόγο εργαζομένων προς συνταξιούχους 7:1, τις δύο συντάξεις που μου υφαρπάξατε πότε θα μου τις επιστρέψετε, νομοθέτες της συμφοράς; Ή μήπως τις χρειάζεστε για να επιδοτείτε τις άγαμες θυγατέρες; Ξέρετε πόσες άγαμες θυγατέρες δεν έχουν ψωμί να φάνε και δεν σας καίγεται καρφί επειδή δεν είχαν πατέρα ρουσφετολογικά διορισμένο στο Δημόσιο; Και ποιος σας είπε, ρε χαραμοφάηδες, ότι το Δημόσιο είναι αμπέλι σας για να το τρυγάτε και να διαθέτετε το μούστο όπως σας γουστάρει;

Διαβάστε στη συνέχεια το γελοίο Άρθρο 14 του ασφαλιστικού, και αναρωτηθείτε στο λίκνο της φοροδιαφυγής ποια συνταξιοδοτούμενη άγαμη θυγατέρα θα δηλώσει τέτοιο εισόδημα ώστε να της κόψουν τη σύνταξη; Σιγά μη δηλώσει τα ακριβή ενοίκια από ακίνητα που παίρνει! Γνωρίζω 70χρονη άγαμη θυγατέρα θανόντος δημοσίου υπαλλήλου με τεράστια εισοδήματα από ακίνητα η οποία τα τελευταία 40 χρόνια εισπράττει σύνταξη γύρω στις 2.500 €, κι έχει γυρίσει όλο τον κόσμο με πανάκριβες κρουαζιέρες, εις υγείαν ημών των κορόιδων. Τριάντα κρουαζιέρες έχει κάνει μέχρι τώρα, και δεν μένει φυσικά σε εσωτερική καμπίνα, αλλά σε σουίτα!

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί βούλιαξαν τα Ασφαλιστικά Ταμεία... Δεν ξεχνάμε βέβαια και το τζογάρισμα των αποθεματικών τους στο Χρηματιστήριο και στα δομημένα ομόλογα. Όλοι οι εμπλεκόμενοι συνέβαλαν το κατά δύναμη για να τα ρημάξουν, πάντα δημοκρατικά, εννοείται...

Όσο για τις μανούλες με ανήλικα παιδιά, δεκαοχτώ ετών παρά κάτι μήνες, που θ' αναγκαστούν να δουλεύουν περισσότερα χρόνια, συγνώμη αλλά δεν θα κλάψω. Αρκετά κλαίνε γι' αυτές οι λαϊκιστές των ΜΜΕ. Πάντως η Μιλένα Αποστολάκη πρόλαβε και πήρε την παχυλή σύνταξή της όπως διάβασα εδώ.

Άρθρο 14
Συνταξιοδότηση θυγατέρων
1. α. Οι διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 5 του π.δ. 169/2007 (Α΄ 2109) αντικαθίστανται ως εξής:
«4. Οι θυγατέρες και άπορες άγαμες αδελφές, αποκτούν δικαίωμα σύνταξης με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που αποκτούν το δικαίωμα αυτό και τα αγόρια».
β. Οι διατάξεις της παραγράφου 5 του άρθρου 31 του π.δ. 169/2007, αντικαθίστανται ως εξής:
«5. Οι θυγατέρες και άπορες άγαμες αδελφές, αποκτούν δικαίωμα σύνταξης με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις που αποκτούν το δικαίωμα αυτό και τα αγόρια».
γ. Οι διατάξεις της προηγούμενης περίπτωσης έχουν ανάλογη εφαρμογή και για όσα από τα πρόσωπα που αναφέρονται σ΄ αυτές υπάγονται στις διατάξεις του π.δ.167/2007 (Α΄ 208) και του π.δ. 168/2007 (Α΄ 209).
δ. Οι διατάξεις της περίπτωσης γ΄ της παραγράφου 1 των άρθρων 5 και 31 του π.δ. 169/2007 (Α΄ 210), της περίπτωσης γ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 2 του π.δ. 167/2007 (Α΄ 208) καθώς και της περίπτωσης γ΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 35 του π.δ. 168/2007 (Α΄ 209), καταργούνται και οι ακολουθούσες περιπτώσεις αναριθμούνται αναλόγως.
Οι διατάξεις της παραγράφου αυτής δεν έχουν εφαρμογή για τα αναφερόμενα σ’ αυτές πρόσωπα, των οποίων το δικαίωμα γεννήθηκε πριν την ημερομηνία δημοσίευσης του νόμου αυτού.

2. α. Οι διατάξεις της παραγράφου 5 του άρθρου 5 του π.δ. 169/2007 (Α΄ 210), αντικαθίστανται ως εξής:
«Στις άγαμες ή διαζευγμένες θυγατέρες, εκτός από τις ανίκανες με ποσοστό 67% και άνω, μετά την ενηλικίωσή τους ή το τέλος των σπουδών τους η σύνταξή τους καταβάλλεται ολόκληρη μεν αν το συνολικό, εκτός από την κύρια και επικουρική σύνταξη, μηνιαίο πραγματικό ακαθάριστο εισόδημά τους, όπως αυτό προκύπτει από τη φορολογική τους δήλωση του προηγούμενου οικονομικού έτους, δεν υπερβαίνει το 30πλάσιο του ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη, όπως αυτό ισχύει κατά το έτος που αποκτήθηκαν τα εισοδήματα, περιορίζεται δε κατά το ένα τρίτο (1/3) του ποσού της, αν το εισόδημα αυτό υπερβαίνει το 30πλάσιο όχι όμως και το 40πλάσιο, κατά το ένα δεύτερο (1/2) αυτής εφόσον υπερβαίνει το 40πλάσιο, όχι όμως και το 60πλάσιο και κατά τα τρία τέταρτα (3/4) αυτής εφόσον υπερβαίνει το 60πλάσιο όχι όμως και το 70πλάσιο, μετά την υπέρβαση του οποίου η καταβολή της σύνταξης αναστέλλεται».
β. Οι διατάξεις της παραγράφου 6 του άρθρου 31 του π.δ. 169/2007 (Α΄ 210) αντικαθίστανται ως εξής:
«Στις άγαμες ή διαζευγμένες θυγατέρες, εκτός από τις ανίκανες με ποσοστό 67% και άνω, μετά την ενηλικίωσή τους ή το τέλος των σπουδών τους η σύνταξή τους καταβάλλεται ολόκληρη μεν αν το συνολικό, εκτός από την κύρια και επικουρική σύνταξη, μηνιαίο πραγματικό ακαθάριστο εισόδημά τους, όπως αυτό προκύπτει από τη φορολογική τους δήλωση του προηγούμενου οικονομικού έτους, δεν υπερβαίνει το 30πλάσιο του ημερομισθίου ανειδίκευτου εργάτη, όπως αυτό ισχύει κατά το έτος που αποκτήθηκαν τα εισοδήματα, περιορίζεται δε κατά το ένα τρίτο (1/3) του ποσού της, αν το εισόδημα αυτό υπερβαίνει το 30πλάσιο όχι όμως και το 40πλάσιο, κατά το ένα δεύτερο (1/2) αυτής εφόσον υπερβαίνει το 40πλάσιο, όχι όμως και το 60πλάσιο και κατά τα τρία τέταρτα (3/4) αυτής εφόσον υπερβαίνει το 60πλάσιο όχι όμως και το 70πλάσιο, μετά την υπέρβαση του οποίου η καταβολή της σύνταξης αναστέλλεται.»

γ. Οι διατάξεις της παραγράφου αυτής έχουν ανάλογη εφαρμογή και για τα αναφερόμενα σ’ αυτές πρόσωπα που συνταξιοδοτούνται με βάση τις οικείες διατάξεις του π.δ.167/2007(Α΄208) και του π.δ. 168/2007 (Α´ 09), κατά περίπτωση.

3. Οι διατάξεις του άρθρου αυτού έχουν ανάλογη εφαρμογή και για όσα από τα αναφερόμενα σ’ αυτές πρόσωπα υπάγονται στο συνταξιοδοτικό καθεστώς των Ασφαλιστικών Φορέων αρμοδιότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης καθώς και του Ν.Α.Τ. Εξακολουθεί να ισχύει κάθε πρόβλεψη για διακοπή σύνταξης και επαναχορήγησή της στο 65ο έτος. Κάθε αντίθετη διάταξη καταστατική ή γενική καταργείται.

