ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Ευάγγελος Βενιζέλος: μπαμπούλας για αυτιστικά!

Κρατήστε παρακαλώ το επόμενο video, θα σας χρειαστεί. Έχετέ το πρόχειρο στο συρτάρι σας για να το παίζετε κάθε φορά που το παιδί σας δεν τρώει το φαΐ του. Πω, πω, πω! Κρυάδες μ’ έπιασαν όταν τον άκουσα. Αν ήμουνα δίπλα του εκείνη τη στιγμή, θα φοβόμουνα μπας και μου δαγκώσει κανένα αυτί από το θυμό του!



Γαβ, γαβ, γαβ! Μ’ αυτόν δε θα ξεμπλέξουμε εύκολα, παίδες!

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:
«Και σε τελευταία ανάλυση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Τι θέλετε να συμβεί; Θέλετε να μην ψηφιστεί εμπρόθεσμα, στο πλαίσιο της πολιτικής συμφωνίας με τους εταίρους και δανειστές μας, το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος, να περάσει άπρακτη η 30η Ιουνίου, να πάμε χωρίς τους νόμους στη συνεδρίαση του Eurogroup την Κυριακή 3 Ιουλίου, να μην πάρει την έγκριση του Eurogroup η καταβολή της πέμπτης δόσης, να μην μπορέσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις 8 Ιουλίου να λάβει τη δική του απόφαση για την εκταμίευση της πέμπτης δόσης και να βρεθούμε με άδειο ταμείο. Το άδειο ταμείο δεν είναι άδειο ταμείο του κράτους. Είναι άδειο ταμείο κάθε νοικοκυριού!

Η έλλειψη πολιτικής σοβαρότητας, η έλλειψη πολιτικής ευθύνης και η έλλειψη πολιτικής συναίνεσης κοστίζει και κοστίζει πολύ. Κοστίζει πολιτικά, κοστίζει θεσμικά, κοστίζει δημοσιονομικά και κοστίζει και οικονομικά στην τσέπη κάθε πολίτη. Γιατί μας αντιμετωπίζουν με δυσπιστία, μας επιβάλουν ασκήσεις συμμόρφωσης και πειθαρχίας και αυτά όλα επιβαρύνουν το εισόδημα των συνταξιούχων, τον άνεργο, την κάθε επιχείρηση, το κάθε νοικοκυριό. Η έλλειψη σοβαρότητας της συναίνεσης σημαίνει λιγότερα λεφτά για τον πολίτη, λιγότερες δουλειές, λιγότερη ανάπτυξη, καμία προοπτική. Πρέπει να συνέλθουμε και να σοβαρευτούμε, επιτέλους!»

Αυτό λέει και η πυγολαμπίδα, όπως και όλοι οι μαστιγωμένοι και αγανακτισμένοι πολίτες, κύριε Βενιζέλε: Ότι η κυβέρνησή σας στερείτε παντελώς πολιτικής σοβαρότητας και πολιτικής ευθύνης, και πρέπει να συνέλθετε και να σοβαρευτείτε, επιτέλους!

--Αποτύχατε στην εφαρμογή του επάρατου Μνημονίου Ι,

--Αποτύχατε στην επανίδρυση του ξεχαρβαλωμένου φοροεισπρακτικού μηχανισμού, με αποτέλεσμα να μην έχουν ακόμη αποσταλεί ούτε τα εκκαθαριστικά του ΕΤΑΚ του 2009,

--Αποτύχατε να πατάξετε τη φοροδιαφυγή, καταφεύγοντας όπως-όπως σε χαριστικές περαιώσεις και στερώντας τη χώρα από δισεκατομμύρια έσοδα,

--Αποτύχατε στις διαρθρωτικές αλλαγές που διαρκώς αναβάλλετε, ακολουθώντας το ες αύριον τα σπουδαία,

--Αποτύχατε στην κατάργηση ΟΛΩΝ των άχρηστων Δημόσιων Οργανισμών,

--Αποτύχατε να περιορίσετε την κρατική σπατάλη – ξοδεύοντας απερίσκεπτα δεκάδες εκατομμύρια ακόμη και σήμερα, όπως στη φιέστα των Special Olympicsη αλεπού δε χώραγε στην τρύπα της, κολοκύθια μάζευε… Ε, ρε μάσες τα λαμόγια!

--Αποτύχατε στο άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων – χαιρετίσματα στους φίλους σας τους φαρμακοποιούς. Κοίτα μπας και τους περιορίσετε τα κέρδη των 35% και μου τους στενοχωρήσετε!

--Αποτύχατε να μειώσετε δραστικά τις προκλητικές αποδοχές των σπλάχνων σας στις ΔΕΚΟ, και πάει λέγοντας, δηλαδή κλαίγοντας για τους έντιμους πολίτες και καγχάζοντας για τα λαμόγια.

Στο μόνο που πετύχατε, διότι εκεί δεν χρειάζεται ούτε υψηλό δείκτη νοημοσύνης, ούτε σκληρή δουλειά, ούτε περί δικαίου αίσθημα, ούτε ηθικές αναστολές, παρά μόνο θράσος και αναλγησία, είναι στο ν’ αρπάξετε το χασαπομάχαιρο και να κατακρεουργήσετε μισθούς, συντάξεις, επιδόματα και φοροαπαλλαγές, και στο ν’ αυξήσετε άμεσους και έμμεσους φόρους μέχρις ασφυξίας του πολίτη και της αγοράς. Και γι’ αυτό σας το "επίτευγμα" κομπάζετε κιόλας, διατυμπανίζοντας ότι μειώσατε το περυσινό φουσκωμένο έλλειμμα κατά 5%.

Κύριε, Βενιζέλε, έχω μια φαεινή ιδέα: Αν κόψετε εντελώς τις συντάξεις των συνταξιούχων, που δεν πεθαίνουν οι αφιλότιμοι, όπως είχε πέρυσι διαμαρτυρηθεί ο Ανδρέας Λοβέρδος, θα μηδενίσετε στο άψε σβήσε το έλλειμμα. Ε, τι λέτε; Καλή ιδέα δεν είναι; Μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει μια ώρα νωρίτερα για να σωθεί η “πατρίδα”, δηλαδή οι τοκογλύφοι δανειστές μας και όλο το πολιτικοτραπεζικό σκυλολόι! Άλλωστε η Final Solution έχει ξαναχρησιμοποιηθεί σε άλλη μορφή από κάποιους από τους νυν κηδεμόνες μας. Θα δείξουν κατανόηση, υποθέτω.



Στο τρομοκρατικό έργο του, ο εκ παρθενογένεσης υπουργός Οικονομικών της εκ παρθενογένεσης ανασχηματισμένης κυβέρνησης των εκ παρθενογένεσης αποτυχημένων υπουργών, Ευάγγελος Βενιζέλος, έχει συμπαραστάτη και συμμαχητή τον έτερο αντιπρόεδρο και ανταγωνιστή του στα κιλά, τον ανεκδιήγητο Θεόδωρο Πάγκαλο, εγγονό του συνονόματου δικτάτορα, που ονειρεύεται τανκς! (Ας όψεται το έρμο το γονίδιο...). Δείτε τα τελευταία επιτεύγματά του:



Πάρτε τώρα και τα σχόλια μιας δημοσιογράφου που δε μασάει τα λόγια της, της Κατερίνας Ακριβοπούλου:

SOS! Ζητείται πολιτικός ψυχοθεραπευτής για το Γιώργο Καρατζαφέρη



Ο Πρόεδρος του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού γνωρίζει ποιο είναι το ηθικόν, και το σωστόν, και το δυναμικόν για τους άλλους, αλλά ο ίδιος και το κόμμα του δεν θα κάνουν το σωστόν και το ηθικόν! Τι θα κάνουν; Προφανώς το λάθος και το ανήθικον, κατά το δικό του συλλογισμό!

Διαβάστε αποσπάσματα από την αλλοπρόσαλλη παράσταση που έδωσε χθες στη Βουλή, και κάντε τη διάγνωσή σας χωρίς φόβο και πολιτικό πάθος:

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ:
«Κύριε Πρόεδρε, σε κάθε πράγμα υπάρχει ο τύπος και η ουσία. (…) Μιλήσατε για το ηθικό. Ερωτώ: Είναι ηθικό να πάει επάνω στην Ευρώπη μία απόφαση με εκατόν πενήντα ένα, εκατόν πενήντα δύο ψήφους, που βασίζεται σήμερα στο 20% του ελληνικού λαού κατά τις επανειλημμένες δημοσκοπήσεις; Και δεν είναι ηθικόν και πιο σωστόν και πιο, αν θέλετε, δυναμικόν να υπάρχει μια απόφαση των εκατόν ογδόντα; Επί της ουσίας σας μιλώ, κύριε Υπουργέ.

Ελάτε, λοιπόν, να πάμε στην Ευρώπη με τη συναίνεση εν τη πράξει. Γιατί φοβάστε τη συναίνεση εν τη πράξει και λέτε “να πάμε στον Γιούνκερ στις 3 του μηνός” ή “να, να, να”; Τώρα, φέρτε με εκατόν ογδόντα ψήφους, να διαπιστώσουμε αν έχετε την ευρυτάτη ή την ευρυτέρα συναίνεση.

Δεν πρέπει να διαφεύγει κανενός η προσοχή ότι λειτουργούμε πλέον κάτω από ακραία εκβιαστικά διλήμματα. Ακούγονται πράγματα φοβερά. Δεν είναι ελεύθερες οι νοηματικές διαδρομές των Βουλευτών. Είναι σκιασμένες, φοβισμένες και δεν ξέρω εν τέλει και πόσο νομιμοποιείται αύριο το Κοινοβούλιο να πάρει μία ψήφο από επιστράτευση, γιατί περί αυτού πρόκειται.

Αυτή τη στιγμή, κύριε Υπουργέ και εσείς με τον τρόπο με τον οποίο αναδείξατε το θέμα -που θα έλεγα ότι για πρώτη φορά στα δεκαοκτώ χρόνια της κοινής μας κοινοβουλευτικής πορείας σας έχω δει σ’ αυτά τα όρια- σημαίνει ότι δεν κραδάζετε την επιχειρηματολογία, αλλά τον φόβο. Και πολλά απ’ αυτά που είπατε, τα είπατε στη νύφη για να τα ακούει η πεθερά.

Άρα, οι Βουλευτές, αυτοί τουλάχιστον που ανήκουν στο δικό σας κόμμα, σήμερα για άλλη μια φορά, λίγο πριν ομιλήσουν, τους έχετε κάτω από τη δουλεία της φοβίας. Πολύ φοβούμαι ότι όταν έτσι προσπαθείτε να πάρετε αποτέλεσμα, θα πάρετε ένα αποτέλεσμα, το οποίο θα υπόκεινται σε δουλεία.»

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ:
«Κύριε Πρόεδρε, του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού πιστεύω βαθιά ότι κάθε Βουλευτής είτε ανήκει στο κόμμα της πλειοψηφίας είτε ανήκει στα κόμματα της αντιπολίτευσης, έχει τον ίδιο πατριωτισμό και την ίδια αίσθηση ευθύνης με αυτήν που έχουμε εμείς, τα μέλη της Κυβέρνησης. (…)

Ελάτε λοιπόν να στείλουμε το μήνυμα της ενότητας, της συναίνεσης και της ισχυρής διαπραγματευτικής φωνής. Ελάτε να ψηφίσουμε. Μακάρι να βγούμε από την ψηφοφορία με τουλάχιστον 180 ψήφους.

Άρα δεν με φέρνετε σε δύσκολη θέση με το ερώτημά σας. Το αντιστρέφω και σας λέω: Όπως ακριβώς κάνατε με αίσθημα ευθύνης ως υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης το Μάιο του 2010, το ίδιο είμαι βέβαιος ότι θα κάνετε και τώρα και κάθε φορά που θα χρειαστεί. (…)»

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗΣ:
«Κύριε Αντιπρόεδρε, είπατε πριν και κάνατε έκκληση για ευρυτέρα αποδοχή της προτάσεως του Μεσοπροθέσμου. Εάν πιστεύετε ότι υπάρχει πατριωτισμός σε κάθε Βουλευτή – το πιστεύω κι εγώ – δοκιμάστε σε ποιον πατριωτισμό πιστεύουν, σ’ αυτόν που εκχωρεί περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματα στους δανειστές μας ή σ’ εκείνους που πιστεύουν ότι πρέπει να υπερασπιστούν τις αρχές και τις αξίες που τους έκαναν Βουλευτές; Πηγαίνετε λοιπόν στους 180 για να δούμε κάποιους, επειδή βγήκαν σε τηλεοράσεις και είπαν “εάν εξαρτάται από την ψήφο μου, θα ψηφίσω ‘ναι’.”

