ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

"Χριστουγεννιάτικο" Μήνυμα Οικουμενικού Πατριάρχη



Στη συνέχεια παραθέτω ολόκληρο το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη, κ. Βαρθολομαίου, όπως δόθηκε στην αρχαΐζουσα γλώσσα. Αν δεν καταλάβετε τίποτα, μη στενοχωρηθείτε, διότι οι λόγοι του Πατριάρχη δεν γράφονται για να τους κατανοούν οι πιστοί και να οικοδομούνται, αλλά για ν' απορούν και να εξίστανται. Είναι, γαρ, "ορθόδοξο" αξίωμα ότι όσο λιγότερα καταλαβαίνει το χριστεπώνυμο ποίμνιο γύρω από τη θρησκεία του και την προδοσία του Χριστού από τους "παναγιότατους" λειτουργούς της τόσο πιο πολύ τους προσκυνάει κύπτοντας έως εδάφους και βελάζοντας "μπέεε μπέεε!" Άλλωστε τον ίδιο στόχο εξυπηρετεί και το πολύ λιβάνισμα μέσα στις εκκλησίες, αφού ως ελαφρό παραισθησιογόνο συμβάλλει στο μεσμερισμό των πιστών.

«Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀγαπητοὶ ἀδελφοὶ συλλειτουργοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
Μέσα εἰς τὴν ἀνὰ τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν τελευταίως σκοτεινὴν ἀτμόσφαιραν τῆς σοβούσης ποικίλης κρίσεως, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ἠθικῆς καί, κυρίως, πνευματικῆς, ἡ ὁποία πολὺν θυμόν, πολλὴν πικρίαν, πολλὴν σύγχυσιν, πολλὴν ἀγωνίαν, πολὺ ἄγχος, πολλὴν ἀπογοήτευσιν καὶ πολὺν φόβον διὰ τὴν αὔριον προξενεῖ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γλυκεῖα ἀκούεται ἡ φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας:
"Δεῦτε, πιστοί, ἐπαρθῶμεν ἐνθέως καὶ κατίδωμεν συγκατάβασιν θεϊκὴν ἄνωθεν ἐν Βηθλεὲμ πρὸς ἡμᾶς ἐμφανῶς…" (Ἰδιόμελον ΣΤ΄ Ὥρας Χριστουγέννων).

Πίστις ἀκλόνητος τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν παρακολουθεῖ ἀφ’ ὑψηλοῦ καὶ ἀδιαφόρως τὴν πορείαν τοῦ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσίν Του ὑπὸ τοῦ ἰδίου, αὐτοπροσώπως, πλασθέντος ἀνθρώπου. Τούτου ἕνεκα καὶ ἡ ἐνανθρώπησις τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου Του ἦτο ἀπ’ ἀρχῆς ἡ"εὐδοκία" Του, τὸ πρώτιστον θέλημά Του, ἡ "προαιώνιος βουλή" Του. Νὰ ἀναλάβῃ ὁ Ἴδιος, ἐξ ὑπερβολῆς ἀγάπης, τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ποὺ ἔπλασε,καὶ νὰ τὴν καταστήσῃ "θείας φύσεως κοινωνόν" (Β΄ Πέτρ. 1: 4).

Καὶ τοῦτο, πρὸ τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων, πρὸ καὶ αὐτῆς τῆς πλάσεώς των! Μετὰ τὴν πτῶσιν τῶν Πρωτοπλάστων, ἡ "προαιώνιος βουλὴ" τῆς Σαρκώσεως περιέλαβε τὸν Σταυρόν, τὸ Ἄχραντον Πάθος, τὸν Ζωοποιὸν Θάνατον, τὴν εἰς Ἅδου Κάθοδον, τὴν Τριήμερον Ἔγερσιν, ὥστε ἡ παρείσακτος ἁμαρτία, ποὺ ἐδηλητηρίασε τὰ πάντα, καὶ ὁ λαθρεπιβάτης τῆς ζωῆς θάνατος νὰ τεθοῦν τελείως καὶ ὁριστικῶς ἐκποδών, καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀπολαύσῃ ἀκεραίαν τὴν Πατρικὴν κληρονομίαν τῆς αἰωνιότητος.

Ἀλλ’ ἡ θεϊκὴ συγκατάβασις τῶν Χριστουγέννων δὲν περιορίζεται μόνον εἰς τὰ τῆς αἰωνιότητος. Ἀφορᾷ καὶ εἰς τὰ τῆς ἐπὶ γῆς πορείας ἡμῶν. ὉΧριστὸς ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ εὐαγγελισθῇ τὴν Βασιλείαν τῶνΟὐρανῶν καὶ νὰ μᾶς εἰσαγάγῃ εἰς αὐτήν, ἀλλ’ ἦλθεν ἐπίσης εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος τὴν ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν.

Ἐχόρτασε θαυματουργικῶς κατ’ ἐπανάληψιν τὰ πλήθη τῶν ἀκροατῶν τοῦ λόγου Του, ἐκαθάρισε λεπρούς, ἐστερέωσε παραλύτους, ἐχάρισε τὸ φῶς εἰςτυφλούς, τὴν ἀκοὴν εἰς κωφοὺς καὶ τὴν ὁμιλίαν εἰς ἀλάλους, ἀπήλλαξε δαιμονισμένους ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἀνέστησε νεκρούς, ὑπεστήριξετὸ δίκαιον τῶν ἀδικουμένων καὶ λησμονημένων, ἐστηλίτευσε τὸν ἀθέμιτονπλουτισμόν, τὴν πρὸς τοὺς πτωχοὺς ἀσπλαγχνίαν, τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὴν«ὕβριν» εἰς τὰς ἀνθρωπίνας σχέσεις, ἔδωκεν ἑαυτὸν ὑπόδειγμα ἐθελουσίου κενωτικῆς χάριν τῶν ἄλλων θυσίας! Ἴσως ἡ διάστασις αὕτη τοῦ μηνύματοςτῆς θείας ἐνανθρωπήσεως πρέπει νὰ προσεχθῇ περισσότερον κατὰ τὰ σημερινὰ Χριστούγεννα.

Πολλοὶ συνάνθρωποι καὶ συγχριστιανοὶ δοκιμάζουν φοβερὸν πειρασμὸν ἐκτῆς σοβούσης κρίσεως. Εἶναι ἀναρίθμητοι αἱ στρατιαὶ τῶν ἀνέργων, τῶν νεοπτώχων, τῶν ἀστέγων, τῶν νέων μὲ τὰ "ψαλιδισμένα ὄνειρα". Ἀλλά, Βηθλεὲμ ἑρμηνεύεται "Οἶκος Ἄρτου"! Χρεωστοῦμεν, λοιπόν, οἱ πιστοὶ εἰς πάντας τοὺς ἐμπεριστάτους ἀδελφοὺς ὄχι μόνον τὸν "Ἐπιούσιον Ἄρτον",δηλαδὴ τὸν Χριστόν, ὁ Ὁποῖος εὑρίσκεται ἐσπαργανωμένος εἰς τὴν πενιχρὰν φάτνην τῆς Βηθλεέμ, ἀλλὰ καὶ τὸν καθημερινὸν ἐπιτραπέζιον ἄρτον τῆςἐπιβιώσεως, καὶ ὅλα τὰ "ἐπιτήδεια τοῦ σώματος" (Ἰακ. 2: 16). Εἶναι ἡ ὥρα τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐν ὑψηλῷ αἰσθήματι εὐθύνης!

Ἡ ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ἀκούεται ἐντονώτερος καὶ ἀπαιτητικώτερος ὁ ἀποστολικὸς λόγος: "Δεῖξον μοι τὴν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου" (Ἰακ. 2: 18)! Ὁ καιρός, δηλαδή ἡ εὐκαιρία, νὰ "ἐπαρθῶμεν ἐνθέως" εἰς τὸ ὕψοςτῆς οἰκειούσης ἡμᾶς μὲ τὸν Θεὸν βασιλικῆς ἀρετῆς τῆς Ἀγάπης.

Ταῦτα ἀπὸ τῆς ἁγίας καὶ μαρτυρικῆς καθέδρας τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ Πενήτων εὐαγγελιζόμενοι πρὸς τὰ ἀνὰ τὸν κόσμον τέκνα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἐπικαλούμεθα ἐπὶ πάντας τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν, τὸ ἄπειρον ἔλεος, τὴν εἰρήνην καὶ τὴν χάριν τοῦ δι’ ἡμᾶς ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου ἐνανθρωπήσαντος Μονογενοῦς Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ὧ ἡ δόξα, τὸ κράτος, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις, σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύματι, εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Φανάριον, Χριστούγεννα, βι’
+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως
Διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης πάντων ὑμῶν»

Η απορία μου είναι πώς με τόσες διάπυρες ευχές προς το Θεό από έναν "παναγιότατο" η Εκκλησία και η Ελλάδα έφτασαν σε τέτοιο θλιβερό κατάντημα... Τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν: ή ο Θεός είναι κουφός, ή ο ελληνικός λαός είναι αντίχριστος παρότι βαφτισμένος, ή ο "παναγιότατος" είναι προδότης του Χριστού και οι ευχές του λειτουργούν ως κατάρες. Αυτό φυσικά ισχύει για όλη την Ιεραρχία.

Πάντως εμείς, σύντροφοι, "Ας ἐπαρθῶμεν ἐνθέως", μπας και τους κατεβάσουμε μια ώρα αρχύτερα από τους χρυσοποίκιλτους θρόνους πάνω στους οποίους ποζάρουν χορτάτοι και με αλαζονεία παγωνιού, γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια το μήνυμα του θεανθρώπου για ταπεινότητα και αυτοθυσία.

Παρασκευή, 24 Δεκεμβρίου 2010

Τα "Χριστούγεννα" του Μαμμωνά

Χριστούγεννα 2010, μια από τα ίδια και χειρότερα… Με τον εορτάζοντα θεάνθρωπο άφαντο από τις καρδιές τους, οι υποκριτές της "χριστιανικής" Δύσης γιορτάζουν δήθεν τα γενέθλια του θεού που προσωποποιεί την αγάπη και την αυτοθυσία, ενός θεού που οι ευφάνταστοι και πολυμήχανοι πρόγονοί μας επινόησαν μόνο και μόνο για να του φορτώσουν τις αμαρτίες τους και να τον σταυρώσουν. Εγωπάθεια, ε; Και να τον σταυρώσουν, βέβαια, όχι μόνο μια φορά, αλλά καθημερινά, αφού στην καρδιά τους έχουν ενθρονίσει για θεό τους τον ορκισμένο αντίπαλό του, το Μαμμωνά – θεό του χρήματος, της ψευτιάς, της απάτης και της αδικίας.

Στο επίκεντρο των εορταστικών εκδηλώσεων της "χριστιανικής" Δύσης βρίσκεται φέτος η Ελλάδα. Με την πρωτεύουσά της στολισμένη γιορτινά με μπόλικο σκουπιδομάνι, έτσι για να τηρείται και η παράδοση – όλα βλέπετε είναι συμβολικά και αλληγορικά – η χώρα μας είναι τούτα τα Χριστούγεννα το θλιβερό πειραματόζωο της νέας, πιο απάνθρωπης, παγκοσμιοποιημένης τάξης (αταξίας) πραγμάτων.

Τώρα γίνονται οι τελευταίες τρομοκρατικές πρόβες των "αγορών", που προς το παρόν αποδίδουν. Στο τιμόνι της χώρας μας η "χριστιανική" Δύση έχει τοποθετήσει (με "δημοκρατικές" πάντα διαδικασίες) το δάσκαλο της υποκρισίας GAP, υπέρμαχο της παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης και γόνο γαλαζοαίματης πολιτικής οικογένειας, που αποδεικνύεται – κι ας μην του φαινόταν – μαέστρος στη χρήση του μαστιγίου, με το καρότο προσφερόμενο αποκλειστικά στους πατρικίους του σάπιου κατεστημένου.

Αντί για τον εξάψαλμο που τους αξίζει, οι υποκριτές εκπρόσωποι της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της χώρας μας, υπεύθυνοι διαχρονικά για τη σημερινή ηθική και οικονομική εξαθλίωση της Ελλάδας και του λαού της, θ’ ακούσουν σήμερα από ανυποψίαστα παιδάκια με υποθηκευμένο μέλλον τα κάλαντα, γραμμένα με την προσήκουσα δουλοπρέπεια σε άλλες εποχές, ίσως λιγότερο βάρβαρες από τη σημερινή.

Καλήν ημέραν άρχοντες,
αν είναι ορισμός σας,
Χριστού την θείαν Γέννησιν
να πω στ' αρχοντικό σας.

Εδώ τα παιδιά των πληβείων ζητούν την άδεια από τους άρχοντες για να μπουν στο αρχοντικό τους και να τους αναγγείλουν τραγουδιστά τη γέννηση του Χριστού.

Χριστός γεννάται σήμερον
εν Βηθλεέμ τη πόλει.
Οι ουρανοί αγάλλονται
χαίρει η κτήσις όλη.

Όμως, δύο χιλιάδες και δέκα χρόνια μετά τη θεία γέννηση, οι ουρανοί ουδόλως αγάλλονται με την τύχη που είχε το μήνυμα του απεσταλμένου τους, ενώ η κτήση στενάζει κάτω από την κυριαρχία του βλοσυρού Μαμμωνά.

Εν τω σπηλαίω τίκτεται
εν φάτνη των αλόγων
ο Βασιλεύς των ουρανών
και Ποιητής των όλων.

Στους στίχους αυτούς υπάρχει ένας θλιβερός συμβολισμός. Ο βασιλιάς των "ουρανών" – βασιλιάς της Αγάπης, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης – δεν βρίσκει κατάλυμα για να γεννηθεί! Όλα ήταν γεμάτα από το ψέμα, το μίσος, την αδικία και την κακία. Δεν υπήρχε τότε, δεν υπήρξε ποτέ, και ούτε υπάρχει σήμερα χώρος στην κοινωνία για να γεννηθούν οι αξίες που προσωποποιούνται στο σύμβολο του Χριστού. Μόνο μια ταπεινή φάτνη αλόγων βρέθηκε τότε για να φιλοξενήσει το θεό της αγάπης και της αυτοθυσίας...

Ωστόσο, τούτα τα μελαγχολικά Χριστούγεννα, μπορούμε να δώσουμε εμείς, καθένας χωριστά, ένα κατάλυμα στην ψυχή μας, μια ζεστή φάτνη, για να γεννηθεί ο Ήλιος της Αγάπης, της Αλήθειας και της Δικαιοσύνης. Είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, το μόνο δικαίωμα που καμία κυβέρνηση δεν μπορεί, με συνοπτικές ή άλλες διαδικασίες, να μας αφαιρέσει. Κι ας δώσουμε όλοι μια ευχή: Η Ελλάδα να σταθεί όρθια στα πόδια της, οι Έλληνες να ομονοήσουν, και τα επόμενα Χριστούγεννα να είναι καλύτερα από τα φετινά, πιο ελπιδοφόρα, πιο φωτεινά.
Σας αγαπώ όλους, ακόμη κι εσάς, άρχοντες, που μας καταντήσατε στα σημερινά χάλια...

Ευτυχισμένα ας είναι τα Χριστούγεννα και το Νέος Έτος για όλους, και ιδιαίτερα για τους ανήμπορους, τους μοναχικούς, τους άστεγους, τους ηλικιωμένους, και τα παιδιά!

Πέμπτη, 23 Δεκεμβρίου 2010

George Papandreou: Θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τη χρεοκοπία

Μετά από τη μεμψιμοιρία, την καταστροφολογία και τους μάντεις κακών, στους οποίους όπως είδατε σε προηγούμενα άρθρα μου συγκαταλέγεται δυστυχώς και η γράφουσα, στο τέλος των μονολόγων στο ναό της κομματοκρατίας ήρθε η διαβεβαίωση του Πρωθυπουργού πως όλα πάνε καλά κι ότι, πάλι με χρόνια με καιρούς, θα πάνε ακόμη καλύτερα, για όσους φυσικά επιβιώσουν της ασιτίας. Βέβαια, δεν έκρυψε αυτό που προσπαθεί το διεθνές κεφάλαιο να κάνει – ήγουν να διαλύσει τις συλλογικές συμβάσεις των εργαζομένων, αλλά η κυβέρνησή του, είπε, αντιστέκεται. Όλε, όλε!!! Πρόκειται για κρυπτοαντιστασιακούς που δεν τους φαίνεται.