Δείτε ολόκληρο το αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο εδώ, κι αν βγάλετε άκρη ή έστω μέση στο λαβύρινθο των τροποποιήσεων και παραπομπών, να με ενημερώσετε. Ούτε οι ίδιοι οι νομοθετούντες δεν ξέρουν τι έγραψαν εκεί μέσα.

Στραβά μυαλά, στραβά αρμενίζουν και τη χώρα μας στο χάος βυθίζουν...
Κατά τ' άλλα ο Λοβέρδος ανησυχεί που οι Έλληνες συνταξιούχοι δεν πεθαίνουν νωρίς!



Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

Οι οβιδιακές μεταμορφώσεις του ΛΑΟΣ!

Ως γνωστόν, το κόμμα του Γ. Καρατζαφέρη, όπως και η κυρία Μπακογιάννη, ψήφισαν «ΝΑΙ» στο διαβόητο "μνημόνιο", τη θηλιά που μας έβαλε στο λαιμό η Τρόικα, για το καλό μας, για τη σωτηρία της πατρίδας μας – δηλαδή των πιστωτών μας. Πολλά έχω γράψει περί αυτού και δεν θα τα επαναλάβω, διότι άλλος είναι ο στόχος τούτου του άρθρου, όπως είδατε στον τίτλο. Η δικαιολογία της κυβέρνησης και των «εξαπτέρυγων» για το δέσιμο της θηλιάς στο λαιμό μας ήταν πως δεν υπήρχε άλλη επιλογή, δεν υπήρχε εναλλακτική λύση παρά μόνο η πτώχευση, η χρεοκοπία, η έξοδος από το ευρώ, το χάος και η κοινωνική εξαθλίωση.

Να σημειώσουμε ότι ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ, Γιώργος Καρατζαφέρης είχε χαρακτηρίσει ως «εξαιρετικά πικρό δώρο» την ημέρα της ονομαστικής του εορτής, το αίτημα για την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης της οικονομίας μας από τον πρωθυπουργό. «"Ο πρωθυπουργός, από το ακριτικό Καστελόριζο, ομολόγησε την ήττα της Ελλάδας αλλά και τη δική του στη μάχη με την οικονομική κρίση", δήλωσε ο κ. Καρατζαφέρης και πρόσθεσε ότι "οι εξαλότητες σε λόγια ή πράξεις θα ζημιώσουν τώρα περισσότερο τον τόπο".» (πηγή)

Όλως παραδόξως, δύο εβδομάδες μετά από αυτή τη δήλωση, και για τη σωτηρία της πατρίδας, οι εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ άστραψαν και βρόντηξαν στη Βουλή στις 6 Μαΐου 2010 υπέρ της ψήφισης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Οικονομικών: «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Αξίζει να θυμηθούμε τι έλεγε τότε το ΛΑΟΣ στη Συνεδρίαση της Βουλής στις 6-5-2010.

Γιώργος Καρατζαφέρης, Πρόεδρος του ΛΑΟΣ:

«Τι ζητάμε σήμερα; Τι ψηφίζουμε; Να καταλάβουμε. Ψηφίζουμε εάν θα έχει μισθό την 1η του μηνός ο Έλληνας δημόσιος υπάλληλος, εάν θα πληρωθούν οι συντάξεις. Εάν ο οποιοσδήποτε με επιχειρήματα μου πει ότι θα βρούμε λεφτά, χωρίς αυτήν την είσοδο, την εισπήδηση στη χώρα μας του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, εγώ αμέσως θα προστρέξω στην άποψη αυτή. Ένας να μου πει. Πρέπει να βρούμε 10.000.000.000 ευρώ σε μία εβδομάδα. Έχει κανείς να μου πει από πού; Να μου πει συγκεκριμένα πράγματα, όχι λόγια. (….)

Ερωτώ, λοιπόν, τη Βουλή και να μου πει: Εάν δεν πάμε, θα πληρωθούν οι μισθοί; Εάν δεν πάμε, θα υπάρχουν συντάξεις; Εδώ το είπε ο κ. Λοβέρδος -ο οποίος απουσιάζει- ότι τον Ιούνιο δεν θα πληρωθούν πολλές συντάξεις. Συμφωνούμε σε αυτό; Συμφωνούμε ότι δεν πρέπει να πληρωθούν οι συντάξεις ή ότι δεν μπορούμε; Αυτό είναι το θέμα. Δεν είναι το θέμα ξαφνικά να στηρίξουμε τον Παπανδρέου. Δηλαδή, εάν ήταν ο Καραμανλής ή ο Σαμαράς, θα έμπαινε ανάποδα το θέμα; Θα παρακαλάγαμε το ΠΑΣΟΚ "κοίταξε, ψήφισε"; Αυτό συνέβαινε, βέβαια, όπως σήμερα συμβαίνει με αυτούς, γιατί είστε τόσο όμοιοι στην αντίληψη!

Εδώ, λοιπόν, είναι η ώρα της ευθύνης. Τι πρέπει να κάνουμε; Ακούστε, κυρία Υπουργέ, μια και λείπει ο Πρωθυπουργός και δεν θα μπορεί να το ακούσει ο ίδιος. Ξέρετε εμείς πώς προσερχόμεθα προς το «ΝΑΙ»; Όπως η κ. Μυλωνά και η κ. Παναγοπούλου πήγαιναν τα λύτρα στους απαγωγείς. Δεν τα πήγαιναν με χαρά, πήγαιναν να ελευθερώσουν τους άνδρες τους. Έτσι και εγώ, αυτήν τη στιγμή αυτό προσπαθώ να κάνω. Έχετε όμηρο την πατρίδα, την οικογένειά μας και καλούμεθα να πληρώσουμε λύτρα για να τους σώσουμε. Αυτό είναι. Κάποιοι ρισκάρουν να μην πληρώσουν τα λύτρα.

Μπορεί να εκτελεσθεί, όμως, η πατρίδα. Περί αυτού πρόκειται και δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να γίνονται αυτά τα παιχνίδια. Σαφέστατα όλοι είμαστε υποψιασμένοι και πονηρεμένοι ότι δεν είναι αυτά και μόνο αυτά, ότι κρύβονται ρυθμίσεις με τα προεδρικά διατάγματα. Ποιος είπε όχι; Εδώ σας λέμε αυτά και χειρότερα. Πείτε μου, τι θα κάνουμε σε μια εβδομάδα; (…)

Αυτή είναι η εικόνα της πατρίδος. Μια πατρίδα, η οποία δεν υπάρχει, γιατί εσείς προηγηθήκατε για να τη φέρετε σ’ αυτήν την κατάσταση. Έχετε ευθύνες και εμείς δεν παίρνουμε μεγαλύτερη ευθύνη να αφήσουμε την πατρίδα ακάλυπτη. Δεν ξέρουμε εμείς ότι υπάρχει πολιτικό κόστος; Δεν ξέρουμε εμείς όταν μας φωνάζουν οι άνθρωποι ότι εμείς ψηφίσαμε για να τους κοπεί ο μισθός και η σύνταξη; Δεν το ξέρουμε; Θα πρέπει να εξηγούμε στον καθένα που θα συναντάμε ότι υπήρχε κίνδυνος να τα χάσεις όλα, γι’ αυτό περιορίσου σ’ αυτό που σου δίνουν; Μπορείτε να εξασφαλίσετε τη ζωή των Ελλήνων; Ποιος μπορεί μέσα στην Αίθουσα να εξασφαλίσει την ευζωία, το οποιοδήποτε –να το πω βαρβαριστί- well being είχαμε πετύχει; Κανένας.

Έτσι, λοιπόν, έχουμε να διαλέξουμε μεταξύ του θανάτου, της εκτέλεσης, και του κόμματος. Εμείς θα προτιμήσουμε αυτό: Να υπάρχει μία ελπίδα. (…)
Εμείς, λοιπόν, πράγματι με μεγάλο βάρος, με μεγάλο πόνο πηγαίνουμε σε μια αναγκαστική εκχώρηση του "ΝΑΙ".
Αλλά θα είμαστε εκεί και θα σας περιμένουμε να δούμε ποια διαχείριση θα κάνετε, για να φωνάξουμε το "ΟΧΙ".»



Μάκης Βορίδης, εισηγητής του ΛΑΟΣ:

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, βρισκόμαστε απέναντι σε πραγματικότητες, όχι ευχάριστες, αλλά είναι προφανές ότι η πολιτική ηγεσία –και η ηγεσία βρίσκεται μέσα σ’ αυτήν την Αίθουσα- οφείλει να αντιμετωπίζει και δυσάρεστες πραγματικότητες.

