ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Μνημόνια ασφυξίας: Η συνταγή των παρανοϊκών



Δεν υπάρχει πια καμία αμφιβολία ότι εάν η κυβέρνηση παιδικής χαράς του GAP προχωρήσει σ' ένα δεύτερο μνημόνιο στα πρότυπα του πρώτου, και μάλιστα ενισχυμένου με περισσότερη σκληρότητα και αναλγησία, πρέπει να εξεταστεί μαζί με την κοινοβουλευτική της ομάδα από ψυχιάτρους, κατά προτίμηση παιδοψυχιάτρους. Από ψυχιάτρους επίσης πρέπει να εξεταστεί και η Τρόικα που θα συνυπογράψει την ίδια αποτυχημένη συνταγή με την ίδια παρανοϊκή κυβέρνηση.

Και για να μη θεωρήσουν κάποιοι ότι υπερβάλλω, θα θυμίσω ότι ο Αϊνστάιν είχε πει πως παράνοια είναι το να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, κι ωστόσο κάθε φορά να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα. Αλίμονο, όμως, δεν έχει βρεθεί το φάρμακο για τη θεραπεία της παράνοιας, και ούτε προβλέπεται να βρεθεί...

Η προσφυγή σ' ένα σκληρότερο “μνημόνιο δύο” θ' αποδείξει επίσης περίτρανα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, στα πρόσφατα σπαραξικάρδια προσκλητήρια για συναίνεση που ξεγέλασαν και συγκίνησαν και τη γράφουσα, υποκρινόταν για μια ακόμη φορά, κατά την πάγια τακτική του που έχει γίνει δεύτερη φύση του, επιχειρώντας να κρύψει και πάλι τις βάρβαρες και παρανοϊκές προθέσεις του πίσω από τη μη-συναίνεση της αντιπολίτευσης.
Κοντολογίς, θα επιβεβαιώσει ότι έχει παραδοθεί οριστικά σε αδόκιμο νου, όντας πλανών και συγχρόνως πλανώμενος. Στο χέρι του είναι, όμως, να μας διαψεύσει όλους την ύστατη στιγμή. Και μη μας πει ότι μας δέρνει για χάρη της πατρίδας, διότι πατρίδα είναι ο λαός της!

Βρε τι μας βρήκε, αλί και τρισαλί...
Είθε από τους αγανακτισμένους να το βρει!

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2011

Απέτυχε το “μνημόνιο” ή απέτυχαν να το εφαρμόσουν;

Κι αν απέτυχε το “μνημόνιο ένα” γιατί θα πετύχει το “μνημόνιο δύο” που μαγειρεύουν, το οποίο έχει την ίδια και χειρότερη αμπελοφιλοσοφία με το “μνημόνιο ένα”; Αν όμως δεν απέτυχε το “μνημόνιο ένα” αλλά απέτυχε να το εφαρμόσει η κυβέρνηση παιδικής χαράς του GAP με τα πολλά gaps, γιατί θα πετύχει ο ίδιος αξιοθρήνητος κυβερνητικός θίασος να εφαρμόσει το “μνημόνιο δύο”;

Τα ερωτήματα, βέβαια, είναι ρητορικά, διότι η απάντηση είναι σαφής: Το εύκολο και πιο βλοσυρό μέρος του “μνημονίου ένα”, εκείνο που αποσκοπούσε στη σφαγή των αμνών δια της ασιτίας, πέτυχε, που να μην έσωνε! Το άλλο μέρος του “μνημονίου ένα”, που αποσκοπούσε στην ανακούφιση των αμνών, δια της ανάπτυξης, της περιστολής της κρατικής σπατάλης και της πάταξης της φοροδιαφυγής, απέτυχε, διότι η κουτοπόνηρη κυβέρνηση παιδικής χαράς ή δεν ήθελε να το εφαρμόσει ή δεν μπορούσε.

Κι αντί η Τρόικα να έχει μυριστεί τι συμβαίνει και να τους τραβήξει το αυτί δημοσίως, επεμβαίνοντας ώστε να σταλεί ο υπεύθυνος της αποτυχίας, GPAPAK, σπίτι του και επιμένοντας στο διάδοχό του να εφαρμόσει το “μνημόνιο ένα” στο σύνολό του, προτείνει, άκουσον-άκουσον και φρίξον, ένα δεύτερο μνημόνιο, πιο βάρβαρο από το πρώτο, που θα εξοντώσει όσους αμνούς έχουν ακόμη παραμείνει ζωντανοί, ενώ το σκέλος αυτού που θα ανακούφιζε τους αμνούς θα μείνει και πάλι ανεφάρμοστο, για τους ίδιους λόγους που έμεινε ανεφάρμοστο και το πρώτο: απροθυμία, ανικανότητα, κουτοπονηριά και κομματική ιδιοτέλεια.

Πρόκειται για ομαδική παράκρουση που έχει προσβάλλει τόσο τους κυβερνώντας όσο και τους Ευρωπαίους "εταίρους" στον παραλογισμό, που έχουν χάσει τον ύπνο τους μπας και δεν πάρουν πίσω τα δανεικά που μας έχουν δώσει. Κι ενώ ανησυχούν σφόδρα για τα παλιά δανεικά, δε βλέπουν την ώρα και τη στιγμή να μας ξαναδανείσουν ώστε να μας χώσουν πιο βαθιά στο κόκκινο, για να μη σηκώσουμε ποτέ κεφάλι κι εκείνοι να μπουν και ν’ αλωνίσουν υποθηκεύοντας ακόμη και τα κοτέτσια μας, όπως έγραφα σε προηγούμενο άρθρο μου.

Παραθέτω δυο σχετικά video, μπας και τα δει κανένας κυβερνητικός χωρίς τσίμπλες και ξελαμπικάρει λίγο το μυαλό του, όσο τέλος πάντων διαθέτει. Διότι ως γνωστόν, όσοι αναρριχώνται στα ανώτερα πολιτικά και κρατικά αξιώματα, δηλαδή επιπλέουν, είναι ελαφρόμυαλοι, κοινώς φελλοί, σύμφωνα πάντα με τους κυρίαρχους νόμους της φυσικής.

Καλά κρασιά, βρε! Και προσέξτε μήπως οι αγανακτισμένοι μεταλλαχτούν σε οργισμένους και εκείθεν σε αποφασισμένους, και σας στείλουν όλους, όχι στο σπίτι σας, αλλά στης φυλακής τα σίδερα που ’ναι για λεβέντες - κουμάσια - σαν κι εσάς.



Ευκλείδης Τσακαλώτος κατά των μέτρων λιτότητας

Οι απόψεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου, καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, σχετικά με την οικονομική κρίση και την έξοδο απ' αυτή, όπως εκφράστηκαν στη χθεσινή εκπομπή του Σκάι, "Κυριακή με ΔΡΑΣΗ", νομίζω ότι παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Παραθέτω τα σχετικά video, διότι λέει σταράτες κουβέντες, έχει ξεκάθαρη γνώμη και ρίχνει φως στις θέσεις του Συνασπισμού, της Κ.Ε. του οποίου είναι μέλος.

Με ζητούμενο τη συναίνεση, φρονώ ότι οι αρμόδιοι του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης πρέπει ν' αφουγκραστούν και αυτόν:

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

"Ταπεινός" και "συναινετικός" τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου!

Ή μήπως παίζει θέατρο κι εγώ κοιμάμαι όρθια;



Δεν ξέρω τι ακριβώς είπε ο Πρωθυπουργός στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, υπό τον άβουλο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, στις 27 Μαΐου, 2011. Εκείνο που γνωρίζω είναι η δήλωση που έκανε μετά από τη συνάντηση. Και τα λόγια που είπε δείχνουν ότι κάτι αλλάζει μέσα του. Κάπου φαίνεται να διαφοροποιείται…

Αυτή η υπέρμετρη αλαζονεία του δήθεν "σωτήρα" της πατρίδας, που ο ΓΑΠ επιδείκνυε προκλητικά σε κάθε εμφάνισή του, ίσως αρχίζει να καταλαγιάζει, προφανώς μπροστά στο δέος της λαϊκής αγανάκτησης και στον κίνδυνο που διατρέχει η χώρα κάτω από τους αδίστακτους εκβιασμούς και τα τελεσίγραφα των βλοσυρών τοκογλύφων-δανειστών της. Ελπίζω ο άνθρωπος Γιώργος Παπανδρέου να έχει επιτέλους συνειδητοποιήσει ότι δεν είναι αλάνθαστος, και ότι ο κυβερνητικός θίασος που επέλεξε μέσα από τις παρέες του έχει αποτύχει παταγωδώς.

Θέλω ακόμη να πιστεύω ότι ο GAP, παρ' όλα τα gaps στο κρανίο του, διαισθάνεται πια πως η συνταγή του μνημονίου δεν βγαίνει, και ζητάει συναίνεση, πρόσχημα έστω, για να την επαναδιαπραγματευθεί και να τη βελτιώσει υπέρ του λαού. Τον εξορκίζω να μην προχωρήσει στην ακόμη πιο εξοντωτική και αδιέξοδη συνταγή του Μνημονίου 2, διότι το δις εξαμαρτείν θα είναι πια ασυγχώρητο και μοιραίο για τη χώρα. Σε τέτοια περίπτωση, κανείς δε θα μπορεί να του στερήσει τους τίτλους του προδότη και του εφιάλτη.

Παραθέτω χαρακτηριστικό απόσπασμα από τη δήλωσή του:

ΓΑΠ: «Εξήγησα στου πολιτικούς αρχηγούς ότι πρέπει μαζί να στείλουμε αυτό το σαφές μήνυμα.
Και μετά τη σημερινή συζήτηση συνεχίζω να πιστεύω ότι επί της ουσίας υπάρχουν πολλά στα οποία μπορούμε να συγκλίνουμε.
Και πολλά ακόμα περιθώρια κοινής επεξεργασίας.
Απαιτείται όμως η πολιτική βούληση να υπερβούμε τα συμβατικά κομματικά αντανακλαστικά.
Και αυτό θα φανεί στην πράξη.
Οι περιστάσεις επιβάλλουν πιο γενναία βήματα από όλους.
Δήλωσα και δηλώνω ανοιχτός σε περαιτέρω συγκεκριμένα βήματα συνεννόησης που συμβάλλουν στην Εθνική προσπάθεια.»

Η πυγολαμπίδα, που έχει ασκήσει σκληρή και ανελέητη κριτική στον Πρωθυπουργό, κάνει έκκληση για στοιχειώδη συνεργασία όλων των κομμάτων. Οι καιροί γαρ ου μενετοί! Ας ρίξουν λίγο νερό στο κρασί τους, και κυρίως ο Γ. Παπανδρέου, ώστε να καταλήξουν σε μια λιγότερο οδυνηρή συνταγή σωτηρίας που θα επαναδιαπραγματευθούν με την Τρόικα. Δε νομίζω ότι μπορεί κανείς να διαφωνήσει ως προς το στόχο της εθνικής προσπάθειας εξόδου από την κρίση και επανίδρυσης ενός ευνομούμενου κράτους. Εκεί που υπάρχουν διχογνωμίες είναι στο ποιος δρόμος θα μας βγάλει στο ξέφωτο. Και δυστυχώς, όπως λέει και η παροιμία, όπου λαλούν πολλοί κοκόροι αργεί να ξημερώσει. Κακά τα ψέματα, όμως, στις κοινοβολευτικές "δημοκρατίες" του διχασμού και του κατακερματισμού, λαλούν πολλοί κοκόροι… Έτσι κατρακυλήσαμε έως τον πάτο.

Ωστόσο, η αγάπη των μωροφιλόδοξων πολιτικών ηγετών για τη χώρα και το λαό της, σε κρίσιμες στιγμές όπως η σημερινή, μπορεί να διαψεύσει ακόμη και παροιμίες σαν κι αυτή. Τα κομματικά κοκόρια μπορούν να αρθούν στο ύψος των δραματικών περιστάσεων, να παραμερίσουν εγωισμούς και ιδιοτέλειες, και να συντονίσουν τις προσπάθειές τους ώστε να δώσουν το εγερτήριο σάλπισμα για ξημέρωμα, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΠΟΥΛΗΘΕΙ Η ΧΩΡΑ! Και τότε θα μπορούμε να λέμε όπως ο ψαλμωδός: «Ιδού, τι καλόν και τι τερπνόν, να συγκατοικώσιν εν ομονοία αδελφοί.»