Παραθέτω αποσπάσματα από την ομιλία του Πρωθυπουργού για να παρηγορηθείτε. Μακάρι να επαληθευτεί η αισιοδοξία του. Ποιος στραβός δεν θέλει το φως του; Προσωπικά ζορίζομαι πολύ να τον πιστέψω, αλλά δεν τα καταφέρνω. Εύχομαι όμως να διαψευστώ.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:
«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ξέρετε πολύ καλά ότι πάλεψα και παλεύω για την πατρίδα μας, χωρίς να υπολογίζω πολιτικό ή προσωπικό κόστος.
(…) (…)
Την ίδια ώρα η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει δείξει απίστευτη ωριμότητα μπροστά στη λαίλαπα που χτύπησε την πόρτα μας.

(…) (…)
Εμείς να ξέρετε θα κάνουμε το καθήκον μας και δηλώνω απερίφραστα πιο αποφασισμένος από ποτέ να αλλάξω την Ελλάδα και παρά τις πρόσκαιρες δυσκολίες δηλώνω και πιο αισιόδοξος από ποτέ γι’ αυτή τη χώρα, για τον Ελληνισμό και την Ελλάδα. Δεν θα χρεοκοπήσουμε! Το 2012 θα μπούμε σε τροχιά ανάπτυξης και το 2013 απαλλασσόμαστε από το μνημόνιο.
(…) (…)
Πράγματι, περάσαμε μια κόλαση το 2010, αλλά σταθήκαμε όρθιοι και η συνέπειά μας επιβραβεύεται. Σήμερα το ζήτημα του χρέους το αντιμετωπίζουμε με σύνεση, συστηματικά και οργανωμένα, όχι μόνο με το πρόγραμμά μας, αλλά με ευνοϊκές ρυθμίσεις, όπως με τις προσεκτικές διαπραγματεύσεις μας για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους. Αυτή η ευεργετική για την Ελλάδα και το φορολογούμενο αντιμετώπιση θα έχει συνέχεια μόνο αν παραμείνουμε συνεπείς στις προσπάθειές μας.
(…) (…)
Μύθος τρίτος. Κάποιοι, όπως είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θέλουν συνειδητά το κακό μας. Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν εκείνοι που ποντάρουν στην καταστροφή μας. Αλλά ποιοι είναι; Θα τους βρει κανείς στα λεγόμενα παράγωγα προϊόντα, όπου κάποιοι στοιχηματίζουν μέχρι και δισεκατομμύρια στη χρεοκοπία μας. Τα έχουμε καταγγείλει.
Δεν αμφισβητώ ότι υπάρχουν και οίκοι αξιολόγησης, οι οποίοι δεν λογοδοτούν σε κανέναν και οι οποίοι γέμισαν με απατηλές αξιολογήσεις τοξικά τον κόσμο. Πόσα ασφαλιστικά ταμεία, πόσοι ιδιοκτήτες κατοικιών έχασαν ολόκληρες συντάξεις και σπίτια, ολόκληρο το βιός τους. Εκεί ήταν και η καρδιά της διεθνούς κρίσης. Το ποιος αξιολογεί τους αξιολογητές είναι ζήτημα υπαρκτό, ζωτικό όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά για την Ευρώπη και για το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα.
(…) (…)
Υπάρχει, όμως, και ένας άλλος λόγος για τη βαθιά κρίση. Σχετίζεται με την οικονομική αλλά και με την σταθερά πολιτική μετατόπιση της δύναμης προς την ανατολή και τις αναδυόμενες χώρες. Το είπε και ο Αντιπρόεδρος. Είναι πολλές οι αιτίες. Δεν είναι τώρα ο χρόνος να το αναλύσουμε. Αλλά, το διεθνές κεφάλαιο έχει αξιοποιήσει τη φθηνότερη εργατική δύναμη, ακόμα και καταστάσεις έλλειψης ελευθεριών, συλλογικών διαπραγματεύσεων, την έλλειψη κόστους του κοινωνικού κράτους σε αυτές τις χώρες, τις ευκολίες στο να μην σέβονται την προστασία του περιβάλλοντος, για να αποκτήσει κέρδη το κεφάλαιο, αλλά και τα κράτη μία πρόσκαιρη ανταγωνιστικότητα έναντι του ανεπτυγμένου οικονομικά κόσμου.

(…) (…)
Σήμερα, όμως η λύση είναι η ανταγωνιστικότητα να αποκτηθεί όχι με την αφαίρεση πλούτου και εισοδήματος από τον δικό μας εργαζόμενο, όπως πιεζόμαστε να κάνουμε, αλλά με την επένδυση στην ποιότητα, δηλαδή στην παιδεία, στην καινοτομία, τον πολιτισμό μας, σε καθετί που προσδίδει την ποιότητα αλλά και τη μοναδικότητα της Ελλάδας στην παγκόσμια αγορά, ώστε να μην αγοράζουμε πλέον ξένα και να μην πουλιούνται ελληνικά προϊόντα στο εξωτερικό.
(...) (...)
Πράγματι, κυρίες και κύριοι, είναι επιλογή μεταξύ της υποταγής ή της απελευθέρωσης. Όμως, ποια υποταγή; Σε κάποιο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή Κομισιόν; Όχι, κύριοι! Υποταγή μας στα δικά μας κακώς κείμενα, στη μοιρολατρία και την απαισιοδοξία και σε όσα μας έχουν πληγώσει ή από την άλλη, απελευθέρωσή μας απ’ αυτές τις εξαρτήσεις και αντιλήψεις, απελευθέρωση των πιο δημιουργικών δυνάμεων του ελληνικού λαού. Και στη δύσκολη αυτή καμπή καλούμαστε να κάνουμε την επιλογή μας, αναλαμβάνοντας ο καθένας από εμάς την ευθύνη για την πορεία του.
Σας καλώ, κυρίες και κύριοι, να υπερψηφίσετε τον Προϋπολογισμό.»


Όπερ και εγένετο!
Αμήν, αλληλούια! Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα…

Σοσιαλισμός και άλλα παραμύθια για αυτιστικά

Λοιπόν, παίδες, εκείνο που κατάλαβα αυτές τις μέρες που υπέβαλα τον εαυτό μου στο βασανισμό – δεν σας έχω πει ότι είμαι μαζοχίστρια; – να παρακολουθώ τους μονολόγους ("συζήτηση" τους λένε, ντε) στη Βουλή είναι το εξής: για να ξελαμπικάρει το μυαλό ενός βουλευτή και να λυθεί η γλώσσα του πρέπει να βγει απ’ το κομματικό μαντρί. Τα πιο ωραία που άκουσα ειπώθηκαν από ανεξάρτητους βουλευτές. Εκείνο όμως που έσπαζε κόκαλα ήταν η ατάκα του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Βασίλη Οικονόμου. Την παραθέτω για να ευθυμήσετε (όσοι έχετε χιούμορ) αλλά και να προβληματιστείτε σοβαρά:

«Αν το Σοσιαλιστικό Κόμμα την ώρα της κρίσης και την ώρα της καταστροφής δεν έχει πολιτική πρόταση και δεν έχει απάντηση, τότε δεν έχει νόημα να υπάρχει, δεν έχει νόημα να υφίσταται το "μαγαζί".»

Πρόκειται για γκολ πολλών μεγατόνων, σύντροφοι, αν και δεν ίδρωσε τ’ αυτί των σοσιαλοκάπηλων (socialmongers) διότι πάσχουν από αγριονεοφιλελεύθερη βαρηκοΐα. Τι μένει αν αφαιρέσετε το "σο" από το σο-σιαλισμό; Απομένει ο "Σιαλισμός", δηλαδή μια ιδεοληψία, ένας "ισμός" με πολύ σίαλο, από τη σίελο κοινώς σάλιο. Τους χρειάζεται, βλέπετε, για να γλείφουν και συγχρόνως να φτύνουν τα αυτιστικά που τους πιστεύουν...

Απολαύστε τώρα τον Βασίλη Οικονόμου στο video που ακολουθεί:



Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της ρεαλιστικής και τεκμηριωμένης ομιλίας του ανεξάρτητου βουλευτή:

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ: «Ο όγδοος Προϋπολογισμός, για τον οποίο μιλάω αυτή τη στιγμή στο Βήμα, είναι αναμφισβήτητα ο πιο κρίσιμος από αυτούς για τους οποίους έχω κάνει παρέμβαση. Γιατί η κρισιμότητα της κατάστασης βέβαια τον καθιστά τέτοιον.
Για να τον ψηφίσεις ή να μην τον ψηφίσεις, πρέπει να δεις να δίνει προοπτική, όραμα, αν δίνει διέξοδο απ’ αυτή την τραγική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα.


Και μπαίνω ευθύς εξ αρχής στα δεδομένα: το 2013 το εξωτερικό δημόσιο χρέος της χώρας θα είναι 450 δισεκατομμύρια ευρώ, έλλειμμα πάνω από το 160% του ΑΕΠ. Το 2013 θα έχει επιτευχθεί με την πολιτική αυτή της Κυβέρνησης μείωση, ουσιαστικά συντριβή, των εισοδημάτων των μεσαίων τάξεων και των λαϊκών εισοδημάτων κατά 40% με 50%.

Η περιβόητη γενιά των 700 ευρώ, που κάποιοι συμπαθούντες και αγωνιούντες, ειδικά από την κυβερνητική παράταξη – και ομιλώ, γιατί θα είμαι πολύ αυστηρός με την παράταξη από την οποία προέρχομαι – θα είναι το 2013 η γενιά των 390 ευρώ. Βέβαια, οι εφημερίδες και τα κανάλια δεν ομιλούν πλέον για τη γενιά των 400 – να την πούμε χοντρικά – ευρώ, διότι δεν διευκολύνει και δεν εξυπηρετεί τον απολογητικό τους χαρακτήρα σε σχέση με αυτή την ακολουθούμενη πολιτική. Η γενιά των 400 ευρώ, λοιπόν, το 2013. Είναι τελειωμένα αυτά.

Δηλαδή, αυτός που χθες έπαιρνε 2.000 ευρώ, το 2013 θα παίρνει 1.000 ή 1.100 ευρώ. Αυτός που έπαιρνε 1.000 ευρώ, θα παίρνει 500 ευρώ.

Το δημόσιο εξωτερικό χρέος το 2013 θα είναι 450 δισεκατομμύρια ευρώ. Το επαναλαμβάνω. Το ακούτε πρώτη φορά, αγαπητοί μου συνάδελφοι, αυτό; Το ακούτε σήμερα πρώτη φορά από μένα; Όχι βέβαια. Ή δεν θα έπρεπε να το ακούτε. Γιατί αν δεν το έχετε ακούσει, είστε κακώς εδώ μέσα. Επειδή όμως πιστεύω ότι είστε σοβαροί και ξέρετε τι κάνετε ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί σαν συλλογικά υποκείμενα, νομίζω ότι θα έχετε διαβάσει την έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, την έκθεση των δανειστών μας, που λένε ότι το 2013 το εξωτερικό δημόσιο χρέος θα είναι 450 δισεκατομμύρια ευρώ.

Ερωτώ, λοιπόν, γιατί βλέπω και τον Υφυπουργό, στον οποίο θα κάνω και μια δεύτερη ερώτηση, μόλις τελειώσω αυτή την παράγραφο που έχω στο μυαλό μου: με 450 δισεκατομμύρια ευρώ στις αγορές ποιανού πλανήτη ποια χώρα μπορεί να δανειστεί;

Αν στα 300 δισεκατομμύρια ευρώ, αγαπητοί μου συνάδελφοι και συναδέλφισσες, δεν μπορούσες να δανειστείς ένα σεντ – ή, τέλος πάντων, αν δανειζόσουν, θα ήσουν στο 9%-10% επιτόκιο – με 450 δισεκατομμύρια ευρώ δημόσιο εξωτερικό χρέος, με έναν λαό γονατισμένο στο 40%-50% κάτω ήδη από μια τριετή λιτότητα, με ύφεση 4,5%-5% -κάποιοι λένε– το 2010, 3%-3,5% -κάποιοι προβλέπουν– το 2011 με αυτόν τον Προϋπολογισμό και το 2012 – κάποιοι λένε – μισή μοναδούλα πάνω από τη βάση – εγώ πιστεύω ότι εκεί θα χωλαίνει η χώρα, χολερικώς θα κινείται – και με μια ανεργία στο 15%-17% και τα επιτόκια να παραμένουν εκεί που παραμένουν, σε ποιο πλανήτη θα πάρει ένα σεντ δάνειο αυτή η χώρα; Σε κανέναν.

Το 2013, λοιπόν, θα ξανάρθουμε εδώ, σε αυτή την Αίθουσα. Κάποιοι ελπίζετε ότι δεν θα είστε. Εγώ ελπίζω να είστε όλοι εδώ. Θα ξαναφέρουμε στην επιφάνεια και θα θυμηθούμε ξανά τι είπε ο καθένας. Γιατί νομίζουν και ποντάρουν πολλοί στη λήθη. Και θα πούμε: αυτοί οι οποίοι ακολούθησαν αυτή τη γενναία – κατ’ αυτούς, γιατί θα σώσουν την πατρίδα – πολιτική, αδιέξοδη – κατ’ αυτούς, που λένε ότι δεν βγαίνει με τίποτα ο λογαριασμός – τι θα πουν το 2013, στο τέλος δηλαδή του Μνημονίου;

Ξέρετε τι θα λένε; Μυξιάρικα θα κλαψουρίζουν και θα λένε: πρέπει να πάρουμε νέο δάνειο, γιατί το 2013, το 2014 και το 2015 έχει για μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα ωρολογιακά δάνεια να πληρώσει ανελλιπώς η χώρα 150 δισεκατομμύρια.

Τι μαγικά θα κάνετε τότε, για να τα εξασφαλίσετε; Ή ελπίζετε ότι δεν θα είστε Κυβέρνηση και θα έχετε λουφάξει σε καμιά γωνιά στο βάθος της ιστορίας; Θα είστε Κυβέρνηση, υποτίθεται. Έχετε εντολή μέχρι τον Οκτώβριο του 2013. Πώς θα δώσετε τα δάνεια για το 2013, το 2014 και το 2015; Δεν ρωτάω πώς θα πληρώσετε τους μισθούς.

Εκατόν πενήντα δισεκατομμύρια, λοιπόν, για εκείνη η τριετία. Ξέρετε τι θα έρθετε να πείτε; Ότι πρέπει να πάρουμε ένα δεύτερο Μνημόνιο. Το δεύτερο Μνημόνιο θα είναι το 2013. Το ένα ήταν το Μάιο και το δεύτερο θα είναι το 2013.
Έτσι δεν βγαίνει ο λογαριασμός, κύριε Υφυπουργέ; Αλλά εσείς πανηγυρίζατε την επόμενη της 4ης Μαΐου του 2010, ότι επετεύχθη ο στόχος μας με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου. Σας άκουσα ο ίδιος να λέτε ότι επετεύχθη ο στόχος αυτός, τον οποίον έθεσε η Κυβέρνηση από την επόμενη των εκλογών.

Έχω απευθύνει εγώ ερώτηση. Κάνετε ότι δεν ακούτε και νομίζετε ότι σφυρίζοντας αδιάφορα θα περνάει ο χρόνος, θα κλέβουμε χρόνο, θα καθόμαστε στα αξιώματά μας, θα απολαμβάνουμε των προνομίων της Κυβέρνησης και της εξουσίας και θα επιστρέφουμε τα χρήματα και στους δανειστές και ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

Αλλά εγώ ερωτώ: αν εσείς λέγατε αλήθεια την επόμενη στην εκπομπή της ΝΕΤ, που λέγατε ότι επετεύχθη ο στόχος που θέσατε από την αρχή της Κυβέρνησης, εδώ οι αγαπητοί μου συνάδελφοι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ – κι εγώ ένας απ’ αυτούς, όταν ήμουν – γιατί φωνάζαμε και λέγαμε "όχι" στο ΔΝΤ μέχρι το Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2010; Αφού το οικονομικό επιτελείο άλλα στοχαζόταν και άλλα ετοίμαζε. Ξεγελάγατε την κοινοβουλευτική ομάδα και κανονίζατε άλλα θέματα, την ίδια ώρα που κάνατε μια προπαγάνδα εναντίον του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου; Αυτό είναι το ερώτημα.

Ή στην εκπομπή εκεί είπατε ψέματα ή κάνατε λάθος και πρέπει να ζητήσετε συγγνώμη ή θα πρέπει να εξηγήσει ο κύριος Πρωθυπουργός ποια ήταν η μυστική πολιτική την οποία έκανε πίσω και πέρα από την πλάτη της κοινοβουλευτικής ομάδας.

Σήμερα, λοιπόν, συζητάμε αυτόν τον Προϋπολογισμό, για τον οποίο ο Εισηγητής της Πλειοψηφίας ποιητικώς μας είπε ότι δεν είναι ούτε πράσινος ούτε κόκκινος ούτε μπλε, αλλά ότι είναι Προϋπολογισμός εκτάκτου ανάγκης. Με αυτόν τον βαθύ μπλε Προϋπολογισμό, τον οποίο μας καλείτε να ψηφίσουμε, ανακαλύπτουμε ότι πλέον οι σελίδες της ιστορίας τελείωσαν, φτάσαμε στα ουδέτερα πολιτικά μορφώματα, στις ουδέτερες πολιτικές, στις πολιτικές εκτάκτου ανάγκης.