Πραγματικότητα πρώτη. Η Ελλάδα πρέπει να καταβάλει μέσα στις επόμενες ημέρες 11.000.000.000 και ταυτόχρονα πρέπει να βρει τα χρήματα μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, για να αναχρηματοδοτήσει ένα τεράστιο δημόσιο χρέος. Είναι μια πραγματικότητα που δεν επιδέχεται ερμηνείες, δεν επιδέχεται αμφισβητήσεων.

Πραγματικότητα δεύτερη. Η Ελλάδα πλέον δεν έχει πρόσβαση στις χρηματαγορές. Το γιατί συνέβη αυτό, θα το αναφέρω παρακάτω, πλην όμως αυτή είναι μια δεύτερη πραγματικότητα.
Πραγματικότητα τρίτη. Εάν δεν καταβληθούν τα ποσά αυτά τη χρονική στιγμή που πρέπει να καταβληθούν, η χώρα θα κηρυχθεί σε κατάσταση αρνήσεως πληρωμών και από την επόμενη μέρα το πρωί δεν θα μπορεί να χρηματοδοτήσει καμία από τις ανάγκες της. Αυτό οφείλει να το ακούσει καθαρά ο ελληνικός λαός, για να ξέρει για τι πράγμα συζητάμε. Πραγματικότητα τρίτη, λοιπόν, είναι ότι εάν μέσα σε δέκα ημέρες τα χρήματα αυτά δεν βρεθούν, τότε δεν θα πληρώνονται καθόλου οι μισθοί και οι συντάξεις, τότε θα καταρρεύσει το τραπεζικό σύστημα, τότε θα έχει δεσμευθεί το σύνολο των τραπεζικών καταθέσεων. Αυτό, όχι κάποτε, αλλά μέσα στο επόμενο δεκαήμερο και είναι πραγματικότητα, επίσης, μη επιδεχόμενη αμφισβητήσεως.

Πραγματικότητα τέταρτη. Μία δυνατότητα δανεισμού εμφανίζεται, καμία άλλη. Κανείς δεν έχει έρθει με μια συγκεκριμένη πρόταση για δανεισμό από οποιαδήποτε διαφορετική πλευρά. Μόνο η συγκεκριμένη.

Πραγματικότητα πέμπτη. Αυτός ο δανεισμός είναι συνδεδεμένος με συγκεκριμένους όρους που είναι επαχθείς. Επίσης, αυτό είναι μια αλήθεια. Είναι επαχθείς στο πλαίσιο δημοσιονομικών προσαρμογών, στο πλαίσιο αναπτυξιακών πολιτικών, στο πλαίσιο μιας οικονομικής πειθαρχίας που επιβάλλεται στην κοινωνία.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και υπάρχει ένα απλό ερώτημα που θέτει το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου: Ναι ή όχι; Τα παίρνουμε τα λεφτά ή δεν τα παίρνουμε τα λεφτά; Τόσο απλά!
(…)
Τελειώνω, κύριε Πρόεδρε, λέγοντας το εξής. Οι γονείς μου είναι συνταξιούχοι του ΤΕΒΕ, και η μητέρα μου και ο πατέρας μου. Γυρνώντας στο σπίτι θα με ρωτήσουν: "Τι ψήφισες; Ψήφισες να μειωθεί η σύνταξή μας; Τα 800 και τα 650 ευρώ μας; Αυτό ψηφίζεις;" Έχω μία απάντηση, που δινόταν ιστορικά:
«Μητρός τε και πατρός τε απάντων των προγόνων τιμιότερον και αγιότερον εστίν η πατρίς.
Ευχαριστώ πολύ.».

Αστέριος Ροντούλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ:

«Εδώ, αγαπητοί συνάδελφοι, που φτάσαμε, τα ερωτήματα είναι ξεκάθαρα και είναι δύο: πρώτο ερώτημα, θα αφήσουμε τον ελληνικό λαό να πεινάσει - ξεκάθαρα πράγματα - ή θα προστατεύσουμε το εισόδημα του ελληνικού λαού;

Για να έχει χρήματα, κύριε Παφίλη, ο αγρότης, ο κτηνοτρόφος, ο οικοδόμος, ο φοιτητής για να πάει να σπουδάσει, θα πρέπει από πίσω να υπάρχει ένα μίνιμουμ εισοδήματος. Ο πατέρας πρέπει να έχει το μισθό του, για να πάει ο φοιτητής να παρακολουθήσει τα μαθήματά του στο πανεπιστήμιο. Ο συνταξιούχος πρέπει να έχει τη σύνταξή του, για να πάει να αγοράσει από τον αγρότη τα αγροτικά προϊόντα. Αυτή είναι η ευθύνη. Όταν δεν υπάρχει αυτό το μίνιμουμ, τότε λοιπόν μη ζητάτε.

Ενδιαφέρεστε για τον οικοδόμο δήθεν. Μα, όταν εγώ δεν έχω να πληρώσω το μεροκάματο του οικοδόμου, τι θα φάει ο οικοδόμος, κύριε Παφίλη; Πέτρες θα φάει; Να τα πείτε αυτά στον κόσμο, να ξέρουν.

Και το δεύτερο ερώτημα είναι το εξής: θα κρυφτούμε πίσω από μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ – και τελειώνω, κύριε Πρόεδρε – των 160 ψήφων; Θα κρυφτούμε από πίσω; Όχι.

Ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός τουλάχιστον δεν θα κρυφτεί πίσω και δεν θα κρύβεται πίσω από καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Εμείς θα βγούμε μπροστά ως δύναμη πατριωτικής ευθύνης, προκειμένου να δώσουμε τον αγώνα της υπευθυνότητας, τον αγώνα για την Ελλάδα, τον αγώνα για τον εργαζόμενο, για τη νεολαία, για τον αγρότη.

Γιατί εμείς εδώ δίνουμε το δικό μας αγώνα, τον αγώνα της υπευθυνότητας. Η νεολαία και οι εργαζόμενοι δίνουν – και καλά κάνουν – το δικό τους αγώνα έξω. Αλλά εμείς δεν είμαστε άμοιροι των ευθυνών που θα προκύψουν από εδώ και πέρα για την πορεία της χώρας. Αυτή τη στιγμή κρίνεται το μέλλον του Ελληνισμού, το μέλλον της νέας γενιάς των Ελλήνων. Πρέπει να δώσουμε "παρών" ευθύνης. Και αυτό κάνουμε.
Ευχαριστώ πολύ.»

Ας πάμε τώρα στη συνεδρίαση της Βουλής στις 22-6-2010 για να δούμε τη μετάλλαξη του ΛΑΟΣ:

Γιώργος Καρατζαφέρης:

«Πράγματι είναι τραγική η περίοδος, κύριε Υπουργέ, και σε αυτή την τραγική περίοδο μας λείπει αυτός που πέθανε πριν από 14 χρόνια, σαν εχθές. Γιατί αν ήταν στη θέση σας, αλλιώς θα ενεργούσε και αλλιώς θα ενεργούσε και το επιτελείο του, μεταξύ αυτών και ο κύριος Παπούλιας, ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Αλλιώς θα ενεργούσε απ’ ό,τι ενεργείτε εσείς, γιατί τότε υπήρχε ψυχή, υπήρχε καρδιά και υπήρχε "ΟΧΙ", το οποίο, δυστυχώς σήμερα, δεν εκπέμπει η δικιά σας κυβέρνηση.»

Με άλλα λόγια, ο Γ. Καρατζαφέρης, λαϊκίζοντας υπέρ του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο εν ζωή αποστρεφόταν όπως ο διάολος το λιβάνι, παραδέχεται πως μη έχοντας τη δύναμη να πει "ΟΧΙ" στο ΔΝΤ δεν είχε ούτε ο ίδιος ψυχή!

Στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής, ο Γ. Καρατζαφέρης είπε μεταξύ άλλων και τα ακόλουθα:

«Τι ακούει ο πολίτης, ο καθημερινός πολίτης; Ακούει ότι λόγω οικονομικής δυσπραγίας θα σου πάρουμε αυτά, θα σου κόψουμε τη σύνταξη, θα σου κάνουμε εκείνα και την ίδια στιγμή ακούει σκάνδαλα, σκάνδαλα, σκάνδαλα. (…)

Και είχατε το προνόμιο σε όλη την Ευρώπη να είστε η μοναδική χώρα με μονοκομματικές κυβερνήσεις με άνετες πλειοψηφίες. Και τι προσφέρατε στον τόπο; Χάος, ευτελισμό, ένα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο το οποίο ελέγχει πλήρως τη ζωή μας. Και τώρα τελευταία έρχεστε εσείς του ΠΑ.ΣΟ.Κ. – και το χρεώνω σε απειρία της Κυβέρνησης – να προσφέρετε στην Τρόικα περισσότερα απ’ ό,τι ζητάει. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια, κύριε Υπουργέ. Και ξέρετε την εκτίμηση που έχω στις δικές σας διαδρομές. Προσφέρεστε. Δεν έρχεται η Τρόικα να ζητάει περισσότερα και εσείς να δίνετε λιγότερα. Υπάρχει μια πλειοδοσία εξουσίας στην Τρόικα. Δεν μιλάμε για συγκεκριμένο αριθμό. Και αυτό είναι σαφές.