Σας φαίνομαι ρομαντική, ε; Ίσως ευκολόπιστη; Μήπως αφελής που φαντάζομαι ότι ο λύκος μπορεί να γίνει αρνάκι; Και όμως, ακούγοντας και τη σημερινή ομιλία του Πρωθυπουργού στα Καλάβρυτα, και προπαντός "διαβάζοντας" το ύφος και την έκφρασή του, ένιωσα ότι η έκκλησή του για βοήθεια ήταν ειλικρινής. Ότι εκείνος τουλάχιστον είναι αποφασισμένος να καταπιεί τον εγωισμό του και να ρίξει νερό στο κρασί του. Κοντός ψαλμός! Θα δείξει αν ονειρευόμουνα όρθια...



Όπως ακούσατε, ο Γιώργος Παπανδρέου επανέλαβε την έκκλησή του προς τα κόμματα για συναίνεση και δήλωσε πρόθυμος να υιοθετήσει προτάσεις άλλων κομμάτων. Αυτό είναι ενθαρρυντικό στοιχείο και οφείλει η αντιπολίτευση να ανταποκριθεί θετικά και εποικοδομητικά. Εκτείνει πρώτος το χέρι του για συνεργασία, και ελπίζω να μη μείνει μετέωρο ή να το μαζέψει πριν προφτάσουν οι άλλοι να το πιάσουν. Ιδού η Ρόδος!

Άλλωστε, αρκετά τον έχουμε όλοι σφυροκοπήσει μέχρι τώρα, και δικαίως. Ίσως είναι ώρα για να του δώσουμε μια ευκαιρία, παίρνοντας τοις μετρητοίς τα λόγια του περί συναίνεσης. Αν μας κορόιδευε, σύντομα θα αποκαλυφθεί. Άλλωστε, ποια εναλλακτική λύση υπάρχει εκτός από το πλήρες αδιέξοδο μιας ακυβερνησίας, που θα προέκυπτε μετά από ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές οι οποίες δεν θα έδιναν πλειοψηφία σε κανένα κόμμα;

Θυμηθείτε τώρα, για να ευθυμήσετε, τον "συναινετικό" αντιπολιτευτικό George Papandreou, παρακολουθώντας μια ομιλία του στη Βουλή, στις 21/1/2009.
Περασμένα παραμύθια και διηγώντας τα να κλαις…



Αυτά έχει η "Δημοκρατία", βρε, μην κλαίτε! Επί δεκαετίες ήμασταν στο ίδιο σπουδαιογελοίο πολιτικό έργο αποχαυνωμένοι θεατές... Μόνον ο κυβερνητικός θίασος άλλαζε. Το μακάβριο σενάριο ήταν πάντα το ίδιο…
Όμως, μα τη φαυλοδημοκρατία τους, δεν θα είναι ίδιο το σενάριο για πολύ ακόμη… Νισάφι πια!

Κάποιοι θέλουν να "ευνουχίσουν" τον Αντώνη Σαμαρά

Όσοι δεν ξέρατε ποιος ευθύνεται για τα σημερινά εφιαλτικά αδιέξοδα της ελληνικής οικονομίας, είναι καιρός να το μάθετε από το Μπάμπη Παπαδημητρίου: ο Αντώνης Σαμαράς φταίει! Με άλλα λόγια, δε φταίει ο γάιδαρος, φταίει το σαμάρι που δεν του κάθεται καλά!

Ενημερωθείτε, παρακαλώ:



Να και η παρέμβαση-διαμαρτυρία του Γιάννη Μιχελάκη:



Μεγάλη πλάκα! Τα σχόλια τα δικά μου περιττεύουν…

Ιδού και η “απολογία” Σαμαρά για τη "μη συναίνεση" σε όλα:

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Προς Olli Rehn, Ευρωπαίους "φίλους" και υπερατλαντικούς "συγγενείς"



Sorry, Όλι Ρεν, συναίνεση… ΔΕΝ!

Με εγκληματική καθυστέρηση θυμηθήκατε τη συναίνεση εκεί στην Ευρώπη! Τι το καινούργιο συνέβη και τη ζητάτε τόσο επιτακτικά και εκβιαστικά; Σας τσίμπησε καμιά μύγα τσε-τσε; Προφανώς δεν εμπιστεύεστε πια τον εκλεκτό σας GAP και το πρωτοπαλίκαρό του GPAPAK, επειδή μετά από δώδεκα μήνες μνημονίου διαπιστώνετε ότι έχουν παταγωδώς αποτύχει. Γι αυτό σκαρφιστήκατε το αντιδημοκρατικό να βάλουν πλάτη και οι άλλοι κομματικοί αρχηγοί συναινώντας στη σφαγή των αμνών! Πολύ αργά όμως για παραινέσεις σε συναινέσεις, Όλι Ρεν, τη στιγμή που στη χώρα μας όλοι πια κλαιν…

Τουλάχιστον από τις αρχές του 2009, αν όχι νωρίτερα, γνωρίζατε την κρίσιμη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, τόσο εκεί στις Βρυξέλλες όσο και στο ΔουΝουΤου. Γιατί, άραγε, δεν απαιτήσατε εκείνη την εποχή συναίνεση, αλλά απεναντίας ενθαρρύνατε τον τότε αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Γιώργο Παπανδρέου, να ζητάει εκβιαστικά πρόωρες εκλογές; Γιατί δεν του υποδείξατε δημόσια και κραυγαλέα, όπως κάνετε σήμερα, να συναινέσει στα ήπια οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης Καραμανλή, ώστε να μη φτάναμε στο χείλος του γκρεμού;

Γιατί δεν βγήκε κανένας από τους Ευρωπαίους κηδεμόνες μας ν’ ανακαλέσει τον GAP στην τάξη, διαψεύδοντάς τον όταν παραμύθιαζε το λαό με συνθήματα όπως «λεφτά υπάρχουν», με υποσχέσεις για αυξήσεις άνω του πληθωρισμού, κλπ.; Δεν ανησυχούσατε ότι αν εκλεγόταν Πρωθυπουργός και υλοποιούσε τις υποσχέσεις του η χώρα θα πτώχευε και οι τοκογλύφοι-δανειστές μας θα έχαναν τα λεφτά τους; Δύο τινά μπορεί να συνέβησαν: ή κοιμόσασταν όλοι όρθιοι, και επομένως ως συνένοχοι πρέπει να δείξετε κατανόηση και ανοχή και στους δικούς μας κοιμισμένους ηγέτες, ή κάνατε πλάτη στα ψέματα του Γιώργου Παπανδρέου ώστε να βγει Πρωθυπουργός μια ώρα αρχύτερα και να διευκολύνει τα δικά σας σκοτεινά σχέδια ξεπουλήματος της χώρας μας.

Γιατί, έστω, δεν ζητήσατε συναίνεση προτού υπογραφεί το μνημόνιο νούμερο ένα; Προφανώς διότι σας είχε κι εσάς παραμυθιάσει ο George Papandreou ότι ήταν ικανός να βγάλει τη χώρα από την κρίση μόνος του. Και τον είχατε πιστέψει, γι’ αυτό και τον βραβεύσατε! Τώρα νιώθετε κι εσείς προδομένοι όπως κι εκείνοι που τον ψήφισαν…

Μπορείτε, λοιπόν, να φωνάζετε όσο θέλετε για συναίνεση, ίσως ακόμη και να την εκβιάσετε από κάποιους πολιτικούς αρχηγούς αν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του, αλλά αυτό δεν σας αρκεί. Εκείνο που χρειάζεστε είναι η συναίνεση του ελληνικού λαού, κι αυτή δεν θα την έχετε ποτέ. Αρκετή υπομονή και ανοχή έδειξε ο λαός σ’ εσάς και τους εντολοδόχους σας αδίστακτους ονειροπαρμένους, GAP και GPAPAK! Τώρα η ανοχή και η αντοχή του εξαντλήθηκαν και άρχισε να ξυπνάει. Ξέρετε, η φτώχεια και η πείνα φέρνουν οργή και γκρίνια. Εξάλλου, ο λαός συνειδητοποιεί ότι στο σύνολό τους τα μέτρα του μνημονίου δε βγαίνουν, ενώ η κυβέρνηση του ΓΑΠ είναι ανίκανη να υλοποιήσει ακόμη κι εκείνα που θα απέδιδαν κάποια έσοδα, όπως η πάταξη της φοροδιαφυγής.

Αναρωτιέμαι, όμως, τι φαεινή ιδέα ήταν αυτή περί συναίνεσης, ως προϋπόθεσης για να πάρουμε την επόμενη δόση; Πόσο μακριά θα πάει αυτή η "βαλίτσα" των εκβιασμών; Κάθε τόσο σκαρφίζεστε και κάτι καινούργιο. Πρώτα σας απασχολούσαν μόνο τα ελλείμματα, ενώ δεν σας ανησυχούσε η συνεχιζόμενη αύξηση του δημόσιου χρέους, το οποίο ο αποτυχημένος GPAPAK μας παραμύθιαζε ότι θα άρχιζε να μειώνεται ραγδαία από τη στιγμή που θα υπήρχε δημοσιονομικό πλεόνασμα. Όσοι μάλιστα επισήμαναν εξ αρχής το πρόβλημα της αύξησης του δημοσίου χρέους, θεωρούνταν βλάσφημοι και αιρετικοί!

Πριν από κάνα μήνα ξυπνήσατε και αρχίσατε ν' ανησυχείτε κι εσείς για το χρέος, βάζοντας το μαχαίρι στο λαιμό μας για να ξεπουλήσουμε ό,τι ασημικό μας έχει απομείνει εδώ και τώρα. Και τελευταία, μαζί με το μνημόνιο νούμερο δύο που μαγειρεύετε για να μας δώσετε τη χαριστική βολή, θυμηθήκατε ότι χρειάζεται συναίνεση! Πού θα σταματήσει το θράσος και η βλακεία σας επιτέλους; Όταν είναι πια περίτρανα αποδεδειγμένο ότι η συνταγή σας σκοτώνει τον ασθενή, τι σας κάνει να πιστεύετε ότι με τη συναίνεση θα καταργηθούν οι παρενέργειές της και θα τον θεραπεύσει;

Όλι Ρεν, μην έχεις αυταπάτες! Συναίνεση ΔΕΝ!

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

Μαρία Δαμανάκη, ποιοι μεθοδεύουν την έξωσή μας από το ευρώ;




Κυρία Δαμανάκη, κατ’ αρχήν να εξομολογηθώ ότι δεν τρέφω και μεγάλη εκτίμηση στους καιροσκόπους πολιτικούς που με εξαιρετική ευκολία πηδάνε από το ένα κώμα στο άλλο, με στόχο την αναρρίχησή τους σε πολιτικά αξιώματα, ξεπουλώντας ιδεολογίες και ιδανικά, και εξαργυρώνοντας ακριβά νεανικούς αγνούς αγώνες (Εδώ Πολυτεχνείο;). Είμαι σίγουρη ότι το να βρεθείς Επίτροπος Θαλάσσιας Πολιτικής και Αλιείας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή ταίριαζε απόλυτα με το προφίλ σου, αφού είχες προϋπηρεσία στο να τα θαλασσώνεις στη πολιτική αλιεύοντας υψηλά πόστα.

Λοιπόν, πώς περνάς εκεί στις Βρυξέλλες, Μαρία; Δουλειά πολλή, ε; Κοίταξε μπας και πάθεις καμιά υπερκόπωση και δεν προλάβεις να μεταπηδήσεις και στη ΝΔ μια ημέρα των ημερών, αν οι καιροί το απαιτήσουν... Άλλωστε, τι ΠΑΣΟΚ, τι ΝΔ; Απλώς οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Κι από αποδοχές, πλουσιοπάροχα, ε; Δε φαντάζομαι να έχεις αποποιηθεί μέρος της αποζημίωσής σου υπέρ των αναξιοπαθούντων συμπατριωτών σου, πραγματώνοντας το σοσιαλιστικό ιδεώδες, και δίνοντας το καλό παράδειγμα στους εδώ σοσιαληστές βολευτές να πράξουν παρομοίως… Τέλος πάντων, αυτά τα λίγα για εισαγωγή. Τώρα τι κάνουμε;

Χθες μας τρομοκράτησες με βόμβα πολλών μεγατόνων μιλώντας για σενάρια απομάκρυνσης της Ελλάδας από το ευρώ, καθώς και για μεθόδευση των σεναρίων αυτών. Στην πατριωτική ανακοίνωσή σου αναφέρεις:

«Η μεγαλύτερη κατάκτηση της μεταπολεμικής Ελλάδας, το ευρώ και η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι σε κίνδυνο. Το σενάριο της απομάκρυνσης της Ελλάδας από το ευρώ βρίσκεται πλέον στο τραπέζι καθώς και η μεθόδευσή του. Είμαι υποχρεωμένη να μιλήσω ανοικτά. Έχουμε ιστορική ευθύνη να δούμε το δίλημμα καθαρά: Ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σε ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών με αποτελέσματα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το παρελθόν μας ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή. Όλα τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα στις σημερινές συνθήκες.»