Προσέξτε, γιατί υπάρχουν πιο αυθεντικοί και πιο αξιόπιστοι εκφραστές αυτών των πολιτικών. Έχουν ήδη έρθει οι sir και οι ladies και περιμένουν να αναλάβουν την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν ψάχνουν εσάς. Εσείς είστε μεταβατικοί και πρόσκαιροι. Οι ουσιαστικοί διαπραγματευτές και πραματευτές αυτής της πολιτικής, οι sir και οι ladies, περιμένουν στις γωνίες. Εσείς, λοιπόν, που αφήνετε το κοστούμι το πράσινο του σοσιαλιστικού κόμματος, το οποίο κέρδισε τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, μας λέτε ότι στηρίζετε έναν Προϋπολογισμό εκτάκτου ανάγκης.

Εγώ πολιτεύτηκα, στρατεύτηκα από τα δεκαέξι μου χρόνια σε ένα κόμμα που λέγεται Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κόμμα, όχι σε ένα κόμμα εκτάκτου ανάγκης. Αν το Σοσιαλιστικό Κόμμα την ώρα της κρίσης και την ώρα της καταστροφής δεν έχει πολιτική πρόταση και δεν έχει απάντηση, τότε δεν έχει νόημα να υπάρχει, δεν έχει νόημα να υφίσταται το "μαγαζί". Εκτός αν υπάρχει μόνο, γιατί πρέπει να γίνονται δουλειές και πρέπει να κρατάμε αυτά που είπα προηγουμένως, τα οφέλη και τα ωραία της εξουσίας.

Αν το κόμμα αυτό έχει πρόταση για τα προβλήματα και την κρίση και την ώρα της καταστροφής, είναι χρήσιμο στην πατρίδα, στην κοινωνία και στο λαό. Τότε πρέπει να μας δώσει την πράσινη εκδοχή του, τη σοσιαλιστική εκδοχή του. Αν δεν υπάρχει, δεν έχετε λόγο ύπαρξης. Όταν θα χάσει αυτό το κόμμα, το οποίο αλλάζει και ξαναβάζει πολιτική παρουσία αλά καρτ, ανάλογα με την περίσταση, θα κλαίτε και θα λέτε ότι λάθος βγάλαμε το κοστούμι μας το πραγματικό μας και το πουκάμισό μας και βάλαμε ένα μανδύα, ο οποίος δεν μας αναλογεί.

Τότε θα είναι πολύ αργά. Τότε δεν θα είναι η εποχή των πονηρών πολιτευτών, που σήμερα τους ακούω να έρχονται εδώ στο Βήμα κλαψουρίζοντας, πιστεύοντας ότι και με τον χωροφύλακα και με τον αστυφύλακα θα συνεχίζουμε και μέσα σε αυτό το υποτιθέμενο κόμμα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αλλά θα λέμε ότι ο Προϋπολογισμός είναι αδιέξοδος, αλλά θα τον ψηφίζουμε, γιατί ως πονηροί πολιτευτές, πιστεύουμε αύριο ότι θα διαδεχθούμε τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος θα φύγει και δεν θα είναι εδώ, γιατί θα ήμασταν το αριστερό άλλοθι του ΠΑΣΟΚ.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)
Τελειώνω με μία λέξη, κύριε Πρόεδρε.
Αυτά ήταν για την εποχή και για τον καιρό των πονηρών πολιτευτών.

Όταν θα υπάρξει το ναυάγιο αύριο και όταν αυτό το πλοίο θα το βουλιάξετε, οι πόντικοι οι οποίοι θα θέλουν να την κοπανήσουν, θα φάνε στο κεφάλι την ξυλιά από αυτούς που είναι ήδη στην θάλασσα, γιατί έχουν πάρει την ευθύνη και κάποιοι είναι ήδη στη θάλασσα. Αυτοί που θα την κάνουν, ως πονηροί πολιτευτές την τελευταία στιγμή, δεν θα σωθούν. Θα πάνε μαζί με το ναυάγιο στον πάτο.
Σας ευχαριστούμε πολύ.»


Θυμηθείτε τώρα το πράσινο όνειρο που μεταλλάχτηκε σε πράσινα άλογα, και μάλιστα αφηνιασμένα:

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

Γρηγόρη Ψαριανέ, μη φοβηθείς, προχώρα!!


Γρηγόρη, ήσουν συγκλονιστικός! Έχεις πάθος, έχεις μεγαλείο ψυχής, είσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, είσαι αληθινός! Τα είπες όλα μέσα σε δώδεκα λεπτά! Είχες κι άλλα να πεις, χωρίς αμφιβολία εξίσου σημαντικά, αλλά δεν σου δόθηκε ο χρόνος. Τι κρίμα και "δημοκρατικό" έγκλημα! Το video με την ομιλία σου είναι εγχειρίδιο εθνικής αυτογνωσίας, μια ακτινογραφία της εφιαλτικής ελληνικής πραγματικότητας. Συγχρόνως είναι ένα εγερτήριο σάλπισμα που κεντρίζει συνειδήσεις. Φρονώ ότι θα ήταν χρήσιμο να διανεμηθεί σε σχολεία και πανεπιστήμια της χώρας, μπας και αφυπνιστούν οι νέοι της Ελλάδας και πιάσουν δουλειά για να σαρώσουν ως ορμητικό ποτάμι την κόπρο του Αυγείου που απειλεί να θάψει τη χώρα και το μέλλον τους!
Γρηγόρη, είσαι η φωνή της συλλογικής συνείδησης! Είμαι σίγουρη ότι άγγιξες τις καρδιές όλων όσων σε άκουσαν χτες τα μεσάνυχτα, και δεν μιλάω φυσικά για τα άδεια έδρανα των βολευτών. Ακούγοντάς σε συγκινήθηκα, ένιωσα ρίγος, και συγχρόνως ένιωσα απέραντη θλίψη γι’ αυτό που είμαστε, αυτό που τόσο γλαφυρά φωτογράφησες, αυτό που προσπαθούμε να ξεχάσουμε προσποιούμενοι ότι είναι απλά ένα εφιαλτικό όνειρο - την ασχήμια μας, την τρισαθλιότητά μας, την εθνική μας ντροπή, τον κακό μας εαυτό και τον κακό μας τον καιρό... Καλώ τους bloggers να αναρτήσουν το video της ομιλίας σου στα ιστολόγιά τους, χωρίς ενδοιασμό ότι τάχα θα προδώσουν την κομματική τους ταυτότητα. (Αυτές οι κομματικές ταυτότητες μας φάγανε…)
Γρηγόρη, με τη στεντόρεια φωνή σου, περιέγραψες τόσο ζωντανά όλα εκείνα που προσπαθώ χρόνια τώρα να πω μέσα από τα άρθρα και τα βιβλία μου. Από μια άποψη, ένιωσα ανακούφιση που γνώρισα καλύτερα ποιος είσαι. Νιώθω να φεύγει από πάνω μου λίγο από το φορτίο που οικειοθελώς επωμίστηκα, αγωνιζόμενη μοναχικά ως μια ακόμη φωνή βοώσης εν τη ελληνική ερήμω, «είτε ακούσωσι είτε απειθήσωσι»... Αφού αγωνίζεσαι με τόσο πάθος εσύ - και παρακαλώ μην το εκλάβεις ως κολακεία αφού δεν σε ξέρω - τώρα δεν θα νιώθω ενοχές που δεν προφταίνω να πω όλα όσα πρέπει να καταγγελθούν, και ούτε θ’ ανησυχώ αν με διαβάζει κανείς από εκείνους στους οποίους απευθύνομαι. Με παρηγορεί που ακούνε εσένα από το βήμα της Βουλής, κι ας είναι άδεια τα έδρανα. Αργά ή γρήγορα θ’ αναγκαστούν να σε ακούσουν, Γρηγόρη Ψαριανέ, κι αυτό με παρηγορεί και με ανακουφίζει, ανοίγοντας συγχρόνως στην ψυχή μου μια αμυδρή χαραμάδα ελπίδας.

Γρηγόρη προχώρα, η Ελλάδα σε χρειάζεται, οι αδικημένοι Έλληνες θέλουν κάπου ν’ ακουμπήσουν. Ψάχνουν για κάποιον που με τον πύρινο λόγο του θα κατασυντρίψει σαν σφύρα την πώρωση εκείνων που βύθισαν την Ελλάδα στη δύσοσμη κοπριά και το απέραντο σκοτάδι. Μην αποκάμεις και μη δειλιάσεις, σε παρακαλώ. Μην πεις ότι κανείς δεν συγκινείται με αυτά που λες. Ο λόγος σου έχει δύναμη, είναι εμπνευσμένος, βγαίνει από την ψυχή σου, και δεν θα γυρίσει πίσω άδειος. Ο σπόρος που σπέρνεις θα φυτρώσει στις συνειδήσεις πολλών και θα φέρει οπωσδήποτε καρπό, στον καιρό του, φυσικά.

Γρηγόρη Ψαριανέ, μη φοβηθείς, συνέχισε να σφυροκοπάς με τη φωνή της αλήθειας τους πωρωμένους, όπου κι αν βρίσκονται. Σε τούτη την κρίσιμη του έθνους καμπή, είτε το συνειδητοποιείς είτε όχι, έχεις σημαντικό ρόλο να παίξεις για να κάνεις τη διαφορά. Μην πεις «είμαι μικρός και άσημος». Έχεις δυνατό πνεύμα, οξύτατο νου, και αγάπη στην ψυχή, κι αυτό σε κάνει μεγάλο! Μόνο πρόσεχε στο δρόμο να μην υπερηφανευτείς. Μείνε ταπεινός για να είσαι δυνατός. Μείνε αληθινός για να μην παραδοθείς σε αδόκιμο νου, όπως οι υποκριτές κυβερνώντες. Μείνε ανυστερόβουλος για να μη διαφθαρείς. Μείνε ΑΝΘΡΩΠΟΣ για να κοκκινίζουν όταν σε βλέπουν τα ανθρωποειδή.

Για να σε ενθαρρύνω, θα σου θυμίσω ένα εδάφιο από τη Βίβλο, που απευθύνεται και σε σένα διότι η αλήθεια είναι διαχρονική και δεν προσωποποιείται:

«Βλέπετε γὰρ τὴν κλῆσιν ὑμῶν, ἀδελφοί, ὅτι οὐ πολλοὶ σοφοὶ κατὰ σάρκα, οὐ πολλοὶ δυνατοί, οὐ πολλοὶ εὐγενεῖς• ἀλλὰ τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ θεός, ἵνα καταισχύνῃ τοὺς σοφούς, καὶ τὰ ἀσθενῆ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ θεός, ἵνα καταισχύνῃ τὰ ἰσχυρά, καὶ τὰ ἀγενῆ τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἐξουθενημένα ἐξελέξατο ὁ θεός, τὰ μὴ ὄντα, ἵνα τὰ ὄντα καταργήσῃ.» (Α´ Κορινθίους 1: 26-28)

Σ’ ευχαριστώ, Γρηγόρη Ψαριανέ! Καλή δύναμη!

Παραθέτω ολόκληρο το κείμενο της φλογερής ομιλίας του ανεξάρτητου Βουλευτή:

ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: «Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριοι Βουλευτές, ήρθα κατευθείαν στη Βουλή σήμερα το απόγευμα από τη Φλώρινα, όπου μίλησα με πάρα πολλούς ανθρώπους της Φλώρινας, των Γρεβενών, της Κοζάνης, του Αμύνταιου και τις γύρω περιοχές. Όλοι με τραβούσαν και με ρωτούσαν «τι κάνετε εσείς εκεί κάτω;». Και εγώ τους έλεγα: «Όταν λέτε, εμείς εκεί κάτω, τι εννοείτε; Έχετε εδώ Βουλευτές δικούς σας, τους ρωτάτε τι κάνουν οι Βουλευτές σας, της Φλώρινας, των Γρεβενών, της Κοζάνης, του Ηρακλείου, του Κιλκίς, της Κεφαλονιάς, της Σάμου, για σας; Όπου πηγαίνω με τραβολογάνε και μου λένε "τι κάνετε εσείς εκεί κάτω";

Τι κάνουμε εμείς εδώ κάτω; Ποιοι; Εμείς που κυβερνάμε; Οι τριακόσιοι; Αυτοί οι τριακόσιοι που τα φάγαμε μαζί με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και μαζί με όλο τον λαό που έφαγε και τρώει με χρυσά κουτάλια;
Όταν με ρωτούν, τι μπορώ να τους απαντήσω, μπορείτε να μου πείτε, αγαπητοί τριακόσιοι, που είμαστε εδώ μέσα στην Αίθουσα μόνο έξι; Μπορείτε να μου πείτε τι να λέω σ’ αυτούς τους ανθρώπους, όχι στη Σταδίου και την Ερμού, που το ένα στα τρία μαγαζιά είναι κλειστό, που έπαιρναν τερατώδη ποσά για αέρα και για ενοίκια σε κεντρικά μαγαζιά στην Αιόλου και την Αθηνάς, στη Πεσμαζόγλου και τη Σταδίου και τώρα σε παρακαλούν και σε «κυνηγούν» με το δίκαννο για να πάρεις το μαγαζί χωρίς εγγυήσεις, χωρίς αέρα κ.λπ. Ποιος να πάει μαγαζί για να δουλέψει και να κάνει τι; Τι να πουλήσει; Τι να μεταποιήσει; Τι να εμπορευτεί;
Πείτε μου τι να λέω σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Εγώ τι κάνω μαζί σας εδώ; Τι συζητάμε, τι νομοθετούμε, τι αποφασίζουμε; Έναν Προϋπολογισμό μαϊμού για μια ακόμα φορά, που δεν θα εφαρμοστεί, δεν θα πετύχει, που είναι εκτός τόπου και χρόνου, έναν Προϋπολογισμό που τον καταλαβαίνεις ότι είναι μαϊμού γιατί, αν του πετάξεις μία μπανάνα, την πιάνει στον αέρα;
Τι να ψηφίσουμε από αυτό τον Προϋπολογισμό, ένα Προϋπολογισμό που θα προϋπολογίζει πόσα μαγαζιά ακόμη θα κλείσουν, πόσες μικρομεσαίες ακόμα επιχειρήσεις θα κλείσουν, πόσα ελληνικά προϊόντα δεν υπάρχουν στις ευρωπαϊκές αγορές; Πού είναι τα ελληνικά κρασιά, τα ελληνικά λάδια, τα τυριά, τα γάλατα;

Πόσο κάνει το τυρί στην Ελλάδα; Πόσο κάνει στην Αυστρία ή στη Γερμανία που παίρνουν τριπλάσιους μισθούς και η τιμή είναι στο ένα τρίτο; Πόσο κάνει το γάλα εδώ και πόσο κάνει στην Τσεχία, στην Ιρλανδία, στην Αγγλία που οι μισθοί είναι διπλάσιοι και τριπλάσιοι και το γάλα, το ψωμί, τα βασικά προϊόντα είναι στο ένα τρίτο;
Τι να συζητήσουμε; Ποιον Προϋπολογισμό να συζητήσουμε; Ποιανού πράγματος; Πόσοι ακόμα θα φάμε; Τώρα που μιλάμε εδώ και τώρα που ο κόσμος είναι αγανακτισμένος, απεγνωσμένος, οργισμένος μέχρι αηδίας, κάποιοι ακόμα τρώνε και τρώνε χοντρά γιατί ακόμα και ως στοίχημα έχουν ποντάρει ότι θα φαλιρίσουμε. Θα τα βγάλουν και από το στοίχημα. Έχουν επενδύσει σ’ αυτό, στην πτώχευση που οι ίδιοι οργάνωσαν. Είναι οι «αρχιτέκτονες» της πτώχευσης και θα κονομήσουν και από το στοίχημα που έχουν βάλει ότι θα πτωχεύσουμε, ότι θα βαρέσουμε διάλυση.
Έχουμε βαρέσει διάλυση, αγαπητοί λίγοι συνάδελφοι που είστε εδώ και αγαπητοί τηλεθεατές. Είμαστε η χώρα που κάναμε απογραφή για να δούμε πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Δεν θέλω να προσβάλω τη Μογγολία, το Ουζμπεκιστάν, την Ουγκάντα, τη Σιέρα Λεόνε, αλλά άμα ρωτήσεις έναν Πρωθυπουργό σε μια οποιαδήποτε χώρα, στο Λεσότο πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, θα σου πει 32.812 αμέσως. Εμείς κάναμε απογραφή και δεν τους έχουμε βρει.
Μιλάμε για τεράστιες δημόσιες δαπάνες. Τι δημόσιες δαπάνες; Σε τσέπες, σε "μαύρες τρύπες".