Και πρέπει να αναζητήσουμε όλοι να φύγουμε και να αποδράσουμε από εκεί που μας οδήγησε το οικονομικό έγκλημα της Νέας Δημοκρατίας αλλά και η δική σας απραξία οκτώ μηνών. Γιατί εμείς συνειδητά ψηφίσαμε τον Απρίλιο. Γιατί δεν είχαμε άλλη πρόσφορη λύση. Δεν υπήρχε τρόπος γιατί σπαταλήσατε τους 7-8 μήνες χωρίς να αναζητήσετε άλλο δρόμο. Και μεταξύ της πτώχευσης της χώρας και της υπάρξεως της χώρας εμείς ψηφίσαμε να υπάρχει η χώρα. Εφόσον τώρα υπάρχει η χώρα έχουμε μια υποχρέωση όλοι μας να βρούμε τρόπο απόδρασης.

Για να βρούμε τρόπο απόδρασης χρειάζονται λεφτά. Χρειάζονται χρήματα. Δηλαδή, πας και λες στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο: "έχουμε πάρει μέχρι σήμερα τόσα. Πάρτε τα. Ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα προχωρήσω μόνος μου".

Αντί αυτού έχετε επιλέξει το μονόδρομο της πλήρους υποταγής. Πλήρους υποταγής! Και μάλιστα επαναλαμβάνω, με μια πλειοδοσία σε σημείο που πλέον ευτελίζεται όχι μόνο η εθνική κυριαρχία μας -και βλέπετε τι συμβαίνει στη γειτονιά μας- αλλά η αξιοπιστία μας και η αξιοπρέπειά μας ως έθνος και ως πολίτες αυτής της χώρας.

Επομένως, η προσπάθεια όλων μας είναι πώς μπορούμε και αν μπορούμε να αποδράσουμε απ’ αυτή τη υποταγή. Υποταγή με προοπτική πολλών ετών. Πολλών ετών!

Και επαναλαμβάνω ότι εμείς το κάναμε με επίγνωση ότι αυτό είναι δυσάρεστο και γι’ αυτό είχα χρησιμοποιήσει το επιχείρημα ότι αισθάνομαι ότι η εκχώρηση της ψήφου μου είναι σαν την εκχώρηση των λύτρων που έκανε η κυρία Παναγοπούλου για να απελευθερώσει τον άντρα της.

Σήμερα πρέπει να βρούμε χρήματα. Κύριε Υπουργέ, πρέπει να σας πω ότι εγώ ψάχνω σε όλον τον κόσμο να βρω όλους εκείνους που μπορούν να χρηματοδοτήσουν. Και υπάρχουν δυνατότητες και θα σας υποδείξω. Και θα σας στείλω εγγράφως στην Κυβέρνησή σας να σας πω "αυτά βρήκα".
Και ενεμφανίσθη πράγματι λίγες ημέρες πριν έρθει εδώ στη Βουλή ένας ελληνικής καταγωγής, ο οποίος έφερνε πίσω του κάποια κεφάλαια. Δεν τον ακούσαμε, δεν τον δεχτήκαμε και το ερώτημα είναι, γιατί; Πρέπει λοιπόν, πάση θυσία να βρούμε τρόπο να βγάλουμε τη χώρα από εκεί που βρέθηκε.

Γιατί, κύριε Υπουργέ, δεν βλέπω προοπτική, δεν βλέπω τους κατάλληλους χειρισμούς. Και να το πω άλλη μία φορά: Μπήκαμε σε μία σκληρή αναμέτρηση, με τους πιο σκληρούς παίκτες -δηλαδή, σαν την Αργεντινή σήμερα, που θέλω να ελπίζω ότι θα την κερδίσουμε- και απέναντι παρατάσσουμε εμείς μία ομάδα παντελώς ανύπαρκτη, δεν θέλω να πω ανίκανη. Και αυτό το βλέπετε. Γνωρίζεστε μεταξύ σας. Δεν μπορεί να αξιοποιήσει μία ευκαιρία. Δεν έχει την πείρα της αντιμετωπίσεως κάποιων πραγμάτων.»

Αστέριος Ροντούλης, κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ:

«Τι λέει, λοιπόν, η "Αριστερή Πρωτοβουλία" του Κόμματός σας, του ΠΑΣΟΚ; Λέει: "Μας λείπουν οι αποφάσεις υπέρ των εργαζομένων και των συνταξιούχων, η πολιτική της κοινωνικής δικαιοσύνης, το αίσθημα σιγουριάς για το σήμερα και το αύριο. Μας λείπει στον καιρό του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου ο Ανδρέας της εθνικής υπερηφάνειας, ο ηγέτης μιας ανεξάρτητης Ελλάδος".

Αυτό και μόνο αποτελεί ένα ράπισμα για την πολιτική που ακολουθείτε τώρα, είτε στα εργασιακά, είτε στο ασφαλιστικό. Εμάς καθόλου δεν μας πέφτει λόγος για τις ενέργειες της "Αριστερής Πρωτοβουλίας" του ΠΑΣΟΚ, αλλά μας πέφτει λόγος υπό την έννοια ότι το ΠΑΣΟΚ -καλώς ή κακώς, πάντως με τη βούληση του ελληνικού λαού- είναι το Κόμμα που διαχειρίζεται μείζονα ζητήματα της Ελλάδας σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη ιστορική συγκυρία.
Άρα, όταν μέσα στο ίδιο σας το Κόμμα υπάρχουν τέτοιες φωνές, φαίνεται ότι υπάρχει ένα άλλο ΠΑΣΟΚ που θέλει άλλα πράγματα και αυτό θα πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπ’ όψιν και από εσάς και από τον ελληνικό λαό. (…)

Όχι, κύριε Υπουργέ. Να πληρώσουν αυτοί που πρέπει να πληρώσουν, να επιστρέψουν περιουσίες που δημιουργήθηκαν κατά παράνομο τρόπο πίσω, να πέσει ο πέλεκυς της Δικαιοσύνης εκεί που πρέπει να πέσει, σ’ αυτούς που πρέπει να πέσει, όσο ψηλά κι αν βρίσκονται και κυρίως, εσείς θα πρέπει να πάρετε μέτρα, τα οποία είναι σκληρά, αναγκαία, αλλά και δίκαια. Διότι είναι παραλογισμός να λέτε εσείς ο ίδιος ότι εξαναγκάζομαι να πάρω μέτρα σκληρά, αλλά ταυτόχρονα και άδικα. Άρα, αυτός ο παραλογισμός, αυτή η παρωδία πρέπει να τελειώνει.»

Συνεδρίαση Βουλής στις 25-6-2010:

Γιώργος Καρατζαφέρης: «Έρχομαι τώρα στην ουσία της ερωτήσεώς μου. Μαγαζιά κλείνουν, επιχειρήσεις βάζουν λουκέτο. Εξήντα πέντε χιλιάδες επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτα. Ένα στα πέντε μαγαζιά σε όλη την Ελλάδα έχουν ενοικιαστήριο. Κάποτε, σας θυμίζω, πάλι επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ άλλη μία φορά, ο αέρας για να ενοικιάσεις ένα μαγαζί έφθανε εκατό φορές το ενοίκιο. Υπήρχε κάποτε ζωή σε αυτόν τον τόπο. Τώρα, λοιπόν, το ένα μαγαζί μετά το άλλο κλείνει. Κοντεύει να γίνει νεκροταφείο η Σταδίου και άλλες κεντρικές αρτηρίες, που κάποτε ήταν γεμάτες μαγαζιά. Υπάρχει ένα πρόβλημα. Κάτι πρέπει να γίνει και κάτι πρέπει να κάνετε και μπορείτε να κάνετε κάποια πράγματα. (…)

Δεν καταλαβαίνετε ότι όταν μειώνετε μισθούς, μειώνετε συντάξεις και ταυτοχρόνως αυξάνετε τη φορολογία, μετά την επιβάρυνση του οικογενειακού προϋπολογισμού θα υπάρχει επιβάρυνση στην αγορά; Γιατί αυτός που δεν έχει μεγάλο μισθό, αυτός που πληρώνει μεγάλη φορολογία, δεν του περισσεύουν να πάει να αγοράσει ένα πουκάμισο. Αυτό θα φέρει, λοιπόν, κλείσιμο μαγαζιών και ως εκ τούτου, αύξηση ανεργίας περισσότερο από το 21% που είχε προβλεφθεί από το αρμόδιο Υπουργείο.