Εν τέλει, σήμερα η χώρα δεν είναι ότι προχωράει ή δεν προχωράει με το Μεσοπρόθεσμο. Μην κάνετε σύγχυση με το πέρσι. Πέρσι είχαμε μία δυνατότητα την οποία απεμπολήσατε από αδυναμία. Τι είναι αυτό που θα μας αναγκάσει τώρα να ξαναψηφίσουμε με εσάς Κυβέρνηση για να υλοποιήσετε το δυσκολότερο, εφόσον δεν μπορέσατε το ευκολότερο;

Πολύ φοβάμαι ότι το μέγιστο πατριωτικό καθήκον που έχουμε να κάνουμε είναι να καταψηφίσουμε οτιδήποτε αφορά τη δική σας Κυβέρνηση. Εάν πιστεύετε πράγματι ότι όλοι λειτουργούν με ελευθέρα τη βούληση, βάλτε παραβάν για να δούμε πόσους θα πιάσετε.»

Μάθαμε, λοιπόν, από τον Γ. Καρατζαφέρη ότι το μέγιστο πατριωτικό καθήκον δεν ταυτίζεται με το σωστόν, και το ηθικόν και το δυναμικόν!
Πιάσε τ’ αβγό και κούρεψτο, λένε στο χωριό μου!

Πείτε μου τώρα σας παρακαλώ: Χρειάζεται ή δε χρειάζεται ψυχοθεραπεία ο Πρόεδρος του ΛΑΟΣ; Θα μου πείτε είναι ο μόνος που τη χρειάζεται; Δυστυχώς όχι... Ψυχοθεραπεία χρειάζεται επειγόντως και ολόκληρη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μαζί με την κοινοβουλευτική της ομάδα. Ωιμέ!

Όσο για εμάς το λαό που τους ψηφίζουμε και τους ανεχόμαστε, ε, εμείς φοβάμαι πως είμαστε beyond redemption...



Η δική μου διάγνωση, κι ας μην είμαι ειδική, είναι ότι ο Γ. Καρατζαφέρης, που γνωρίζει και διαβάζει μακροσκοπικά νεφρούς και καρδία του Αντώνη Σαμαρά, πάσχει από δύο πολιτικά επικίνδυνες ψυχασθένειες: Η μια λέγεται αντισαμαρική μανία, και η άλλη ονομάζεται καλπάζουσα αρχομανία. Περαστικά του και βοήθειά μας!

Πάντως, δεν άκουσα εδώ τον Γ. Καρατζαφέρη να καταγγέλλει το μεσοπρόθεσμο ως φορομπηχτικό και κοινωνικά άδικο. Δεν το ψηφίζει απλά και μόνο επειδή θεωρεί την κυβέρνηση ανίκανη να εφαρμόσει αυτό το άδικο, φορομπηχτικό, υφεσιακό και αδιέξοδο πρόγραμμα. Με άλλα λόγια, αν κυβερνούσε ο ίδιος θα μπορούσε να το εφαρμόσει!

Κυριακή, 26 Ιουνίου 2011

A love-letter to Angela Merkel


Dear Angela,
It has been a long time since I have been contemplating of writing to you, but now is the fullness of time!

Let me first introduce myself to you: I am a pensioner and have my pension cut down by a third, thanks to the “saving” packages of yourself and the other “ingenious” saviors in Eurogroup, who believe that your instructions are something like the Ten Commandments of Moses, not to be disputed at all! Of course, I am quite proud to contribute toward saving the Euro, for the time being, i.e., as I don’t see it surviving for too long. Alas!

As you may guess, I would be even more proud if my sacrifices, together with the sacrifices of fellow Greeks, could save my country from bankruptcy, but unfortunately I’ve lost hope in that. The poisonous "medicine" of austerity measures you are administering to the Greek people is killing us! Its adverse side-effects speed up the death of the patient, i.e. the anemic Greek economy.

Regardless of the end result, however, I must thank you for your good intentions and for “loving” Greek people so much as to want to “save” us from gluttony and obesity. You are ever so kind! Of course, solidarity and self sacrifice comes natural to you, a German Chancellor, since your nation has always been in the business of “saving” less aggressive peoples, as painful history confirms it.

I know that right now you are wondering whether the Greek Parliament passes the so called Medium-Term Fiscal Strategy, which is scheduled for a vote in three days. Please, do not worry! There won’t be found enough traitors in PASOK’s parliamentary team to vote against the ill-fetched “Fiscal Strategy”, a package that is neither fiscal nor a strategy, by the way. Or, rather, it is a strategy of giving our economy the final knock out.

Never mind… The important thing is that you believe that you are saving us by the sacrifices of your own tax payers, and for this I must thank you, regardless of how disastrous the end result will be, i.e. zilch, zero!

You see, your cordial friend George Papandreou and his Cabinet, although through intimidation they are able to pass the toughest and most unjust cuts against the honest workers and pensioners, who always pay their taxes, they are totally impotent in collecting certain taxes even from law-abiding people, who have not yet received the statements for the 2009 “ETAK”- property taxation! Could you believe it?

Needless to say that your friend Giorgo and his finance ministers (the former and the current one) are unwilling or unable to collect taxes from systematically tax evading people, or to cut public spending, or to implement real structural reforms…

This being the situation, regardless of how many times you will be willing to bail-out Greece (how elusive!), ordering more barbaric packages of spending cuts, you are only perpetuating and deepening recession in our country, the public deficit won’t be controlled, and our debt will continue to grow, bringing closer Greece’s inevitable default...

Wake up, Mrs. Merkel! By forcing our government to impose severe austerity on us during a recession, you undermine the very future of Europe and Germany itself, while thinking that you are striving to protect them from Greek contamination!

Strange enough, you and the others seem anxious about sorting out the illusive numbers, in order to get your money back, but at the same time you are pushing more loans on us – money that is impossible to pay back, short of a miracle of alchemy! And all this, while disregarding the pain and despair you are causing to human beings. For even us, undisciplined Greeks, are human beings, you know!

But nothing solid could come out from inhumane decisions taken under panic. After all, the Greek tragedy is primarily the making of our rotten political establishment and the corrupt economic oligarchy, Greek as well as international. Why should the Greek people be sacrificed for their sake?

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Πολιτική σχιζοφρένεια ή μικροκομματική κακοήθεια;



"Ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου", λέει η σοφή παροιμία. Δηλαδή τι σοφή; Απλά είναι μια παροιμία που υπακούει στην κοινή λογική, είδος υπό εξαφάνιση στον ελληνικό κοινοβουλευτισμό που ακολουθεί άλλα (α)ήθη, σχιζοφρενικά και εθνοκαταστρεπτικά, έθιμα...

Τη στιγμή που ο Αντώνης Σαμαράς αντιστέκεται σθεναρά στις ασφυκτικές έως απειλητικές πιέσεις που δέχεται από Ευρωπαίους αξιωματούχους για συναίνεση στο φόνο, τα αντιπολιτευόμενα ελληνικά κόμματα ή κομματίδια τον πολεμούν με λύσσα, λέγοντας ότι η ΝΔ τα έχει κάνει πλακάκια με την κυβέρνηση και ότι οι δημόσιες διαφωνίες είναι για το θεαθήναι!

Είναι να τραβάει κανείς τα μαλλιά του από απελπισία. Αντί τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ενώσουν τις φωνές τους (εν τη ενώσει η ισχύς) εναντίον της κατοχικής κυβέρνησης των φορομπηχτικών συνταγών του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος, έστω και αν έχουν κάποιες διαφορές - κι εγώ διαφωνώ σε πολλά - τις ενώνουν συστηματικά εναντίον του Σαμαρά! Λες και κυβερνάει εκείνος! Βρε τ' είναι τούτοι; Τι έχουν μέσα στα μυαλά τους; Άχυρα; Μόνο για το κομματικό τους τομάρι νοιάζονται;







Πρόκειται ή δεν πρόκειται για σχιζοφρένεια; Πρόκειται ή δεν πρόκειται για κυνοβολευτική κακοήθεια; Πρόκειται ή δεν πρόκειται για εθνοκαταστροφική κομματική εμπάθεια;

Άντε μετά να ελπίσεις ότι τούτος ο λαός, που οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποί του "σκέπτονται" με τη χολή και το μικροκομματικό τους συμφέρον, θα δει μια μέρα ανάσταση... Δυστυχώς δεν το βλέπω! Έτσι και χειρότερα θα σερνόμαστε...

Πάντως υπάρχουν φωνές εντός και εκτός Ελλάδας που συμφωνούν με τον Αντώνη Σαμαρά. Πάρτε ένα δείγμα:





Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσαντ: ο πονεμένος πρωθυπουργός του ΤρΕλλαδιστάν



Πονάει, παίδες, ο πρωθυπουργός μας! Υποφέρει για να μας "σώσει" από την κραιπάλη. Για φανταστείτε λίγο τι πόνο μπορεί να νιώθει βιάζοντας (raping) έναν ολόκληρο λαό και ξεπουλώντας τη χώρα του στους δανειστές της, για το καλό μας. Δεν είναι δα και τόσο εύκολη δουλειά!

Πονάω που πονάει ο Γιώργος μας! Πονάω τόσο, που κάτι μου λέει ότι θα παρεκτραπώ απόψε από τον πολύ πόνο. Θα μου πεις, πρώτη φορά θα είναι που παρεκτρέπομαι; Έχετε δίκιο. Πολλές φορές έχω παρεκτραπεί από θυμό κι από οργή. Όμως απόψε θα παρεκτραπώ επειδή συμπάσχω με τον πρωθυπουργό μας που πονάει. Δεν αντέχω, σας λέω, να βλέπω το σωτήρα μου πονεμένο. Με καταλαβαίνει κανείς πόσο πονάω που πονάει ο ΓΑΠ;

Ειλικρινά τον συμμερίζομαι, τι να σας πω. Κάθε φορά που τον βλέπω στο γυαλί να πονάει τόσο, ανακατεύεται το στομάχι μου από συμπαράσταση, κάτι σα λιγούρα που λένε, και κάνω εμετό από τον πόνο που νιώθω για τον πονεμένο Τζέφρυ. Έτσι συμπάσχω εγώ όταν βλέπω τον πονεμένο πρωθυπουργό και σωτήρα μας να υποφέρει για μας. Κάποιοι άλλοι, όταν βλέπουν τον πονεμένο GAP, μπορεί να κλαίνε από συμπάθεια.

Άλλοι πάλι, συμμεριζόμενοι τον πόνο του πονεμένου, μπορεί να αερίζονται, με το συμπάθιο. Το φτύσιμο, που σε ανάλογες περιπτώσεις θα προσφερόταν για συμπαράσταση, δεν είναι διαθέσιμο, διότι δεν υπάρχει σάλιο. Έχουμε στερέψει από υγρά. Φρονώ, πάντως, ότι ο εμετός είναι δείγμα μεγαλύτερης συμπόνιας από τις εναλλακτικές εκδηλώσεις που ανέφερα, διότι βγαίνει από το στομάχι.



Λοιπόν, προτείνω o GAP να τιμηθεί εν ζωή για τον πόνο που υποφέρει για να μας σώσει. Να δοθεί το όνομα "Πλατεία Τζέφρυ του Πονεμένου” σε κεντρική πλατεία της Αθήνας. Η Πλατεία Κλαυθμώνος να μετονομαστεί σε "Πλατεία Παπανδρέου Κλαίοντος". Στη μέση να στηθεί ανδριάντας με τον Τζέφρυ κλαίοντα. Έτσι ίσως απαλύνουμε λίγο τον πόνο του σωτήρα μας George Papandreou.

Στον ανδριάντα του σωτήρα μας να χαραχθεί ο κάτωθι ύμνος που θα κάνει τον κάθε πικραμένο επισκέπτη-προσκυνητή να κλαίει με μαύρο δάκρυ από ευγνωμοσύνη για τη σωτηρία της πατρίδας από δαύτον:

Ω Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσαντ,
Πρωθυπουργέ των μνημονίων,
Που για τη σωτηρία μας επόνεσες,
Και συναλλάχτηκες μετά αγρίων…

Ω Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσαντ,
Σωτήρα δια της ευθανασίας,
Που πόνεσες για χάρη του λαού
Συνεργαζόμενος μετά της οικονομικής μαφίας.

Ω Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσαντ,
Που της δημοκρατίας άλλαξες τα φώτα,
Και για χατίρι των εξαποδώ,
Στους Έλληνες έστρεψες τα νώτα.

Ω Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσαντ,
Παρακαλούμε μη μας σώζεις άλλο!
Και μην πονάς τόσο για πάρτη μας,
Γιατί δεν το αντέχουμε άλλο!

Και τώρα αφιερώνω το επόμενο τραγουδάκι στον πονεμένο μας πρωθυπουργό, μπας και ξεκολλήσει από τον πόνο του:



Τέλος ας τραγουδήσουμε όλοι μαζί το “Μαντολίνο”, παιδιά. Πού ξέρεις; Μπορεί να μας ακούσει ο ιός της μαργαρίτας και να πονέσει στ’ αλήθεια.
Χα, χα, χα! Ονειρευόμουνα...