Έχουμε τεράστιες δημόσιες δαπάνες, ένα τεράστιο κράτος, τερατωδώς τεράστιο με απίστευτες δημόσιες δαπάνες χωρίς να έχουμε νοσοκομεία, χωρίς να έχουμε σχολεία, μ’ αυτά τα πανεπιστήμια που έχουμε, μ’ αυτές τις υπηρεσίες που έχουμε, με τα τρένα που έχουμε λιγότερα και από την εποχή του Τρικούπη. Στη Φλώρινα, στην Πελοπόννησο; Οι γραμμές της Πελοποννήσου που υπήρχαν δεν υπάρχουν, δεν κυκλοφορούν. Δεν υπάρχουν τρένα, δεν έχουμε σιδηροδρομικό δίκτυο. Έχουμε μία γραμμή κεντρική και δύο-τρία άλλα παρακλάδια, έναν οδοντωτό και το τελεφερίκ του Λυκαβηττού σε μία χώρα που θα έπρεπε να έχει ένα άρτιο ή τουλάχιστον ένα στοιχειωδώς ανεκτό σιδηροδρομικό δίκτυο.
Φάγαμε τα λεφτά των επιδοτήσεων, των επιχορηγήσεων, τα ΕΣΠΑ, τα πακέτα Ντελόρ, τα φάγαμε όλα χωρίς να κάνουμε παραγωγικές δραστηριότητες, χωρίς να επενδύσουμε πουθενά, ούτε στα λιμάνια μας, ούτε στα αεροδρόμιά μας, ούτε στις στέρνες μας, ούτε στα ποτάμια μας, πουθενά.
Αυτά πρέπει να καταλογιστούν, πρέπει να ειπωθούν εδώ πέρα και πρέπει όλοι οι Βουλευτές να υπογράψουμε ένα σύμφωνο αποδοχής της ελάχιστης απαίτησης του λαού ότι δεχόμαστε την αυτόματη άρση της ασυλίας μας για οποιονδήποτε διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα, αυτομάτως οποιοσδήποτε να ελέγχει τους λογαριασμούς και τις καταθέσεις οποιουδήποτε κρατικού λειτουργού διαχειρίστηκε δημόσιο χρήμα. Να το ψηφίσουμε αυτό εδώ μέσα, να καταργήσουμε στην επόμενη Αναθεωρητική Βουλή που συμφώνησαν ο Πρωθυπουργός με τον κ. Σαμαρά… (Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή) Κύριε Πρόεδρε, θα μιλήσω μισή ώρα μόνο ακόμα.
Να συμφωνήσουμε στην επόμενη Αναθεωρητική Βουλή το πρώτο πράγμα που θα ψηφίσουμε να είναι όχι να καταστρέψουμε τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις και την ψυχή και τη ζωή των εργαζομένων, όση ζωή και όση ψυχή και δύναμη τους έχει απομείνει, αλλά το πρώτο που θα ψηφίσουμε να είναι να αλλάξουμε το νόμο περί ευθύνης Υπουργών που είναι νόμος περί απαλλαγής και συγκάλυψης. Αυτό πρέπει να το κάνουμε και να το πούμε τώρα και να υπογράψουμε χαρτί και να δώσουμε τα ονόματά μας ποιοι υπογράφουν και ποιοι όχι, είτε διαχειριστήκαμε δημόσιο χρήμα, είτε ήμασταν δημόσιοι λειτουργοί, είτε όχι.
Είμαστε μια χώρα με μηδενική προοπτική για κάθε πολίτη ως προς την έναρξη επιτηδεύματος τώρα για να ανοίξει κάποιος μία επιχείρηση. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα. Κανείς νοήμων, εχέφρων άνθρωπος στην Ελλάδα δεν θέλει να ανοίξει ούτε καν περίπτερο και δεν μπορεί να ανοίξει τίποτα. Είμαστε η χώρα με τα κλειστά μαγαζιά, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που είναι σε τροχιά χρεοκοπίας, καταχρεωμένες και ληστεύονται από τις τράπεζες.
Είμαστε η χώρα όπου κονομάνε δισεκατομμύρια οι τραπεζίτες και διάφοροι άλλοι παράγοντες. Υπάρχει κυρίως το "μαύρο χρήμα" που κυκλοφορεί και η παραοικονομία, χωρίς να έχουμε συγκροτήσει μία στοιχειωδώς ανεκτή οικονομία έστω και για τις συνθήκες ενός καταραμένου καπιταλιστικού καθεστώτος. Είμαστε η χώρα που έχουμε δηλαδή ξεφτιλίσει και τον καπιταλισμό. Αυτό το πράγμα είναι πέρα από το τριτοκοσμικό πλέον.
Έχω σημειώσει εδώ πράγματα να πω και δεν μου φτάνει χρόνος και ως ανεξάρτητος Βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς δεν θα έχω το χρόνο να ξαναμιλήσω. Μετά από δύο μήνες ίσως.
Έχω σημειώσει πράγματα να πω. Άκουσα με προσοχή αυτά που είπε ο συνάδελφος κ. Παντούλας για την εκκλησία. Άκουσα τον κ. Αντώναρο ο οποίος καταχεριάζει το ΠΑΣΟΚ και ο κ. Αντώναρος πριν από λίγους μήνες ήταν αυτός κυβέρνηση για έξι χρόνια συνεχόμενα. Ποιος καταχεριάζει το ΠΑΣΟΚ; Το ΠΑΣΟΚ γιατί καταχέριαζε την προηγούμενη κυβέρνηση όταν ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία ενώ ήταν οκτώ χρόνια πριν το ΠΑΣΟΚ; Τι παίζουμε εδώ πέρα;
Ποιον κοροϊδεύουμε; Πόσο ακόμα θα πάει αυτή η κοροϊδία στον κόσμο; Πόσο καιρό ακόμα θα κοροϊδεύουμε έτσι ανοιχτά τους ανθρώπους χωρίς να λέμε τα πράγματα όπως έχουν;
Τι έχουμε κάνει για το ενεργειακό; Είμαστε η χώρα με τη μεγαλύτερη ηλιοφάνεια και τους ανέμους που μας παίρνουν και μας σηκώνουν και δεν έχουμε αιολικά πάρκα, δεν έχουμε φωτοβολταϊκά.

Να σας πω τι γίνεται στα παράλια της Τουρκίας; Να σας πω για τους δρόμους της Τουρκίας που φυτεύουν λουλουδάκια στις νησίδες και βάζουν φώτα και παγκάκια και πλακοστρώνουν κι εμείς "φυτεύουμε" διόδια; Θέλετε να σας πω ότι πέρασα από την Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα με τους λιγνίτες, στην Ελλάδα με τον ήλιο και τον αέρα αυτόν, χωρίς να έχουμε κάνει ένα ενεργειακό πλάνο αυτονομίας για την Ελλάδα για να πουλάμε ενέργεια σ’ όλη την Ευρώπη και αγοράζουμε ενέργεια από την Αλβανία, τη FYROM, τη Βουλγαρία και την Τουρκία;

Τι να σας πω για την αλιεία μας; Να σας πω για την ακτοπλοΐα; Να σας πω για τις συγκοινωνίες ότι από την Πάρο δεν μπορείς να πας στη Σέριφο που είναι δίπλα; Πρέπει να πας στο Πειραιά και να ξανακατέβεις.

Είναι δυνατό να συζητάμε σε συνθήκες ομαλής εγκεφαλικής λειτουργίας έναν Προϋπολογισμό που δεν δίνει καμία απάντηση σε όλα αυτά τα ζητήματα, που δεν προγραμματίζει τίποτα που να αλλάξει αυτό το σκηνικό το καταραμένο, το σάπιο, το σαθρό;
Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί. Σας το έχω ξαναπεί. Το βλέπετε και το ξαναβλέπετε και θα το ξαναδούμε. Θα μας φάνε όλους ζωντανούς. Δεν είμαστε όλοι για φάγωμα και μερικοί μάλιστα δεν τρώγονται κιόλας εδώ μέσα, δηλαδή αν τους φας θα πάθεις και δηλητηρίαση.
Δεν έχω πει τίποτα απ’ ό,τι έχω εδώ μέσα. Έχω σημειώσει εκατοντάδες πράγματα να σας πω. Να σας πω με στοιχεία πώς θα ζήσει ένας άνθρωπος που έχει δύο παιδιά; Έχω δεκάδες φίλους που εδώ και έξι μήνες είναι άνεργοι ενώ δούλευαν είκοσι πέντε χρόνια σε ιδιωτικές εταιρείες.

Είμαστε η χώρα που έχουμε δεκαπλάσιους δημόσιους υπαλλήλους από οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα σε αναλογία πληθυσμού και δεν έχουμε Δημόσιο. Πώς γίνεται αυτό; Δουλεύω εγώ στο Δημόσιο και είμαι ένας "αεριτζής". Ξύνομαι και τρώω τυρόπιτες και δουλεύουν σαν τα σκυλιά οι συμβασιούχοι ελπίζοντας να μονιμοποιηθούν.
Πρέπει να μιλήσουμε για πάρα πολλά πράγματα τα οποία δεν λέμε εδώ μέσα. Εσείς που κυβερνάτε τα λέτε στο καφενείο κι ο ένας στον άλλον και ντρέπεστε και φοβάστε να βγείτε στους ψηφοφόρους σας. Μου λένε Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ότι κρύβονται. Να σας πω ονόματα; Κρύβονται. Το ίδιο θα συμβεί με τη Νέα Δημοκρατία που θα είναι μεθαύριο κυβέρνηση και θα την βρίζει το ΠΑΣΟΚ ότι δεν έκανε αυτά που δεν έκανε η Νέα Δημοκρατία που δεν είχε κάνει το ΠΑΣΟΚ που δεν είχε κάνει η Νέα Δημοκρατία, ενώ εμείς κάναμε κλπ. Αυτό είναι το παραμύθι; Αυτό είναι για τιμωρία και από την Ένωση Κέντρου.
Ένας παππούς είπε στον Πρωθυπουργό: "Όταν οι αριθμοί ευημερούν, οι άνθρωποι υποφέρουν". Να σας πω τι μου είπε εμένα ο δικός μου παππούς; "Άλλα αντ’ άλλα τα μεγάλα της Παρασκευής το γάλα". Να σας πω και κάτι που είπε η γιαγιά μου; "Πού πας Μαρία μ’ και Μαριώ; Βιολιά βαρούν και πάω να δω".»

Αυτοί είμαστε οι Έλληνες; ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ;


«Αφόρητη παραμένει η κατάσταση στους δρόμους της Αθήνας με τόνους σκουπιδιών να "κοσμούν" την κατά τα άλλα χριστουγεννιάτικη πρωτεύουσα.

Αποχή από τα καθήκοντά τους έχουν κηρύξει για σήμερα, Τετάρτη, από τις 11 το πρωί έως και το τέλος της βάρδιας, οι εργαζόμενοι στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.»
in.gr

Τολμάει κανείς να απαντήσει με ειλικρίνεια στο ερώτημα του τίτλου;

Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

Μίμης Ανδρουλάκης, ο μεταλλαγμένος κομμουνιστής, live!




Όπως είδατε στο video, ο συγγραφέας του "Μ εις τη νιοστή" (μ***κία εις τη νιοστή), "φιλόσοφος" και μασκότ του ελληνικού Κοινοβουλίου, Μίμης Ανδρουλάκης, ήταν, ως συνήθως, εκτός θέματος. Να σας θυμίσω ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Στρος Καν στη Βουλή τον είχε ενημερώσει ότι και η Αρχαία Ελλάδα είχε μηχανισμό διαχείρισης χρεοκοπίας, έκανε την πρώτη αναδιάρθρωση χρέους και την πρώτη διαδικασία διπλού νομίσματος! (Δείτε το video στο τέλος του άρθρου. Δείτε και φρίξτε με το χαζοχαρούμενο βουλευτή που δίνει ιδέες στον Στρος Καν και "διαφημίζει" την Αρχαία Ελλάδα.)

Ο ίδιος, λοιπόν, πολιτικά απροσάρμοστος βουλευτής (τρέμω μπας και γίνει καμιά μέρα και υπουργός, χτύπα ξύλο!), στη συζήτηση για τον εργατοκτόνο και ανεφάρμοστο προϋπολογισμό του 2011, κι ενώ τα αίματα έβραζαν εντός και εκτός Βουλής, ανάλωσε το χρόνο του περί άλλα τυρβάζων και εις την Ευρωζώνη των πρώην "κουτόφραγκων" με εθνική υπερηφάνεια αλληθωρίζων για λύση στα προβλήματά μας. Ευρωλιγούρης εις τη νιοστή!

Το ιλαρό ύφος του απέδειξε μάλιστα ότι, καθ’ ην στιγμή ο Πρωθυπουργός και τα μέλη της κυβέρνησης δεν χάνουν ευκαιρία να μας πουν ότι πονάνε για τα άδικα και επώδυνα μέτρα, άσχετα τώρα αν αυτό αληθεύει, ο Μίμης δεν δείχνει να συμμερίζεται τον πόνο αυτό. Δεν ένιωσε την ανάγκη, έστω και υποκριτικά ως πρώην κομμουνιστής, να συστήσει κάποιες φιλεργατικές αλλαγές στο άδικο, αλλοπρόσαλλο και αδιέξοδο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών που ερχόταν για ψήφιση. Προφανώς βρίσκει όλα τα μέτρα δίκαια, αποτελεσματικά και αναγκαία.

Παρακαλώ, ας μην διαφύγει της προσοχής σας το χοντρό γλείψιμο προς τον ευεργέτη του, τον George Papandreou: «Υπάρχει ένας, αυτόν ψήφισε ο ελληνικός λαός, ο οποίος, κύριοι συνάδελφοι, σας αρέσει ή δεν σας αρέσει, ή του κάνουμε ή δεν του κάνουμε δίκαιη ή άδικη κριτική, διαθέτει ένα εντυπωσιακό ευρωπαϊκό και διεθνές κύρος και αυτός πρέπει να τους ψιθυρίσει στο αυτί: “Χρέος μας, πρόβλημά σας”!»

Απολαύστε ολόκληρη την ομιλία του Μίμη, και βαθμολογήστε τον:

Μίμης Ανδρουλάκης: «Κύριοι συνάδελφοι, υπάρχει ένα ανθρώπινο και πολιτικό παράδοξο όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού. Κολλάμε με το μυαλό μας σε ένα μονόδρομο, σε μία βεβαιότητα, σε ένα επιθυμητό επίσημο σενάριο κι όταν δεν λειτουργεί, το υποκαθιστούμε με την ίδια σιγουριά με ένα άλλο, το οποίο το είχαμε καταγγείλει, το είχαμε δαιμονοποιήσει μόλις πριν λίγο.

Για παράδειγμα ο Τρισέ λέει: “Ποτέ δεν θα αγοράσω ομόλογα χώρας σε κρίση”. Αγόρασε 69 δισεκατομμύρια και μπορεί να αγοράσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ομόλογα της Ελλάδας και άλλων περιφερειακών χωρών.

Στην Ευρωζώνη έλεγαν: “Ποτέ, δεν το επιτρέπει το Μάαστριχτ, δεν μπορούμε να διασώσουμε χώρα” κι έκαναν και διαρκή μηχανισμό διάσωσης χωρών. Είπαν: “Ποτέ δεν θα αναδιαρθρώσουμε χρέος”, το δαιμονοποίησαν. Κι όμως επίσημα αυτό που δαιμονοποίησαν το Νοέμβριο, το ψήφιζαν όλοι οι ηγέτες τώρα, το Δεκέμβριο.

Υπάρχει λοιπόν, κύριοι συνάδελφοι, ένα κρίσιμο ερώτημα: Ποια πολιτική δύναμη της Βουλής μπορεί βάσιμα να φέρει αντίρρηση στο χρονικό αναπρογραμματισμό του ελληνικού χρέους με εύλογη αλλαγή στα επιτόκια, ώστε να είναι βιώσιμη η αποπληρωμή του;

Αυτό, κύριοι συνάδελφοι, είναι μία συντεταγμένη συναινετική και ήπια αναπροσαρμογή του χρέους, την οποία δαιμονοποιούμε απ’ αυτό το Βήμα και εκπρόσωποι της δικής μου παράταξης.
Αυτό, όμως, δεν μας απαλλάσσει από την ευθύνη να ξεφουσκώσουμε εύλογα μία υπερτροφική δημόσια κατανάλωση που στηρίχθηκε στην αντεστραμμένη πυραμίδα με τα δανεικά.
Υπάρχει πολιτική δύναμη που να έχει αντίρρηση ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή το Ταμείο Διάσωσης πρέπει να συγκεντρώσει όλα τα ομόλογα των προβληματικών χωρών, να απαλλάξει τις τράπεζές μας από το κακό φορτίο ώστε να μπορούν να δανειστούν και να δανείσουν, πλην του ΚΚΕ, που έχει πράγματι μία διακριτή και σεβαστή θέση;

Υπάρχει κάποια τέτοια πολιτική δύναμη; Δημοκρατική Συμμαχία, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΟΣ, Νέα Δημοκρατία, όλοι δέχονται το ευρωομόλογο, δηλαδή μία στρατηγικής σημασίας κίνηση, είτε το γενικό είτε το ειδικό αναπτυξιακό για να επενδύσουμε σε δίκτυα, υποδομές, νερά, σκουπίδια κ.λπ. Υπάρχει, κύριοι συνάδελφοι, πολιτική δύναμη, που βάσιμα θα έχει αντίρρηση στην εξής διαπραγμάτευση το επόμενο κρίσιμο τρίμηνο στην Ευρωζώνη;

Πρέπει να πούμε στους εταίρους μας: “Κύριοι εταίροι ακόμα κι αν κάνουμε τη δημοσιονομική προσαρμογή που λέτε - και κάναμε ένα επώδυνο τεστ 6% - ακόμα κι αν κάνουμε όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές, που έτσι κι αλλιώς πολλές απ’ αυτές θα τις κάναμε μόνοι μας, ακόμα και τότε υπάρχει ισχυρή πιθανότητα να γλιστρήσουμε στην παγίδα του χρέους”.