Μπαίνουμε, λοιπόν, σε ένα φαύλο κύκλο, γιατί ταυτοχρόνως ο πληθωρισμός σκαρφαλώνει στο 6% και αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, τι έχουμε: Λιγότερο μισθό, περισσότερη φορολογία, ακριβότερα προϊόντα. Αυτό σημαίνει, βεβαίως, κλείσιμο της αγοράς.(…)»

Κύριε Καρατζαφέρη, όταν ψηφίζατε το ΝΑΙ στο μνημόνιο του ΔΝΤ, με το πρόσχημα ότι σώζατε την πατρίδα, δεν είχατε αντιληφθεί ότι η περικοπή μισθών και συντάξεων, η αύξηση φόρου κατανάλωσης, η αύξηση του ΦΠΑ θα οδηγούσε νομοτελειακά στο θάνατο της αγοράς; Τώρα το καταλάβατε; Μήπως δεν γνωρίζατε τότε τι ακριβώς ψηφίζατε, δηλαδή δεν είχατε μελετήσει το μνημόνιο; Μήπως γνωρίζατε τι ψηφίζατε αλλά δεν είχατε τον κοινό νου για να προβλέψετε ότι τα οδυνηρά μέτρα λιτότητας θα οδηγούσαν σε ασφυξία της αγοράς και σε φαύλο κύκλο ύφεσης; Μήπως απλά εξυπηρετούσατε κάποιες συμφεροντολογικές κομματικές σκοπιμότητες, όπως το ενδεχόμενο συμμετοχής σας σε οικουμενική ή πολυκομματική κυβέρνηση, εάν αργότερα οι περιστάσεις επέβαλαν κάτι τέτοιο; Μήπως, τέλος, είχατε κι εσείς εντολές άνωθεν και έξωθεν; Διαλέγετε και παίρνετε.
Προφανώς όταν είδατε την κατακραυγή των οπαδών σας αναδιπλωθήκατε... Πού προτιμάτε, λοιπόν, να σας κατατάξω; Στους ανεύθυνους και επιπόλαιους ή στους καιροσκόπους; Μήπως και στις δύο κατηγορίες;

Σε κάθε περίπτωση, η αξιοπιστία σας από την άτακτη αυτή τακτική παλινδρομήσεων και μεταμορφώσεων έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα. Και έχει τρωθεί σε δύο μέτωπα: πρώτον απέναντι του λαού, τα συμφέροντα του οποίου λέτε ότι υπηρετείτε, και δεύτερον απέναντι της υπογραφής σας, δηλαδή του "ΝΑΙ" που ψηφίσατε στο μνημόνιο της Τρόικας για να σώσετε, όπως πιστεύατε, την πατρίδα. Τώρα που καταγγέλλετε αυτά που υπογράψατε δεν θέλετε, άραγε, να σώσετε την πατρίδα; Έτσι και παραβιάζονταν οι όροι του μνημονίου, δεν ανησυχείτε για τη δεύτερη και τις επόμενες δόσεις;

Κύριε Καρατζαφέρη, η κρίση ήταν ευκαιρία για να καταλάβουν οι ψηφοφόροι σας και το δικό σας ποιον, και θα είναι δύσκολο έως αδύνατο τώρα πια να επανορθώσετε τη ζημιά που κάνατε στον εαυτό σας και στο κόμμα σας, όσο κι αν φωνασκείτε εντός και εκτός της Βουλής...

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, παραιτήσου ΤΩΡΑ!

Εκφράζω την οδύνη και τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους συγγενείς και τους φίλους του τραγικού θύματος, του άτυχου 50χρονου Γιώργου Βασιλάκη, υπασπιστή του αποτυχημένου υπουργού ΠΡΟ.ΠΟ. Μακάρι να μπορούσα να προσφέρω κάτι περισσότερο στους πονεμένους... Εύχομαι ν' αντλήσουν από μέσα τους τη δύναμη που χρειάζεται για να σταθούν όρθιοι και ν' αντιμετωπίσουν την αναπάντεχη συμφορά που τους βρήκε με κουράγιο και στωικότητα.

Οργίζομαι, όμως, που αντί να υποβάλει αμέσως την παραίτησή του, ζητώντας έμπρακτα συγνώμη από την οικογένεια του δολοφονηθέντος συνεργάτη του, ο ανεκδιήγητος Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, κατ' επίφαση υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ, έκανε πάλι τη συνηθισμένη δήλωση-κασέτα, ότι θ' αγωνιστεί για να είναι ασφαλείς οι γειτονιές! Αυτό κι αν είναι ανέκδοτο!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

"Τουριστικές" ατραξιόν στην Ελλάδα

Κατά τη συζήτησή του με εκπροσώπους Ομογενειακών Μ.Μ.Ε. στη Νέα Υόρκη, στις 20-6-2010, ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου τόνισε ιδιαίτερα το πόσο ασφαλής και φιλόξενη είναι η Ελλάδα ως τουριστικός προορισμός. Δεν ανέφερε όμως τίποτα για το αν είναι αξιόπιστος και ανώδυνος προορισμός. Δείτε εδώ.

Ο ιπτάμενος Πρωθυπουργός είπε μεταξύ άλλων: «Η χώρα μας, όπως ξέρετε, είναι μια ασφαλής χώρα. Μπορεί να έχουν προβάλει μερικά γεγονότα, τα οποία μας στεναχώρησαν όλους, ιδιαίτερα ο θάνατος τριών ανθρώπων από μια βόμβα μολότοφ, όμως, αυτά δεν χαρακτηρίζουν την καθημερινή ζωή της χώρας μας, ούτε της Αθήνας.

Είμαστε μια ασφαλής χώρα και νομίζω ότι, δυστυχώς, δημιουργήθηκε μια αρνητική εικόνα για την Ελλάδα και την ασφάλειά της, ενώ είναι μία από τις ασφαλέστερες χώρες, θα έλεγα στον κόσμο, πόσο μάλλον τα νησιά μας, που είναι και φιλόξενα, και με πολλές δυνατότητες. Και εδώ, θα ήθελα να ευχαριστήσω την ομογένεια, που έχει κάνει μια σημαντική προσπάθεια για να ανατρέψει αυτό το κλίμα.

Και δυστυχώς, αυτές οι πρόσφατες εικόνες προκάλεσαν ακυρώσεις, ιδιαίτερα για την Αθήνα, από πολλούς χιλιάδες τουρίστες, οι οποίοι σκόπευαν να επισκεφτούν τη χώρα μας.»



Ωστόσο ο Γιώργος Παπανδρέου παρέλειψε να εξηγήσει το πώς φτάνει ο τουρίστας σ' αυτά τα φιλόξενα ελληνικά νησιά. Ίσως επειδή η οδύσσεια είναι γνωστή...

Τα ίδια περίπου είπε και στη συνέντευξη που έδωσε στο Bloomberg Radio, και στο δημοσιογράφο Tom Keene την ίδια μέρα. Δείτε εδώ.

Γιώργος Παπανδρέου: «Υλοποιούμε μεγάλες αλλαγές στον αγροτικό τομέα και ανασυγκροτούμε την τουριστική βιομηχανία, ώστε να προσελκύσουμε υψηλότερης ποιότητας τουρισμό και ας ανθεί ο κλάδος.

Και επιτρέψτε μου, Τομ, στο σημείο αυτό, μέσα από την εκπομπή σας, να πω ότι η Ελλάδα είναι μια πολύ ασφαλής χώρα, μια χώρα φιλόξενη και όμορφη, παρά την κρίση

Tom Keene:«Μας απομένουν μόνο τριάντα δευτερόλεπτα κ. Πρωθυπουργέ, οπότε να σας ρωτήσω: αν φιλοξενήσετε το Μουντιάλ στην Αθήνα, θα έχετε και εσείς βουβουζέλες;»

Γιώργος Παπανδρέου: «Όχι, μάλλον θα έχουμε την ελληνική λύρα.»