Ευάγγελος Βενιζέλος, ο πολιτικός γίγαντας που ήταν νάνος!



Η Τρόικα είναι πάνω, ε; Καλά, δε ντρέπεσαι που το ομολογείς δημόσια χωρίς να κοκκινίζεις; Τι συνέβη; Τόσο "ξύλο" έφαγες εκεί στην Ευρώπη και τα έπαιξες; Πάντως, για να το λες, προφανώς εσύ είσαι από κάτω της και "βιάζεσαι" από την αποπάνω! Και με τη σειρά σου ήρθες να βάλεις έναν ολόκληρο λαό από κάτω σου και να τον βιάσεις, ε; Ωραίο ρόλο διάλεξες για τον εαυτό σου, Ευάγγελε! Κομμάτι επικίνδυνος ρόλος, όμως. Το σκέφτηκες αυτό, ή τα παίζεις όλα για όλα για τη "σωτηρία" μας δια της ευθανασίας; Όπως είπε και ο Τσίπρας στη Βουλή, φτάνει πια τόσο σώσιμο! Δεν το αντέχουμε άλλο!



Ώστε έκτακτος και στοχευμένος και σημειακός είναι ο χαρακτήρας της φορολογικής πολιτικής που σου υπαγόρευσαν, γίγαντα-νάνε Βαγγέλη! Λοιπόν, κάτι μου λέει ότι κι εσύ θα είσαι εκτακτος υπουργός οικονομικών, στοχευμένος από τις πλατείες, και σημειακός στην ιστορία, δηλαδή σημείο εθνικής ντροπής.

Όσο για την επιβολή 5% κεφαλικού φόρου στους αιρετούς άρχοντες (εργολάβους της συμφοράς μας), σιγά την ηθική υποχρέωση, βρε Βαγγέλη! Από ουσία έχουμε ανάγκη, και δεν μας ξεγελάς με συμβολισμούς. Τόλμησε να κόψεις τις βολευτικές αποζημιώσεις στο μισό, ντε! Εκεί σε θέλω! Τολμάς; Έτσι κι αλλιώς εσείς ευθύνεστε για τη χρεοκοπία μας.
Ω, πώς σας ανεχόμαστε να ευαγγελίζεστε την επώδυνη "σωτηρία μας", εσείς οι αμετανόητοι που είστε υπεύθυνοι για την καταστροφή μας!



Ο Ευάγγελος, τελικά, ευαγγελίζεται χειρότερη κόλαση για μισθωτούς και συνταξιούχους από τον προκάτοχό του GPAPAK! Ω συμφορά μας! Βαβαί, παπαί! Αυτό είναι που λένε «μαστίγιο με συμπάθεια», ή «βιασμός μετά συγνώμης», ή «να σε κάψω Γιάννη να σ’ αλείψω λάδι», ή «του κώλου τα εννιάμερα», κλπ. Και ποιος φταίει, ρε Βαγγέλη, που ανθεί η παραοικονομία, και που η Δημόσια Διοίκηση είναι ξεχαρβαλωμένη και δε μπορεί να μαζέψει τους φόρους; Ο παπάς της ενορίας; Τι διάβολο κάνατε 21 μήνες; Απλώς κωλοβαρούσατε και δε βλέπατε την ώρα και τη στιγμή για να επιπέσετε για μια ακόμη φορά σαν τα όρνεα να κατασπαράξετε τους συνεπείς φορολογούμενους;



Ώστε παραδέχεσαι, Βαγγέλη, ότι επειδή είστε ανίκανοι να πάρετε δίκαια μέτρα, δεν διστάζετε να πάρετε άδικα μέτρα, δηλαδή να θυσιάσετε για πολλοστή φορά τους έντιμους φορολογούμενους στο βωμό των λαμογιών και της ανικανότητάς σας! Και έχεις μάλιστα το θράσος να μας διαβεβαιώσεις ότι δεν θα υποσχεθείς πως δεν θα πάρεις κι άλλα άδικα μέτρα! Πολύ γρήγορα ξέχασες τα περί οριστικού ολοκληρωμένου πακέτου που έλεγες τις προάλλες! Να σου τα θυμίσω;



Βρε πού σας βρήκαμε, να χ*** τη δημοκρατία σας; Δεν πάτε ομαδικά να εξεταστείτε από ψυχιάτρους; Πάντως, μην ανησυχείς, κάτι μου λέει ότι ο λαός δεν θα σ' αφήσει να πάρεις και άλλα άδικα μέτρα αύριο, μεθαύριο, απλούστατα διότι δεν θέλει να ξαναστενοχωρηθείς όσο στενοχωρήθηκες χτες.

Ομολογώ ότι ήμουν αφελής όταν αναθάρρησα με την επιλογή του Βενιζέλου ως Υπουργού Οικονομικών. Είπα μέσα μου: "Χειρότερος από το Γιώργο Παπακωνσταντίνου αποκλείεται να είναι. Με το πολιτικό του εκτόπισμα, δίχως άλλο θα διαπραγματευθεί καλύτερο πακέτο μέτρων με την Τρόικα”. Κάτι τέτοιο ονειρευόμουνα! Είναι αυτό που λέει η παροιμία, ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται... Πού να φανταστώ ότι ο Βενιζέλος έκρυβε μέσα του έναν ανάλγητο πολιτικό νάνο; Άκουσα εκείνα τα σπαραξικάρδια λόγια του Βαγγέλη και συγκινήθηκα. “Ο Βαγγέλης είναι άνθρωπος, παραμιλούσα”. Δε μπορούσα να φανταστώ το φίδι που έκρυβε μέσα του. Τελικά, παίδες, είμαι ευκολόπιστη, τη λέω την αμαρτία μου… Θα με συγχωρήσετε;

Αντώνη Σαμαρά, γράφεις ιστορία! Κράτα γερά!





Μη μας προδώσεις κι εσύ, Αντώνη! Μην υποκύψεις σε εκβιασμούς και τρομοκρατία από την Ευρώπη! Μπορεί να μην είσαι τέλειος (ποιος είναι;), μπορεί να μην τα λες όλα όπως θα θέλαμε να τ’ ακούσουμε, μπορεί το κόμμα σου να έχει προδώσει τον ελληνικό λαό στο πρόσφατο παρελθόν, αλλά στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα είσαι εκείνος που μπορείς ν’ αγωνιστείς (μακάρι και με τη συνεργασία άλλων αντιμνημονιακών κομμάτων) για να μας γλιτώσεις από τη φορολογική λαίλαπα και την αδιέξοδη πολιτική της “κυβέρνησης” των “yes men”.





Ακούστε τώρα και την κραυγή αγωνίας και απόγνωσης του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ, Θ. Ρομπόπουλου:





Το καλύτερο δημοψήφισμα είναι οι εκλογές!

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011

Η δέηση του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης, κ. Άνθιμου



Κύριε Άνθιμε, Σεβαστέ ως εκ της θέσεώς σας,

Επιτρέψτε παρακαλώ σε μια πυγολαμπίδα να σας απευθύνει λόγο, διότι καθείς εφ' ω ετάχθη!

Αντί αναποτελεσματικών δεήσεων που γίνονται προς το θεαθήναι, θα μπορούσατε να βοηθήσετε τη χώρα με πιο πρακτικούς τρόπους. Κατ’ αρχήν να σας θυμίσω ότι τέτοιες προσευχές πρέπει να γίνονται κεκλεισμένων των θυρών («είσελθε εις το ταμιείον σου»- Ματθ. 6:6), να είναι αυθόρμητες και όχι γραμμένες, να φορτίζονται με όσο το δυνατόν περισσότερο συναίσθημα για την παραγωγή ενέργειας εκ του ίδιου του πνεύματος του ανθρώπου – διότι ο Θεός είναι απρόσωπος και δεν απαντάει επιλεκτικά σε κάποιους εις βάρος άλλων – και να είναι λιγόλογες και συγκεκριμένες.

Η δική σας δέηση, καθώς και όλες οι τυποποιημένες δεήσεις που διαβάζονται στις λειτουργίες Κυριακές και εορτές, δεν έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά και άρα η δύναμή τους δεν βγαίνει από το ταβάνι του ναού, αν υποθέσουμε ότι ο Θεός ήταν κάπου εκεί πάνω, και όχι πανταχού παρών και τα πάντα πληρών. Αυτά περί προσευχής, και θα βρείτε περισσότερα εδώ.

Πάμε πάρα κάτω. Οι αρχαίοι πρόγονοί μας έλεγαν «Συν Αθηνά και χείρα κίνει». Κάνε δηλαδή πρώτα ό,τι μπορείς να κάνεις, ό,τι οφείλεις να κάνεις, και μετά να καταφύγεις στην Προσευχή. Κι εσείς ως Εκκλησία μπορείτε και πρέπει να κάνετε πολύ περισσότερα, αδειάζοντας τα ταμεία σας υπέρ του χρεοκοπημένου κράτους. Και αφήστε τα κλαψουρίσματα ότι κάποτε είχατε ξαναδώσει, κι ότι δύσκολα τα φέρνετε βόλτα με τα συσσίτια και τα φιλανθρωπικά σας έργα. Πουλήστε περιουσία, δώστε τις μετοχές σας στα ασφαλιστικά ταμεία.
Αν δεν το κάνετε τώρα που βουλιάζουμε, πότε θα το κάνετε;

Αν προτιμάτε, όμως, προχωρήστε οικειοθελώς στο διαχωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος και ας αναλάβετε οι ίδιοι τη μισθοδοσία των κληρικών και τη συνταξιοδότησή τους. Οι πιστοί που σας θεωρούν, αφελώς σκεπτόμενοι, ως μεσίτες προς το Θεό θα σας συνδράμουν, μην ανησυχείτε. Άλλωστε πώς επιβιώνουν και θησαυρίζουν τα μοναστήρια; Με τις δωρεές των αφελών δεν θησαυρίζουν; Αυτό βέβαια συνάδει και με την αποστολική παράδοση. Μόνον έτσι θα μπορούσατε να επιτελέσετε το προφητικό σας έργο, κατακεραυνώνοντας τη διαφθορά σε κυβερνητικό επίπεδο και τις αδικίες του πολιτικο-οικονομικού κατεστημένου εναντίον των φτωχών και αδυνάτων. Η Εκκλησία θα έπρεπε να αντιπολιτεύεται μονίμως την εξουσία στηλιτεύοντας την προκλητική συμπεριφορά και τις αμαρτίες της που οδήγησαν τη χώρα μας στη εξαθλίωση.
Ας δούμε όμως μερικά σημεία της δέησής σας:

«∆έσποτα, επίβλεψον εξ ουρανού και σώσον ηµάς διά το όνοµά Σου το άγιον, και ρύσαι ηµάς εκ των εχθρών ηµών και των αδικούντων την πατρίδα και τον λαόν ηµών, εκ των µεθοδειών και µηχανηµάτων και παγίδων και πονηρών επιθυµιών των ισχυρών της Γης κατά της πατρίδος ηµών. Και µη αποστήσης αφ’ ηµών την Σην κραταιάν βοήθειαν υπέρ των δικαίων του ελληνικού λαού και της κατισχύσεως της δικαιοσύνης εις τας διαφοράς ηµών µετά των συµµάχων λαών.»

Κατ’ αρχήν, εάν ο Θεός ήταν Δεσπότης, όπως τον αποκαλείτε, θα ήταν όλα υπό έλεγχο και δε θα υπήρχε τέτοια ασυδοσία και τρισαθλιότητα επί της γης, όπου κυριαρχεί ο νόμος της Ζούγκλας και επικρατεί το δίκιο του ισχυροτέρου. Δεύτερον, εάν ο Θεός ήταν προσωπικός, δε θα έκανε κάτι για να του πουν οι επί της γης μπράβο και να τον δοξάσουν, διότι, Θεός Ων, δεν έχει ανάγκη από τις κολακείες και τα λιβανίσματα των ανθρώπων. Εάν παρά ταύτα ο Θεός ήθελε να δοξαστεί το όνομά του, τότε ο μόνος τρόπος θα ήταν η μετάνοια και ο αγιασμός όλων εκείνων που τον επικαλούνται με τα χείλη, ενώ με τη ζωή τους τον βλασφημούν και τον δυσφημούν, όπως πολλοί ρασοφόροι, δημιουργώντας με το κακό τους παράδειγμα στρατιές αθέων.

Πάμε πάρα κάτω: «και ρύσαι ηµάς εκ των εχθρών ηµών και των αδικούντων την πατρίδα και τον λαόν ηµών.»