Δηλαδή τα συμφέροντα του ελληνικού λαού είναι δευτερεύον θέμα για σένα, Μαρία; Προέχουν τα συμφέροντα των δανειστών μας; Έτσι το βλέπεις, "εδώ Πολυτεχνείο"; Ώστε στο τραπέζι βρίσκεται το σενάριο αποπομπής της Ελλάδας από το ευρώ! Βρε, βρε, τι μαθαίνουμε, κι ας το διαψεύδουν οι αρμόδιοι! Λοιπόν, Μαρία, από πότε μπήκε στο τραπέζι αυτό το σενάριο και από ποιους; Από τους πέραν του Ατλαντικού ή από τους αποδώ; Και ποια είναι η μεθόδευσή του και από ποιους, Μαρία της αλιείας; Και είπες πως είσαι υποχρεωμένη να μιλήσεις ανοιχτά – συγκινήθηκα με τον "πατριωτισμό" σου, και ψιλοανατρίχιασα… Μίλα ανοιχτά, ντε! Με μισόλογα νομίζεις ότι εκπλήρωσες το πατριωτικό σου καθήκον;

Πες μας, Μαρία, ποιοι, πώς και γιατί μεθοδεύουν την επιστροφή μας στη δραχμή, κρατώντας επί 18 μήνες το πιστόλι στον κρόταφό μας και μη επιτρέποντάς μας να πάρουμε αναπτυξιακή ανάσα; Μήπως τη μεθοδεύουν με τα σκληρά μέτρα που μας επιβάλλουν, ανακυκλώνοντας και επιδεινώνοντας την ύφεση; Μήπως με τη χειραγώγηση των αγορών για να κρατάνε στα ύψη τα spread, κάνοντας αδύνατη την επιστροφή μας στον ελεύθερο δανεισμό; Και είναι άραγε στόχος τους μόνο η κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της μικρής αλλά πανέμορφης Ελλάδας, ή η διάλυση της Ευρωζώνης; Τι ξέρεις, Μαρία, και δε μας το λες ανοιχτά; Φοβάσαι μπας και χάσεις τα οφίτσια και τη χλιδάτη ζωή στις Βρυξέλλες;

Είπες, «Ή συμφωνούμε με τους δανειστές μας σ’ ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών με αποτελέσματα, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες για το παρελθόν μας ή επιστρέφουμε πίσω στη δραχμή.» Ποιος σε εξουσιοδότησε να μας στέλνεις τρομοκρατικά τελεσίγραφα, Μαρία; Ο ευεργέτης σου, ο GAP, που μέχρι προχθές απειλούσε με μηνύσεις όσους διακινούν τέτοια σενάρια τρόμου που αποθαρρύνουν την άφιξη των άφαντων επενδυτών; Κάτι τέτοιο μυρίζομαι…

Ώστε πρέπει να συμφωνήσουμε σ’ ένα πρόγραμμα σκληρών θυσιών, ε; Μα ο δικός σου παναναξιόπιστος GAP (λεφτά υπάρχουν!) συμφώνησε ερήμην μας να μας σφαγιάσει πριν ένα χρόνο, Μαρία, και τ’ αποτελέσματα σήμερα είναι μια τρύπα στο νερό. Τώρα ετοιμάζεται ν’ ανοίξει μια ακόμη μεγαλύτερη τρύπα στο ελληνικό θαλάσσιο μπάχαλο, μπήγοντας το μαχαίρι βαθύτερα στο αναιμικό κουφάρι της οικονομίας. Το μόνο “κατόρθωμα” των Γιώργηδων της συμφοράς ήταν να πετσοκόψουν μισθούς και συντάξεις και ν’ αυξήσoυν φόρους και ΦΠΑ μέχρις ασφυξίας της αγοράς. Σ’ αυτόν να τα ψάλεις Μαρία, και στους Τροϊκανούς που εισηγούνται ή συναινούν σε τέτοιες αναποτελεσματικές και εξοντωτικές "θεραπείες".

Ως προς τις διαρθρωτικές αλλαγές, τη μείωση της σπατάλης στο Δημόσιο τομέα, τη σύγκρουση με τα συντεχνιακά "σπλάχνα" του ΠΑΣΟΚ, κλπ., ο κυβερνητικός μοιραίος θίασος αποδείχτηκε δειλός, άβουλος και άχρηστος. Από την αρχή αποδείχτηκε περίτρανα η επιπολαιότητά του, η κουφότητά του και η ανικανότητά του να κυβερνήσει… Σ’ αυτούς να τα ψάλεις Μαρία, αν σκαμπάζεις τίποτα από οικονομία. Ή μήπως οι γνώσεις σου περιορίζονται μόνο στην αλιεία και την αλίευση υψηλών και προσοδοφόρων πόστων;


Τι λες για το επόμενο video, Μαρία; Συμφωνείς ή το “εδώ Πολυτεχνείο” το έχεις προ πολλού εξορκίσει από μέσα σου; Αλλά τι ρωτάω; Χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει…

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2011

Προς βαρήκοο GAP νιοστής επιστολής το ανάγνωσμα, πρόσχωμεν!



Κύριε Παπανδρέου,
Θα έχει τύχει φαντάζομαι στη ζωή τη δική σας ή συγγενούς σας ν’ ανοίξετε κουτί με φάρμακο και να διαβάσετε τις επικίνδυνες παρενέργειες που πιθανόν να έχει στην υγεία του ασθενούς. Και θα έχετε, ασφαλώς, διαβάσει πως όταν παρουσιαστούν τα τάδε ή δείνα επικίνδυνα συμπτώματα με τη λήψη του φαρμάκου, πρέπει να σταματήσετε αμέσως τη λήψη του και να ειδοποιήσετε επειγόντως το γιατρό σας. Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι ασθενείς που λαμβάνουν φάρμακα.

Όταν ο γιατρός ενημερωθεί για τα συμπτώματα του ασθενούς λόγω παρενεργειών του φαρμάκου, και με την προϋπόθεση βέβαια ότι δεν είναι τρελός για δέσιμο, θ’ αποφασίσει μεταξύ δύο τινών: ή θα συστήσει την οριστική διακοπή του φαρμάκου αυτού, προτείνοντας κάτι άλλο, ή θα συστήσει δραστική μείωση της δόσης. Απλά πράγματα είναι αυτά, και δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας.



Εσείς όμως, κύριε Παπανδρέου, μαζί με τον ανεκδιήγητο “τσάρο” της οικονομίας Γ. Παπακωνσταντίνου, παρόλο που είδατε ότι το φάρμακο που χορήγησαν στην Ελλάδα οι γιατροί της Τρόικας έχει επικίνδυνες παρενέργειες για την οικονομία μας και επιδείνωσε την ασθένειά της, γιατί δεν ζητήσατε ριζική αλλαγή της θεραπευτικής αγωγής; Ή μήπως ζητήσατε αλλαγή (επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου) κι εκείνοι επιμένουν να συστήνουν το καταστροφικό κοκτέιλ φαρμάκων για να μας ξεκάνουν; Μήπως, δηλαδή, είναι κι αυτοί τρελοί; Ή μήπως η Τρόικα καθορίζει απλά τους δημοσιονομικούς στόχους κι εσείς αποφασίζετε το φάρμακο που υποτίθεται ότι θα μας σώσει, στην οποία περίπτωση είστε και εσείς τρελοί και η Τρόικα που δεν σας σταματάει από τον κατήφορο;



Κύριε Παπανδρέου, δεν παίρνουν αίμα από αναιμικούς και υποτασικούς, διότι θα τους στείλουν στον άλλο κόσμο. Εσείς, όμως, αυτό πάτε να κάνετε τώρα με το καινούργιο πακέτο μέτρων που μαγειρεύετε: Ζητάτε κι άλλο αίμα από αναιμικούς, αυξάνοντας φόρους, ΦΠΑ, ΛΑΦΚΑ, μειώνοντας κι άλλο μισθούς και συντάξεις, κλπ., επιχειρώντας να θεραπεύσετε την άρρωστη οικονομία μας δια της ευθανασίας. Είστε ή δεν είστε τρελοί για δέσιμο;

Εκτός κι αν ο εγωισμός σας είναι τόσο αβυσσαλέος που προτιμάτε να βουλιάξετε τη χώρα εντελώς, παρά να παραδεχτείτε ότι μας δώσατε θανατηφόρα συνταγή. Εκτός κι αν έχετε τη μωροφιλοδοξία να γράψετε ιστορία ως εφιάλτης και αποτυχημένος, πράγμα που, δυστυχώς, υπήρξε σύνηθες φαινόμενο στη μεταπολεμική Ελλάδα.

Άκουσα και κάτι εκ του πονηρού ψιθύρους για δημοψήφισμα, με το ερώτημα αν θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη ή όχι. Αυτός είναι ωμός εκβιασμός, κύριε Πρωθυπουργέ. Έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν να μείνει η χώρα στην Ευρωζώνη. Το ερώτημα, αν γίνει δημοψήφισμα, πρέπει να είναι “πιστεύετε ότι με τα μνημόνια η Ελλάδα θα γλιτώσει τη χρεοκοπία”; Και η απάντηση της πλειοψηφίας θα είναι "ΟΧΙ". Διότι οι Έλληνες, εκτός από γαϊδουρινή υπομονή και στωική ανοχή, διαθέτουν στην πλειοψηφία τους και κοινό νου, και βλέπουν ότι η οικονομική πολιτική σας είναι αδιέξοδη και αυτοκαταστροφική.

Τα μνημόνια της αφαίμαξης δεν είναι μονόδρομος για να παραμείνουμε στην Ευρώπη, κύριε Παπανδρέου. Απεναντίας είναι μονόδρομος για να χρεοκοπήσουμε και να μας πετάξουν έξω από την Ευρώπη. Στο μεταξύ, όμως, θα έχει πάθει ανεπανόρθωτη ζημιά και το ευρώ και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το μαχαίρι που μας έχουν βάλει στο λαιμό είναι δίκοπο και θα πληγώσει ανεπανόρθωτα και τους ίδιους τους τοκογλύφους, που αντί να πάρουν πίσω τα δανεικά που μας έδωσαν θα πάρουν αέρα κοπανιστό.

Τι διάολο, δεν το καταλαβαίνει αυτό κανείς στην Ευρώπη; Ή μήπως θέλουν να μας ξεκάνουν εντελώς για ν' αγοράσουν ό,τι μας έχει απομείνει για ένα κομμάτι ψωμί;

Όχι, δεν θα ζητήσω οίκτο από την Ευρώπη. Θα απαιτήσω όμως σεβασμό! Είμαστε άνθρωποι και όχι αριθμοί. Και οι ανθρώπινες ψυχές αξίζουν περισσότερο από όλα τα χρήματα των δανειστών. Και αν είναι η Ευρώπη μια στυγνή οικονομική ένωση, μια ομοσπονδία κρατών χωρίς ανθρωπιά και αλληλεγγύη, όπου το ένα κράτος εκμεταλλεύεται, κερδοσκοπεί και θέλει να κυριαρχήσει επί του άλλου, χίλιες φορές να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη, ακόμη κι αν ήταν να επιστρέψουμε όλοι στην εποχή του χαλκού.

Ας προσέξουν, λοιπόν, εκείνοι που τραβάνε πολύ το σχοινί, διότι αν σπάσει, θα σακατευτούν και οι ίδιοι. Και ας προσέξουν οι βολευτές, συνταξιούχοι και εν ενεργεία, διότι έχει ο καιρός γυρίσματα και φωνή λαού οργή Θεού….

Κυριακή, 22 Μαΐου 2011

Σεισμός! Ο George Papandreou είναι αποφασισμένος να μας ξανασώσει!