Δηλαδή, κατά το παλαιό θεώρημα, όσο αγωνιζόμαστε να μειώσουμε το χρέος, τόσο το αυξάνουμε, αν δεν μας προσφέρει η Ευρωζώνη νομισματικά και επενδυτικά αντίβαρα, αν δεν αναπροσαρμόσουμε το χρέος μας, αν δεν κάνουμε πιο ρεαλιστική, κύριοι του Υπουργείου Οικονομικών, τη δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας, αν δεν αναμορφώσουμε το Μνημόνιο με τους δανειστές, ώστε να ενισχύσουμε την αναπτυξιακή του διάσταση και την κοινωνική του διάσταση, ιδιαίτερα το θέμα των επενδύσεων δημόσιων και ιδιωτικών.

Υπάρχει πολιτική δύναμη που να έχει αντίρρηση σ’ αυτήν την επανατοποθέτηση του ελληνικού ζητήματος στα πλαίσια μιας νέας πολιτικής της Ευρωζώνης; Ποιο είναι το timing, κύριοι συνάδελφοι;

Κάποιος μεγάλος, αγαπητέ κύριε Σπύρο Χαλβατζή, έλεγε κάποτε: “Στις είκοσι τέσσερις είναι πολύ νωρίς, στις είκοσι έξι είναι πολύ αργά, στις είκοσι πέντε!”.

Η κρίσιμη ημερομηνία, κύριοι συνάδελφοι, είναι το επόμενο τρίμηνο. Ή τώρα, αλλιώς είναι όλα αργά. Ή τώρα, διαφορετικά να μην μας λέει η Ευρωζώνη το 2013. Δεν υπάρχει 2013. Οι αγορές δεν περιμένουν και το κυριότερο απ’ όλα το μέλλον γι’ αυτές είναι το “εδώ και τώρα. Άσε που από το 2013 ως το 2015 το δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη θα κλιμακώνεται από τα 24 τρισεκατομμύρια στα 42 τρισεκατομμύρια, όπως μας λένε διάφοροι σοφολογιότατοι, όπως ο Ρουμπίνι. Αλλά λέτε ότι θα έρθει η ανάκαμψη και θα είναι όλα πιο εύκολα. Λάθος, κύριοι συνάδελφοι. Η ανάκαμψη θα αυξήσει τα επιτόκια και θα κάνει δυσκολότερο το διακανονισμό του ελληνικού χρέους και δυσκολότερη την ανάπτυξη για εμάς τους περιφερειακούς.

Θα μου πείτε: “Ποιό είναι το διαπραγματευτικό όπλο της Ελλάδας;”. Είναι πολλά, αλλά ένα είναι το υπερόπλο. Η έκθεση των ευρωπαϊκών τραπεζών στο χρέος των περιφερειακών χωρών είναι 1,9 τρισεκατομμύρια ευρώ, μία υδρογονοβόμβα για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μία υδρογονοβόμβα που μπορεί να ξαναφέρει διπλή βουτιά στην παγκόσμια οικονομία.

Θα μου πείτε: “Ποιος ηγέτης θα προκαλέσει αυτήν τη δημιουργική κρίση στην Ευρωζώνη; Ποιος θα φέρει αυτό το εύλογο σπρώξιμο στους ηγέτες της Ευρωζώνης; Ποιος θα κάνει αυτό το μικρό εποικοδομητικό πραξικόπημα;”.

Υπάρχει ένας, αυτόν ψήφισε ο ελληνικός λαός, ο οποίος, κύριοι συνάδελφοι, σας αρέσει ή δεν σας αρέσει, ή του κάνουμε ή δεν του κάνουμε δίκαιη ή άδικη κριτική, διαθέτει ένα εντυπωσιακό ευρωπαϊκό και διεθνές κύρος και αυτός πρέπει να τους ψιθυρίσει στο αυτί: “Χρέος μας, πρόβλημά σας”! Αυτός και όλοι μας πρέπει να βρούμε το Βενιζελικό ένστικτο, αγαπητή κυρία Μπακογιάννη, των λεπτών ισορροπιών και των λελογισμένων ρήξεων, για να επανατοποθετήσουμε το ελληνικό ζήτημα στα πλαίσια μιας νέας πολιτικής και συστημικής πρωτοβουλίας της ευρωζώνης.

Σε όλη αυτήν την προσπάθεια, κύριοι συνάδελφοι, πρέπει να έχουμε καθαρά ένα πράγμα στο μυαλό μας: Στο κακό που μας βρήκε, υπάρχει και χειρότερο κακό.
Σας ευχαριστώ.»


Δείτε τώρα και το ιστορικό video όπου με χαζοχαρούμενο ύφος απευθύνθηκε στον Στρος Καν. Αναρωτιέμαι, αυτόν γιατί τον πληρώνουμε; Δεν είναι περισσευούμενος; Θα μου πείτε μόνο αυτός είναι περισσευούμενος; Τόσοι και τόσοι δεν πατάνε στη Βουλή παρά μόνο ενίοτε για χαβαλέ… Να τους χαιρόμαστε!



ΤηλεΧυτήρης: «Τι μένει από το ρόδο;»

Έλα μου ντε! Ο νεοφιλελεύθερα μεταλλαγμένος σοσιαλισμός που το έκοψε, είναι η γρήγορη απάντηση που μου έρχεται στο νου… Αυτό μάλιστα επιβεβαιώνεται κι από το σχόλιο της κριτικού λογοτεχνίας Τιτίκας Δημητρούλια, που είπε μεταξύ άλλων: «Ανάμεσα στο ρόδο και το χέρι (που το έκοψε) είναι η απόσταση ανάμεσα στην επαγγελία και τη διάψευση.» Δηλαδή η απόσταση ανάμεσα στο "λεφτά υπάρχουν" και στο "δεν υπάρχει σάλιο", λέω εγώ
Αν σας σοκάρει το εξώφυλλο δίπλα, μάλλον έχετε νοσηρή φαντασία. "Ποιητικό" είναι!

Παρακολουθώντας τις συζητήσεις (δηλαδή τους μονολόγους μεταξύ κωφών, κατά πως επιτάσσει η "δημοκρατία") στη Βουλή αυτές τις μέρες μπας και βγάλω άκρη, δεν πήρα είδηση εγκαίρως το μεγαλύτερο πολιτιστικό γεγονός του 2010 που έλαβε χώρα το βράδυ της Δευτέρας 13 Δεκεμβρίου στο Μουσείο Μπενάκη. Ζητώ συγνώμη γι’ αυτό. Ο αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού υπεύθυνος για θέματα ΜΜΕ, κ. Τηλέμαχος Χυτήρης, παρουσίασε, λέει, τη νέα ποιητική συλλογή του με τίτλο «Τι μένει από το ρόδο».

Δεν γνωρίζω τι λένε τα λιγοστά ποιήματα της συλλογής του (το βιβλίο είναι μόλις 64 σελίδες) αλλά εμένα ο τίτλος μου δημιούργησε συνειρμούς ότι ο ποιητής θα είχε στο νου του το ξεφουμισμένο ρόδο του σοσιαλισμού, για το οποίο πίστευε ότι ευωδίαζε καμιά τριανταριά χρόνια, κι από τον οποίο πασοκοσοσιαλισμό σήμερα απέμεινε μόνο η μπόχα της βαρβαρότητας.

Πάμε πάρα κάτω. Ο πρωθυπουργός της χώρας και αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, George Papandreou, καθώς και οι υπουργοί του μας τρομοκρατούν καθημερινά τσαμπουνώντας ότι βρισκόμαστε σε πόλεμο. Σ’ αυτόν τον πόλεμο, οι στρατηγοί της πρώτης γραμμής είναι προφανώς οι υπουργοί. Τώρα η απορία που μου γεννιέται είναι πώς ένας στρατηγός που υποτίθεται ότι έχει ριχτεί σ’ έναν αδυσώπητο πόλεμο για τη σωτηρία της πατρίδας, όπως μας λένε, έχει το χρόνο να γράφει και ποιήματα. Φανταστείτε ένα στρατηγό, ή έστω λοχία, ν’ αφήνει κάτω τα όπλα, όταν γύρω του γίνεται χαμός και πέφτουν κεφάλια, και να ονειροπολεί γράφοντας ποιήματα! Πώς σας φαίνεται; Υπεύθυνο; Δε νομίζω.

Τέλος πάντων, ας πάμε στην εκδήλωση προς τιμήν του ποιητή Τηλεχυτήρη. Άνθρωποι των γραμμάτων και της τέχνης ήταν εκεί για να τον τιμήσουν. Εκτός από τη σύζυγό του Μαρία Φαραντούρη, παρόντες ήταν οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Δημήτρης Μαρωνίτης, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Κατερίνα Χέλμη, και άλλοι “λιγότερο επώνυμοι”, διάβασα στο Express.gr. Βλέπετε ο διαχωρισμός των πολιτών σε επώνυμους, λιγότερο επώνυμους και ανώνυμους, δεν συνιστά ρατσισμό του κερατά, γι’ αυτό και δεν στηλιτεύεται από τους αντιρατσιστές .

Ωστόσο, οι κακεντρεχείς λένε ότι οι επώνυμοι και ημιεπώνυμοι που παραβρέθηκαν εκεί δεν πήγαν για να τιμήσουν τον ποιητή ΤηλεΧυτήρη αλλά για να κολακεύσουν (γλείψιμο το λένε οι αναιδείς) τον αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού μπας και τους ρίξει κάνα κοκαλάκι επιδότησης για πολιτιστικούς, φυσικά, λόγους. Λένε ακόμη ότι η ποίηση του Τηλεχυτήρη αξίζει όσο και ο σοσιαλισμός του κόμματος στο οποίο ανήκει.

Μη ζηλεύετε βρε, εσείς που δεν σκαμπάζετε από ποίηση! Ξέρετε πόσο χρήσιμη είναι η ποίηση; Τι; Δεν έχετε διαβάσει την προηγούμενη ποιητική συλλογή του υπουργού «κίτρινη σκόνη»; Καλά τόσο καθυστερημένοι είστε; Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί η Ελλάδα έφτασε στη σημερινή εξαθλίωση. Διαβάστε ποίηση μπας και ξελαμπικάρει το μυαλό σας, βρε. Πώς είπατε; Μόλις ακούσατε τον τίτλο «κίτρινη σκόνη» γίνατε σκόνη;

Λοιπόν, ας αφήσουμε τ’ αστεία κι ας μελετήσουμε την ποιητική συλλογή του ΤηλεΧυτήρη με τίτλο: «Τι μένει από το ρόδο, το χέρι που το κόβει». Ιδιαίτερη αξία έχει το «Μικρό μανιφέστο» που βρίσκεται στο τέλος της ποιητικής συλλογής. Εκεί θα μάθουμε γιατί πρέπει να διαβάζουμε ποίηση αντί για ευαγγέλιο. Ποια ποίηση; Όποια ποίηση; Ή μόνο τη δική του; Δηλαδή ό,τι σαβούρα γράφεται σε στίχους είναι εξ ορισμού ωφέλιμη επειδή γράφεται σε στίχους; Αυτό μας λέει ο ΤηλεΧυτήρης!

Ιδού το «Μικρό μανιφέστο»:

«Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι το μυστικό σου
Χωρίς μυστικό τίποτα δεν είσαι

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση είναι λέξη και έξη
είναι μυθική και ηθική

Η ποίηση είναι μύηση
Με την ποίηση φτάνεις εκεί
που δεν φτάνει η γνώση
Η ποίηση είναι χαρά
είναι λύπη
είναι χαρμολύπη

Να διαβάζεις ποίηση
Να τη βλέπεις
Να την ακούς
Να τη φαντάζεσαι
Να περπατάς μαζί
Να κοιμάσαι μαζί
Να ξαγρυπνάς μαζί

Να διαβάζεις ποίηση
Με την ποίηση είσαι ελεύθερος
Γιατί ποίηση είναι ο σκύλος
δεν είναι το λουρί του
Η ποίηση δεν σταματά πουθενά
Η ποίηση πετά
Πετά στον πάνω κόσμο
Πετά στον κάτω κόσμο
Η ποίηση δεν στέκεται
Αντιστέκεται

Να διαβάζεις ποίηση
Η ποίηση διαβάζεται
δεν βιάζεται

Την ποίηση την οσμίζεσαι
Την ορέγεσαι
Τη λιμπίζεσαι

Η ποίηση είναι όμορφη
Είναι λογισμός
Και παροξυσμός

Η ποίηση είναι ψηλά
Και πιο πάνω
Και πιο ψηλά
Η ποίηση είναι έρωτας˙ Μόνο

Να διαβάζεις ποίηση
κάνει καλό.»
(πηγή)

Κάτι πάει να πει εδώ ο ποιητής, κάτι θέλει να δώσει, αλλά μέσα από το τηλεχυτήριό του βγαίνει με πολλή θολούρα. Σκιρτά η ψυχή του να ενωθεί με το μυστικό μέσα του, χωρίς το οποίο δεν είναι, δεν είμαστε, τίποτα, αλλά δεν είναι σίγουρος ποιο είναι αυτό το μυστικό.

Με την ποίηση, που είναι μύηση, φτάνεις, λέει, εκεί που δεν φτάνει η γνώση. Αν μιλάει για αληθινή ποίηση, τότε συμφωνώ με τον ποιητή. Η μύηση στην υπερκόσμια ποίηση σε φέρνει στον πυρήνα της ύπαρξης, που είναι το Πνεύμα. Και τότε γνωρίζεις εκείνα που όση γνώση κι αν συγκεντρώσεις στο νου δεν θα μπορούσες να συλλάβεις. Και η εμπνευσμένη ποίηση που φέρνει γνώση, φέρνει μαζί της και χαρές και λύπες. Περισσότερες λύπες, διότι ο ποιητής λόγω ευαισθησίας απορροφάει και τον πόνο των συνανθρώπων του που υποφέρουν.

Όμως μου παραμένει η απορία: Πώς μπορεί ένας ευαίσθητος ποιητής να συμπορεύεται επί δεκαετίες με μια διεφθαρμένη εξουσία; Λέει ότι η ποίηση πετά ψηλά και δεν βιάζεται. Πώς όμως μπορεί να μη βιάζεται όταν το μυστικό μέσα του συμβιβάζεται;

«Να διαβάζεις ποίηση, κάνει καλό», μας λέει. Τελικά πόσο καλό έκανε η ποίηση στον ίδιο τον Τηλέμαχο Χυτήρη; Τουλάχιστον στην πολιτική του διαδρομή δεν το διαπιστώσαμε. Εγώ το μόνο που θυμάμαι έντονα από την πολιτική του προσφορά είναι οι ανταποκρίσεις του περί άφθονης διούρησης του Μεγάλου από το Νοσοκομείο Χέρφιλντ του Λονδίνου, το 1988. Αυτό μου έχει μείνει. Την ταραγμένη εκείνη εποχή όλοι κρεμόμαστε από τα χείλη του. Έκτοτε, ο ποιητής Τηλέμαχος Χυτήρης παρέμεινε στενός συνεργάτης του αείμνηστου ως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του (1996). Προφανώς η εξουσία είναι πιο γλυκιά από μια ρηχή ποίηση.
Προσπαθώντας κανείς να συνδυάσει και τα δύο κάποια θα αδικήσει. Και ο ΤηλεΧυτήρης προτίμησε να αδικήσει το μυστικό μέσα του, που απ’ ό,τι φαίνεται ακόμη το ψάχνει.