Ποιοι είναι οι εχθροί μας; Οι τοκογλύφοι δανειστές είναι οι εχθροί μας; Τότε δεν έχουμε παρά να γίνουμε αυτάρκεις και αυτοδύναμοι ώστε ν’ απαλλαγούμε από δαύτους μια ώρα αρχύτερα. Τι να σου κάνει ο Θεός όταν και άλλοι “χριστιανικοί” λαοί προσεύχονται να τους απαλλάξει από τις βδέλλες τους Έλληνες που απομυζούν τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων για να τα ρίχνουν στο άπατο βαρέλι της Ελλάδας; Διότι έτσι το βλέπουν αυτοί. Σε ποιους, λοιπόν, να κάνει το χατίρι ο Θεός και σε ποιους να το χαλάσει; Για ελάτε στη θέση του!

Η προσευχή σας, κύριε Άνθιμε θα έπρεπε να είναι για φώτιση της δικής μας προσκυνημένης και προδοτικής ηγεσίας, ώστε να ορθώσει ανάστημα στους εκβιαστές και να κάνει μια δυναμική και έξυπνη επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με δαύτους. Επιπλέον, να τους αφυπνίσει ώστε να πιάσουν κάθε κατεργάρη διεφθαρμένο αξιωματούχο και φοροφυγά, ακόμη και τους ίδιους τους κακούς εαυτούς των, και να κάνουν δίκαιη ανακατανομή του πλούτου, ή έστω των δανεικών.

Στη συνέχεια ζητήσατε συγνώμη για τις αμαρτίες μας, λέγοντας: «Ενώπιον της µεγαλοσύνης Σου και της παγγνωσίας Σου, Κύριε ο Θεός ηµών, οµολογούµεν ότι εσφάλαµεν ως Κράτος και ως λαός κατά την διαχείρισιν των εµπιστευθεισών ηµίν οικονοµικών και χρηµατικών ευεργεσιών, ότι ηχµαλωτίσθηµεν εις τον πειρασµόν των υλικών απολαύσεων, του ευκόλου πλουτισµού και του ψυχοφθόρου ευδαιµονισµού και ούτως εξετέθηµεν και αγγέλοις και ανθρώποις. Αλλ’ επί Γης, Κύριε, ουδείς τέλειος και ουδείς αναµάρτητος.»

Αυτό ακούγεται περίπου σαν την κατάπτυστη ρήση Πάγκαλου, «Μαζί τα φάγαμε». Εσφάλαμεν ως κράτος και ως λαός! Ώστε τις ίδιες ευθύνες έχει εξουσία και λαός; Όλοι σ' ένα τσουβάλι; Αυτή είναι η άποψή σας; Τι διαχειρίστηκε λάθος ένας μεροκαματιάρης που φυτοζωεί; Λυπάμαι, κύριε Άνθιμε.

Όμως εκείνο το "ουδείς αναμάρτητος" τι το θέλατε; Για να καταφέρετε το Θεό να μας ελεήσει χωρίς να το αξίζουμε; Ή μήπως ο Θεός έχει ξεχάσει ότι ο άνθρωπος είναι ατελής και νιώθετε την ανάγκη να του το θυμίσετε; Φαντάζεστε άραγε ότι ο Θεός μπορεί να καταργήσει τη νομοτέλεια, με τα πολλά Κύριε ελέησον, και ν’ ανατρέψει τον κυρίαρχο νόμο της σποράς και του θερισμού, φέρνοντας τα κάτω πάνω προς χάριν των ορθόδοξων ψευτοχριστιανών; Πολύ δεν τον αδικείτε;

«∆ιο προσερχόµενοι νυν ενώπιόν Σου, Κύριε, εκζητούµεν το έλεός Σου και παρακαλούµεν, όπως στηρίξης πάντας ηµάς, τους τε κυβερνώντας και τον δεινώς δοκιµαζόµενον λαόν, ώστε να φανώµεν άξιοι των αγίων και ηρωικών ηµών προγόνων, κρατούντες την εθνικήν και κοινωνικήν ενότητα ηµών αρραγή και αναθεωρούντες την έκβασιν της αναστροφής, αξιωθείηµεν της ευλογίας και των δωρεών της Σης µεγαλειότητος και αγαθωσύνης». (πηγή)

Μέχρι στιγμής, κύριε Άνθιμε, έχουμε φανεί ανάξιοι των ηρωικών μας προγόνων, και αυτό δε μπορεί ν’ αμφισβητηθεί από κανένα. Και ιδιαίτερα σήμερα δεν υπάρχει ούτε κοινωνική ούτε εθνική ενότητα, και δυστυχώς ούτε υπήρξε ποτέ στο παρελθόν, απ’ ό,τι διαβάζουμε στην ιστορία. Κάποια κατάρα δέρνει τη φυλή μας… Λαός διχασμένος, πάντα ηττημένος. Δεν κάνετε κάνα εθνικό εξορκισμό μπας και μονιάσουμε; Πώς τα πάτε με το "διάβολο", δηλαδή το Μαμμωνά; Νικάτε;

Ας όψεται η διχαστική κοινοβολευτική Δημοκρατία που φροντίζει επιμελώς για τον κατακερματισμό της κοινωνίας. Πώς, όμως, τολμάτε να μιλάτε για ενότητα όταν ούτε εσείς οι χριστιανοί έχετε ενότητα μεταξύ σας; Όταν υπάρχουν διάφορες χριστιανικές ομολογίες που αλληλοτρώγονται ανταγωνιζόμενες για τα πρωτεία και για τον εκμαυλισμό-προσηλυτισμό άβουλων “προβάτων” προς άρμεγμα και κούρεμα;

Γι΄ αυτό είπα ότι οι προσευχές σας δεν διαπερνούν το ταβάνι των ναών σας… Προφητικό λόγο χρειάζεται η Ελλάδα, κύριε Άνθιμε. Εμπνευσμένο προφητικό λόγο, σαν εκείνο του προφήτη Ηλία, του Ιερεμία και του Ιεζεκιήλ, που κατ’ αρχήν θα κατασυντρίψει το βράχο της αλαζονείας, της ιδιοτέλειας, της ματαιοδοξίας, της μισαλλοδοξίας, αλλά και της βλακείας των ηγεμόνων. Λόγο που θα ματώσει τις διεφθαρμένες συνειδήσεις τους.

Αλλά είπαμε, για να προέλθει τέτοιος προφητικός λόγος από τον κλήρο πρέπει πρώτα να σταματήσει ο θανάσιμος εναγκαλισμός κράτους-εκκλησίας, και στη συνέχεια να υπάρξει αυτοκριτική και μετάνοια εν σάκω και σποδώ στον οίκο του Κυρίου, ή στο σώμα του Χριστού, όπως αλαζονικά αυτοαποκαλείστε. Όλα τ’ άλλα είναι λόγια ν’ αγαπιόμαστε…

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

Μαθήματα ήθους και Δημοκρατίας από το Θεόδωρο Πάγκαλο



Για όσους δεν το έχετε ακόμη εμπεδώσει, ο Θόδωρος Πάγκαλος ενσαρκώνει τον αυθεντικό δημοκρατικό λόγο, το ύφος και το ήθος της πασοκικής θρησκείας, και το επέδειξε για μια ακόμη φορά χθες τα μεσάνυχτα στη Βουλή. Εκεί μας θύμισε ότι η δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1981 με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, και ότι ο σεβασμός των θεσμών απαιτεί οι εκλογές να γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια, για να μην παραβιάζεται η θέληση του ελληνικού λαού!

Παραθέτω το εντελώς απαξιωτικό για τη ΝΔ απόσπασμα, για να μην τον "αδικήσω":

Θ. Πάγκαλος: «Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τον κύριο Σαμαρά. Περνούσαν οι μήνες, κοντεύαμε τα δύο χρόνια και δεν είχε ζητήσει πρόωρες εκλογές. Τελικώς το έπραξε. Τώρα θα μου πείτε ότι αυτό είναι εντελώς άσχετο με το γεγονός ότι στις δημοσκοπήσεις η Νέα Δημοκρατία "τσίμπησε" αυτό το κακομοίρικο 0,5% ή 0,9% που τον φέρνει στην πρώτη θέση; Σύμπτωση είναι; Δεν νομίζω. Δεν είναι τυχαίο. Απλώς μόλις μπόρεσε, ζήτησε εκλογές.

Αυτό είναι το μυστικό όλης αυτής της αγόρευσης και μπροστά σ’ αυτή την προοπτική των εκλογών δεν ενδιαφέρεται καθόλου για τη λειτουργία του πολιτεύματος το οποίο πάρα πολύ απλά στηρίζεται στη λαϊκή κυριαρχία και η λαϊκή κυριαρχία εκδηλώνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα –κάθε τέσσερα έτη
με τη διαμόρφωση στις κάλπες στις εθνικές εκλογές πλειοψηφίας η οποία εκφράζεται σ’ αυτή την Αίθουσα και η οποία στηρίζει κυβέρνηση και η οποία εμπεριέχει αντιπολίτευση με διακριτούς ρόλους που είναι συγκεκριμένοι, πολύ χρήσιμοι για το πολίτευμα ρόλοι και οι μεν και οι δε.

Αυτή είναι η πραγματικότης και αυτή τη λειτουργία των θεσμών θα την υποστείτε απόψε το βράδυ, αγαπητοί συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, γιατί θα εκδηλωθεί για μία ακόμα φορά η λαϊκή κυριαρχία μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για μακρό χρονικό διάστημα, είτε σας αρέσει, είτε δεν σας αρέσει.»

Ώστε κάθε τέσσερα χρόνια εκδηλώνεται η θέληση του λαού, ε; Βρε, βρε, βρε, τον κ. Αντιπρόεδρο με την κοντή μνήμη και την επιλεκτική, κατά τα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς αυτών, υπεράσπιση των θεσμών! Κύριε Αντιπρόεδρε, στου κρεμασμένου το σπίτι δε μιλάνε για σκοινί, λέει η παροιμία. Το κόμμα σας δεν δικαιούται να μιλάει για σεβασμό της τετραετίας, όταν εσείς δεν δείξατε τέτοιο σεβασμό στη λαϊκή κυριαρχία που είχε δώσει τετραετία και στην προηγούμενη κυβέρνηση! Και μη μου πείτε πάλι τα σάπια περί λιποταξίας, διότι σας μάθαμε. Έλεος πια με την υποκρισία σας!

Τι καλά μας τα λέει ο κ. Πάγκαλος όταν είναι στην Κυβέρνηση! Όταν, όμως, είναι στην αντιπολίτευση, δεν αντιδρά βλέποντας τον Πρόεδρο του κόμματός του να ζητάει εκλογές μερικούς μόνο μήνες μετά την έκφραση της θέλησης του λαού μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, υβρίζοντας και βιάζοντας τους θεσμούς!

Και μια και τόφερε η κουβέντα, θα παραθέσω εδώ μερικές σκαστές αποδείξεις του κατά πόσον ο σημερινός Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, σεβόταν την τετραετή ετυμηγορία του λαού και τους θεσμούς όταν ήταν αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

*** Στις 30-7-2008, 10 μήνες μετά τις εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου του 2007 που έφεραν τον Κ. Καραμανλή στην εξουσία για δεύτερη φορά, έστω με ισχνή πλειοψηφία, ο Γιώργος Παπανδρέου έβλεπε πρόωρες εκλογές. (Δείτε εδώ)
Μούγγα τότε ο λαλίστατος Πάγκαλος για την προσβολή των θεσμών.

***Στις 14 -9- 2008, κατά τη Συνέντευξη Τύπου στα πλαίσια της 73ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε εκλογές γρήγορα. (Δείτε εδώ)
Μούγγα τότε ο λαλίστατος Πάγκαλος για την προσβολή των θεσμών.

*** Στις 21-12-2008, κατά τη συζήτηση στη Βουλή για την ψήφιση του Προϋπολογισμού του 2009, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε εκλογές. ( Δείτε εδώ)
Μούγγα τότε ο λαλίστατος Πάγκαλος για την προσβολή των θεσμών.

*** Στις 6-2-2009, κατά τη συνέντευξή του στο Ζάππειο εφ΄ όλης της ύλης, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε εκλογές τώρα, το αργότερο μέχρι τις ευρωεκλογές του Ιουνίου, και συμφωνία ότι το Μάρτιο του 2010, με τον εαυτό του πρωθυπουργό, ο Καραμανλής θα συμφωνούσε στην επανεκλογή του Κ. Παπούλια στην Προεδρία της Κυβέρνησης ώστε να μην προκαλούσε πρόωρες εκλογές! Θράσος, ε; Του ζητούσε δηλαδή να μην κάνει εκείνο που ο ίδιος είχε απειλήσει ότι θα έκανε, αν μέχρι την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας ο Καραμανλής βρισκόταν ακόμη στην εξουσία. (Δείτε εδώ.)
Μούγγα τότε ο λαλίστατος Πάγκαλος για την προσβολή των θεσμών.