Αυτό δήλωσε στο Έθνος (22/5/2011) ο οραματιστής σωτήρας μας, χωρίς να κοκκινίσει από σεμνότητα και αυτογνωσία. (Δείτε εδώ)



Το κωμικοτραγικό έργο το ’χουμε ξαναδεί κατά κόρον τον τελευταίο ενάμισι χρόνο. Μέτρα, μέτρα, μέτρα… Έκτακτα χαράτσια επί εκτάκτων χαρατσιών και δε συμμαζεύεται… Περικοπές επί περικοπών και πάει κλαίγοντας… Φόροι επί φόρων επί δικαίων και αδίκων, ενώ η φοροδιαφυγή καλά κρατεί και τους εντίμους λοιδορεί… Φάπες με αυξήσεις ΦΠΑ σε μια αγορά που νεκρώνει… Δάνεια επί δανείων, πακέτα διάσωσης επί πακέτων, ενώ το χρέος ανεβαίνει-ανεβαίνει και τις αγορές αποτρελαίνει…

Το έργο κατάντησε μονότονο, βαρετό, εκνευριστικό, εμετικό. Το φάσμα της χρεοκοπίας που μας απειλεί, όσο εφιαλτικό κι αν είναι, κατάντησε ανιαρό και αφήνει πια πολλούς πολίτες ασυγκίνητους, που παραμιλάνε λέγοντας, «Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω σε τίποτα, είμαι ελεύθερος.» Η κακόφωνη μουσική της κυνοβολευτικής δημοκρατίας των απροσάρμοστων τυχοδιωκτών θυμίζει κολλημένη βελόνα παλιού γραμμοφώνου. Εδώ και ενάμισι χρόνο, η βελόνα της δημοκρατίας έχει κολλήσει στη λέξη μέτρα, μέτρα, μέτρα… Ο ερασιτέχνης ντι τζέι αποδεικνύεται πανηλίθιος διότι επιμένει να παίζει τον ίδιο δίσκο με την κολλημένη βελόνα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την κάνει να ξεκολλήσει με μαγικό τρόπο και ν’ ακουστεί λίγη μουσική. Εις μάτην όμως…

Το τραγικό είναι ότι, ενώ στο παλιό γραμμόφωνο όταν κολλούσε η βελόνα το τραγούδι δεν πήγαινε ούτε μπρος ούτε πίσω, στο κακόφωνο γραμμόφωνο της δημοκρατίας των καραγκιόζηδων με την κυβέρνηση της παιδικής χαράς και την αντιπολίτευση της νηπιακής ανευθυνότητας, η κολλημένη βελόνα στο μέτρα-μέτρα-μέτρα πισωγυρίζει με κάθε νέο βλοσυρό πακέτο. Κάτι σαν το δολοφόνο που ξαναγυρίζει στον τόπο του εγκλήματος… Κάτι σαν το σκύλο που γυρνάει στο ξέρασμα αυτού.

Η ελληνική δημοκρατία θυμίζει επίσης ένα απέραντο τρελοκομείο, όπως έλεγε ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής, το οποίο διοικείται από εκλεγμένους εκπροσώπους των τρελών. Με τη διοίκηση του τρελοκομείου στα χέρια των αρχιτρελών, η χρεοκοπία του ιδρύματος είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της νομοτέλειας. Ποια τάξη θα μπορούσαν οι τρελοί να βάλουν στο τρελοκομείο όταν στο κρανίο τους επικρατεί διαρκής τρικυμία και πλήρης σύγχυση περί του πρακτέου; Όταν δε γνωρίζουν πώς να χωρίσουν δυο γαϊδουριών άχυρα, διότι οι περισσότεροι από δαύτους τα γαϊδούρια τα έχουν δει μόνο στα βιβλία και στην τηλεόραση;

Βρισκόμαστε σαν χώρα στο σημείο μηδέν! Η ξενόφερτη συνταγή σωτηρίας, που με τόση έπαρση διαφήμιζαν πριν ένα χρόνο ο τρελός καπετάνιος του κλυδωνιζόμενου εθνικού σαπιοκάραβου μαζί με τον κοντοστούπη λοστρόμο του, κινδυνεύει να το συντρίψει πάνω στα βράχια. Κι αυτοί, αντί να κάνουν όπισθεν ολοταχώς για να τ’ αποφύγουν, προχωρούν ακάθεκτοι προς το μοιραίο, με το πλήρωμα και τους επιβάτες να παρακολουθούν αποχαυνωμένοι, και άβουλοι το αναπόφευκτο να έρχεται χωρίς να αντιδρούν. «Δε γνωρίζω… Δεν απαντώ…»

Ο τρελός καπετάνιος, βλέποντας το μοιραίο να έρχεται, ζητάει συναίνεση από τους τρελούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης, ώστε όταν η βάρκα συντριβεί εντελώς να είναι όλοι συνένοχοι. Εκείνοι όμως αρνούνται να συναινέσουν στο φόνο. Ωστόσο, επειδή είναι και κουτοπόνηροι οι τρελοί, δε θέλουν εκλογές για ν’ αναδείξουν ως καπετάνιο κάποιον λιγότερο τρελό που θ’ αρπάξει το τιμόνι της βάρκας για ν’ αποφύγει τη συντριβή της στα βράχια. Ούτε ο λαός θέλει τις εκλογές. Μαζοχιστής γαρ, έχει παραδοθεί στη μαύρη μοίρα του…

Ο Πρωθυπουργός "σωτηρίας" δια της ακυβερνησίας, αφού επί ενάμισι χρόνο έκανε μια τρύπα στο νερό, λόγω βλακείας, τώρα αντί να παραιτηθεί ομολογώντας, «δυστυχώς απέτυχα, τι σας οφείλω, φέρτε μου το λογαριασμό», επανέρχεται με άλλα μέτρα που θα προκαλέσουν μεγαλύτερη ασφυξία στην αγορά, περισσότερα λουκέτα, μεγαλύτερη ανεργία, μικρότερη είσπραξη φόρων, λιγότερες εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία, ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας και, το χειρότερο, μεγαλύτερη κοινωνική εξαθλίωση, φτώχεια και απόγνωση…

Η κυβέρνηση δε φαίνεται να έχει διδαχτεί τίποτα από την αποτυχία όλων των στόχων με την εφαρμογή του πρώτου μνημονίου, και τώρα μας ετοιμάζει και δεύτερο μνημόνιο, που θα δώσει τη χαριστική βολή στην καταχρεωμένη χώρα μας. Είναι αυτό που λένε πήρε ο στραβός κατήφορο.

Quo Vadis, Γιώργο Παπανδρέου; Πού στο διάολο οδηγείς τη βάρκα "Ελλάδα"; Δε βλέπεις; Δεν ακούς; Δεν καταλαβαίνεις ότι μ΄ αυτή τη συνταγή δε βγαίνεις; Το λένε πρώτα κάποια επίλεκτα μέλη του ΠΑΣΟΚ, όπως η Βάσω Παπανδρέου. Μας είχες ξεκουφάνει πριν ένα χρόνο ότι μας έσωσες από τη χρεοκοπία. Το θυμάσαι; Μα καλά, κάθε χρόνο θα μας σώζεις; Δε θέλουμε τέτοιο "σώσιμο" βρε αδερφέ! Νισάφι πια!

Κι αυτόν τον κοντοστούπη με τις φαεινές ιδέες τι τον φυλάς ακόμη στο πόστο του; Στις αρχές Ιανουαρίου του 2010 θριαμβολογούσε από κανάλι σε κανάλι για το "κίνημα αποδείξεων" που τάχα θα έσωζε την οικονομία! Τώρα διαπίστωσε ότι όχι μόνο δεν την έσωσε, αλλά με τις επιστροφές φόρου ύψους μέχρις ενός δισεκατομμυρίου που επιφέρει το "κούνημα αποδείξεων", χωθήκαμε ακόμη βαθύτερα στα χρέη. Δηλαδή πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος!

Το κίνημα αποδείξεων έγινε Βατερλώ για το Γιώργο Παπακωνσταντίνου και για τη χειμαζόμενη οικονομία, και το χειρότερο είναι ότι ο παταγωδώς αποτυχημένος υπουργός βρίσκεται ακόμη στο πόστο του για να μας "σώσει" κι άλλο! Μα δεν μπορούσε να το προβλέψει αυτό, να το προϋπολογίσει; Ούτε κανένας από τους δεκάδες ακριβοπληρωμένους συμβούλους σας δε μπορούσε να το προβλέψει; Τις βασικές πράξεις της αριθμητικής που μαθαίνουν στο δημοτικό σχολείο δεν τις γνωρίζετε; Δε γεννάει τίποτα πιο έξυπνο και αποτελεσματικό ο νους σας; Τι διάολο παριστάνετε τους οικονομολόγους;

Και αυξήσατε το αφορολόγητο όριο των ελευθέρων επαγγελματιών από 10.500€ που ήταν στις 12.000! Τώρα σκέπτεστε να το καταργήσετε εντελώς, και καλά θα κάνετε, αφού οι περισσότεροι δηλώνουν εισοδήματα κάτω του αφορολόγητου. Γιατί όμως, βρε αμετανόητοι και επικίνδυνοι δημαγωγοί, βρε νεκροθάφτες της οικονομίας, τότε που το πρότεινε ο προκάτοχός σας ξεσηκώσατε τις πέτρες και τα παπαγαλάκια σας για να το αποτρέψετε, αναγκάζοντας τον τότε αξιοθρήνητο τσάρο της οικονομίας να το πάρει πίσω; (Δείτε πώς εξόρκιζε την πολιτική Καραμανλή ο Παύλος Τσίμας, το Μάρτιο του 2009.) Τώρα, λοιπόν, ετοιμάζεστε να γλείψετε εκεί που φτύνατε… Να χ**ω τη δημοκρατία σας!

Και θα επιβάλλετε, άκουσα, νέους κεφαλικούς φόρους σ’ εκείνους που κατοικούν σε περιοχές με μεγάλη αντικειμενική αξία! Τι διάολο ιδιότυπος ρατσισμός είναι αυτός; Δεν πιστεύω να έχει ξανασυμβεί σε άλλο μέρος του πλανήτη η περιοχή που ζει κανείς να αποτελεί τεκμήριο! Άσε που αν χειροτερέψουν ακόμη τα πράγματα, μπορεί (χτύπα ξύλο) να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις με στόχο κάποιες περιοχές και όχι τους υπεύθυνους της κρίσης…

Δηλαδή ο συνταξιούχος, που εδώ και 40 χρόνια μένει σ’ ένα δυαράκι 50 τετραγωνικών, ανήλιαγο και χωρίς θέρμανση, στη Βουλιαγμένη, θα πληρώσει χαράτσι επειδή η αντικειμενική αξία είναι 4000 το τετραγωνικό, ενώ ο υψηλόμισθος που κατοικεί σε νεόκτιστο μοντέρνο διαμέρισμα 200 τετραγωνικών στο Περιστέρι, π.χ., δεν θα πληρώσει ούτε ευρώ επειδή η αντικειμενική αξία εκεί είναι 1500 €; Ποιος έχει αυτές τις φαεινές ιδέες, που δυστυχώς εφαρμόσατε και στις επιδοτήσεις για εξοικονόμηση ενέργειας, αφήνοντας απ’ έξω γερόντια που τις είχαν ανάγκη; Επειδή δηλαδή κάποιος χριστιανός βρέθηκε να μένει εδώ και 40 χρόνια στη Βουλιαγμένη, τότε που κτίζονταν φθηνές πολυκατοικίες με μικρά διαμερίσματα χωρίς κεντρική θέρμανση ως εξοχικά, συμπεραίνετε ότι είναι πλούσιος; Τρώγεται, βρε κουφιοκέφαλοι, η αντικειμενική αξία του σπιτιού; Ή μήπως πρέπει να τον εκδικηθείτε γι΄ αυτό, σε μια λαϊκίστικη προσπάθεια να δείξετε δήθεν ότι είστε κατά του κεφαλαίου, κρυφοκαπιταλιστές της συμφοράς;

Και θ’ απολύσετε, άκουσα, δημοσίους υπαλλήλους. Και ποιος τους προσέλαβε αυτούς που τώρα περισσεύουν; Μόνοι τους προσλήφθηκαν; Πώς θα ζήσουν οι απολυμένοι; Τι θα φάνε οι ίδιοι και τα παιδιά τους; Αέρα κοπανιστό; Πώς θα επιβιώσουν; Ή μήπως ανθεί η ανάπτυξη στη χώρα μας και θα βρουν δουλειά στον ιδιωτικό τομέα; Την ανάπτυξη φροντίσατε να τη θάψετε επιμελώς με τα μέτρα ασφυξίας για τη δήθεν μείωση των ελλειμμάτων, μέτρα που εκτίναξαν το χρέος σε χρόνο ντε τε, και έκαναν τις αγορές να τινάξουν τα spread στις 1400 μονάδες! Αλλά σεις νοιάζεστε μόνο για τους αριθμούς. Οι ανθρώπινες ψυχές δε μετράνε, ρε; Γιατί δεν αρχίζετε τις απολύσεις από τη Βουλή; Γιατί δεν απολύετε τους μισούς βουλευτές, που έτσι κι αλλιώς σπανίως τιμούν τα βολευτικά έδρανα;