Πάντως κάποιοι καλλιτέχνες που παραβρέθηκαν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Τ. Χυτήρη του τα είπαν έξω από τα δόντια, σχετικά με τη σημερινή βαρβαρότητα στην οποία συμμετέχει ως υπουργός της κυβέρνησης του μνημοσύνου της εθνικής κυριαρχίας:
Παραθέτω το κείμενό τους, όπως το βρήκα εδώ:

«Κύριε υπουργέ. Εκλεκτοί φίλοι της ποίησης.

Η ποίηση ως γνωστόν "τα βάζει" αναιδώς με το ανεξήγητο.

Ανεξήγητα πράγματα: Πώς η ΝΕΤ μετατρέπεται σε χουντική ΥΕΝΕΔ; Πώς το κούρσεμα των ανθρώπων βαφτίζεται νοικοκύρεμα; Πώς το ράντισμα με φονικά χημικά 9.000 διαδηλωτών από 7.000 πραιτοριανούς στις 6 Δεκεμβρίου λέγεται αποκατάσταση της τάξης;

Πώς η φαινομενική πολυφωνία αποκρύβει μια ταξικά λογοκριμένη ενημέρωση; Πώς η κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στα αφεντικά της; Πώς η μείζων βαρβαρότης μπορεί να τροφοδοτεί ακόμα και την ελάσσονα ποίηση;

Πώς οι άνθρωποι "των γραμμάτων και των τεχνών" στοιχίζονται ακόμα, μοιραίοι και ευπειθείς, για να τσιμπολογήσουν από το ανεξάντλητο μνημονιακό σιτηρέσιο; Πώς η φοβική σιωπή των αμνών ακονίζει τα μαχαίρια των χασάπηδων;

Τηλεόραση. Τήλε: που σημαίνει "από μακριά". Τηλέμαχος: αυτός που δίνει τη μάχη από μακριά για να μην υπάρχει ενημέρωση. Και μ΄ αυτόν τον τρόπο τα χεράκια παραμένουν αιωνίως τρυφερά για να πλέκουν στιχάκια.

Πώς είναι ο τίτλος του καινούργιου πονήματός σας κύριε υπουργέ; " Τι μένει από το ρόδο"; Αφού θέλετε διακαώς να εμβαθύνετε στη φυτολογία, πολύ σύντομα θα υποχρεωθείτε να ασχοληθείτε και με ένα άλλο, συλλογικό πόνημα. Το " πίσω έχει η αχλάδα την ουρά".»



Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Διαγραφές χρεών και λοιπές "σοσιαλιστικές" φιλανθρωπίες

Τα ονόματα των μεγαλύτερων οφειλετών του Δημοσίου, τα χρέη των οποίων επρόκειτο να διαγραφούν, έφερε στη δημοσιότητα το Πρώτο Θέμα με σχετικό άρθρο του Γιώργου Δημητρομανωλάκη. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της εφημερίδας, οι προς διαγραφή οφειλές ανέρχονταν στο τεράστιο ποσόν των 24 δις ευρώ, τα οποία οι εφορίες χαρακτηρίζουν "ανεπίδεκτα είσπραξης"!

Πολλά από τα ονόματα των επιφανών, ου μην αλλά "αναξιοπαθούντων", μεγαλοφοροφυγάδων θα βρείτε ηλεκτρονικά στο euro2day.gr.

Φοβάμαι ότι τόσο η μεταλλαγμένη "σοσιαλιστική" κυβέρνηση όσο και οι εφορίες μας είναι ανεπίδεκτες ανάνηψης, και μάλιστα έχουν το θράσος να μην κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Μήπως εδώ ισχύει το «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι»; Ή μήπως επαληθεύεται απλά η παροιμία «θέλει η πουτάνα να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν την αφήνει»;

Η απορία μου είναι εάν το μέτρο της χαριστικής διαγραφής χρεών 24 δις το επέβαλε η Τρόικα για τη... μείωση των ελλειμμάτων(!), όπως έχει επιβάλει τα άλλα εξοντωτικά μέτρα του μνημονίου εναντίον μισθωτών και συνταξιούχων, ή αν ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου ως μεταλλαγμένος σοσιαλιστής και επιλεκτικά φιλάνθρωπος είναι επιρρεπής σε περαιώσεις και διαγραφές χρεών μεγαλόσχημων φοροφυγάδων και ενεργεί αυτοβούλως. Προφανώς το δεύτερο ισχύει...

Βέβαια, όπως λέει και το διαφημιστικό spot, περαίωση με συνοπτικές χαριστικές διαδικασίες σημαίνει μία νέα αρχή. Μια νέα αρχή σε τι; Μα, μην κάνεις ανόητες ερωτήσεις! Σημαίνει νέα αρχή στη φοροδιαφυγή. Πώς να σου το εξηγήσω καλύτερα; Να, αρχίζεις να φοροδιαφεύγεις από μηδενική βάση, ξαλαφρωμένος και δικαιωμένος! Παραδίδεσαι πάλλευκος στην κοινωνία για να συνεχίσεις όπως ήξερες. Γνωρίζεις πια τώρα ότι η "δημοκρατία" για σένα τον φοροφυγάδα επινοήθηκε! Τυχαίο; δε νομίζω!

Φοβάμαι ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ένα οικονομικό επιτελείο τρελό για δέσιμο που δεν ξέρει τι κάνει, τι θέλει, και πού πάει, για να μη μιλήσω με σκληρότερα λόγια περί ομηρίας σε συγκεκριμένα συμφέροντα, κλπ. Ποιος θα τους σταματήσει από τούτο τον κατήφορο;

Στο παρ’ ολίγον εθνικό έγκλημα της διαγραφής χρεών-μαμμούθ προς το Δημόσιο, το οποίο όμως δεν έχει αποτραπεί οριστικά διότι θα το επαναφέρουν σε "βελτιωμένη" έκδοση, αναφέρθηκα και σε προηγούμενο άρθρο μου. Εκεί θα βρείτε και το video όπου ο ανεκδιήγητος τσάρος της Οικονομίας ισχυρίζεται ότι δεν ήξερε ποιοι είναι οι μεγαλοοφειλέτες αλλά έπραξε όπως του είπαν οι εφορίες που ξέεερουν!

Εάν αυτό δεν είναι έγκλημα εκ προμελέτης, ή έστω λόγω βλακείας, που αν ήταν άλλος Πρωθυπουργός θα ζητούσε την κεφαλή του συγκεκριμένου υπουργού επί πίνακι, διαγράφοντάς τον σε χρόνο ντε τε, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να διαγράφεται υπουργός ποτέ και για κανένα λόγο. Κι όμως τίποτα τέτοιο δεν συνέβη και το θέμα έχει κιόλας ξεχαστεί. Αυτός είναι ο εκφυλισμός της δημοκρατίας! Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;

Δείτε κι εδώ άλλο ένα σκαστό παράδειγμα που δείχνει πόσο φιλάνθρωπες είναι οι εφορίες τις οποίες ο GPAPAK εμπιστεύεται με κλειστά μάτια.

Στη συνέχεια παραθέτω video με σχετικό απόσπασμα από την ομιλία του Παναγιώτη Λαφαζάνη στη Βουλή το Σάββατο, 18-12-2010. Τι να σας πω, ώρες-ώρες βρίσκω το Λαφαζάνη τρισχαριτωμένο! Εκτός από τα όσα λέει, με συναρπάζει και ο τρόπος, το ύφος και οι κινήσεις που κάνει, δηλαδή η γλώσσα του σώματός του. Το μόνο που δεν μπορείς να του καταλογίσεις είναι υπεροψία και υποκρισία. Νάναι καλά ο άνθρωπος!

Κυριακή, 19 Δεκεμβρίου 2010

Ο Θ. Πάγκαλος απομυθοποιεί τον Ανδρέα Παπανδρέου

Όλοι τον ξέρουμε βέβαια, και καλύτερα τον ξέρουν οι παλιότεροι που έζησαν κατά την εποχή της μεγάλης "Αλλαγής", τότε που το "σοσιαλιστικό" μένος του Ανδρέα Παπανδρέου κρατικοποιούσε ακόμα και περίπτερα, πετώντας στο δρόμο εργαζόμενους που δεν ήταν γραμμένοι στις πράσινες κλαδικές, για να βολέψει τον ραγδαία αυξανόμενο κομματικό στρατό.

Όμως το βιβλίο του Θ. Πάγκαλου, με τίτλο «Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη», είμαι σίγουρη ότι θα σοκάρει πολλούς της νεότερης γενιάς που τον έχουν ως ίνδαλμα. Βλέπετε ο εκρηκτικός Πάγκαλος δεν χαρίζεται ούτε σε ζωντανούς ούτε σε νεκρούς.

Ήδη κάνα δυο παράγραφοι που διάβασα στην παρουσίαση που έκανε ΤΟ ΒΗΜΑ της περασμένης Παρασκευής, επιβεβαιώνουν το χαρακτήρα του. Βέβαια είναι μακαρίτης τώρα ο Ανδρέας Παπανδρέου, και συγχωρεμένος, ου μην αλλά και αείμνηστος, αλλά χρειαζόταν ένας Πάγκαλος για να τον απομυθοποιήσει μέσα από το βιβλίο του.

Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα από ΤΟ ΒΗΜΑ:

«Όταν έγινε υφυπουργός Εξωτερικών με αρμοδιότητα τα Ευρωπαϊκά Θέματα ζήτησε από τον Ανδρέα Παπανδρέου να του πει σε γενικές γραμμές ποια θα είναι η θέση τους, αν θυμηθούμε ότι το ΠαΣοΚ πολιτευόταν με το σύνθημα "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο" και διεκήρυττε ότι παλεύει για μια ειδικού τύπου σχέση με την Κοινότητα.

Αυτός του απάντησε ότι θα παραμείνουμε στην Κοινότητα συνεχίζοντας την πολιτική του Γ. Βάρφη και θα πρέπει να αγωνιστεί για να καλυτερεύσουμε τους όρους και να πετύχουμε μεγαλύτερα ωφελήματα από αυτή τη σχέση. Δεν έμεινε απόλυτα ικανοποιημένος από την απάντηση και ο δαίμων τον έσπρωξε να ρωτήσει:

“Πρόεδρε”, τον ρώτησα, “αυτό δεν θα μας δημιουργήσει πολιτικά προβλήματα; Προεκλογικά ένα από τα σημεία που στις ομιλίες σας οι συγκεντρωμένοι χειροκροτούσαν περισσότερο ήταν το σχετικό με την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ”.

Με κοίταξε τότε με ένα χαμόγελο το οποίο ποτέ δεν θα ξεχάσω και μου είπε, δίνοντάς μου ένα μεγάλο μάθημα πολιτικού ρεαλισμού: “Μα, Θόδωρε, πιστεύεις ότι αν πράγματι επίστευαν ότι θα φύγουμε από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ θα μας έδιναν τόσο μεγάλη πλειοψηφία;”
Ρώτησα αφελώς: “Τότε, γιατί χειροκροτούσαν;”
“Μα γιατί τους άρεσε να το λέμε τότε”
μου απάντησε.“Τώρα όμως δεν θα ήθελαν με κανέναν τρόπο να το κάνουμε”.»


Συμπέρασμα: Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κορόιδευε μόνο το λαό για να του υφαρπάξει την ψήφο, αλλά στη συνέχεια κορόιδευε και το συνεργάτη του, ο οποίος την υποκρισία και δημαγωγία του αρχηγού του την αποκαλεί κομψά πολιτικό ρεαλισμό.

Τι λέτε; Του έχει μοιάσει καθόλου ο πρωτότοκος γιος του, ο Τζέφρυ;
Χωρίς αμφιβολία, και ο πατήρ θεωρούσε και ο υιός συνεχίζει να θεωρεί το λαό ηλίθιο. Και ο πατήρ χρησιμοποίησε το ψέμα (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο) για να ανέλθει στην εξουσία, και ο υιός επίσης (λεφτά υπάρχουν, κλπ.). Και ο πατήρ υπήρξε μαέστρος της δημαγωγίας και ο υιός επίσης.

Η μόνη διαφορά είναι ότι ενώ ο πατήρ μιλούσε για εθνική ανεξαρτησία και κρατικοποιούσε συλλήβδην ζωντανές και ψόφιες επιχειρήσεις, ο υιός τις ξεπουλάει όσο-όσο αφού αυτό απαιτεί το μνημόνιο - μνημόσυνο της εθνικής κυριαρχίας.

Σε άλλο σημείο του βιβλίου ο Θ. Πάγκαλος αναφέρεται στη σχέση Παπανδρέου-Μιτεράν και στα ηγετικά "προσόντα" τους:
«Ήξεραν να ολοκληρώνουν και να τιθασεύουν ενδοπαραταξιακές αντιθέσεις, να αμβλύνουν τις επιθετικές προσωπικές φιλοδοξίες και να γοητεύουν τους συνομιλητές τους. Και οι δύο δεν ήταν πάντα ειλικρινείς ούτε με τον λαό ούτε με αυτούς που είχαν την τύχη να συζητούν μαζί τους, καμιά φορά ίσως ούτε με τον ίδιο τον εαυτό τους.»

Να μας ζήσεις Θόδωρε, με τις αποκαλύψεις σου! Μόνος σου άραγε αποφάσισες ν’ αποκαθηλώσεις τον Ανδρέα ή μήπως είναι και αυτό εντολή άνωθεν και έξωθεν; Δεν το φαντάζομαι να το έγραψες για να 'κονομήσεις, διότι από το τι έσχες σου δεν δείχνεις να είσαι δα και φτωχούλης! Θα μου πεις χορταίνει ποτέ ο φιλάργυρος;

Τώρα το πώς βρήκες το χρόνο να γράψεις απομνημονεύματα με τις πιεστικές υποχρεώσεις του αντιπροέδρου μιας κυβέρνησης έκτακτης εθνικής ανάγκης, μόνο με τη μεταφυσική μπορεί ν’ απαντηθεί. Γι’ αυτό ο συντονισμός και η αποτελεσματικότητα του κυβερνητικού έργου πήγαν κατά διαβόλου... Ο πρωθυπουργός George Papandreou ήταν συνήθως απών και ο αντ’ αυτού έγραφε τις αναμνήσεις του, ενώ ο αθεράπευτα αυτοϊκανοποιούμενος λαός με στεναγμούς αλάλητους πλήρωνε και πληρώνει τα κλεμμένα και τα σπασμένα των διαχρονικών επιβητόρων της εξουσίας.

Και τώρα θαυμάστε το θαύμα της δημαγωγίας! Τελικά τι είναι ο όχλος; Μια μάζα ανεγκέφαλων όντων που ένας μαέστρος δημαγωγός μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο γκρεμό;



Ομιλία εφ' όλης της ύλης του Μιχάλη Μπεκίρη



Ομολογώ ότι βρήκα ενδιαφέρουσα τη χθεσινή εισήγηση του Μιχάλη Μπεκίρη στη Βουλή για τον προϋπολογισμό του 2011. Ο νεανικός αέρας και ο συγκροτημένος λόγος του μ’ εντυπωσίασαν. Δεν ακούσαμε βέβαια τίποτα καινούργιο, αλλά το φρεσκάρισμα της μνήμης μας είναι πάντα χρήσιμο. Έδωσε μια περίληψη όλων όσων οι ελευθέρας πολιτικής βοσκής διαμαρτυρόμενοι bloggers, ως φωνές βοώντων εν τη ελληνική ερήμω, καταγγέλλουν εδώ και ένα χρόνο. Ελπίζω να μη διακινδυνεύω να μου φορέσουν κομματική ταμπέλα. Άλλωστε θα μπερδευτούν, διότι στο προηγούμενο άρθρο μου εγκωμίασα την ομιλία του Παναγιώτη Λαφαζάνη του ΣΥΡΙΖΑ, και πιο πριν κάποιον του ΛΑ.Ο.Σ.

Εκεί φτάσαμε, παίδες Ελλήνων: να φοβόμαστε να εκφραστούμε υπέρ συγκεκριμένης τοποθέτησης του α' ή του β' μπας και μας φορέσουν ταμπέλα, εντάσσοντάς μας με το στανιό σε κάποια κομματική στάνη, πράγμα που το θεωρώ βδέλυγμα για τον ελεύθερο άνθρωπο. Κατάντημα, ε;

Στη συνέχεια παραθέτω ολόκληρη την ομιλία του Βουλευτή Αχαΐας της ΝΔ, που με βγάζει από τον κόπο ν' αναλωθώ αναφερόμενη στα ίδια σε επόμενα άρθρα μου:

ΜΙΧΑΗΛ ΜΠΕΚΙΡΗΣ: «Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, συζητούμε σήμερα για τον δεύτερο προϋπολογισμό που καταθέτει η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μέσα σε ένα ιδιαίτερα δυσμενές οικονομικό κλίμα τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η συζήτηση μεταφέρεται πλέον στα πεπραγμένα της Κυβέρνησης καθώς και στους στόχους που έχει θέσει για το επόμενο οικονομικό έτος.