Tom Keene: «Θα είναι λίγο πιο μελωδική.»

Γιώργος Παπανδρέου: «Είναι πιο μελωδική. Όμως, είτε φιλοξενήσουμε το Μουντιάλ, είτε όχι, εύχομαι καλή επιτυχία στην εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Και σε εσάς, καλώς να ορίσετε στην Ελλάδα, η οποία είναι μια πανέμορφη, φιλόξενη και ασφαλής χώρα.»

Βέβαια, όταν έλεγε αυτά ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ξεχάσει ότι την τελευταία λέξη σε θέματα «τουριστικής ανάπτυξης» την έχει το ΠΑΜΕ, ενώ ο ίδιος διατηρεί το προνόμιο να έχει την πρώτη και τελευταία λέξη στις περικοπές και στα χαράτσια. Σε κάθε περίπτωση, Παπανδρέου και ΠΑΜΕ είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος της κοινωνικής εξαθλίωσης. Ο πρώτος μας τα παίρνει έτσι και το δεύτερο μας τα παίρνει αλλιώς.

Γιώργος Παπανδρέου: "Απόστολος" της παγκοσμιοποίησης

Λοιπόν, τι λέγαμε; Πού είχαμε μείνει; Να σας πω την αλήθεια έχω χάσει λογαριασμό με το να καταγγέλλω τα ψέματα με τα οποία ο ΓΑΠ υφάρπαξε την ψήφο του ελληνικού λαού, τα απατηλά συνθήματα «σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», το ιστορικό εκείνο «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», το δημαγωγικό «λεφτά υπάρχουν», και τ’ άλλα παραμύθια με τα οποία υπνώτιζε το λαό, ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος. Και φυσικά δεν υπήρξε, ούτε υπάρχει, ούτε θα υπάρξει μετάνοια και συγνώμη από έναν τέτοιο παραμυθά - όργανο της παγκοσμιοποίησης.

Ευτυχώς που έχουμε ηχητικά ντοκουμέντα που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο για να μας θυμίζουν το ποιόν του άνδρα. Κατά καιρούς έχω αναρτήσει πολλά τέτοια video, και πριν από λίγο βρήκα άλλο ένα εδώ. Το παραθέτω στη συνέχεια, αν και ο ανεύθυνος δημαγωγός, εκτός που υποφέρει από αμνησία, δεν κοκκινίζει με τίποτα.



Τέλος πάντων, άλλος είναι ο στόχος του άρθρου τούτου. Θέλω ν' αναδείξω την παγκοσμιοποιητική φυσιογνωμία του Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μέσα από τη προχθεσινή ομιλία του κατά την έναρξη των Εργασιών του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Νέα Υόρκη. Εκεί έβγαλε εντελώς τη μάσκα του πατριωτισμού και μίλησε ευθέως για την ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης. Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα:

Γεώργιος Παπανδρέου: «Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί φίλοι, επιτρέψτε μου καταρχήν να ευχαριστήσω τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ, που μας φιλοξενεί σε αυτό τον χώρο υψίστης συμβολικής, αλλά και πολιτικής σημασίας. (…)

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η αλληλεγγύη είναι απαραίτητη σε παγκόσμιο επίπεδο, γι' αυτό και επιθυμώ να ευχαριστήσω όλους τους παρισταμένους, αγαπητούς φίλους και συντρόφους. (…)

Επιτρέψτε μου, όμως, να σας μεταφέρω τη δική μου εμπειρία από αυτή την κρίση και τα όσα συνεπάγεται ενδεχομένως για το έργο και την πολιτική που ακολουθούμε.
Πρώτον: τι διδάγματα αποκομίσαμε από την κρίση αυτή; Για άλλη μια φορά, η κρίση απέδειξε ότι κανείς δεν είναι μόνος ή αποκομμένος από τους υπόλοιπους, γιατί όλοι είμαστε συνεπιβάτες στο ίδιο τρένο.


Είναι επιτακτική επομένως η ανάγκη για αλληλεγγύη, πολλώ δε μάλλον η ανάγκη μιας παγκόσμιας συνεργασίας, μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης, για λύσεις παγκόσμιας εμβέλειας. (…)


Αυτή είναι και η πρόκληση την οποία αντιμετωπίζουμε, καθώς καλούμαστε να εξετάσουμε τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να τιθασεύσουμε τέτοιες δυνάμεις, όπως τις δυνάμεις της αγοράς. Θα επιτρέψουμε να περάσουν οι δυνάμεις αυτές στα χέρια και τον έλεγχο των λίγων και να παραμείνουν ανεξέλεγκτες; Ή μήπως θα κυβερνήσουμε με τρόπο δημοκρατικό, θα τιθασεύσουμε τις δυνάμεις αυτές για το καλό της ανθρωπότητας και της εξυπηρέτησης των αναγκών της; Σε αυτό το ζήτημα, το κίνημά μας διαδραματίζει κεντρικό ρόλο, παράγοντας αξίες, εκείνες τις παγκόσμιες αξίες, που συντελούν υπέρ μιας παγκόσμιας και δημοκρατικής διακυβέρνησης.

Εδώ, μετουσιώνεται και η σημασία του κινήματός μας, δηλαδή στη δημιουργία ενός πιο ανθρώπινου κόσμου, ενόσω διαχειριζόμαστε παρεμφερείς κρίσεις. Αντιμετωπίζουμε επιπροσθέτως και ένα δίλημμα, καθώς βρισκόμαστε σε ένα ιστορικό σταυροδρόμι.

Από τη μια, υφίσταται η πρόκληση της δημιουργίας ενός κόσμου με ανθρώπινο πρόσωπο, η πρόκληση του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.

Από την άλλη, αν δεν τα καταφέρουμε, θα οδηγηθούμε προς την κατεύθυνση ενός ενισχυμένου λαϊκισμού, περισσότερου φονταμενταλισμού, αύξησης της πόλωσης, εντονότερου ρατσισμού, ξενοφοβίας, εντονότερου εθνικισμού, ρήξεων και βαρβαρότητας. Αυτό είναι το δίλημμά μας, λοιπόν. Καθώς επίκειται η Σύνοδος του G20 εντός των ερχόμενων ημερών, το ζήτημα μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης αποτελεί ολοένα και μεγαλύτερη πρόκληση για την ανθρωπότητα. (...)

Μπορούμε να προσφέρουμε ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης, με καινοτόμο, βιώσιμη ανάπτυξη, η οποία θα υπερβαίνει τους παρελθόντες περιορισμούς. Ένα ακόμη παράδειγμα, συνεπεία των τελευταίων μηνών, το οποίο αναδεικνύει εκ νέου την αναγκαιότητα ύπαρξης μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και λύσεων παγκόσμιας κλίμακας, συνδέεται με το γεγονός ότι το 2008, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι κυβερνήσεις, ή η πολιτική, αν θέλετε, και το κράτος, αποτέλεσαν τον έσχατο εγγυητή για να σωθεί το σύστημα.(…)

Ποιος όμως είναι αυτή τη στιγμή ο εγγυητής, στον οποίο μπορεί να προστρέξει κανείς, ως έσχατη λύση; Αν δεν είναι οι κυβερνήσεις, ούτε ο χρηματοπιστωτικός τομέας, τότε μόνον παγκόσμιοι θεσμοί και παγκόσμια όργανα, λύσεις παγκόσμιας, ή και περιφερειακής εμβέλειας, μπορεί να υπάρξουν, όπως έδειξε και η ελληνική κρίση, με τη δημιουργία του μηχανισμού στήριξης από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ. (…)»

(Ολόκληρη η ομιλία εδώ.)

«Χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση, παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση και την χρειαζόμαστε γρήγορα», είχε βροντοφωνάξει ο ΓΑΠ στο συνέδριο του Economist στις 28-4-2010. Ακούστε τον:



Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων; Γι’ αυτό εσείς οι αγνοί πράσινοι οπαδοί μην ξελιγώνεστε όταν ο Γιώργος μας μιλάει για την "πατρίδα". Τώρα ξέρετε ποια "πατρίδα" εννοεί… Ζήτησε παγκόσμια διακυβέρνηση και την πήρε! Και όπως είδατε, η παγκόσμια διακυβέρνηση, που μας φόρτωσε στην πλάτη ο Τζέφρυ χωρίς να μας ρωτήσει, δεν αστειεύεται, παίδες... Απεναντίας, μας πονάει πολύ, για το καλό μας, φυσικά...
Πείτε και κανένα "ευχαριστώ", βρε αχάριστοι, στο "σωτήρα" μας! Τι θα κάναμε χωρίς αυτόν;


Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

ΟΣΕ: Να πώς οι Έλληνες έτρωγαν τις σάρκες τους!