Ξέρετε πώς βλέπω εγώ τη Βουλή; Σαν ένα νεκροταφείο. Αυτό, δυστυχώς, μου θυμίζει. Νεκροταφείο ιδεών, νεκροταφείο ελπίδας, νεκροταφείο κοινής λογικής, νεκροταφείο εθνικής ομοψυχίας και αλληλεγγύης, νεκροταφείο εντιμότητας, και εν τέλει, νεκροταφείο της γλυκιάς μας πατρίδας…

Εσείς, βρε εφιάλτες, θάψατε την οικονομία και καταδικάσατε τη χώρα μας στη μιζέρια και στη διεθνή ανυποληψία! Και κυρίως εσείς οι "σωτήρες" μας που κυβερνάτε, που τάχα τώρα ετοιμάζεστε να μας ξανασώσετε. Μα δεν μας σώσατε πέρυσι από τη χρεοκοπία παίρνοντας τα 110 δις από την επίσης κοντόφθαλμη και ιδιοτελή Τρόικα; Έτσι δε μας λέγατε; Πάλι θα μας σώσετε με τον ίδιο επώδυνο και αναποτελεσματικό τρόπο; Κάθε χρόνο θα μας σώζετε με νέο μαστίγωμα και νέα δανεικά, βρε άχρηστοι; Δεν ντρέπεστε, βρε αποτυχημένοι ψευτοσωτήρες, μαθητευόμενοι μάγοι της ελεύθερης οικονομίας;

Τελειώνοντας, θέλω να σας στείλω χαιρετίσματα από τους λαθρομετανάστες. Μου είπαν να σας ευχαριστήσω, διότι χάρη στη γενναιοδωρία εκείνων των Ελλήνων που πληρώνουν ευσυνείδητα το αυξημένο εισιτήριό τους, μπορούν οι ίδιοι να ταξιδεύουν δωρεάν σε όλη την Αττική, αφού δεν υπάρχουν πια οι παλιοί καλοί εισπράκτορες, ενώ οι ελεγκτές είναι είδος υπό εξαφάνιση (έχω να δω ελεγκτή σε λεωφορείο, μετρό ή προαστιακό πέντε χρόνια!) Αλλά και να μπει μια φορά το εξάμηνο κάποιος ελεγκτής για έλεγχο σε λεωφορείο - καλά σε μετρό δε μπαίνει, ξέχασέ το - ποιος τολμάει να κόψει πρόστιμο σε λαθρομετανάστη όταν φοβάται μπας και μαχαιρωθεί;

Αλλά ας πούμε ότι κόβει σε κάποιον αγνώστου ονόματος και αγνώστου διαμονής πρόστιμο. Πώς θα το εισπράξει; Πιάσε τ’ αυγό και κούρεψτο. Έχετε μπει ποτέ σε λεωφορείο εσείς που κυβερνάτε; Σε κάποιες γραμμές θα λιποθυμήσετε από τη μπόχα, και βέβαια θα πάτε όρθιοι και στοιβαγμένοι σαν σαρδέλες στον προορισμό σας. Με μαθηματική ακρίβεια, σε λίγο καιρό θα ξαναβγείτε να κάνετε νέα αύξηση στα εισιτήρια, διότι τα ελλείμματα των αστικών συγκοινωνιών θα έχουν αυξηθεί κι άλλο. Κι όσο εσείς θ’ αυξάνετε τα εισιτήρια, τόσο η μαύρη τρύπα θα μεγαλώνει λόγω της αυξημένης λαθρεπιβίβασης!

Έχω να σας κάνω μία πρόταση. Γιατί δεν μας αδειάζετε όλοι τη γωνιά, να εξαφανιστείτε από προσώπου Ελλάδας, και να πάτε στον αγύριστο; Ας έρθει η Μέρκελ να μας κυβερνήσει. Καρφί δεν μου καίγεται. Ας έρθει ακόμη και ο Ερντογάν. Διόλου δεν θα μου κακοφανεί. Ας έρθει ακόμη κι ο Αντίχριστος! Αρκεί να φτιάξει ένα ευνομούμενο κράτος που να λειτουργεί. Αρκεί να φτιαχτούν εθνικές οδοί με ευρωπαϊκές προδιαγραφές για να μη σκοτώνονται κατά δεκάδες οι ταξιδιώτες, έχοντας πληρώσει και τα τσουχτερά διόδια σε δρόμους καρμανιόλες. Αρκεί να υπάρχουν, όπως υπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, τρένα που να γαζώνουν όλη την Ελλάδα. Αρκεί να υπάρχει αξιοπρεπές και αξιόπιστο σύστημα Υγείας. Αρκεί τα πανεπιστήμια να πάψουν να είναι κέντρα εκτόνωσης εμπαθών ταραξιών, λόγω εκφυλισμού του ασύλου. Αρκεί να δημιουργηθούν βιομηχανίες και να γίνονται αναπτυξιακά έργα ώστε να βρίσκει δουλειά ο κόσμος και να τρώει ψωμί. Αρκεί να νοικοκυρευτεί το κράτος-μπάχαλο, να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η εισφοροδιαφυγή και η αισχροκέρδεια..

Προσβληθήκατε, τάχα μου, που τόλμησαν κάποιοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι να απαιτήσουν συναίνεση των κομμάτων. Σας πρόσβαλαν, είπατε, τους δημοκρατικούς θεσμούς. Για ποιος θεσμούς μιλάτε, ρε; Για κείνους που εσείς βιάζετε κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση; Είμαι αρκετά μεγάλη, αλλά εύχομαι να ευτυχήσω να δω τη διάλυση του κυνοβουλίου που έφερε τη χώρα μου στη σημερινή εξαθλίωση. Δεν είναι σύστημα διακυβέρνησης αυτό. Είναι το πιο αποτελεσματικό σύστημα διάλυσης της χώρας μας!

Κι εσύ βρε Σαμαρά, που ομολογουμένως λες κάποια σωστά πράγματα, γιατί άραγε δε θέλεις και δεν ζητάς εκλογές; Εφόσον είσαι τόσο σίγουρος για το μίγμα πολιτικής σου, εφόσον λες ότι ο άλλος οδηγεί τη χώρα στο γκρεμό, κάτι που είναι άλλωστε οφθαλμοφανές αφού η οικονομική πολιτική του είναι αδιέξοδη, τι πιο φυσιολογικό από του να συνεννοηθείτε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης που διαφωνείτε με το μνημόνιο και να ζητήσετε εκλογές; Από τη μια όλοι καταγγέλλετε την κυβέρνηση, από την άλλη δεν προτείνετε τρόπο για ν' απαλλαγούμε από τον καταστροφικό αυτό θίασο. Εφόσον η κυβέρνηση αγνοεί τις προτάσεις σύσσωμης της αντιπολίτευσης, γιατί δεν αντιδράτε δυναμικά και ενωμένοι; Γιατί δε συμφωνείτε να κατεβάσετε ένα εκατομμύριο λαό στους δρόμους ζητώντας εκλογές;

Να σας πω εγώ γιατί: Διότι όλα τα κόμματα τη μόνη τέχνη που γνωρίζετε καλά είναι να βγάζετε τα μάτια των αντιπάλων. Αυτή η συνταγή θωρακίζει τα κομματικά μαγαζάκια σας, προδότες του έθνους! Ποιοι είναι οι "αντίπαλοι" βρε κουφιοκέφαλοι; Οι αδελφοί σας; Δεν είμαστε όλοι μια οικογένεια; Δεν έχουμε μια κοινή πατρίδα, ένα κοινό σπίτι που πρέπει να το νοικοκυρέψουμε; Εφόσον δεν συνεργάζεστε, δεν έχει νόημα και πρακτικό αντίκρισμα να γαυγίζετε. Κάθε κομματάρχης, είναι απλά χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον.

Μ’ ακούει κανείς εκεί στην ελληνική έρημο ιδεών, λογικής και άδολου πατριωτισμού;

Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Περί ελληνικής "αξιοπιστίας" και άλλα ανέκδοτα...



Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ο Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου περιερχόταν με έπαρση κράτη και ηπείρους, επιπολαίως κομπάζοντας για την αξιοπιστία που δήθεν επανάκτησε η Ελλάδα στη διεθνή σκηνή κάτω από τη στιβαρή ηγεσία του – μια αξιοπιστία που την είχε χάσει λόγω τη καταστροφικής κυβέρνησης του λιποτάκτη Καραμανλή, όπως έλεγε και ξανάλεγε. Σήμερα, δυστυχώς για την Ελλάδα, η αξιοπιστία της χώρας μας και της κυβέρνησής του George Papandreou βρίσκεται στο ναδίρ.

Στο ναδίρ επίσης βρίσκεται και η αξιοπιστία των Ευρωπαίων εταίρων μας, που μας χορήγησαν λάθος συνταγή και οι οποίοι αρνούνται, έστω και τώρα, να το παραδεχτούν και ν' ανανήψουν. Απεναντίας, παριστάνοντας τους ειδήμονες, ο ένας μετά τον άλλο μας ρίχνουν το λίθο του αναθέματος, φτύνοντας με τον τρόπο τους εκείνον που προηγουμένως έγλειφαν και βράβευαν (!), καλοπιάνοντάς τον για να πάρουν τα λεφτά τους πίσω.

Το χειρότερο, εν μέσω αναθεματισμών, κραυγών και φοβέρων ετοιμάζονται να επαναλάβουν την ίδια αδιέξοδη συνταγή, με την ίδια πρόθυμη και ανίκανη κυβέρνηση του YESMAN, κοινώς GAP, ζητώντας κι άλλα δυσβάστακτα και, αποδεδειγμένα πια, αναποτελεσματικά για την οικονομία μας μέτρα, με μόνο στόχο να πάρουν τα λεφτά τους πίσω, και μάλιστα σε είδος, δηλαδή ν’ αρπάξουν ό,τι "ανταλλακτικά" έχουν απομείνει στην αναιμική Ελλάδα, και “γαία πυρί μιχθήτω” για τους γηγενείς.
Αναξιόπιστη, ανάλγητη και αναποτελεσματική είναι, προφανώς, και η Ευρώπη!



Ακόμη και η πρώην "φίλη" μας Γαλλίδα Υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, μας έδειξε τα δόντια της, λέγοντας, «Η Ελλάδα απειλείται με χρεοκοπία.» (Δείτε εδώ.)



Ας θυμηθούμε μερικές φανφάρες του Πρωθυπουργού για τα περί "αξιοπιστίας" της Ελλάδας:

29-1-2010, Νταβός:
Γιώργος Παπανδρέου: «Σε μια δύσκολη συγκυρία για τη χώρα, όπου έχει τρωθεί ουσιαστικά η αξιοπιστία της, δώσαμε σκληρή μάχη επί δύο ημέρες για να περάσουμε ένα θετικό μήνυμα για την ανασυγκρότηση της οικονομίας και των θεσμών, για την ανάκτηση της αξιοπιστίας της χώρας σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο.» (πηγή)

5-10-2010, Σύνοδος Κορυφής ΕΕ-Ασίας :
Γιώργος Παπανδρέου: «Δεν είναι η περυσινή Ελλάδα (…) Πριν από ένα χρόνο η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και σήμερα με τον κόπο και με τις θυσίες του ελληνικού λαού ανακτά την αξιοπιστία της διεθνώς (πηγή)

29-10-2010, Βρυξέλλες, Συνέντευξη Τύπου του Πρωθυπουργού.
Γιώργος Παπανδρέου: «Μπορούμε πια να διαπραγματευόμαστε ισότιμα, αποκαθιστούμε την αξιοπιστία μας, πείθονται οι εταίροι μας από τα έργα μας, αλλά και τις θυσίες του ελληνικού λαού. (…) Οι θυσίες του ελληνικού λαού πιάνουν τόπο. Δώσαμε τη μάχη. Οι εταίροι μας πείθονται από τα έργα μας. Μπορούμε να προχωρήσουμε στις μεγάλες αλλαγές.» (πηγή)

Το πόσο τόπο έπιασαν οι θυσίες του ελληνικού λαού το μαρτυρά η ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε αλλά και η διαρκής πλέον ζητιανιά της κυβέρνησης για περισσότερα δανεικά, μεγαλύτερο χρέος, περισσότερο ξεπούλημα κρατικής περιουσίας, περισσότερες υποθήκες…

24-3-2011, Σύνοδος Κορυφής ΕΕ
Γιώργος Παπανδρέου: «H Eλλάδα έχει δείξει την αξιοπιστία της λαμβάνοντας πολύ δύσκολες αποφάσεις για να καταστήσει την οικονομία της βιώσιμη και δίκαιη.»