Μετά από δεκατέσσερις μήνες διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ, μετά από μια σειρά παλινωδίες, παραλείψεις και λάθη, σας λέμε με την πιο δυνατή φωνή ότι η κατεύθυνση στην οποία έχετε οδηγήσει τη χώρα, δεν μας βγάζει από το πρόβλημα. Αντίθετα, μας βυθίζει πιο βαθειά στην ύφεση, πιο βαθειά στην υπερχρέωση.

Έχουν περάσει μόλις δεκατέσσερις μήνες από τότε που λέγατε ότι τα λεφτά υπάρχουν. Τότε που κοροϊδεύατε τον ελληνικό λαό λέγοντάς του ότι δεν χρειάζονται νέα μέτρα. Τότε που το οικονομικό επιτελείο του ΠΑΣΟΚ υποστήριζε ότι θα ξεπερνούσε την κρίση έτσι απλά, χωρίς θυσίες. Τότε που θα μαζεύατε τις ανείσπρακτες οφειλές του δημοσίου ύψους 31 δισεκατομμυρίων ευρώ, που πριν από λίγες μέρες πήγατε να τις διαγράψατε, που η κακή Νέα Δημοκρατία κατ’ εσάς, δεν ήθελε να μαζέψει. Τότε που θα δίνατε αυξήσεις. Τότε που για σας φαίνονταν όλα τόσο εύκολα και τόσο απλά.

Δεν χρειάστηκαν, όμως, καν δεκατέσσερις μήνες για να αποδειχθούν οι ανακρίβειες και τα ψέματα. Σε μικρότερο χρονικό διάστημα φάνηκε η ανακολουθία των λόγων και των έργων. Τα εύκολα λόγια της αντιπολίτευσης ξεχάστηκαν πολύ γρήγορα και έγιναν σκληρά, έγιναν αδυσώπητα, έγιναν απάνθρωπα. Υποστηρίζατε ότι δεν υπήρχε διεθνής κρίση. Αργήσατε να την καταλάβετε. Χάσατε πολύτιμο χρόνο εις βάρος των πολιτών και της χώρας.
Για έξι σχεδόν μήνες δεν κυβερνούσατε και όταν το θυμηθήκατε, δεν δώσατε τις λύσεις που θα μπορούσατε να δώστε εκείνη την περίοδο, αλλά μας οδηγήσατε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Η διεθνής κρίση των ετών 2008 και 2009 οδήγησε στην εντυπωσιακή αύξηση του ελλείμματος και του δημοσίου χρέους ως ποσοστό επί του Α.Ε.Π. σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.
Αυτή είναι η κρίση που το ΠΑΣΟΚ υποστήριζε ότι δεν υπάρχει, ότι φταίει μόνο η κακή Νέα Δημοκρατία.
Τα υπενθυμίζω όλα αυτά, γιατί τότε λέγατε ότι μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά. Η αδιάψευστη πραγματικότητα δείχνει ότι αυτά συνέβαιναν παντού.

Τι να σας πρωτοθυμίσω για την περίοδο εκείνη; Πόσα δείγματα άκρατου λαϊκισμού; Να σας πω για το πακέτο της στήριξης του τραπεζικού συστήματος; Για τα 28 δισεκατομμύρια, που λέγατε ότι τάχα χάρισε η Νέα Δημοκρατία στους τραπεζίτες;
Κατηγορούσαν τη Νέα Δημοκρατία για τα 28 δισεκατομμύρια και έδωσαν άλλα 40 δισεκατομμύρια.

Όμως, αυτό ήταν πάντοτε το ΠΑΣΟΚ: το Κόμμα του λαϊκισμού και της υποκρισίας, ένα ΠΑΣΟΚ που δεν είχε το θάρρος να πάρει ως Κυβέρνηση στην αρχή πέντε μέτρα και αναγκάστηκε από το Μνημόνιο να πάρει πενήντα, από το Μνημόνιο στο οποίο εσείς οδηγήσατε τη χώρα. Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μέσα σε λίγους μήνες κατάφερε να εγκλωβίσει τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει ότι τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησης το ΠΑΣΟΚ, εκτός του ότι δεν κυβερνούσε, δυσφημούσε τη χώρα στο εξωτερικό; "Τιτανικός", "απώλεια εθνικής κυριαρχίας", "διεφθαρμένη χώρα" είναι λίγοι από τους χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούσατε, για να περιγράψετε την Ελλάδα.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την πορεία των spreads και των credit default swaps; Από 130 μονάδες που τα παραλάβατε και που τότε μπορούσατε να δανειστείτε με μεγάλη άνεση σε 1000 μονάδες βάσης μέσα σε λίγους μήνες.
Άλλωστε το ίδιο δεν κάνατε και με τις περιφερειακές εκλογές και με το περίφημο "ψευτοδίλημμα" στη διακαναλική συνέντευξη του Πρωθυπουργού για πρόωρες εκλογές; Όταν είχαν πέσει στις 630 μονάδες βάσης, εμφανίστηκε ο κ. Παπανδρέου και τα ξαναπήγατε τα spreads στις 950 μονάδες. Γιατί; Για να καταφέρετε να βγει ο Σγουρός περιφερειάρχης. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Σας τα υπενθυμίζω, προκειμένου να δείτε τη σοβαρότητα, με την οποία υποτίθεται πως αντιμετωπίζετε το συμφέρον της χώρας.
Σίγουρα ο κ. Παπανδρέου θα αντιμετωπίζεται ως case study για το πώς ανεβαίνουν τα spreads σε όλες τις μεγάλες οικονομικές σχολές. Το έχει κάνει δύο φορές και το έχει κάνει με μεγάλη επιτυχία.

Όμως, δεν ήταν μόνο η απειρία σας. Ήταν συνδυασμός πολλών παραγόντων η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Φουσκώσατε τεχνητά το έλλειμμα, για να κατηγορήσετε τη Νέα Δημοκρατία. Γιατί; Γιατί απλά δεν είχατε σχέδιο. Υποτιμήσατε τις προειδοποιήσεις και των Ελλήνων και των ξένων για την οικονομία. Μόνοι σας απειλούσατε τους Ευρωπαίους εταίρους με προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Ποιος δεν θυμάται τις κούφιες απειλές του Παπανδρέου προς τους Ευρωπαίους εταίρους μας για το όπλο που υποτίθεται πως είχε γεμάτο, ακουμπισμένο πάνω στο τραπέζι; Πού είναι το όπλο αυτό σήμερα; Στον κρόταφο των Ελληνίδων και των Ελλήνων. Καταφέρατε να μετατρέψετε το πρόβλημα του ελλείμματος και του χρέους σε κρίση δανεισμού, σε κρίση του ελληνισμού, σε πλήρη διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας.

Με τη στάση αυτούς τους δεκατέσσερις μήνες αποδεικνύετε ποιοι πραγματικά είστε. Ξεχωρίζετε για το λαϊκισμό, για την αναξιοπιστία και για την υποκρισία σας. Καταφέρατε να εκλεγείτε με ψέματα και κυβερνάτε με μύθους. Για όλα σας φταίνε οι προηγούμενοι. Εσείς, που στη μέση της κρίσης εκβιάσατε και προκαλέσατε εθνικές εκλογές, χρησιμοποιώντας ακόμη και τον υπέρτατο πολιτειακό θεσμό, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Σε όλες τις χώρες του κόσμου οι αντιπολιτεύσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης βοηθούν τις κυβερνήσεις για το καλό της κάθε χώρας. Εσείς, αντίθετα, απειλούσατε συνεχώς με εκλογές και καταψηφίζατε τα πάντα. Αρνηθήκατε τα μέτρα που πρότεινε η Κυβέρνηση Καραμανλή -σας υπενθυμίζω ότι τρεις φορές μέσα στο 2009 πήρε μέτρα για τη συγκράτηση του ελλείμματος- και φέρατε άλλα πιο σκληρά, πιο επώδυνα, πιο άδικα μέτρα.

Η προηγούμενη Κυβέρνηση σας καλούσε σε συνεννόηση για τη χώρα. Ποτέ δεν πήγατε. Γιατί δεν θέλατε; Διότι δεν είχατε σχέδιο. Διότι το μοναδικό σας σχέδιο από την αρχή ήταν να προκαλέσετε εκλογές, να κερδίσετε την εξουσία, να διασύρετε την προηγούμενη Κυβέρνηση και μαζί και τη χώρα και να μας οδηγήσετε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Δεν ήσασταν έτοιμοι να κυβερνήσετε και αυτό το αποδεικνύετε καθημερινά.

Η κρίση θα μπορούσε από πολλές πλευρές να αποτελούσε μια ευκαιρία αναγέννησης για τη χώρα, αλλά εσείς την καταντήσετε από ευκαιρία δυστυχία. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες δικαίως σήμερα πιστεύουν ότι υφίστανται θυσίες χωρίς την έγκρισή τους που δεν οδηγούν πουθενά, θυσίες χωρίς αντίκρισμα και αυτό είναι ό,τι χειρότερο.

Σε αυτό τον κατήφορο έχετε το θράσος και ζητάτε συνενόχους. Λάθος πόρτα χτυπάτε. Αν πραγματικά πιστεύατε στη συναίνεση, θα το βλέπαμε και όταν ήσασταν στην αντιπολίτευση. Αν πράγματι θέλατε συνεννόηση, θα ακούγατε, θα συζητούσατε, θα είχατε ανοιχτά τα αφτιά σας, πριν αποφασίσετε. Όλα τα άλλα που λέτε είναι υποκρισία.

Κυρία και κύριοι Βουλευτές, ας δούμε τον Προϋπολογισμό του 2010. Η Κυβέρνηση έπεσε σε όλα έξω. Δεν έπιασε απολύτως κανέναν στόχο. Μιλάτε συνεχώς τάχα για τη μεγάλη σας επιτυχία να μειώσετε το έλλειμμα. Όμως, αυτό δεν οφείλεται στις δικές σας προσπάθειες. Δεν οφείλεται στη δική σας πετυχημένη στρατηγική. Αυτό το χρωστάτε στις αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού, χωρίς να σας έχει δώσει την έγκρισή του.

Η μείωση του ελλείμματος δεν οφείλεται στη μείωση της σπατάλης, στη μείωση της φοροδιαφυγής, σε επενδύσεις και σε ανάπτυξη. Οφείλεται πρωτίστως στην περικοπή των μισθών και των συντάξεων, στη μείωση του προγράμματος των δημοσίων επενδύσεων, στις λογιστικές ακροβασίες που κάνετε και στις συνεχείς μεταβολές των εκτιμήσεων.

Στραγγαλίσατε την αγορά και την οικονομία με νέους φόρους. Όμως, ποιος να πληρώσει νέους φόρους, όταν δεν έχει χρήματα; Πώς να πληρώσει ο πολίτης, όταν δεν έχει το ίδιο το κράτος να πληρώσει; Μιλήσατε το 2010 για περικοπή του προγράμματος των δημοσίων επενδύσεων κατά 4% και στο δεκάμηνο είχατε ξεπεράσει το 25%. Όλα αυτά, για να πετύχετε τη λογιστική μείωση του ελλείμματος. Αυτά, λοιπόν, τα λέω, για να μην κοροϊδεύετε τον ελληνικό λαό για τις δήθεν επιτυχίες σας.

Να σας υπενθυμίσουμε λίγο τα κατορθώματά σας τον τελευταίο χρόνο; Ύφεση πάνω από 4%. Ανεργία πάνω από 12%. Πληθωρισμός 5%. Λουκέτα παντού. Εξοντώνετε τους πολίτες. Περικόψατε τον δέκατο τρίτο και τον δέκατο τέταρτο μισθό και τη σύνταξη. Μειώσατε το κοινωνικό κράτος τώρα που το έχει ανάγκη ο πολίτης. Αυξήσατε τους συντελεστές του Φ.Π.Α., που ποιους πλήττει κυρίως; Πλήττει τους αδύναμους. Η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά συνεχώς διογκώνεται. Συντρίψατε, διαλύσατε τις εργασιακές σχέσεις. Από πέμπτοι στο ΕΣΠΑ φθάσαμε εικοστοί τρίτοι στην απορρόφηση μεταξύ των 27 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κάθε δύο μήνες μιλάμε για νέα μέτρα.

Η πολιτική της Κυβέρνησης είναι αδιέξοδη και επειδή είναι αδιέξοδη, εμείς την απορρίπτουμε. Μας κατηγορήσατε που απορρίψαμε το Μνημόνιο. Σήμερα, όμως, αποδεικνύεται πόσο δίκιο είχαμε. Δεν είπαμε «όχι» στο Μνημόνιο, διότι επέβαλε διαρθρωτικές αλλαγές ούτε διότι μίλησε για περιστολή της σπατάλης. Είπαμε «όχι» για τρεις, κυρίως, λόγους:
Πρώτον, διότι δεν χτυπά τη σπατάλη. Δεύτερον, δεν χτυπά τη φοροδιαφυγή. Τρίτον, αντί να ελέγξει το χρέος, το εκτοξεύει.

Στα τέλη του 2013 το χρέος αναμένεται να έχει υπερβεί το 160% του Α.Ε.Π. Αυτή ήταν η προϋπόθεση για την οποία υπογράψατε το Μνημόνιο;
Είπαμε "όχι", διότι δεν πιστεύουμε στην πολιτική σας, στην πολιτική των φόρων, στην πολιτική της οικονομικής, μισθολογικής και κοινωνικής εξαθλίωσης του ελληνικού λαού.

Μην ξεχνάτε, όμως, ότι το δικό μας "όχι" ήταν συγκεκριμένο. Είχε αιτιολογική βάση και απ’ ό,τι φαίνεται από τις εξελίξεις, επαληθεύεται πλήρως. Παράλληλα, όμως, σεβόμαστε και το θεσμικό μας ρόλο ως Αξιωματική Αντιπολίτευση σε μια κρίσιμη στιγμή για τη χώρα, κάτι που ποτέ σας δεν κάνατε στο παρελθόν.

Η Νέα Δημοκρατία είχε ψηφίσει περισσότερα από 30 νομοσχέδια μέσα σε ένα χρόνο, όλες τις διαρθρωτικές αλλαγές, έστω και αν δεν είχαν το βάθος, την ένταση και την αποτελεσματικότητα, που εμείς επιθυμούσαμε, όταν το ΠΑΣΟΚ ψήφισε σε πεντέμισι χρόνια μόλις 7 νομοσχέδια και αυτά μετά βίας.
Αυτά που πιστεύουμε εμείς τα ψηφίσαμε. Τεκμηριώσαμε πλήρως τη διαφωνία μας με την πολιτική της Κυβέρνησης. Δεν βγήκαμε απλώς να σας καταγγείλουμε μιμούμενοι και αντιγράφοντας το κακό σας παρελθόν.

Ταυτόχρονα, παρουσιάσαμε πλήρες πρόγραμμα εναλλακτικής διεξόδου από την κρίση; Γιατί; Διότι υπάρχει και άλλος δρόμος. Υπάρχει ο δρόμος της ανάκαμψης, ο δρόμος της ανάπτυξης, ο δρόμος της ελπίδας, ο δικός μας δρόμος.

Είχαμε το θάρρος και κάναμε αυστηρή αυτοκριτική ως παράταξη. Μιλήσαμε για τα λάθη μας. Μιλήσαμε για τις παραλείψεις μας. Παραδεχθήκαμε ότι δεν τολμήσαμε όσο έπρεπε. Όμως, η παραδοχή αυτή απέχει πολύ από τη συντονισμένη προσπάθεια ισοπέδωσης και συμψηφισμού των πάντων.

Συνεισφέρουμε με ιδέες και προτάσεις. Έχουμε ξεκάθαρο ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούμαστε, αντίθετα με το ΠΑΣΟΚ, που κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύει την ιδεολογική και πολιτική του αδυναμία και ένδεια.

Καλείται σήμερα να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις, τις οποίες δεν πιστεύει. Του επιβάλλεται να προχωρήσει σε μείωση του κράτους, σε συγχωνεύσεις και σε καταργήσεις των οργανισμών, σε περιστολή δαπανών για τις Δ.Ε.Κ.Ο.. Όμως, πώς να κάνει πράγματα, τα οποία δεν πιστεύει;
Απτή απόδειξη είναι η περίπτωση της κατάργησης των οργανισμών και οι συγχωνεύσεις. Το ΠΑΣΟΚ έχει καθυστερήσει δραματικά και σε αυτόν τον τομέα. Στο νομοσχέδιο που φέρατε προ ολίγων ημερών στη Βουλή καταργήσατε μόλις είκοσι ένα φορείς και συγχωνεύσατε πέντε. Την ίδια ώρα ιδρύετε νέους φορείς και οργανισμούς, πολυπληθή όργανα διοίκησης, στρατιές συμβούλων. Το κράτος σήμερα, αντί να προστατεύει τον ιδιωτικό τομέα, φορολογεί υπέρμετρα τους ιδιώτες, για να συντηρήσει ένα υπερτροφικό, αναποτελεσματικό και σπάταλο δημόσιο.