*** Στις 3-7-2009, μιλώντας στην πρώτη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ μετά τις Ευρωεκλογές, ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε εκλογές για το Σεπτέμβριο. Και πράγματι οι εκλογές που ζητούσε έγιναν στις 4 Οκτωβρίου του 2009, δηλαδή δύο χρόνια μετά τις προηγούμενες εκλογές. (Δείτε εδώ.)
Μούγγα τότε ο λαλίστατος Πάγκαλος για την προσβολή των θεσμών.

Θα μου πεις, άλλο Κώστας Καραμανλής, που φλέρταρε ανοιχτά με τον Πούτιν, και άλλο Γιώργος Παπανδρέου. Ο δεύτερος βρισκόταν σε διατεταγμένη υπερατλαντική υπηρεσία να ρίξει τον Καραμανλή μια ώρα αρχύτερα διότι ήταν επικίνδυνος για τα συμφέροντα του μεγάλου αδελφού στην περιοχή μας, και να φέρει το ΔΝΤ ως δούρειο ίππο για να διαλύσει την Ευρώπη. Η συνέχεια επιβεβαίωσε τις υποψίες ακόμη και των πιο ευφάνταστων συνωμοσιολόγων. Μυστήριο παραμένει και η εσπευσμένη μετάβαση του ΓΑΠ στις ΗΠΑ, εν μέσω καυτής προεκλογικής περιόδου, λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές του 2009. (Δείτε εδώ.)

Αυτά τα ολίγα για το δημοκρατικό ήθος και τον πατριωτισμό του George Papandreou και ΣΙΑ.
Σύντροφοι, μην αποκαρδιώνεστε! Είμαστε σε καλά χέρια πατριωτών και καρατσεκαρισμένων δημοκρατών!

Δείτε τώρα κι ένα ακόμη απόσπασμα της χθεσινής ομιλίας του Θ. Πάγκαλου, που επιβεβαιώνει τη δημοκρατικότητα και το κοινοβουλευτικό ήθος του άνδρα:

Θ. Πάγκαλος: «Από κει και πέρα βέβαια ο καθένας μπορεί να μιλάει εν ονόματι του λαού, μπορεί να μιλάει εν ονόματι των εργαζομένων, μπορεί να μιλάει εν ονόματι της ιστορίας, εν ονόματι του έθνους και ό,τι άλλο του καπνίσει.

Κι αυτό κατά κόρον βέβαια το καλλιεργούν τα μέσα ενημέρωσης. Και βεβαίως όταν τα μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν κάτι, είναι πολύ δύσκολο να έχει κανείς τη στοιχειώδη κοινοβουλευτική ηθική, το στοιχειώδες κοινοβουλευτικό ήθος που συνίσταται στο να πας κόντρα στο ρεύμα και να μην ακολουθήσεις αυτά που γίνονται και τεκταίνονται γύρω μας, και σύρονται σε πλατείες και δρόμους με διάφορες μορφές εκδήλωσης.

Να αντιπαραθέσεις το ανάστημά σου, όπως σ’ έταξε ο λαός, από τη θέση που σ’ έταξε ο λαός και να πεις "κύριε, εγώ είμαι Βουλευτής, είμαι υπερασπιστής της δημοκρατίας, της λαϊκής κυριαρχίας, της άσκησης των δικαιωμάτων του λαού, μέσα από το Κοινοβούλιο, μέσα από ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα".

Αυτό είναι το σύστημά μας. Δεν είναι η μεντιοκρατία. Δεν μπορεί, είτε διανοούμενος είτε τυχαίος, με τα δευτερόλεπτα ή τα λεπτά δυστυχέστατης διασημότητας που εξασφαλίζουν τα μέσα ενημέρωσης, να αναθέτει στον εαυτό του την έκφραση απόψεων και ιδεών εν ονόματι ομάδων του πληθυσμού, που ποτέ δεν τον αναγνώρισαν ή δεν τον εξέλεξαν για εκπρόσωπό τους.


Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό το θέμα της νομιμοποίησης είναι μεγάλο θέμα. Αμφισβητήθηκε μέσα σ’ αυτή την Αίθουσα από υπεύθυνους, από Βουλευτές κι από Αρχηγούς κομμάτων που ήρθαν και είπαν στην Κυβέρνηση "δεν έχετε τη νομιμοποίηση, γιατί κατά την άποψή μας, δεν ασκείτε την πολιτική που εμείς θεωρούμε ότι θα ήταν συνεπής".
Εγώ δεν θέλω να μπω στο θέμα της συνέπειας και στο θέμα της ασυνέπειας. Και πράγματι κατά κόρον συζητήθηκε αυτό και πιστεύω ότι έχει εξαντληθεί.

Ποιος, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα κρίνει αν μια κυβέρνηση είναι συνεπής ή ασυνεπής; Πού είναι το όριο; Πού είναι το κατώφλι της συνέπειας και της ασυνέπειας; Είναι δυνατόν η νομιμοποίηση να εξαρτάται από τέτοιου είδους ποιοτικά χαρακτηριστικά με τον ελεύθερο προσδιορισμό τους από τον καθένα, με τα κριτήρια που κάθε φορά ο ίδιος επιλέγει;

Αυτή τη στιγμή κινδυνεύει το σύστημά μας όχι από τις ερπύστριες των τανκς, αλλά από την αδυσώπητη βία, τον κατακλυσμό, τη λαίλαπα της ανοησίας, η οποία έχει κατακλύσει το δημόσιο βίο, από την ασχετοσύνη, από την ακατάσχετη φλυαρία, από την αγραμματοσύνη.»

Ώστε δεν έχουμε το δικαίωμα ούτε την ικανότητα ούτε τη νομιμοποίηση να κρίνουμε αν μια κυβέρνηση είναι συνεπής, γι΄αυτό ο Θόδωρος δεν ήθελε να μπει στο θέμα της συνέπειας και της ασυνέπειας! Προφανώς δεν τον συνέφερε! Και κατά τον ίδιο, το σάπιο πολιτικό σύστημα και το απαξιωμένο κόμμα που εκπροσωπεί, κινδυνεύουν από τους ανόητους, τους άσχετους, τους φλύαρους και τους αγράμματους! Ω της αλαζονείας το κάγκελο!

Δεν έχετε τη νομιμοποίηση, κύριε Πάγκαλε, διότι υφαρπάξατε την ψήφο της πλειοψηφίας του λαού με ψέματα, με άλλο πρόγραμμα, με άλλες υποσχέσεις.
Δεν του είπατε ότι θα τον ξεκάνατε στη λιτότητα, αλλά τον εξαπατήσατε λέγοντας ότι λεφτά υπάρχουν. Δεν του είπατε ότι θα μας φέρετε το ΔΝΤ, αλλά ξορκίζατε το ΔΝΤ. Δεν του είπατε ότι θα εκχωρήσετε την εθνική μας κυριαρχία σε τρίτους αλλά επαναλάβατε ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.

Στη συνέχεια, μας είπατε ότι το "Μνημόνιο Ι" θα μας έβγαζε στις αγορές το 2012, και τώρα το πάτε στο 2015. Μας είπατε ότι δεν θα χρειαστούν άλλα εξοντωτικά μέτρα, και τώρα μας πάτε σε μεσοπρόθεσμη ασιτία με σκληρότερα μέτρα. Ποιος μπορεί πια να σας εμπιστευθεί;

ΓΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΗ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΤΕ. Δεν είναι θέμα διαφορετικής άποψης, αλλά θέμα παντελούς έλλειψης αξιοπιστίας της κυβέρνησής σας, κύριε Αντιπρόεδρε! Υπεξαιρέσατε την ψήφο του ελληνικού λαού με ψέματα. Και βυθίσατε τους Έλληνες πολίτες στην απόγνωση με το αδιέξοδο και αυτοκαταστροφικό πρόγραμμα που ακολουθείτε. Δεν το βλέπετε ότι οδηγείτε τη χώρα στο γκρεμό;
Ακούστε το επόμενο video, παρακαλώ:

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Δημοψήφισμα: "Αλλού τ’ όνειρο κι αλλού το θάμα"!



Δε νομίζω ότι μπορεί να υπάρχουν ακόμη πολλοί Έλληνες που να μην έχουν καταλάβει ότι ο προβατόλυκος George Papandreou μας πουλάει και μας αγοράζει ανά πάσα στιγμή. Έτσι, ενώ ο κόσμος βοά στις πλατείες κατά του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου προγράμματος ζητώντας εκλογές εδώ και τώρα, ο GAP σκαρφίστηκε να μας εκτονώσει μέσω ενός δημοψηφίσματος με αντικείμενο αλλαγές στο χρεοκοπημένο πολιτικό σύστημα! Λέτε να διαισθάνεται το τέλος του;

Τελικά ο Τζέφρυ δεν είναι τόσο αφελής όσο κάποιοι από μας νόμιζαν. Είναι μάλιστα ιδιοφυΐα στους ελιγμούς που αποσκοπούν στο να διασώσει την παπανδρεϊκή δυναστεία, το κόμμα του, και το σάπιο πολιτικοοικονομικό κατεστημένο που υπηρετεί, εντός και εκτός Ελλάδας. Όταν ο GAP πήρε πρωτοβουλία για δήθεν κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας, το έκανε μόνο και μόνο για στάχτη στα μάτια των Ελλήνων και των ξένων και για να κατηγορήσει στη συνέχεια το Σαμαρά για το προαποφασισμένο από τον ίδιο ναυάγιο του εγχειρήματος. Είναι κρίμα που ο Αντώνης ο Σαμαράς δεν κατάλαβε εγκαίρως τη μπλόφα του Τζέφρυ και τον πίστεψε. Και φυσικά, όταν ο GAP μιλάει ακόμη και σήμερα για συναίνεση, εννοεί την πλήρη προσχώρηση στην αδιέξοδη πολιτική των μνημονίων…



Ας έρθουμε τώρα στο πυροτέχνημα του απατηλού δημοψηφίσματος που ο Γιώργης της συμφοράς σκαρφίστηκε για το Σεπτέμβριο. Προσέξτε, δεν μας ζήτησε δημοψήφισμα προτού καλέσει το ΔΝΤ στη χώρα και προτού εκχωρήσει την εθνική μας κυριαρχία στην Τρόικα, αλλά μας ζητάει τώρα για τα αυτονόητα! Φαίνεται το δημοφιλές σύνθημα της πλατείας, «Να καεί, να καεί, το μπου****ο η Βουλή» τον έχει τρομοκρατήσει»

Τι είπε, λοιπόν, ο Πρωθυπουργός των μνημόσυνων στη Βουλή, στις 19-6-2011;

Γ. Παπανδρέου: «Έχω πει στους Αρχηγούς των Κομμάτων ότι προτίθεμαι να δημιουργήσω μία Επιτροπή είκοσι, είκοσι πέντε προσωπικοτήτων, που θα εκπροσωπούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, η οποία θα καταγράψει και θα επεξεργαστεί προτάσεις για τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα.

Οι προτάσεις θα είναι από τους πολίτες, το διαδίκτυο, τους φορείς, για τη λειτουργία της Βουλής, τον αριθμό, την ευθύνη Υπουργών, των Βουλευτών, τη χρηματοδότηση των κομμάτων, τη θητεία εκλεγμένων αξιωματούχων, το εκλογικό σύστημα, τη δικαιοσύνη και πολλά άλλα τα οποία θα μας παραδοθούν στην Κυβέρνηση, για να τα επεξεργαστεί η αρμόδια Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής και αμέσως μετά να πάμε σε δημοψήφισμα.

Δηλαδή, το Φθινόπωρο να πάμε σε δημοψήφισμα για τις μεγάλες αλλαγές σ’ αυτόν τον τόπο.»

Λοιπόν, Πρόεδρε, μια και ζητάς προτάσεις από τους πολίτες, επίτρεψέ μου να σου καταθέσω κι εγώ τις δικές μου. Έχουμε και λέμε:

1. Όλοι όσοι διετέλεσαν υπουργοί και βουλευτές την τελευταία τριακονταετία και βρίσκονται ακόμη στη Βουλή να πάνε σπίτι τους και να μην τους επιτραπεί να ξαναπολιτευθούν, διότι είναι υπεύθυνοι για πράξεις, παραλήψεις ή έστω παθητική ανοχή που οδήγησαν την Ελλάδα στη Χρεοκοπία.

2. Νε ελεγχθεί η κινητή και ακίνητη περιουσία όλων των προαναφερθέντων εντός και εκτός της σημερινής Βουλής και να δημευθεί ό,τι δεν δικαιολογείται από τη βουλευτική τους αποζημίωση.

3. Ο αριθμός των βουλευτών να μειωθεί στους 150, και όταν δεν είναι παρόντες στη Βουλή να μην πληρώνονται.



4. Η Βουλευτική αποζημίωση να περιοριστεί στις 4.000 ευρώ, να καταργηθούν όλα τα προνόμια, κρατικά αυτοκίνητα, αμοιβές για συμμετοχή σε επιτροπές, κλπ.