Ποια αξιοπιστία; Από πού πέρασε η αξιοπιστία της Ελλάδας και δεν την είδαν οι Ευρωπαίοι; Και όμως, η κυβέρνηση παιδικής χαράς εξακολουθεί να θεωρεί ότι η χώρα μας ανάκτησε την αξιοπιστία της, χάρη στη σωτήρια διακυβέρνηση του GAP! Την ίδια στιγμή, ο "τσάρος" της ανοικονόμητης οικονομίας ζητάει κι άλλα χρήματα, χωρίς ακόμη να έχουμε λάβει εξ ολοκλήρου το προηγούμενο πακέτο των 110 δις, επιβεβαιώνοντας περίτρανα την αποτυχία της αλλοπρόσαλλης πολιτικής του! Για τόοοση αξιοπιστία μιλάμε... Δείτε το video:



Και να σκεφτείτε ότι στις 29-1-2010, σε συνέντευξή του στην εφημερίδα του Μιλάνου "Il Sole 24 Ore", ο Γιώργος Παπανδρέου είχε πει ότι «Η Ελλάδα δεν αναζητά βοήθεια και δεν υπήρξε κανένα αίτημα για διάσωση. Η κυβέρνησή μου δήλωσε ξεκάθαρα ότι θα λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματά μας.» (πηγή)

Και δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά που ο κ. Παπανδρέου διεμήνυε κατηγορηματικά ότι δεν ζητάει χρήματα, αλλά μόνο "πιστόλι στο τραπέζι"! Ας θυμηθούμε μερικά ανέκδοτα του Γιώργου μας. Καλή διασκέδαση!







Γιώργοοοο! Ξύπνα, βρεεε! Μας βούλιαξες!

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Αδαμάντιος Πεπελάσης: "ΦΟΒΑΜΑΙ!"



Ο διακεκριμένος οικονομολόγος, και επί σειράν ετών σύμβουλος του Ανδρέα Παπανδρέου, Αδαμάντιος Πεπελάσης έδωσε χθες στην Πόπη Τσαπανίδου του ΣΚΑΪ δραματική συνέντευξη εκφράζοντας την αγωνία και τους φόβους του για όσα έρχονται στην Ελλάδα.

Παραθέτω το μεγαλύτερο μέρος της συνέντευξης, ώστε να μπορέσετε καλύτερα να τη μελετήσετε:

Α. Πεπελάσης: «(…) Δέστε τι έκανε ο Παπανδρέου όλους αυτούς τους μήνες. Είχε μια κυβέρνηση που δε λειτουργούσε, απλώς λογοκοπούσε. Και προς στιγμήν μάλιστα υπερέβησαν τα όρια. Ότι γίναμε υπόδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια οικονομία μπορεί να ξαναβρεί το δρόμο της, γίναμε υπόδειγμα στην Ευρώπη, μας χειροκροτούν όλοι, κλπ. Κι εσείς κι εγώ και όλοι μας γνωρίζομε ότι η Ευρώπη δεν μας χειροκροτεί. Η Ευρώπη σε εισαγωγικά μας απεχθάνεται αυτή τη στιγμή, γιατί δεν θέλει να γίνομε παράδειγμα στον Ευρωπαϊκό χώρο. Λοιπόν;»

Π. Τσαπανίδου: «Τι άλλαξε, ωστόσο, κύριε Πεπελάση, κι εκεί που μέχρι σήμερα αποφάσισαν να στηρίξουν τη χώρα μας, μας έβαλαν στο Μηχανισμό Στήριξης, μας έδιναν τις δόσεις κανονικά, έβλεπαν ότι τα νούμερα δε βγαίνουν, ωστόσο συνέχιζαν να μας δίνουν, και ξαφνικά απειλούν με μη καταβολή της δόσης;»

Α. Πεπελάσης: «Έχω μια πολύ απλή ερμηνεία. Το ίδιο ερώτημα θέτω και στον εαυτό μου τις τελευταίες ημέρες επίμονα. Τι έγινε; Τους δείξαμε ότι είμαστε αναξιόπιστοι. Από τον Παπακωνσταντίνου έως τον Πρωθυπουργό. Κι από το Σαμαρά ως… Δεν τολμήσαμε να τους δώσουμε την αληθινή εικόνα. Απλώς…»

Π. Τσαπανίδου: «Μα δεν ήταν εδώ, κύριε Πεπελάση; Ελέγχανε μαζί μ’ εμάς τα νούμερα.»

Α. Πεπελάσης: «Και έβλεπαν τα χάλια μας, αλλά περίμεναν από τέρμινο σε τέρμινο ότι κάποια στιγμή θα συνέλθουμε.»

Π. Τσαπανίδου: «Στο μεταξύ πρόλαβε να θωρακιστεί η Ευρώπη απέναντι στην Ελλάδα. Τι θα σημαίνει μια έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη;»

Α. Πεπελάσης: «Θα σημαίνει ζημιά μεγάλη και ταραχή και στην Ευρωζώνη και εδώ.. Υποθέτω ότι αυτοί μετράν – και μάλιστα οι κοινωνίες τους, όχι οι υπεύθυνοι – μετράν το σχετικό κόστος. Ποιο είναι μεγαλύτερο κόστος. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να παραμένει εκεί και να περιπαίζει την Ευρώπη διαρκώς; Κι εδώ φτάσαμε τώρα.»

Π. Τσαπανίδου: «Η αξιοπιστία μας είναι αυτή που μας προδίνει;»

Α. Πεπελάσης: «Η αξιοπιστία μας! Δεν είναι; Εάν υπήρχε μεγάλη αξιοπιστία σ’ εμάς και στην κυβέρνησή μας, δεν θα επέμεναν τόσο ώστε να είναι ο Σαμαράς τώρα συνυπεύθυνος για το τι θα ακολουθήσει από δω και πέρα. Αυτή είναι πρωτοφανής επιμονή. Είναι όρος, απ’ ό,τι άκουσα κι απ’ ό,τι διαβάζω.»

Π. Τσαπανίδου: «Ένας όρος που επιβλήθηκε και στην Πορτογαλία. Συναίνεσαν το κόμματα στην Πορτογαλία προκειμένου να υπογράψουν το μνημόνιο και να εγκριθεί η βοήθεια εκεί.»

Α. Πεπελάσης: «Κυρία Τσαπανίδου, τα κόμματα στην Πορτογαλία, και οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη, έκατσαν κάτω στο ίδιο τραπέζι από την πρώτη στιγμή και κουβέντιασαν. Εμείς τι κάναμε;»

Πόπη Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, υπάρχει μια κόκκινη γραμμή της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, της Νέας Δημοκρατίας, απέναντί στο μνημόνιο. Οι όροι σύγκλισης μάλλον ειπώθηκαν ξεκάθαρα στο "Ζάππειο 2". Ίσως τα βρήκανε κι όλα μεταξύ τους με το τηλεφώνημα που είχε προηγηθεί.
Εγώ θέλω να σας ρωτήσω: ο μέσος Έλληνας, ο οποίος βλέπει ότι έχει τρέξει ένας χρόνος τώρα με τόσο μεγάλες θυσίες, το μνημόνιο νούμερο ένα, κατά πόσον πρέπει να υπογράψει αυτή η χώρα ένα δεύτερο μνημόνιο, ή όπως αλλιώς θέλει να το πει η κυβέρνηση, ή να επιλέξει έναν άλλο τρόπο για να βγει από την κρίση; Θα μπορούσε βεβαίως να υπάρχει ένας άλλος τρόπος. Ποιος θα ήταν ο άλλος τρόπος;»

Α. Πεπελάσης: «Αυτή τη στιγμή – αντιλαμβάνομαι τι λέτε και συμφωνώ με το νόημα του ερωτήματος – αλλά αυτή τη στιγμή εδώ (στο λαιμό) είναι ο βρόχος. Δεν έχουμε καιρό γι’ αυτό το πράγμα. Ας καθίσουμε κάτω κι ας δούμε ποια θα είναι η συμφέρουσα πορεία του τόπου από δω και πέρα. Αλλά δεν γίνεται αυτό. Εγώ ντρέπομαι όταν ακόμη τώρα βλέπω τους εκπροσώπους των δύο κομμάτων να μιλάνε στη τηλεόραση ή ν' ανταλλάσσουν απόψεις, και να προσπαθούν ο ένας να ρίξει τις ευθύνες στον άλλο. Είναι αίσθημα ευθύνης αυτό που δείχνουν αυτοί; Είναι κόμματα αυτά να κυβερνήσουν τον τόπο; Δεν βλέπετε ότι η χώρα μας έχει μείνει σχεδόν ακυβέρνητη τρεις-τέσσερις μήνες τώρα;

Βεβαίως, θα μου πείτε "τι είναι αυτά που λες". Ε, αυτά που λέω! Το βασικό μας πρόβλημα είναι πρόβλημα αποτελεσματικής διακυβέρνησης. Και τέτοιο πράγμα δεν έχουμε. Από κει και πέρα μη με ρωτήσετε ποιος φταίει και ποιος δε φταίει. Δεν είναι η δουλειά μου να σας το πω, καίτοι όλοι γνωρίζουμε περίπου ποιες είναι οι απαντήσεις σ’ αυτό το ερώτημα.»

Πόπη Τσαπανίδου: «Και γιατί είναι δεμένα τα χέρια του κάθε υπουργού που δεν υπογράφει; Από την άλλη πλευρά, κύριε Πεπελάση, ο δρόμος εξόδου από την κρίση ποιος είναι τώρα; Ζητούνε συρρίκνωση του Δημοσίου. Τι μπορεί να γίνει στο Δημόσιο; Τι πρέπει να γίνει στο Δημόσιο;»

Α. Πεπελάσης: «Εάν θέλουμε να προχωρήσουμε μέσα στο πλαίσιο στο οποίο τώρα λειτουργούμε, δηλαδή το μνημόνιο, κλπ., και νομίζουμε, όπως υποθέτω, ότι δεν υπάρχει διέξοδος άμεση – το τσουνάμι είναι στην πόρτα, κυρία Τσαπανίδου – είναι θέμα ολίγων ημερών από σήμερα να βρεθούμε προ εκπλήξεων, τραγικών εκπλήξεων. Εάν, λοιπόν, δεν έχουμε καιρό για να κάνουμε αυτά που ας πούμε ο Σαμαράς υπαινίσσεται στο Ζάππειο 2, έχω καιρό τώρα ως χώρα, ως οικονομία, να προσαρμοστώ σ’ αυτά τα πράγματα;

Το πρόβλημα της στιγμής για μας όλους, για τον τόπο μας, είναι πώς θα περάσουμε τούτο τον κάβο το δύσκολο των ολίγων εβδομάδων, των ολίγων μηνών. Και μετά, αν έχουμε βάλει μυαλό στο μεταξύ, να δούμε πώς τα δύο κόμματα θα συνέλθουν και θα τα βρουν – θα τα βρουν, τρόπος του λέγειν – θα συμφωνήσουν σ’ ένα ελάχιστο πρόγραμμα για ν’ αποκτήσουμε ένα κομμάτι της αξιοπιστίας μας. Με λόγια δεν γίνονται αυτά. Κι έχουμε χορτάσει από λόγια τον τελευταίο καιρό. Γίναμε, λέει, υπόδειγμα της ανόρθωσης! Γίναμε το ένα, γίναμε το άλλο… Απ’ αυτά τίποτα δεν συνέβη!»