Την ίδια ώρα που μειώνετε τις συντάξεις στο ΙΚΑ, επιδοτείτε το ασφαλιστικό ταμείο της Δ.Ε.Η. με 700 εκατομμύρια ευρώ.
Την ίδια ώρα που επιβάλλετε έκτακτη εισφορά στις κερδοφόρες επιχειρήσεις, πληρώνετε για τον ΟΣΕ πάνω από 1 δισεκατομμύριο ευρώ.
Την ίδια ώρα που διαλύετε τις εργασιακές σχέσεις, που έχετε συντρίψει την αγοραστική δύναμη των πολιτών, φοβάστε να κάνετε τις περικοπές που είναι πράγματι σπατάλη για το δημόσιο.

Ποιος σας είπε ότι οι περικοπές στις δαπάνες ισούνται με τις περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις; Αυτές είναι οι σπατάλες; Αυτή είναι όμως η πρακτική σας, αυτή είναι η νοοτροπία σας, μια ιδεολογία ξεπερασμένη από τις εξελίξεις, μια πολιτική που ανήκει στο χθες.
Προσπαθείτε να εφαρμόσετε πολιτική για το αύριο με ξεπερασμένα και φθαρμένα εργαλεία από το παρελθόν. Αποτύχατε στον πρώτο Προϋπολογισμό που καταθέσατε και θα αποτύχετε και στον δεύτερο. Είναι και πολιτικά και μαθηματικά βέβαιο αυτό. Εισάγετε προς ψήφιση έναν Προϋπολογισμό που δεν είναι ρεαλιστικός, που με απλά λόγια δεν βγαίνει. Πάλι δεν θα πιάσετε τους στόχους, πάλι θα μιλάμε για νέα μέτρα κάθε φορά που θα πλησιάζει η περίοδος για την εκταμίευση κάποιας δόσης.

Ας αναλογιστεί κανείς πόσες φορές ως οικονομικό επιτελείο αναγκαστήκατε να αναθεωρήσετε τις προβλέψεις σας για την ύφεση, για την ανεργία, για τα έσοδα και για τον πληθωρισμό. Το ίδιο θα συμβεί και τώρα, θα αναθεωρηθεί ο Προϋπολογισμός του 2011 επί το δυσμενέστερο και αυτό δυστυχώς θα γίνει πολύ σύντομα.

Κυρία και κύριοι Βουλευτές, εξειδικεύοντας τη συζήτηση σε ό,τι αφορά τις δαπάνες, θα ήθελα να κάνω δυο επισημάνσεις: Πρώτον, τα σταθεροποιητικά προγράμματα που βασίζονται στην περιστολή των δαπανών, δηλαδή στη μείωση της σπατάλης και όχι στην αύξηση των εσόδων, δηλαδή το να τα παίρνετε από τους πολίτες, έχουν μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα σύμφωνα με τη διεθνή εμπειρία. Σε αυτό γυρίζετε την πλάτη σας. Αντίθετα, στη χώρα μας η δημοσιονομική προσαρμογή βασίζεται κυρίως στο σκέλος των εσόδων, δηλαδή στο πώς θα τα πάρετε από τους πολίτες. Δεύτερον, λόγω της υστέρησης των εσόδων αναγκαστικά η όλη προσπάθεια πρέπει να μετακινηθεί στις δαπάνες.

Μελετώντας τα στοιχεία του Προϋπολογισμού του 2010 παρατηρούμε ότι ο στόχος για τις δαπάνες για το σύνολο του έτους ήταν 7,5% και το ενδεκάμηνο ήταν στο 6,5%. Πώς επετεύχθη όμως αυτό το 6,5%; Τί έκανε το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2010; Έκανε περικοπές στη δέκατη τρίτη και στη δέκατη τέταρτη σύνταξη, περικοπές στον δέκατο τρίτο και στον δέκατο τέταρτο μισθό, μείωσε δραματικά – αν όχι πάγωσε – το Πρόγραμμα των Δημοσίων Επενδύσεων, έκανε περικοπές στα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων και προχώρησε στην αναστολή της δεύτερης δόσης του επιδόματος αλληλεγγύης.

Σε γενικές γραμμές για το 2010 οι δαπάνες μειώθηκαν λόγω της οριζόντιας περιοριστικής, εισοδηματικής πολιτικής και των Προγραμμάτων Κοινωνικής Προστασίας.
Παράλληλα το δημόσιο αποδείχθηκε ως ο πιο μεγάλος οφειλέτης. Παρατηρείται στάση πληρωμών στο εσωτερικό, μη επιστροφή του Φ.Π.Α. στις επιχειρήσεις, μη καταβολή οφειλών σε προμηθευτές του δημοσίου που φτάνει τα 10 δισεκατομμύρια ευρώ, επιβαρύνοντας την ήδη συρρικνωμένη ρευστότητα στον ιδιωτικό τομέα.

Οι δαπάνες για τα εξοπλιστικά προγράμματα ανέρχονται στο δεκάμηνο στα 550 εκατομμύρια ευρώ, ενώ στον Προϋπολογισμό η πρόβλεψη ήταν για 2 δισεκατομμύρια ευρώ. Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων το έχετε τελείως παγώσει.

Αυτά είναι τα στοιχεία για τις μειώσεις των δαπανών το 2010. Είδατε πουθενά σε όλα αυτά περιορισμό της σπατάλης στο δημόσιο τομέα; Είδατε πουθενά μείωση του κράτους; Κύριοι της Κυβέρνησης είδατε κάπου το σοσιαλισμό, για τον οποίο μιλούσατε προεκλογικά και ψηφιστήκατε από τους πολίτες; Για τον ψευτοσοσιαλισμό σας δεν ψηφιστήκατε, ή για το νεοφιλελεύθερο Μνημόνιο;

Απαντήστε λοιπόν, πρώτα στους εαυτούς σας και μετά στους πολίτες.
Είναι έντονο το φαινόμενο της αδυναμίας του περιορισμού της σπατάλης στο δημόσιο τομέα.


Ας μιλήσουμε για τους φορείς της γενικής Κυβέρνησης: Ασφαλιστικά ταμεία, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, νοσοκομεία. Σε αυτούς τους τομείς είναι πλήρης η αποτυχία. Μόνο οι υποχρεώσεις των δήμων ξεπερνούν το 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. είχε υποσχεθεί περιορισμό της σπατάλης των νοσοκομείων και εξοικονόμηση πόρων ίση με το 1% του Α.Ε.Π. Σε αυτό απέτυχε. Οι λειτουργικές δαπάνες των νοσοκομείων σας ξέφυγαν με υπερβάσεις άνω των 600 εκατομμυρίων ευρώ.

Σε ό,τι αφορά τις Δ.Ε.Κ.Ο. το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν πιστεύει στην πολιτική του ουσιαστικού περιορισμού του κόστους των Δ.Ε.Κ.Ο. Η πιο τρανή απόδειξη είναι η περίπτωση της Ολυμπιακής, που πολεμήσατε λυσσαλέα την ιδιωτικοποίησή της, μια σημαντική μεταρρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας. Δεν ψηφίσατε το ν.3429/2005 για την εξυγίανση και βελτίωση των Δ.Ε.Κ.Ο. Καταψηφίσατε την τροπολογία για τη συγκράτηση της μισθολογικής δαπάνης. Προσέξτε τί κάνατε: Όταν είχαμε φέρει αυτήν την τροπολογία, εσείς την καταψηφίσατε. Σήμερα προχωράτε σε οριζόντιες περικοπές των αποδοχών. Αλήθεια, πότε λέγατε την αλήθεια, τότε ή σήμερα;

Διακόψατε το σχέδιο της εξυγίανσης του Ο.Σ.Ε. χωρίς να εξηγήσετε σε κανέναν τίποτε. Δεκατέσσερις μήνες παραμένετε αδρανείς, ενώ την ίδια ώρα με πολύ μεγάλη άνεση χορηγείτε δάνεια στη ΓΕΝΟΠ- Δ.Ε.Η. για να εξυπηρετήσετε τους κομματικούς σας φίλους.

Για το 2010 οι υπερβάσεις των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία δεν είναι ακόμα γνωστές. Ήδη από το Σεπτέμβριο ο ΟΑΕ έχει υπερβεί τον προϋπολογισμό του. Εάν δεν υπάρξει νέα χρηματοδότηση, θα υπάρξει πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει και με τους συγκοινωνιακούς φορείς, στους οποίους θα υπάρξει υπέρβαση δαπανών. Συνεπώς, ακόμη και αυτό το 6,5% που ανακοινώσατε, δεν είναι βέβαιο ότι θα ισχύσει με το κλείσιμο του έτους.

Σε ό,τι αφορά τον Προϋπολογισμό του 2011 συνεχίζεται η ίδια κακή πρακτική του προηγούμενου έτους. Το βάρος πάλι δίνεται στα έσοδα, στο πώς θα τα πάρετε και όχι στις δαπάνες και στο πώς θα μειώσετε τη σπατάλη. Ενώ η διεθνής πρακτική για την αντιμετώπιση του ελλείμματος κάνει λόγο για 2/3 από τις δαπάνες και 1/3 από τα έσοδα, εσείς κι εδώ κάνετε ακριβώς το αντίθετο: Υπολογίζετε βάσει του Μνημονίου μείωση του ελλείμματος κυρίως από τα έσοδα 5,5 δισεκατομμύρια ευρώ και από τις δαπάνες λιγότερα, 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ.

Για να αμβλύνετε τις αρνητικές εντυπώσεις μιλάτε τώρα για τη μείωση του ελλείμματος στο ίδιο ποσοστό τόσο στα έσοδα όσο και στις δαπάνες, χωρίς όμως να προσδιορίζετε τον τρόπο της μείωσης παρά μόνο με τις γενικόλογες και συνήθεις αναφορές σας. Αυτό αποδεικνύει τη σαφή αδυναμία, ή καλύτερα την έλλειψη της πολιτικής βούλησης της Κυβέρνησης να αναμετρηθεί με το βαθύ, σπάταλο και αναποτελεσματικό κράτος που εσείς δημιουργήσατε, να αναμετρηθείτε με τα συνδικάτα που εσείς εκπαιδεύσατε.

Αντίθετα, τί κάνετε; Για ποιο λόγο επαίρεστε στην Αίθουσα σήμερα και τις επόμενες ημέρες φαντάζομαι; Για τις περικοπές των αποδοχών και των συντάξεων. Μπράβο σας! Για τις περικοπές των δαπανών, για την κοινωνική προστασία. Μπράβο σας! Για τις περικοπές των επιδομάτων σε πολύτεκνους και τρίτεκνους. Συγχαρητήρια! Χτυπάτε τους αδύναμους, διότι δεν έχετε το θάρρος να αναμετρηθείτε με τα πραγματικά αίτια του προβλήματος.

Η μείωση των δαπανών για παραλαβές στα εξοπλιστικά προγράμματα κατά 1,6 δισεκατομμύρια ευρώ επιβαρύνει μελλοντικούς προϋπολογισμούς, εφόσον μιλάμε για παραλαβές. Μεταφέρετε τα βάρη για αργότερα.

Από τον "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ" προβλέπεται μείωση των δαπανών κατά 500 εκατομμύρια ευρώ, μια ιδιαίτερα αισιόδοξη πρόβλεψη εάν αναλογιστεί κανείς ότι ο κ. Ραγκούσης υποσχέθηκε 4 δισεκατομμύρια ευρώ για την υποστήριξη του "ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗ", χωρίς όμως να έχει πει ακόμη και σήμερα από πού θα τα βρει.

Σε ό,τι αφορά τις δαπάνες στον τομέα της υγείας ο στόχος είναι μείωση 20%, ένας εξαιρετικά υπερφιλόδοξος στόχος. Οι αναλυτές της Φίτζ δηλώνουν ότι έχουν επιφυλάξεις για τα στοιχεία της γενικής Κυβέρνησης και ειδικότερα για τον κλάδο της υγείας.
Τέλος μιλάτε για τις θυσίες, τις οποίες πρέπει να αντέξει ο ελληνικός λαός.
Δεν θα έπρεπε πρώτοι εσείς να δώσετε το καλό παράδειγμα; Έγινε ανασχηματισμός και αντί να δημιουργήσετε ένα πιο ευέλικτο και μικρό κυβερνητικό σχήμα. κάνατε ένα γιγάντιο κυβερνητικό σχήμα. Και αυτό ήταν αντίθετο με τις εξαγγελίες σας. Σε μια δύσκολη εποχή προκαλείτε τους πολίτες, τους επιβαρύνετε με πρόσθετο κόστος.

Κυρία και κύριοι της Κυβέρνησης, με τον Προϋπολογισμό που εισάγετε προς ψήφιση λαμβάνονται μέτρα συνολικής αξίας 14 δισεκατομμυρίων ευρώ για να πετύχετε μείωση του ελλείμματος 5 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό αποτελεί ένα απλό σημάδι για το πόσο αναποτελεσματική και πρόχειρη είναι η πολιτική που προτείνετε.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι οδηγείτε εν γνώσει σας στην εξαθλίωση τον ελληνικό λαό. Αυτά λέγατε προεκλογικά και σας ψήφισαν; Αν τα πιστεύετε, να έχετε και το θάρρος να τα παραδεχθείτε και να μην κρύβεστε πίσω από πρόχειρες και φαιδρές δικαιολογίες. Αν όχι, ζητήστε συγνώμη, γιατί σας παρέσυρε η ηγεσία σας να πείτε ψέματα κι εσείς με τη σειρά σας παρασύρατε τον ελληνικό λαό και τον εγκλωβίσατε στους δανειστές σας.


Κυρία και κύριοι Βουλευτές, σε αυτήν την αναποτελεσματική πολιτική, σε αυτό το λάθος μείγμα πολιτικής εμείς απαντούμε με συγκεκριμένες προτάσεις: Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι η Νέα Δημοκρατία διαφωνεί με τη λανθασμένη πολιτική που ακολουθείτε. Θεωρούμε ότι χρειάζεται άλλη θεραπεία. Ήλθε η ώρα επιτέλους να μας ακούσετε και να μιλήσουμε για ανάπτυξη, για επιχειρηματικότητα, για επενδύσεις, για νέες θέσεις εργασίας, όχι άλλο πια για περικοπές μισθών και συντάξεων, όχι άλλο πια για άλλους άμεσους και έμμεσους φόρους. Προτείνουμε πραγματική περιστολή του σπάταλου κράτους. Προτείνουμε το δρόμο της ανάπτυξης, το δρόμο της ελπίδας. Προτείνουμε συγκεκριμένα μέτρα, όπως είναι η σταδιακή μείωση των φόρων, η σταδιακή μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, οι γενναίες καταργήσεις και οι συγχωνεύσεις οργανισμών.

Κύριε Πρόεδρε, ολοκληρώνω τη σκέψη μου.
Προτείνουμε φορολογικά κίνητρα για νέες επενδύσεις, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και αγορών, αξιοποίηση επιτέλους της δημόσιας περιουσίας, αξιοποίηση του Ε.Σ.Π.Α., που δεν έχετε κάνει τίποτα, έμφαση στην ανάπτυξη. Δεν βρισκόμαστε σε αυτήν την Αίθουσα γιατί είμαστε υπηρέτες άψυχων αριθμών. Είμαστε εδώ για να υπερασπιζόμαστε τη χώρα μας, να υπερασπιζόμαστε τους πολίτες, να υπερασπιζόμαστε ζωές, να υπερασπιζόμαστε ιδέες, να υπερασπιζόμαστε ελπίδες και οράματα.


Παρ’ ότι κάποιοι προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες για τους δικούς τους λόγους και για τα δικά τους συμφέροντα ότι είμαστε όλοι το ίδιο, εμείς θα αντισταθούμε στην παράνοια της ισοπέδωσης. Ε, δεν είμαστε όλοι το ίδιο, ούτε ατομικά ούτε συλλογικά. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε πιο έντονα, πιο επιθετικά, πιο δυναμικά, γιατί πιστεύουμε ότι το μέλλον της χώρας δεν είναι τα ερείπια που μετά μανίας δημιουργείτε. Πιστεύουμε σε άλλη πολιτική.
Για το λόγο αυτό καταψηφίζουμε τον Προϋπολογισμό της εξαθλίωσης που γυρίζει τη χώρα και τους πολίτες δεκαετίες πίσω. Σας ζητούμε έγκαιρα να διορθώσετε το λάθος δρόμο που ακολουθήσατε. Σας ζητούμε να ακούσετε κάθε υγιή και δυναμική φωνή αυτής της κοινωνίας. Δεν μας ενδιαφέρει το καλό σας, μας ενδιαφέρει, όμως, το καλό της χώρας, το καλό των πολιτών.
Σας ευχαριστώ πολύ.»