5. Να καταργηθούν οι νόμοι περί ευθύνης (ανευθυνότητας) υπουργών και ασυλίας βουλευτών, και ν’ αντιμετωπίζονται από την Δικαιοσύνη όπως και όλοι οι Έλληνες πολίτες.

6. Η κρατική χρηματοδότηση των κομμάτων να καταργηθεί και να χρησιμοποιείται η κρατική τηλεόραση για να εκθέτουν οι υποψήφιοι τις θέσεις τους.

7. Η θητεία των βουλευτών να περιορίζεται σε δύο τετραετίες και να μη δικαιούνται συντάξεων.

8. Το εκλογικό σύστημα να είναι Απλή Αναλογική, το ελάχιστο ποσοστό εισόδου κόμματος στη Βουλή να είναι 5%, οι βουλευτές να εκλέγονται με λίστα διότι ο σταυρός προτίμησης συνεπάγεται έξοδα, αλισβερίσι και πελατειακές πρακτικές, και να είναι υποχρεωμένα όλα τα κόμματα της Βουλής να συμμετέχουν στην κυβέρνηση ανάλογα με το ποσοστό τους, ώστε να μη δημαγωγούν εκ του ασφαλούς. (Εάν ένα τέτοιο σύστημα δε μπορέσει να λειτουργήσει, τότε θ' αποδειχτεί περίτρανα ότι είμαστε ανίκανοι και ανάξιοι της δημοκρατίας, συμπέρασμα στο οποίο εγώ έχω καταλήξει προ πολλού, και πρέπει ν' αναζητηθεί άλλο είδος πολιτεύματος.)

9. Να κοπεί ο ομφάλιος λώρος μεταξύ Δικαιοσύνης και Κυβέρνησης, να καταργηθεί η σύνδεση μισθών των δικαστικών με εκείνους των βουλευτών, και οι υποθέσεις-σκάνδαλα που αφορούν σε βουλευτές και υπουργούς να εκδικάζονται με τη διαδικασία του κατεπείγοντος χωρίς την έγκριση της Βουλής.

10. Να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να μην πληρώνονται από το δημόσιο.

Αυτές είναι οι «δέκα εντολές» της πυγολαμπίδας. No doubt, από τους "αγανακτισμένους" θ’ ακούσετε κι άλλες προτάσεις. Πάνω σ’ αυτές να διαμορφώσετε τα ερωτήματα του δημοψηφίσματος, όπου by the way προβλέπω ρεκόρ αποχής όλων των εποχών. Αν τις αγνοήσετε, θα επισπεύσετε απλά το μοιραίο, δηλαδή τον αναπόφευκτο θάνατο του χρεοκοπημένου κοινοβουλευτισμού. Αμήν και πότε;

Γέλασα πικρόχολα όταν άκουσα τον πρωθυπουργό να λέει: «Ξέρω ότι τα βέλη της Πλατείας πολλές φορές αδίκως στρέφονται προς τη Βουλή.»

“Αδίκως” είπες, Πρόεδρε; Δηλαδή δεν είναι η Βουλή υπεύθυνη για τη σημερινή εξαθλίωση του ελληνικού λαού; Η Βουλή δεν έδινε ψήφο εμπιστοσύνης στις διεφθαρμένες και άχρηστες κυβερνήσεις που μας χρεοκόπησαν; Τότε γιατί προτείνεις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα μέσω δημοψηφίσματος αφού όλα πάνε καλά;

Προσέξτε τώρα και το επίμαχο σημείο:

Γ. Παπανδρέου: «Ρωτάνε: “Θα αποπληρώσουμε τα δάνειά μας;” (…)
Ας μην ξεχνάμε ότι η λύση δεν είναι δεδομένη. Υπάρχουν ακόμα πολλά προβλήματα και αντιστάσεις.»

Τι καταλάβατε εσείς; Εγώ κατάλαβα, ότι ο Τζέφρυ απέφυγε ν’ απαντήσει ευθέως στο ερώτημα που έθεσε, επειδή γνωρίζει ότι είναι αδύνατον ν’ αποπληρώσουμε τα δάνειά μας κι ότι σε κάποια στιγμή – ενωρίτερα ή αργότερα – θα επέλθει αναπόφευκτα το περιβόητο κούρεμα. Στο μεταξύ οι επιτήδειοι θα έχουν αρπάξει αντί πινακίου φακής ό,τι γουστάρουν από τη Δημόσια περιουσία της Ελλάδας, ενώ οι μισθοί και συντάξεις των εργαζομένων θα έχουν κινεζοποιηθεί.

Αυτό είναι το μεγαλεπήβολο σχέδιο των "κηδεμόνων" και "σωτήρων" μας! Γι’ αυτό απαιτούν πώληση μιας δημόσιας επιχείρησης κάθε δέκα ημέρες;



Γι' αυτό εσπευσμένα μας διπλασιάζουν το δάνειο πριν ακόμη λάβουμε όλες τις δόσεις του προηγούμενου, προεξοφλώντας ότι δεν θα μπορέσουμε να βγούμε στις (δικές τους) αγορές μέχρι το 2015; Τότε όμως το χρέος μας θα έχει φτάσει στο 200% του ΑΕΠ και θα είναι αδύνατο να το εξοφλήσουμε! Αν δεν πρόκειται για διαβολικά οργανωμένη ανθελληνική συνωμοσία, τότε πρόκειται για πανηλίθιους που απεργάζονται τη διάλυση της Ευρωζώνης στο όνομα της σωτηρίας της Ελλάδας!

Γ. Παπανδρέου: «Ζητώ, λοιπόν, κι εδώ ψήφο εμπιστοσύνης για να μπορέσουμε με ισχυρή φωνή να διαπραγματευτούμε μια νέα συμφωνία που θα προστατεύει την Ελλάδα από τις άγριες διαθέσεις των αγορών για τα επόμενα χρόνια.»

Αναρωτιέμαι, Πρόεδρε, πόσα θα είναι τα επόμενα χρόνια για τα οποία χρειαζόμαστε προστασία από τις αγορές και γιατί στα μεθεπόμενα δεν θα χρειαζόμαστε προστασία; Επειδή δεν θα έχουμε πια τι να ξεπουλήσουμε, οι φόροι που θα εισπράττει το κράτος θα είναι μηδαμινοί λόγω ύφεσης, και το χρέος θα είναι 400 δις ευρώ;

Γ. Παπανδρέου: «Εγώ θεωρώ ότι καθήκον μας είναι να ομονοούμε σε μία εθνική προσπάθεια σε αυτή την ιδιαίτερη για την Ελλάδα στιγμή. Η εικόνα της διαίρεσης καθόλου δεν μας βοηθάει.»

Σώωπα! Με την εθνική διαίρεση δε "μεγαλουργήσαμε" και φτ'ασαμε στον πάτο της εξαθλίωης; Άει στο καλό σου Γιώργη, εργολάβε του διχασμού, με τα ανέκδοτά σου σε ώρα εθνικού πένθους! Ώστε θέλεις να ομονοείς, ε; Κοίτα να δεις που δεν σου φαίνεται!

Άφησα το καλύτερο, που δείχνει ότι ο Γιώργης είναι αμετανόητος και ανεπίδεκτος ανάνηψης, τελευταίο:

Γ. Παπανδρέου: «Το πρόβλημα δεν είναι ότι εμείς δεν τηρήσαμε τις δεσμεύσεις μας ή ότι η συνταγή ήταν λάθος.»

Όοχι, βέβαια! Ούτε το ένα συμβαίνει ούτε το άλλο! Οι παλιο-οίκοι αξιολόγησης φταίνε, που όπως είπες "αποφασίζουν κατά το δοκούν". Φταίει και η Τρόικα που δεν καταλαβαίνει ότι τηρήσατε τις δεσμεύσεις σας και πετύχατε τους στόχους σας.



Παρακολουθήστε τώρα την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη (μετ’ εμποδίων) του καθηγητή οικονομικής θεωρίας Γ. Βαρουφάκη στο MEGA. (Μεγάλα μυαλά και πολύ επαγγελματίες κάποιοι δημοσιογράφοι, παίδες!)

19-6-2011

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

«Ουδεμία δικαιολογία για την ατέλειωτη τιμωρία του Ελληνικού λαού»!


Η Ελλάδα είναι σκλάβα ομολόγων στην Ευρώπη, έγραφε προχτές η Guardian.

Ο κόσμος το ’χει τούμπανο κι εμείς ακόμη ψαχνόμαστε! Σκλάβοι της Ευρώπης είμαστε, και δυστυχώς μας φαίνεται… Άσκοπο πόνο υφιστάμεθα με τις θυσίες χωρίς αντίκρισμα που μας επιβάλλουν!

Παραθέτω το μεγαλύτερο μέρος από το εξαιρετικό άρθρο του Mark Weisbrot στη Guardian, στις 17/6/2011:

«(…) Εκείνο που κάνει το ελληνικό κοινό ακόμη πιο οργισμένο είναι το ότι η συλλογική τιμωρία τους επιβάλλεται από ξένες δυνάμεις - την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ. Αυτό ίσως υπογραμμίζει το μεγαλύτερο πρόβλημα των ασύδοτων, δεξιών, υπερεθνικών οργανισμών. Η Ελλάδα δεν θα υφίστατο αυτό αν δεν ήταν μέλος μιας νομισματικής ένωσης.

Αν είχε δικούς της ηγέτες που ήταν τόσο ανόητοι ώστε να περιόριζαν δραστικά τις δαπάνες και να αύξαναν τους φόρους κατά τη διάρκεια μιας ύφεσης, αυτοί οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι θα αντικαθίσταντο. Και τότε μια νέα κυβέρνηση θα έκανε ό,τι η συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων του κόσμου έκαναν κατά τη διάρκεια της παγκόσμιας ύφεσης του 2009, δηλαδή το αντίθετο: θα ανέπτυσσε μια οικονομική τόνωση, ή αυτό που οι οικονομολόγοι αποκαλούν αντικυκλικές (counter-cyclical) πολιτικές.

Και αν αυτό απαιτούσε μια επαναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους, αυτό είναι που η χώρα θα έκανε. Αυτό πρόκειται να συμβεί ακόμα και κάτω από τις Ευρωπαϊκές αρχές, αλλά πρώτα υποβάλλουν τη χώρα σε μη αναγκαία βάσανα ετών. Και εκμεταλλεύονται την κατάσταση για να ιδιωτικοποιήσουν δημόσια περιουσιακά στοιχεία σε τιμές ξεπουλήματος, και για να αναδιαρθρώσουν το ελληνικό κράτος και την οικονομία, έτσι ώστε να ταιριάζει περισσότερο στις προτιμήσεις τους.

Έχω υποστηρίξει για κάποιο χρονικό διάστημα ότι η Ελληνική κυβέρνηση είχε μεγαλύτερη διαπραγματευτική δύναμη από ό, τι έχει χρησιμοποιήσει, και τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας φαίνεται να το επιβεβαιώνουν. Λόγω της μαζικής αντίθεσης σε περαιτέρω οικονομική αυτοκαταστροφή - οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 80% των Ελλήνων αντιτίθενται στο να κάνουν περισσότερες παραχωρήσεις στις Ευρωπαϊκές αρχές - η Ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να καταλήξει σε συμφωνία με το ΔΝΤ για την αποδέσμευση της τελευταίας δόσης δανείου τους στις 29 Ιουνίου.

Τι συνέβη λοιπόν; Σε κάθε περίπτωση, το ΔΝΤ πρόκειται να παραδώσει τα χρήματα, ενώ οι Ευρωπαϊκές αρχές (που έχουν τον έλεγχο των αποφάσεων του ΔΝΤ για θέματα της ελληνικής οικονομικής πολιτικής ) συνεχίζουν να ερίζουν πάνω στο πόσο διάστημα θα αναβάλουν την αναπόφευκτη αναδιάρθρωση του χρέους στην Ελλάδα, τη μετακύλιση (roll-over), ή όπως επιλέξουν να την αποκαλούν.


Αυτό συμβαίνει γιατί η προοπτική μιας μη ελεγχόμενης χρεοκοπίας (default) - όπως θα ενεργοποιούνταν με το ΔΝΤ να είναι απλά προσκολλημένο στο πρόγραμμά του και να μη δανείζει τα χρήματα στην Ελλάδα - είναι πάρα πολύ τρομακτική ακόμη και να τη σκεφτούν οι Ευρωπαϊκές αρχές.

Για το λόγο αυτό, τα πολλά ειδησεογραφικά άρθρα σχετικά με το ενδεχόμενο μιας χρηματοπιστωτικής κατάρρευσης συγκρίσιμης με αυτό που συνέβη μετά τη Lehman Brothers, που κατέρρευσε το 2008, είναι κάπως υπερβολική.