Π. Τσαπανίδου: «Ποια είναι λοιπόν τα μέτρα που πρέπει να πάρουμε μέσα στις επόμενες ημέρες για να γλιτώσουμε το τσουνάμι αυτό, και τι πρέπει να γίνει σε δεύτερη φάση, κύριε Πεπελάση;»

Α. Πεπελάσης: «Ωραία. Ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου – όχι με ένα τηλεφώνημα το βράδυ – να κάτσουν κάτω και να βρουν ένα μίνιμουμ συμφωνιών μεταξύ των δύο κομμάτων. Να δοθεί η εντύπωση στους δανειστές μας – Μα δεν σ’ αρέσει; Μα έχουμε δανειστές, πώς να το κάνουμε; – δηλαδή στην Ευρώπη, τούτη τη στιγμή, ότι εμείς λειτουργούμε ως κοινωνία ολόκληρη, κι όχι ως ένα κόμμα ή ένας πρωθυπουργός που τάχα μου ήρθε να σώσει την πατρίδα από τα χάλια στα οποία βρέθηκε. Γίνεται αυτό; Δεν τους βλέπετε;»

Π. Τσαπανίδου: «Απαιτούμενη, λοιπόν, μια συναίνεση.»

Α. Πεπελάσης: «Απαιτούμενη!»

Π. Τσαπανίδου: «Μια κοινή απόφαση.»

Α. Πεπελάσης: «Μια ελάχιστη συναίνεση.»

Π. Τσαπανίδου: «Οι εκλογές;»

Α. Πεπελάσης: «Με εκλογές τι θα λύσουμε; Το πολύ πολύ το ΠΑΣΟΚ να μην έχει αυτοδύναμη πλειοψηφία και να ’χουμε άλλα νταραβέρια, τρέχα γύρευε… Τι εικόνα θα δώσουμε μετά τις εκλογές; Είναι λύση οι εκλογές;

Μα λέτε ότι στη Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, πάμε στο λαό και μας λύνει το πρόβλημα. Τώρα στο λαό πάλι θα το φορτώσουμε; Τι πρόβλημα θα σου λύσει ο λαός τούτη τη στιγμή; Ο λαός, ο ελληνικός λαός, μας εξέπληξε όλους ότι επί ενάμισι τώρα χρόνο υφίσταται ένα μαστίγωμα τρομακτικό που δεν το είχε φανταστεί ο ίδιος και εν τούτοις περίπου το ’χει δεχτεί. Μήπως φτάσαμε τα όρια όμως;

Είδατε να κάτσουν κάτω και να κουβεντιάσουν αυτά τα πράγματα; Το να κάθεσαι στο υπουργικό συμβούλιο και να βγάζεις κυριακάτικους λόγους δε με βοηθάει εμένα. Και να σε χειροκροτώ για τα δήθεν κατορθώματά σου! Ποια κατορθώματα; Σήμερα είμαστε σε χειρότερη μοίρα απ’ ό,τι πριν ένα χρόνο, και το χειρότερο απ’ όλα, η προοπτική για το μέλλον είναι πολύ χειρότερη σήμερα απ’ ό,τι ήταν πριν ένα χρόνο. Είναι αδιέξοδο! Δεν το βλέπουμε αυτό;»

Π. Τσαπανίδου: «Έρχονται, λοιπόν, κάποιοι και λένε ότι βλέπουν αυτό το αδιέξοδο που περιγράφετε και ίσως θα ’ταν καλύτερη λύση να επιλέξουμε να κάνουμε επανεκκίνηση μόνοι μας. Να επιλέξουμε εμείς να εγκαταλείψουμε την Ευρωζώνη, να χρεοκοπήσουμε, να μηδενίσουμε το κοντέρ, και πάνω σ’ αυτό να ξεκινήσουμε να χτίσουμε από μηδενική βάση. Θα ήτανε μια λύση αυτό;»

Α. Πεπελάσης: «Ωραία. Να μην το απορρίψω κυρία Τσαπανίδου. Όμως δεν είναι άποψη του ενός ή του άλλου ή κάποιου τρίτου. Πρέπει να καθίσουμε κάτω όσα κόμματα μπορούν, μαζί με τους εμπειρογνώμονες και τους ανθρώπους που βλέπουν τι είναι, τι γίνεται στην Ευρώπη και τι θα μας συμβεί εάν ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο και πάρουμε μια απόφαση. Αλλά δεν θα την πάρει την απόφαση…»

Π. Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, ποιες είναι οι επιλογές που έχουμε πάνω στις οποίες θα συζητήσουμε; Αν τις βάλετε στο τραπέζι και πείτε έχουμε να συμφωνήσουμε ανάμεσα:

**Στη χρεοκοπία της χώρας. Ποιες θα ’ταν οι συνέπειες και τι θα απαιτούσε σε χρόνο και χρήμα για να μπορέσει να ορθοποδήσει;
**Ένα επόμενο μνημόνιο. Ποιες θα ’ταν οι συνέπειες και τι θα απαιτούσε; Και πότε θα άνοιγε ξανά το φως στο τούνελ, πότε θα φαινόταν;
** Κι αν έχουμε και κάποια άλλη επιλογή και ποια είναι αυτή.»

Α. Πεπελάσης: «Πρώτα απ’ όλα, αν μου επιτρέπετε να διορθώσω κάτι που είπατε. Έχουμε ήδη πτωχεύσει στην πραγματικότητα. Για να μην κρυβόμαστε. Και αν αυτή δεν είναι επισήμως αναγνωρισμένη πτώχευση, είναι γιατί μας δίνουν την τρίτη, την τέταρτη, την πέμπτη δόση δεν ξέρω αν θα μας τη δώσουν, κλπ., κλπ. Κι έτσι κρατιόμαστε. Από τη στιγμή που εσείς κι εγώ θα τρέχουμε έξαλλοι στις τράπεζες να αποσύρουμε τις ολίγες καταθέσεις που έχουμε εκεί, τέρμα πλέον. Η πτώχευση έχει πραγματοποιηθεί όχι μόνον ως λόγος αλλά και στην πραγματικότητα.

Λοιπόν, διόρθωσα τα περί πτωχεύσεως. Δηλαδή πρέπει ν’ αναγνωρίζουμε την πραγματική κατάσταση στην οποία ευρισκόμεθα. Και πρέπει να πάψουμε το παραμύθι “φταις εσύ κι όχι εγώ”. Φταίμε όλοι; Φταίμε όλοι! Φταίνε κάποιοι άλλοι; Φταίνε. Αλλά το θέμα είναι τι θα κάνω από δω και πέρα. Ενάμισι χρόνο αναλωθήκαμε στο “όχι φταις εσύ για τα χάλια μας”, “όχι δε φταίω εγώ”, κλπ., κλπ. Αυτό το ανόητο παιχνίδι πέραν ενός σημείου… Λοιπόν…»

Π. Τσαπανίδου: «Ποιες επιλογές συζητάμε τώρα λοιπόν; Αν υποθέσουμε ότι μπορεί να υπάρξει συναίνεση και μαζεύονται όλοι γύρω από το τραπέζι και λένε ελάτε να αποφασίσουμε. Ποιες επιλογές πέφτουν στο τραπέζι; Υπάρχει μονόδρομος; Είναι μονόδρομος το να υπογράψουμε μια καινούργια συμφωνία, ένα καινούργιο μηχανισμό στήριξης από την Ευρώπη, να πάρουμε ένα καινούργιο ποσό από τους Ευρωπαίους;»

Α. Πεπελάσης: «Τούτη τη στιγμή εγώ νομίζω ότι είναι μονόδρομος η πέμπτη δόση. Δεν έχουμε καιρό.»

Π. Τσαπανίδου: «Μήπως πηγαίνουμε λίγο πιο πίσω το αδιέξοδο; Μεταθέτουμε δηλαδή σ’ ένα βάθος χρόνου ένα αδιέξοδο που εξακολουθεί να είναι μπροστά μας;»

Α. Πεπελάσης: «Κι αν ακόμη συμφωνήσω σ’ αυτό, έτσι δεν γίνεται στη ζωή των ανθρώπων; Πολλές φορές προτιμούν να κάνουν αυτό που λέτε για να δώσουν χρόνο και να δουν τι θα κάνουν αργότερα.»

Π. Τσαπανίδου: «Και στο ενδιάμεσο, λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε, αν υποθέσουμε ότι συμφωνούνε τα δύο μεγάλα κόμματα, φθάνουν στο σημείο συμφωνίας, και καταβάλλεται κανονικά η πέμπτη δόση; Στο ενδιάμεσο, για να απομακρύνουμε ακόμη περισσότερο το ενδεχόμενο αποβολής μας από την Ευρωζώνη, τι πρέπει να γίνει;»

Α. Πεπελάσης: «Μπορούμε να μάθουμε να λέμε την αλήθεια ολόκληρη και όχι ωραιοποιημένη όπως τώρα κάνουμε.»

Π. Τσαπανίδου: «Ποια είναι η αλήθεια δηλαδή;»

Α. Πεπελάσης: «Η αλήθεια είναι ότι η Ελληνική οικονομία έχει χρεοκοπήσει στην ουσία, ότι δεν παράγεται τίποτα τούτη τη στιγμή στον τόπο αυτό, ότι έχουμε τρομακτικά χρέη, έχουμε μια κοινωνία η οποία έχει συνηθίσει σε άλλου είδους συμπεριφορές πλέον, κλπ., κλπ.
Μπορούμε να τα πούμε και να τα εννοήσουμε αυτά τα πράγματα; Και να δούμε τι θέλουμε ως κοινωνία; Τι μπορούμε να κάνουμε τα επόμενα χρόνια; Και με βάση τις απαντήσεις που θα δώσουμε αληθινά στον εαυτό μας, όχι να βγάλουμε τις ευθύνες από πάνω μας και να τα ρίξουμε σ’ εσάς, στο άλλο κόμμα, τότε ίσως μπορέσουμε να βγούμε από την περιπέτεια.»

Π. Τσαπανίδου: «Είναι απαιτήσεις συγκεκριμένες, ωστόσο, που έρχονται από την πλευρά της Ευρώπης και του ΔΝΤ. Υπάρχει απαίτηση για αποκρατικοποιήσεις, για συρρίκνωση του Δημοσίου. Όλα αυτά σημαίνουν θέσεις εργασίας. Ποιες άλλες συνέπειες έχει θα μας πείτε;»

Α. Πεπελάσης: «Βεβαίως. Για ορισμένες από αυτές τις απαιτήσεις ο ελληνικός λαός όπως φαίνεται από τις διάφορες δημοσκοπήσεις έχει συμφωνήσει, έχει δεχτεί. Για τις αποκρατικοποιήσεις, πολύ λίγοι Έλληνες έχουν σοβαρές πλέον αντιρρήσεις. Ο λαός, δεν αναφέρομαι σε κομματικές οργανώσεις εδώ κι εκεί. Λοιπόν, τα πράγματα ίσως να μην είναι τόσο τραγικά όσο εμφανίζονται καιρό τώρα.

Και αν πειστεί ο κόσμος ότι, φερ’ ειπείν, η αποκρατικοποίηση της ΔΕΗ είναι απαραίτητη, είναι χρήσιμη, κανείς Φωτόπουλος ή δεν ξέρω πώς διάβολο λέγονται όλοι αυτοί, δεν μπορεί να μου αλλάξει το μυαλό. Αλλά δεν έχουμε επιχειρήσει τέτοιου είδους ενημέρωση του λαού. Έχει ενημερωθεί ο λαός στ’ αληθινά, πέρα από κόμματα και μικροπρέπειες, γιατί η ΔΕΗ πρέπει ή δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί; Και δεν αναφέρομαι μόνο στη ΔΕΗ.


Συμπερασματικά να απαντήσω: δεν είναι αντίθετος ο Ελληνικός λαός, η ελληνική κοινωνία πέρα για πέρα στις ιδιωτικοποιήσεις έτσι εν γένει. Ορισμένες θα τις δεχτεί και ίσως για ορισμένες απορεί πώς δεν τις έχουμε κάνει ως κοινωνία και ως πολιτεία.
Και αν αντιληφθούμε όλοι την τραγικότητα των στιγμών, τότε θα πειστεί ο κόσμος, ή τουλάχιστον ένα μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος.

Αλλά δεν είναι μόνο οι ιδιωτικοποιήσεις. Ο Δημόσιος τομέας. Λέει αυτή η κυβέρνηση, ενάμισι χρόνο τώρα, θα περιορίσω το Δημόσιο τομέα. Ποιον Δημόσιο τομέα περιόρισε; Ποιες δαπάνες δημόσιες έχουν περιοριστεί; Ρωτήστε το Στέφανο Μάνο που έχει κάνει μια πιο ενδελεχή ανάλυση του προβλήματος να σας πει εάν ο Δημόσιος τομέας έχει περιοριστεί ή έχει αναπτυχθεί. Δεν είμεθα ειλικρινείς ο ένας με τον άλλο. Όλον αυτό τον καιρό αλληλοκοροϊδευόμεθα. Και καθώς το κάνουμε αυτό, έχουμε φτάσει στα χάλια τα σημερινά.»