Πολύ αργά ξύπνησαν τα στελέχη του αμαρτωλού και υπερχρεωμένου Οργανισμού της ΤΡΑΙΝΟΣΕ για να κάνουν καταγγελίες. Μεταξύ άλλων καταγγελιών, υποστηρίζουν ότι οι απώλειες για τον ΟΣΕ τα τελευταία 10 χρόνια μόνο από τις εμπορευματικές μεταφορές αγγίζουν το μισό δισεκατομμύριο ευρώ και τονίζουν ότι πρόκειται για απιστία κατά του ελληνικού δημοσίου. Δέκα χρόνια δεν έβλεπαν άραγε τι συνέβαινε;

Μία ακόμη ενδεικτική περίπτωση κατασπατάλησης αφορά στο τηλεφωνικό κέντρο της ΤΡΑΙΝΟΣΕ - το 1110 - το οποίο μάλιστα τους τελευταίους μήνες δεν λειτουργούσε.
Τώρα πια το τηλεφωνικό κέντρο λειτουργεί με κόστος 36.000 ευρώ το χρόνο όταν για τα προηγούμενα 3 χρόνια στοίχισε 4,5 εκατομμύρια ευρώ! (πηγή) Κατά την ίδια πηγή, την περασμένη εβδομάδα αποπέμφθηκε εργαζόμενος του ΟΣΕ καθώς διαπιστώθηκε μετά από καταγγελία πολίτη ότι εξέδιδε διπλά εισιτήρια, δηλαδή με τον ίδιο αριθμό θέσης. Σύμφωνα με πληροφορίες, το σύστημα ελέγχου των εισιτηρίων είναι εντελώς διάτρητο. Παρόμοια "ανδραγαθήματα" διαφθοράς παρουσιάζονται σε όλες τις υπερχρεωμένες ΔΕΚΟ.

Αυτοί είμαστε οι Έλληνες: τρώμε τις σάρκες μας!



Καθώς άκουγα για την κατάντια του ΟΣΕ, θυμήθηκα ένα παλιό νοσταλγικό τραγούδι για τα τρένα που ήθελε κάποιος να σταματήσει στο σταθμό για να μην του φύγει η αγαπημένη του. Οι στίχοι είναι του Κώστα Κινδύνη, η μουσική του Γιάννη Γλέζου. Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πουλόπουλος. Το παραθέτω σε ελαφριά διασκευή, για να το προσαρμόσω στα συναισθήματά μου, ίσως και στα δικά σας:

Χωρίς το σύννεφο βροχή δεν κατεβαίνει,
Ούτε το δάκρυ χωρίς καημό…
Χωρίς τον άνεμο τα δέντρα δε λυγάνε,
Χωρίς διαφθορά δεν φτάνεις στον αφανισμό…

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω,
Να σταματήσω τα τρένα στο σταθμό,
Να 'χα τη δύναμη τα βράχια να κυλήσω,
Να μην αφήσω δρόμο γ’ άλλο ξεπεσμό!

Γιατί κοιτάς τα μάτια μου τα βουρκωμένα
Που δεν ελπίζουν πια σε λυτρωμό;
Γιατί κοιτάς τα γόνατα τα κουρασμένα,
Π’ αρνούνται να λυγίσουνε σε ξένο αφεντικό;

Αχ να μπορούσα τα λιμάνια να τα κλείσω,
Να σταματήσω τα τρένα στο σταθμό,
Να 'χα τη δύναμη τα βράχια να κυλήσω,
Για να κινήσω έναν ηθικό ξεσηκωμό!

Το σκορποχώρι που ονομάζεται "Νέα Δημοκρατία"


Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη από τους οπαδούς της Νέας Δημοκρατίας διότι θα τους στενοχωρήσω. Από την 5η Οκτωβρίου του 2009 και μετά, το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας θυμίζει σκουληκαντέρα της οποίας η αξίνα του κηπουρού έκοψε το κεφάλι, αλλά το υπόλοιπο σώμα της για μερικά λεπτά συνεχίζει να σέρνεται ελικοειδώς στο έδαφος, προφανώς μη γνωρίζουσα ότι είναι πια νεκρή. Σα να μην έφτανε η συντριπτική εκλογική ήττα της 4ης Οκτωβρίου, το Μητσοτακέικο φαίνεται ότι έχει βαλθεί να δώσει τη χαριστική βολή στο κόμμα, επειδή η Ντόρα επιδιώκει αρχηγιλίκι με κάθε κομματικό και εθνικό κόστος.

Σενάρια πρόωρων εκλογών ως επικοινωνιακά παιχνίδια

Ενώ ο Πρωθυπουργός μας, ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς περί άλλα μεριμνά και τυρβάζει πέραν του Ατλαντικού, ήγουν με την προώθηση των "σοσιαλιστικών" οραμάτων της παγκοσμιοποίησης υπό μονεταριστικό μανδύα και νεοφιλελεύθερα εργαλεία – χα, χα, χαααα! – στο Ελλαδιστάν προωθείται κανονικά το κοινωνικό χάος κι έχουν επιστρατευτεί οι δυνάμεις ασφαλείας της Δημοκρατίας, δηλαδή δημοσιοκάφροι και δημοσκόποι, για να το μετριάσουν.

Έτσι γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες σπαραξικάρδιων δημοσιοκαφρικών σκηνών, όπως αυτή στο video που ακολουθεί, όπου ο δάσκαλος της Δημοσιογραφίας, ο πολυβραβευμένος Ν. Χατζηνικολάου επιτίθεται κατά μέτωπο στο Γιώργο Τράγκα που τόλμησε ν’ αναφερθεί στα σενάρια πρόωρων εκλογών. Αν τον είχε κοντά φοβάμαι ότι θα είχαμε και χειροδικία, ή έστω δάγκωμα αυτιού ή μύτης.



Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα της zougla.gr, ο Πρωθυπουργός είπε από τις ΗΠΑ: «Δεν μπορώ να κυβερνήσω με 153-154 βουλευτές, ούτε και θα καθίσω να με εκβιάσουν». Προφανώς αναφερόταν στις αντιδράσεις πράσινων βουλευτών για το ασφαλιστικό και το εργασιακό. Μάλιστα από το πρωθυπουργικό περιβάλλον διαμηνύουν «ότι απώλειες στην ψηφοφορία για το ασφαλιστικό θα σημάνουν εκλογές.» Όπως αναφέρει το ίδιο άρθρο της zougla.gr , από την κυβέρνηση άφηναν ανοιχτό το ενδεχόμενο και οι αλλαγές στα εργασιακά να περάσουν με νομοσχέδιο από τη Βουλή.

Αυτά προφανώς είχε υπόψη του ο Γιώργος Τράγκας και προσπάθησε να σχολιάσει αλλά ο οικοδεσπότης Ν. Χατζηνικολάου όρμησε να τον φάει, όπως επιτάσσουν οι κανόνες της αντικειμενικής Δημοσιοκαφρίας στο Ελλαδιστάν. Δεν συμφωνώ πάντα με τις απόψεις του Τράγκα, που ομολογουμένως είναι διασκεδαστικός. Και βεβαίως δεν συμφωνώ με το ύφος και την πρακτική του να μιλάει συγχρόνως με άλλους, ακράτεια από την οποία πάσχει άλλωστε όλο το δημοσιοκαφρικό σινάφι αλλά και το Πανελλήνιο. Όμως στη χτεσινή περίπτωση αδικήθηκε παράφορα. Με φασιστικό τρόπο δεν του επετράπη να ολοκληρώσει το σχόλιό του και αντιμετωπίστηκε με επιθετική ειρωνεία από το Δάσκαλο.