Οι Ευρωπαϊκές αρχές δεν πρόκειται να επιτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη για μια ανάξια λόγου δόση του δανείου $17 δις. Τα γεγονότα της περασμένης εβδομάδας ήταν όλα ένα παιχνίδι παρακινδυνευμένης πολιτικής, και οι Ευρωπαϊκές αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν το μάτι, διότι η ελληνική κυβέρνηση, όσο κι αν ήθελε, δεν μπορούσε να πάρει έγκριση για τη συμφωνία.

Μια δημοκρατικά λογοδοτούσα ελληνική κυβέρνηση θα ακολουθούσε μια πολύ σκληρότερη γραμμή με τις Ευρωπαϊκές αρχές. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν ν’ αρχίσουν με ένα μορατόριουμ για τις πληρωμές τόκων, οι οποίοι ανέρχονται σήμερα σε ποσοστό 6,6% του ΑΕΠ. (Αυτό είναι ένα τεράστιο βάρος επιτοκίου, και το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα αυξηθεί στο 8,6% το 2014. Για σύγκριση, παρόλο το θόρυβο σχετικά με το βάρος του χρέους των ΗΠΑ, τα καθαρό επιτόκιο για το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ είναι σήμερα στο 1,4% του ΑΕΠ.)

Αυτό θα απελευθέρωνε αρκετά κεφάλαια για ένα σοβαρό πρόγραμμα τόνωσης της οικονομίας, κατά τη διάρκεια της διαπραγμάτευσης με τις αρχές για το αναπόφευκτο κούρεμα του χρέους. Φυσικά, οι ευρωπαϊκές αρχές - που το εξετάζουν από την άποψη των συμφερόντων των μεγάλων τραπεζών και των πιστωτών γενικότερα – θα εξοργίζονταν, αλλά τουλάχιστον αυτό θα ήταν ένα λογικό άνοιγμα σε μια διαπραγματευτική θέση.

Η τελευταία ανασκόπηση του ΔΝΤ όσον αφορά τη συμφωνία του με την Ελλάδα δείχνει ότι το Ευρώ, για την ελληνική οικονομία, εξακολουθεί να είναι 20-34% υπερτιμημένο. Αυτό κάνει την ανάκαμψη μέσω “εσωτερικής υποτίμησης” - δηλαδή διατήρησης της ανεργίας εξαιρετικά υψηλά και ως εκ τούτου μείωσης των μισθών για να καταστεί η οικονομία περισσότερο ανταγωνιστική σε διεθνές επίπεδο - μια ακόμη πιο απομακρυσμένη πιθανότητα από ό, τι θα ήταν διαφορετικά.

Αλλά το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι η δημοσιονομική πολιτική της χώρας κινείται προς τη λάθος κατεύθυνση. Και φυσικά, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν νομισματική πολιτική, επειδή αυτή ελέγχεται από την ΕΚΤ.

Οι Ευρωπαϊκές αρχές έχουν περισσότερα από αρκετά χρήματα για να χρηματοδοτήσουν ένα πρόγραμμα ανόρθωσης στην Ελλάδα, και να διασώσουν τις τραπεζές τους, αν δεν θέλουν αυτές ν’ αναλάβουν την αναπόφευκτη ζημιά στα δάνειά τους. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για αυτήν την ατελείωτη τιμωρία του ελληνικού λαού.»

Διαβάστε και παλιότερη συνέντευξη (10/11/2010) του Mark Weisbrot στο ΣΚΑΪ. Δυστυχώς για μας, ο Πρωθυπουργός μας με τον Τσάρο του δεν τον έλαβαν υπ' όψη τους.

Για άλλη μια φορά, πάντως, οι θέσεις του Αντώνη Σαμαρά επιβεβαιώνονται. Ίσως γι’ αυτό έχουν ξεσηκωθεί θεοί και δαίμονες εναντίον του, χρεώνοντάς του τα πάντα, λες και κυβερνά εκείνος. Μου θυμίζει την παροιμία «Της καλής προβατίνας κουδούνια της κρεμάνε.» Ήδη ο Ευάγγελος Βενιζέλος τρέχει πίσω από εκείνα που έλεγε ο Σαμαράς πριν από 20 μήνες, και καλά κάνει… Αλλά εμείς τι φταίμε να υποφέρουμε;

Συγνώμη, δεν ανήκω στη ΝΔ, ούτε θα επιτρέψω στον εαυτό μου ν’ ανήκει σε κανένα κόμμα ή δόγμα. Ανήκω και θ΄ ανήκω μόνο στον εαυτό μου, ώστε να μπορώ να σκέπτομαι και να κρίνω ελεύθερα. Έτσι κι αλλιώς, δεν πιστεύω σε τούτο το μοντέλο της διχαστικής φαυλοδημοκρατίας που διέλυσε τη χώρα μας. Όμως δεν μπορώ ν’ αποκρύψω την αλήθεια για το φόβο μήπως μου κολλήσουν κομματική ταμπέλα, όπως είναι το άθλιο έθιμο σε τούτη τη χώρα.

Είναι τραγικό! Όταν στηρίζω τις θέσεις ενός αριστερού κόμματος – και το έχω κάνει επανειλημμένα από τούτο το ιστολόγιο – να μη νιώθω την ανάγκη ν’ απολογηθώ, αλλά όταν στηρίζω τις θέσεις ενός κεντροδεξιού να πρέπει ν’ απολογηθώ και να δικαιολογηθώ! Ντρέπομαι για λογαριασμό μου! Όμως το κάνω για να μην αποθαρρύνω ορκισμένους αντιδεξιούς επισκέπτες αυτού του ιστολογίου από το να συνεχίσουν να με διαβάζουν.

Ας βγάλουμε τις τσίμπλες από τα μάτια μας, αφήνοντας πίσω κομματικές εμπάθειες και απωθημένα. Όταν διακυβεύεται το μέλλον της χώρας μας δεν υπάρχουν περιθώρια για παδικές ασθένειες και κομματικό παλιμπαιδισμό.

16/6/2011



Διαβάστε κι εδώ αν το αντέχετε.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Σταγόνα αισιοδοξίας με την ανάληψη του ΥΠ.ΟΙΚ. από Ε. Βενιζέλο

Με την παραλαβή του Υπουργείου Οικονομικών από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, φύσηξε ένα μελτεμάκι ελπίδας. Σε αντίθεση με τον αλαζόνα και αμετανόητο απερχόμενο GPAPAK, ο Βενιζέλος έδειξε σεμνότητα, περίσκεψη, συναίσθηση της εθνικής ευθύνης που επωμιζόταν, και έβγαλε προς τα έξω ειλικρινές, κατά τη γνώμη μου, συναίσθημα συμπαράστασης για το χειμαζόμενο λαό, που πληρώνει τις διαχρονικές αμαρτίες του ασύδοτου Κοινοβουλευτισμού. Προσωπικά μου έκανε θετική εντύπωση η εμφάνισή του, εκτός κι αν υποκρινόταν. Ας τη δούμε:



Ας δούμε τώρα και τις ρεαλιστικές αντιδράσεις των ξένων ΜΜΕ:



Να και μια ομολογία του Ευάγγελου Βενιζέλου που του πρόσθεσε πόντους:



Ας του ευχηθούμε θάρρος, δύναμη, έμπνευση και επιτυχία. Κάτω από τις σημερινές συνθήκες, και δεδομένης της ελληνικής Κοινοβουλευτικής υποκουλτούρας του διχασμού και της αλληλοφαγωμάρας, ούτε οι εκλογές ούτε τα δημοψηφίσματα θα μας σώσουν. Διότι προϋπόθεση της όποιας συνεννόησης και κοινής πορείας είναι η ύπαρξη διάκρισης, κοινού νου, και η έλλειψη πολιτικής ιδιοτέλειας και αλαζονείας.

Και ας μην βαυκαλιζόμαστε με φρούδες ελπίδες! Οι ξεπερασμένες κομματικές ιδεοληψίες και οι παιδαριώδεις εμμονές σε ουτοπίες, όπως η δικτατορία του προλεταριάτου, καθώς και ο παλιμπαιδισμός, ο παραλογισμός και οι άκρατες προσωπικές φιλοδοξίες των κομματικών αρχηγών, δεν αφήνουν ούτε χαραμάδα ελπίδας ότι μια κυβέρνηση συνεργασίας θα μπορούσε να επιβιώσει πάνω από δυο μήνες στη χώρα μας.

Προτού, λοιπόν, ζητηθεί επιμόνως να περάσουμε στην απέναντι όχθη του αφρισμένου εθνικού ποταμού με εκλογές, είναι χρήσιμο να σκεφτεί ο κάθε κομματάρχης αν μπορεί να συνεργαστεί με αντιφρονούντες και αν είναι διατεθειμένος να ρίξει νερό στο κρασί των ιδεολογιών, ιδεοληψιών ή ουτοπιών του, ώστε μια κυβέρνηση συνεργασίας να είναι βιώσιμη και αποτελεσματική, και να μη γίνουμε περισσότερο ρεζίλι των σκυλιών διεθνώς και μας σιχτιρίσουν οριστικά.

Δυστυχώς, από αυτά που έχουμε δει και που βλέπουμε, αντί οι κομματάρχες να σπρώχνουν την κλυδωνιζόμενη εθνική βάρκα προς την κατεύθυνση του πλησιέστερου απάνεμου λιμανιού, άλλος θέλει να τη σπρώξει προς βορρά, άλλος προς νότο, άλλος προς την ανατολή, άλλος προς τη δύση, και άλλοι προς κάθε ενδιάμεση κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, κυβέρνηση συνεργασίας σημαίνει πολιτικό και κοινωνικό χάος. Διότι είναι αδύνατο δύο ή περισσότεροι άνθρωποι να συμβαδίσουν, αν δεν συμφωνήσουν για τον προορισμό που θέλουν να πάνε.

Ας μην καταριούνται, λοιπόν, τα μικρότερα κόμματα το δικομματισμό, διότι ο λαός με την ψήφο του τους έδινε τα μεγαλύτερα ποσοστά. Δεν τα έπαιρναν μόνα τους. Ο λαός ενστικτωδώς κατανοούσε μέχρι στιγμής ότι το μη χείρον βέλτιστον. Ότι η ακυβερνησία πολυκομματικών κυβερνήσεων ήταν σαφώς το χείρον, δεδομένης της έλλειψης δημοκρατικής κουλτούρας και κοινής λογικής από τα κόμματα. Τώρα, εάν σήμερα ο λαός προτιμάει τον “Κανένα” αντί του δικομματισμού, ας προσέξει μήπως αυτός ο “Κανένας” τους προκύψει να είναι κάποιος βλοσυρός δικτάτορας, και το φυσάει και δεν κρυώνει…

Προσωπικά δεν έχω διστάσει να πω ότι, στο χείλος του γκρεμού της ιστορίας που έχουμε συρθεί από το σάπιο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο, μόνο μια πατριωτική “χούντα” έντιμων και ικανών ανθρώπων (δε μιλάω για χρυσαυγίτες ή καρατζαφέρηδες) θα μπορούσε να μας ανασύρει από το βάραθρο. Αλλά αυτό θεωρείται βλασφημία για τους ψευτοδημοκράτες κομματικούς αρχηγούς, που καθένας τους θεωρεί ότι έχει όλο το δίκιο με το μέρος του και αναθεματίζει τους άλλους. Βλέπετε, η ματαιοδοξία είναι κακός σύμβουλος.

Ωστόσο, ακόμη και η έσχατη λύση μιας χούντας είναι άπιαστο όνειρο, αφού κάτι τέτοιο δεν συμφέρει τους δανειστές μας που θέλουν να μας καταχρεώνουν δανείζοντάς μας, ώστε να μας κατακυριεύουν και να μας υποθηκεύουν. Γι΄ αυτό και δεν θ’ ανεχθούν καμία “χούντα” να διαπραγματευθεί μαζί τους. Βλέπετε είναι κι αυτοί “δημοκράτες”, κι ας μην τους φαίνεται…

Κάνω όμως την εξής απλή ερώτηση: Αν ο αριθμός των βουλευτών κατέβαινε στους 150, αν κόβονταν οι παχυλές αποζημιώσεις στο μισό, αν καταργούνταν οι κρατικές λιμουζίνες, οι βουλευτικές συντάξεις και όλα τα προνόμια, μήπως στη Βουλή θα ελκύονταν μόνο ανιδιοτελείς και σεμνοί πατριώτες, αντί για τυχοδιώκτες φελλούς που συνωστίζονται μέχρι σήμερα; Μήπως, δηλαδή, το πολιτικό σύστημα, με τον τρόπο που είναι δομημένο και λειτουργεί, απεργάζεται την αυτοκαταστροφή του και τη διάλυση της χώρας; Δυστυχώς, η ζοφερή πραγματικότητα επιβεβαιώνει ότι αυτή είναι η πικρή αλήθεια…

Υστερόγραφο:



Ευάγγελε Βενιζέλε, όπως είδες, καλοπροαίρετα προσπάθησα να σε ενθαρρύνω, αλλά δεν με αφήνεις να συνεχίσω! Μην αρχίζεις τα πολιτικάντικα περί νέου "ολοκληρωμένου σχεδίου" που θα είναι τάχα το τελευταίο, διότι δεν μασάμε πια. Τα "ολοκληρωμένα σχέδια" μας τα είπαν με την υπογραφή του "Μνημονίου Ι" πέρυσι το Μάϊο. Τέρμα, τέλος, εφαρμόστε τα! Μαζέψτε τους φόρους! Δεν αντέχουμε άλλα "ολοκληρωμένα σχέδια"! Κάντε τις διαρθρωτικές αλλαγές, κόψτε εντελώς τις δικές σας αποζημιώσεις, τις λιμουζίνες και τα επιδόματα, αν είστε τόσο πατριώτες όσο μας λέτε. Μιμηθείτε τον Ιωάννη Καποδίστρια που δεν καταδέχτηκε να πληρώνεται για τις υψηλές υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα. Κι εσείς προσωπικά, κύριε Βενιζέλε, έχετε μεγάααλη περιουσία! Δοκιμάστε να ζήσετε με 500 ευρώ το μήνα για να δείτε τη γλύκα! Καλό θα σας κάνει, θα χάσετε και κάνα κιλό...
Άλλωστε, εφόσον εσείς οι 300 και οι κυβερνήσεις σας μας φτάσατε στην εξαθλίωση, τι προς ημάς; Υμείς όψεσθε!