Π. Τσαπανίδου: «Θέλω να σας ρωτήσω γιατί συμβαίνει αυτό κύριε πεπελάση, αλλά διστάζω. Θέλω να σας ρωτήσω γιατί αλληλοκοροϊδευόμαστε τόσο καιρό.»

Α. Πεπελάσης: «Να σας πω. Διότι δεν έχουμε πρώτον πολιτικούς ηγέτες με αίσθημα βαθύτατης ευθύνης στον τόπο τους, στο λαό τους, σ’ αυτό που λέμε Ελλάδα. Σκέπτονται, τι να πω είναι τρομερό αυτό, σκέπτονται τα μικροσυμφέροντα τα δικά τους. Αν είναι δυνατόν! Είναι τρομερό! Κι αν έχεις αντίρρηση γι΄ αυτό, σε βγάζω κι από την ομάδα μου. Δέστε τι γίνεται. Να μην πάω στη Νέα Δημοκρατία, να πάω στο ΠΑΣΟΚ. Πόσοι ικανοί και σπουδαίοι πολιτικοί έχουν αχρηστευθεί διότι δεν τους κάνουν, διότι δεν τους γουστάρουν, δεν είναι δικοί μου; Είναι 2011 αυτό ή 1900 τόσο; (…)

Δεν έχω λόγο ούτε να επαινώ ούτε να κατηγορώ κάποιον πρωθυπουργό ή κάποιον πολιτικό ηγέτη. Αλλά είναι πράγματα τώρα αυτά επί ένα χρόνο – ας τον ενάμισι – μετά ένα χρόνο να έχουμε κολλήσει στο ότι 'ό,τι στραβό στον τόπο αυτό έγινε διότι κυβερνήθηκε η χώρα από τον Καραμανλή'; Ο Καραμανλής δεν τα ’κανε καλά. Να το δεχτούμε. Ωραία. Δεν έκανε τη δουλειά του. Από κει και πέρα μ’ αυτή την άποψη θα κινηθώ, θα ησυχάσω και θα προχωρήσω; Τι κάνουμε τώρα; (…)

Και να σας πω και κάτι άλλο. Στο “Ζάππειο 2” αυτά που είπε ο Σαμαράς ήταν συγκροτημένα. Ο Σαμαράς καταλάβαινε τι έλεγε. Δεν διάβαζε απλώς. Αλλά το ερώτημα που εγώ θέτω είναι: Τώρα τι μου τα λες; Τι μπορώ να κάνω απ’ αυτά; Τι χρόνο έχω και ποιες συνθήκες επικρατούν για να μπορέσω να εφαρμόσω αυτά που λες, αν δεχόμουν να τα εφαρμόσω; (…)»

Π. Τσαπανίδου: «Είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα αυτά που λέτε, κύριε Πεπελάση. Πρέπει να σας μεταφέρω επίσης τα μηνύματα που έρχονται. Θα τα συνοψίσουμε σε ένα μήνυμα: “Πες τα χρυσόστομε”, λένε οι περισσότεροι.
Θέλω μόνο να σας ρωτήσω αν υπό το άγχος και την πίεση της καταστροφής, μεγέθους Μικρασιατικής καταστροφής, που μας λέτε ότι πλησιάζει, σε περίπτωση που δεν υπάρξει συναίνεση, σε περίπτωση που δεν θα βρεθούν τα χρήματα της επόμενης δόσης, αν μπορεί ν’ αποφασίσει κάποιος σωστά μ’ αυτό το βάρος, μ’ αυτή την πίεση. Διότι βάζει το κεφάλι του οικειοθελώς μέσα στην αγχόνη.»

Α. Πεπελάσης: «Κάποιος πρέπει να το βάλει το κεφάλι του μέσα στο ντορβά, εάν πράγματι σέβεται και αγαπά τούτο τον τόπο, μ’ όλες τις αδυναμίες, τις επιπολαιότητες, κλπ. Αυτό σημαίνει πολιτικός ηγέτης. Πολιτικός ηγέτης δεν είναι να εκφέρει ωραία λόγια, “είμαι εδώ και δε μ’ ενδιαφέρει το πολιτικό κόστος. Θα κάνω τα πάντα για τον τόπο, κλπ.” Αυτά δεν συνιστούν την έννοια του πολιτικού ηγέτη. Πολιτικός ηγέτης είναι αυτός που πράγματι διακινδυνεύει ό,τι έχει χάριν του τόπου, κι όχι χάριν κάποιου κόμματος ή κάποιας ιδεοληψίας. Και αρκετά έχουμε υποφέρει από ιδεοληψίες σ’ αυτό τον τόπο.»

Π. Τσαπανίδου: «Να ζητήσω κλείνοντας, κύριε Πεπελάση, την εκτίμησή σας. Όχι τι προτείνετε, όχι σε τι ελπίζετε, γιατί αυτό έγινε απολύτως κατανοητό: Πρέπει να καθίσουν να αποφασίσουν για το καλό του τόπου και γρήγορα, διότι δεν μας παίρνει ο χρόνος. Θέλω να σας ρωτήσω τι πιστεύετε ότι θα γίνει. Δηλαδή στα τέλη του Ιουνίου, είναι εκεί περίπου οι προθεσμίες που μας έχουν δώσει, πώς πιστεύετε ότι θα είναι η κατάσταση;»

Α. Πεπελάσης: «Θα σας πω όλη την αλήθεια κυρία Τσαπανίδου, έτσι; Μη με παρεξηγήσετε. Έρχονται στιγμές που ακούω αυτά που εγώ ο ίδιος λέω, και λέω, "δεν είναι δυνατόν, ονειρεύεσαι, δεν ξέρεις τι λες". Δεν θέλω να τα πιστέψω. Δεν θέλω να τα δω. Και φέρνω μπροστά μου τν ιστορία του τόπου αυτού, και την πρόσφατη και την παλαιότερη. Δεν είναι δυνατόν! Αλλά τα πράγματα στη ζωή των κοινωνιών συμβαίνουν ανεξάρτητα από το τι εσύ κι εγώ λέμε, τι θέλουμε ή δεν θέλουμε. Είναι επικρεμάμενος ο κίνδυνος. Διαβάστε και πάλι το κομμάτι του Λακόπουλου στα Νέα. Και λέω: “ο Γιώργος τα γράφει αυτά;” (…) Και κατάλαβα πόσο δίκιο, πόσο σωστά είναι αυτά που λέει, πόσο αληθινός ο κίνδυνος.

Λοιπόν, μπορούμε τούτη την έσχατη στιγμή, την τελευταία στιγμή, να συνέλθουμε και να τα βρούμε; Και να ξεχάσουμε το ρόλο που τάχα μου η ιστορία έταξε σε μένα να παίξω, παγκόσμιο ρόλο, ευρωπαϊκό ρόλο, ηγέτου παγκοσμίου βεληνεκούς, και να δω ποια είναι τα θετικά στοιχεία μέσα στην παράταξή μου; Είναι δυνατόν – να μην αρχίσω ν’ αναφέρω ονόματα – τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι μες στο ΠΑΣΟΚ σήμερα, βουλευτές, να είναι στην απέξω; Και μάλιστα υβριζόμενοι; Αναφέρομαι στο ΠΑΣΟΚ διότι το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση. Είναι δυνατόν; Δηλαδή είναι πολυτέλεια; Τα γούστα μου τα προσωπικά θα καλύψω; Με συγχωρείτε κι εσείς οι τηλεθεατές που παραφέρομαι και λέω πράγματα που αλλιώς δεν θα τα ’λεγα. Θα είχα πιο πολύ τακτ. Αλλά ΦΟΒΑΜΑΙ! Και δεν αξίζει τούτος ο τόπος να ταλαιπωρηθεί τούτη τη στιγμή. Στην Ευρώπη δε μας εμπιστεύονται.

Θα μου πεις, "έλα βρε Πεπελάση, δεν σ’ εμπιστεύονται στην Ευρώπη κι αυτό σημαίνει ότι καταστράφηκε ο τόπος;" Δεν ξέρω τι σημαίνει αλλά δεν με κάνει υπερήφανο. Και δεν με κάνει να πιστεύω ότι η αυριανή μέρα θάναι καλύτερη από τούτη αν δεν γίνει κάτι γρήγορα. Και σε ποιον μπορώ να τα πω αυτά; Ως προχθές έλεγαν γι΄ αυτούς που εξέφεραν τέτοια πράγματα, “α, καλά, ας τον αυτόν”…»

Π. Τσαπανίδου: «Γιατί; Συμφέροντα;»

Α. Πεπελάσης: «Γιατί δεν ήθελαν. Και συμφέροντα και ανόητος πολιτικός εγωισμός. "Είμαι εγώ κι είμαι εδώ για να σώσω τον τόπο." Τι λες; Είναι δυνατόν να λες, και αν ακόμη προσφέρεις τεράστιες υπηρεσίες, να λες "Εγώ είμαι εδώ για να σώσω τον τόπο"; Από πού κι ως πού; Εγώ είμαι εδώ για να βοηθήσω την κοινωνία μας να προχωρήσει μπρος. Λοιπόν, αυτή η έπαρση, αυτή η κούφια έπαρση, αυτή η ανοησία, μας βυθίζει βαθύτερα στο λάκκο μας. Και μπροστά μας έχουμε λάκκο. Λέω σκληρά, συγχωρέστε με. (…)

Γιατί δεν τολμούμε αυτό που θα τολμούσαν άλλοι πολιτικοί, ή έχουν τολμήσει άλλοι πολιτικοί στο παρελθόν; Τι κρυβόμαστε, δηλαδή; Ποιος σου είπε ότι εσύ είσαι από τη μοίρα του τόπου αυτού ο άνθρωπος ο ευλογημένος που θα σώσει τον τόπο;»

Π. Τσαπανίδου: «Κύριε Πεπελάση, μία κυβέρνηση οικουμενική, μία κυβέρνηση με προσωπικότητες, θα μπορούσε να αποτελέσει λύση στη φάση αυτή;»

Α. Πεπελάσης: «Όχι! Διότι κι άλλες φορές το επιχειρήσαμε και δεν βγήκε πέρα το παιχνίδι καλά. Τι θα πει προσωπικότητες;»

Π. Τσαπανίδου: «Μήπως άλλαξαν οι καιροί; Μήπως υπάρχουν άνθρωποι που θα μπορούσαν σ’ αυτό το σχήμα να λειτουργήσουν διαφορετικά;»

Α. Πεπελάσης: «Θα μπορούσαν να συμβουλέψουν τους υπεύθυνους ηγέτες και τον πρωθυπουργό και τους υπουργούς και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κλπ., κλπ.
Να σας πω κάτι; Ακούσαμε τόσα και τόσα για τρανταχτά ονόματα από τη διεθνή πανεπιστημιακή κοινότητα. Από την Κίνα έως τις Ινδίες, έως δεν ξέρω πού… Εγώ δεν θα μένω στα λαϊκίστικα, αν τους πληρώσαμε ή όχι. Δεν είναι εκεί το πρόβλημά μου.

Κυρία Τσαπανίδου, ασχολείστε με τα δημόσια από πιο κοντά και πολύ έντονα και καθημερινά. Σεις είδατε κάποια γνώμη κάποιου απ’ αυτούς να επηρέασε κάποιον από τους ηγέτες μας, ν’ ακολουθήσουμε αυτή ή την άλλη γραμμή; Δηλαδή τι καραγκιοζιλίκια είναι αυτά; Επειδή θα ’ρθει ο μεγάλος καθηγητής από το Χάρβαρντ θα μας λύσει το πρόβλημα; Γιατί να μη σας πω εγώ ότι το ξέρω καλύτερα το πρόβλημα το πολιτικό από τον καθηγητή στο Χάρβαρντ; Κι όταν λέω 'εγώ' δεν εννοώ εμένα. Γιατί δηλαδή;

Έτσι περιπαίζαμε ο ένας τον άλλο, πετάγοντας αυτές τις ωραίες φλοίδες φρούτων. Αυτό δεν είναι απόδειξη αισθήματος ευθύνης.»

Π. Τσαπανίδου: «Σας ευχαριστώ πολύ. Κύριε Πεπελάση που ήσασταν κοντά μας σήμερα. Νάστε καλά.»