Όσο για τα σενάρια περί πρόωρων εκλογών, μάλλον εντάσσονται κι αυτά στα επικοινωνιακά παιχνίδια της κυβέρνησης του μονίμως απόντος Πρωθυπουργού- πονεμένου εντολοδόχου του ΔΝΤ. Είμαστε εγκλωβισμένοι, σύντροφοι, και δεν υπάρχει το αντίπαλο δέος για να μας λυτρώσει από τη λαίλαπα. Θα τους υποστούμε μέχρις εξαντλήσεων των αποθεμάτων. Άλλωστε οι λαοί έχουν τις κυβερνήσεις που τους αξίζουν…

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

Ποιοι ευθύνονται για την τραγωδία στο Κιργιστάν;





Ραγίζει η καρδιά μας που βλέπουμε τις αιματηρές εθνοτικές συγκρούσεις ως απόπειρα εθνοκάθαρσης στο Κιργιστάν, μια μικρή χώρα στην καρδιά της Ασίας, όπου, ειρήσθω εν παρόδω, τόσο οι ΗΠΑ όσο και η Ρωσία διατηρούν στρατιωτικές βάσεις. "Άσχετο", θα πουν κάποιοι. "Σχετικό" θα πουν οι συνήθεις καχύποπτοι. Ο πληθυσμός του Κιργιστάν ανέρχεται σε 5,5 εκατομμύρια, εκ των οποίων περίπου το 15% είναι Ουζμπέκοι - οι περισσότεροι συγκεντρωμένοι στο νότιο τμήμα του Κιργιστάν.

H Ύπατη Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Navi Pillay, είπε ότι πρόκειται για αδιάκριτη σφαγή, που συμπεριλαμβάνει παιδιά, ενώ λαμβάνουν χώρα και βιασμοί με βάση την εθνότητα. (πηγή)

Πώς όμως ξεκίνησαν οι βιαιότητες μεταξύ Κιργιζίων και της Ουζμπεκικής μειονότητας που κόστισαν τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους και ξερίζωσαν από τα σπίτια τους δεκάδες χιλιάδες οικογένειες Ουζμπέκων;

«Στις 6 και 7 Απριλίου, ξέσπασε βία σε κάμποσες πόλεις καθώς κυβερνητικές δυνάμεις προσπάθησαν να εμποδίζουν οπαδούς της αντιπολίτευσης από του να πραγματοποιήσουν συγκεντρώσεις σε όλη την επικράτεια, για να διαμαρτυρηθούν για τις ταρίφες της ενέργειας, τη διαφθορά και το κλείσιμο αρκετών μέσων ενημέρωσης.

Στις 7 Απριλίου, δυνάμεις ασφαλείας προσπάθησαν βιαίως να διαλύσουν αυτό που άρχισε σαν ειρηνική διαδήλωση στο Bishkek, την πρωτεύουσα. Όταν οι διαδηλωτές αντιστάθηκαν κι άρχισαν να πετάνε πέτρες, οι αρχές χρησιμοποίησαν δακρυγόνα, πλαστικές σφαίρες, και μη-θανατηφόρες χειροβομβίδες, πράγμα που εξαγρίωσε το πλήθος περισσότερο. Καθώς η κατάσταση επιδεινώθηκε, οι δυνάμεις ασφαλείας πυροβόλησαν τους διαδηλωτές με αληθινά όπλα. (…)» (πηγή)

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, και οι διαδηλωτές συνέβαλαν στην κλιμάκωση της βίας. Μερικοί διαδηλωτές οπλίστηκαν με όπλα που άρπαξαν από την Αστυνομία και επιτέθηκαν εναντίον αστυνομικών, τραυματίζοντας μερικές εκατοντάδες.

Τώρα, το πώς αυτή η λαϊκή εξέγερση κλιμακώθηκε σε σύγκρουση μεταξύ δύο εθνοτήτων – Κιργιζίων και Ουζμπέκων – με τα τραγικά αποτελέσματα που γνωρίζουμε, αναζητήσατε τους πολιτικούς ηγέτες κι εκείνους που τους πατρονάρουν. Αυτά τα επισημαίνω διότι το μέλλον στη χώρα μας διαγράφεται ζοφερό. Και επειδή κάποια στιγμή οι λαϊκές αντιδράσεις μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτες, πρέπει να παίρνουμε μαθήματα από τα οδυνηρά παθήματα άλλων λαών. (Τελικά, μήπως η παθητική αντίσταση της Αστυνομίας κατά τα βίαια επεισόδια του Δεκεμβρίου του 2008 ήταν μια σοφή πολιτική απόφαση που απέτρεψε τα χειρότερα;)

«Έχουμε ισχυρές ενδείξεις ότι το γεγονός αυτό δεν ήταν μια αυθόρμητη σύγκρουση μεταξύ εθνοτήτων, ότι ήταν σε κάποιο βαθμό ενορχηστρωμένο, στοχευμένο και καλοσχεδιασμένο», δήλωσε ο Ρούπερτ Κόλβιλ , εκπρόσωπος της Υπάτης Αρμοστού του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενημερώνοντας τους δημοσιογράφους στη Γενεύη. Και συμπλήρωσε: «Αρκετές από τις πληροφορίες αυτές δείχνουν ότι τα επεισόδια άρχισαν με πέντε ταυτόχρονες επιθέσεις στην Οsh στις οποίες συμμετείχαν άνδρες που φορούσαν κουκούλες και κρατούσαν όπλα. Φαινόταν ότι επεδίωκαν να προκαλέσουν αντίδραση.» (πηγή)

Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Uza, ο πρόεδρος του Ουζμπεκιστάν Ισλάμ Καρίμοφ δήλωσε: «Η ευθύνη δεν ανήκει ούτε στους Κιργίζιους, ούτε στους Ουζμπέκους. Αυτές οι διασπαστικές ενέργειες οργανώθηκαν και χειραγωγήθηκαν από το εξωτερικό. Οι δυνάμεις που οργάνωσαν αυτές τις ανατρεπτικές πράξεις προσπάθησαν να αναμείξουν το Ουζμπεκιστάν σε αυτήν την αντιπαράθεση.» (πηγή)

Εξάλλου, σύμφωνα με δημοσίευμα της aljazeera «Οι Ουζμπέκοι και Κιργίζιοι που αλληλοσκοτώνονται στους δρόμους του Osh και του Jalalabat, δεν χύνουν το αίμα τους για την τιμή της εθνότητάς του;, ούτε για χάρη κάποιων υψηλών ιδανικών δικαιοσύνης. Είναι τυχαία θύματα, μάρτυρες, πιόνια στα χέρια ενός κυνικού και βίαιου ηγέτη ο οποίος εκθρονίστηκε, απομακρύνθηκε στη γωνία, και είναι γεμάτος εκδίκηση.»

Ο λόγος για τον πρώην Κιργίζιο Πρόεδρο Kurmanbek Bakiyev ο οποίος απομακρύνθηκε τον περασμένο Απρίλιο, μετά από εκτεταμένες διαδηλώσεις εναντίον του λόγω διαφθοράς, προκλητικού πλουτισμού της ευρύτερης οικογένειάς του και υπερβολικής αύξησης στην ταρίφα του ηλεκτρικού. «Η οικογένεια Bakiyev κυβερνούσε τη χώρα σαν μια εγκληματική οργάνωση», είπε ο καθηγητής Alexander Cooley του Πανεπιστημίου της Columbia. (πηγή)

Κλείνω το άρθρο παραθέτοντας απόσπασμα από συγκλονιστικό κείμενο ενός Κιργίσιου που διάβασα εδώ.
«Είμαι Κιργίζιος που μένω στο Bishkek και ερωτώ τον εαυτό μου εάν ποτέ θα γινόμουνα κατανοητός να έλεγα σ’ έναν Ουζμπέκο στο νότο ότι λυπάμαι που ο λαός μας Κιργίζιοι και Ουζμπέκοι αλληλοσκοτώνονται. Θα με καταλάβαινε ο Ουζμπέκος συμπατριώτης μου ότι η απώλεια ζωής τόσο των Κιργιζίων όσο και των Ουζμπέκων μ’ έχουν λυπήσει εξίσου ή θα έλεγαν, "σκοτώθηκαν περισσότεροι Ουζμπέκοι και κάηκαν περισσότεροι μαχαλάδες;" Θα συμφωνήσουν οι Κιργίζιοι και οι Ουζμπέκοι στο νότο με την κρίση μου ότι η τραγωδία συνέβη εξαιτίας προβοκατόρικων ενεργειών κι ότι εκείνοι έγιναν τα θύματα ενός βρώμικου πολιτικού παιχνιδιού, ή θα το εκλάβουν ως άρνησή μου να αποδεχτώ το γεγονός ως εθνοκάθαρση;»

Ας σταθούμε στις τελευταίες λέξεις κι ας αναρωτηθούμε: μήπως κι εμείς οι κομματικά εμπαθείς Έλληνες είμαστε θύματα πολιτικών παιχνιδιών; Ας αφυπνιστούμε, κι ας προσέξουμε να μην τους δώσουμε έδαφος για να μας εξαθλιώσουν περισσότερο παίζοντας τα βρώμικα παιχνίδια εξουσίας στις πλάτες μας.