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΑ ΣΧΕΔΙΑ, λοιπόν, και μη σώσει και η πέμπτη και η έκτη δόση!
Ο βρεγμένος το νερό δεν το φοβάται!

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Ευάγγελε Βενιζέλε, ιδού η Ρόδος!

Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω τα ωραία που λέγατε στις 22-3-2010, προ ΔΝΤ και προ μνημονίου… Άραγε, αν ήσασταν τότε υπουργός οικονομικών, θα είχαμε αποφύγει την κατοχή της Τρόικας, ή μήπως ήταν όλα προσυμφωνημένα άνωθεν με τον Τζέφρυ Παπανδρέου ακόμη και πριν από τις εκλογές του 2009, όπως λένε οι κακές γλώσσες;

22/3/2010

Κατ’ αρχήν να σας ευχηθώ καλορίζικος στο μπαχαλώδες Υπουργείο των Οικονομικών. Ελπίζω το πολιτικό και σωματικό εκτόπισμά σας να βοηθήσει σε κάποια επαναδιαπραγμάτευση με την Τρόικα, ώστε να εκτοπίσει μερικά έστω από τα επώδυνα μέτρα του βλοσυρού μεσοπρόθεσμου προγράμματος.
Είδατε πώς τρομοκρατήθηκαν οι Ευρωπαίοι και υπερατλαντικοί "σωτήρες" μας με την πολιτική και κοινωνική ανακατωσούρα των τελευταίων ημερών και αναδιπλώθηκαν, δηλώνοντας πανικόβλητοι ότι θα μας δώσουν οπωσδήποτε την 5η δόση;

Αν μάθατε τίποτα από πολιτικούς ελιγμούς στα πολλά χρόνια της πολιτικής σας καριέρας, πρέπει να δείξετε ότι δεν τους φοβόμαστε και δεν θα υποκύψουμε στους εκβιαστικούς όρους που μας θέτουν. Καιρός είναι, αντί να φοβόμαστε, να κάνουμε την Τρόικα να μας φοβηθεί. Θα είστε αδικαιολόγητος αν δεν εκμεταλλευτείτε αυτό που τώρα όλοι γνωρίζουμε: Ότι τρέμουν στην ιδέα μιας κοινωνικής έκρηξης και πολιτικής αποσταθεροποίησης. Θα τους πείτε ότι ναι μεν έχουν δίκιο, αλλά ο λαός έχει φτάσει στα όριά του και δεν αντέχει άλλη ασιτία. Πετυχαίνει περισσότερα εκείνος που διαπραγματεύεται χωρίς να φοβάται το χειρότερο, κάνοντας τον αντίπαλο να τον φοβάται με την αφοβία του.

Απλά πράγματα λέω. Ακόμη και οι σκύλοι γαυγίζουν εκείνους που τους φοβούνται, ενώ δεν πειράζουν όσους δεν τους φοβούνται.

Να σας θυμίσω τώρα και κάποιες δηλώσεις σας για να πορευτείτε με σοβαρότητα και περίσκεψη, ώστε να μη βρεθεί άλλος να σας πετάξει στα μούτρα αυτά που ο ίδιος δηλώνατε.

Ε. Βενιζέλος: «Το πρόβλημα της οικονομίας είναι πολιτικό και πρέπει επειγόντως να ανακτηθεί η ικανότητα πολιτικής διεύθυνσης της χώρας. (…)

Στη χώρα αυτή δεν βρίσκεται μόνο η κυβέρνηση.

Η πολιτική διεύθυνση της χώρας δεν περιλαμβάνει μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα συνδικάτα, την κοινωνία των πολιτών, τη Δικαιοσύνη και την τοπική αυτοδιοίκηση. (…)
Αν παραμείνει μόνη της η κυβέρνηση να σέρνει ένα τεράστιο κάρο δεν θα καταλήξουμε πουθενά.» ( Δηλώσεις μετά το Υπουργικό Συμβούλιο, 10-5-2011. Πηγή)



Ε. Βενιζέλος: «Βρισκόμαστε σε δημοσιονομική κατοχή.» (Υπουργικό Συμβούλιο, 23-5-2011. Πηγή)
Τότε ο κύριος Παπακωνσταντίνου είχε αντιδράσει λέγοντας, «Δεν το δέχομαι αυτό». Απομένει τώρα να διαπιστώσει την κατοχή ιδίοις όμμασι ο κ. Βενιζέλος, διαψεύδοντας τον προκάτοχό του!

Ε. Βενιζέλος: «Κυρίες και κύριοι Βουλευτές, η χώρα βρίσκεται υπό συνθήκες πραγματικού οικονομικού πολέμου. Πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Δεν αντιμετωπίζουμε μια συμβατική κρίση, μια οξεία οικονομική κρίση. Το δυσθεώρητο ύψος του δημοσίου χρέους μας έχει φέρει σε μια κατάσταση δραστικής μείωσης της δημοσιονομικής κυριαρχίας. (…)

Δεν έχει γίνει, φοβούμαι, αντιληπτό αυτό από όλους μας, από όλες τις πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις, από όλες τις Ελληνίδες και όλους τους Έλληνες. Γι’ αυτό χρειάζεται συστράτευση, πανστρατιά. Και επιλέγω σκοπίμως στρατιωτικούς όρους, γιατί αν πιστεύουμε ότι μέσα από το συνήθη συμβατικό πολιτικό λόγο και αντίλογο και μέσα από τις συνήθεις και συμβατικές κομματικές σχέσεις θα λύσουμε το πρόβλημα αυτό, είμαστε γελασμένοι.

Βρισκόμαστε υπό συνθήκες πολέμου και χρειάζεται εθνική επιστράτευση, εθνική συστράτευση και ενότητα.

Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικότερο από τη συναίνεση και είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από την απλή διακομματική συνεννόηση. Και μακάρι να αρκούσε η κομματική συνεννόηση και η πολιτική συναίνεση. Έχω πει κατ’ επανάληψη ότι υπάρχει κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος συνολικά. Άρα, χρειαζόμαστε κοινωνική συναίνεση, εθνική ενότητα, πολιτειακή συμφωνία. Χρειαζόμαστε μία δέσμη προγραμματικών συμφωνιών με τις παραγωγικές δυνάμεις, με τη δικαιοσύνη, με την τοπική αυτοδιοίκηση, με το τραπεζικό σύστημα, με όλους. Και ο καθένας πραγματικά έχει ένα μερίδιο της ευθύνης.

Είναι η ώρα της συνευθύνης. Αυτό δεν σημαίνει κυβερνήσεις συνεργασίας ή αλλοίωση των θεσμικών ρόλων. Σημαίνει καθαρή και έντιμη συνεννόηση, διαρκής συνεννόηση για όλα τα θέματα μεταξύ Κυβέρνησης και Αντιπολίτευσης στο πλαίσιο του υπάρχοντος θεσμικού συστήματος και των υπαρχουσών θεσμικών αρμοδιοτήτων.»
(Συνεδρίαση της Βουλής, 24-5-2011. Πηγή)

Ε. Βενιζέλος: «Η δημοκρατία είναι συνυφασμένη με την ευθύνη και το κόστος. Δεν υπάρχει δημοκρατική ασυλία. Είναι άλλη η ευθύνη του πρωθυπουργού και του υπουργού Οικονομικών που έχουν άμεση επαφή με χειρισμούς και άλλη η ευθύνη ενός υπουργού σε μη σχετικό υπουργείο».

Για το χειρισμό της κρίσης από τον κύριο Παπακωνσταντίνου , ο Ευάγγελος Βενιζέλος είπε:
«Ας μιλήσουμε καθαρά. Δεν πρόκειται να αναφερθώ δημόσια σε θέματα που ανήκουν στη σφαίρα της αποκλειστικής αρμοδιότητας και ευθύνης του πρωθυπουργού. Αλλά υπάρχουν ορισμένα τόσο προφανή και αυτονόητα πράγματα που δεν νομίζω ότι χρειάζεται να τα συζητάμε".»
(Από τη συνέντευξη στο “Πρώτο Θέμα”, 11-6-2011. Πηγή )

Τελειώνοντας, κύριε Βενιζέλε, να σας ευχηθώ καλή επιτυχία στο δύσκολο έργο σας, και να σας ενημερώσω ότι ο ελιγμός του Γιώργου Παπανδρέου να σας αναθέσει το χαώδες Υπουργείο Οικονομικών με το διαλυμένο φοροεισπρακτικό μηχανισμό ήταν ο πιο έξυπνος τρόπος για να σας "κάψει" από ενδεχόμενη μελλοντική διεκδίκηση της αρχηγίας του κόμματος. Αν, ο μη γένοιτο, χτύπα ξύλο, κούφια η ώρα που τ’ ακούει, βουλιάξει το πλοίο “Ελλάδα”, θα είστε συνυπεύθυνος, και δεν θα δείτε ποτέ Ζάππειο ΙΙ! Αν διασωθεί, ( μακάρι, αλλά πού τέτοια τύχη;), θα είστε πάντα δεύτερος και καταϊδρωμένος.
"Γάτα" ο Τζέφρυ της δυναστείας!

Πάντως εμείς θα τα λέμε, Ευάγγελε! Μην ξεχάσεις να μαζέψεις και κάνα φόρο από τα λαμόγια, μ' ακούς; Ιδού η "Ρόδος" ιδού και το πήδημα!



27-4-2010

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Ρεσιτάλ υποκρισίας η ομιλία του GAP στην Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ



Η σημερινή ομιλία του «αντιεξουσιαστή στην εξουσία», George Papandreou, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, επιβεβαίωσε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι χθεσινές αλλοπρόσαλλες κινήσεις του προς αναζήτηση δήθεν συναίνεσης και συνεργασίας με άλλα κόμματα ήταν μπλόφα, κάτι στο οποίο άλλωστε ο GAP καταφεύγει συχνά όταν βλέπει ότι στριμώχνεται από τα αδιέξοδα που η κυβερνητική του πολιτική τον εγκλωβίζει…

Το πρώτο μέρος της ομιλίας του ήταν αντιγραφή από παλιότερες ομιλίες. Εδώ θα παραθέσω μόνο τα καινούργια στοιχεία που προστέθηκαν για να δικαιολογήσουν το χθεσινό φιάσκο, στοιχεία που για άλλη μια φορά αποδεικνύουν το έλλειμμα πολιτικού ήθους του μοιραίου Πρωθυπουργού.

Γιώργος Παπανδρέου: « (...) Εμάς, όμως, σε αυτές τις φουρτούνες που είναι γύρω μας, αγαπητοί συνάδελφοι, φίλες και φίλοι, γιατί είναι φουρτούνες γύρω μας, η απάντησή μας είναι η σταθερότητα και η συνέχεια της δικής μας πορείας, των αλλαγών, του προγράμματός μας και των στόχων μας. Είναι υποχρέωσή μας, πρώτα απ' όλα, για να διατηρήσουμε την αξιοπιστία μας, αλλά και τη διαπραγματευτική μας ικανότητα, όχι μόνο τις επόμενες ημέρες, αλλά και την επόμενη περίοδο, όπου πράγματι θα μπορέσουμε να πετύχουμε πολλά, αν το διατηρήσουμε αυτό. Είναι υποχρέωσή μας να σταθούμε στις δικές μας δυνάμεις και άρα να κάνουμε εκείνες τις αλλαγές, που δημιουργούν, στηρίζουν και αναπτύσσουν τις δικές μας δυνάμεις, τις ελληνικές και όχι τις δάνειες.

Είναι αλλαγές επώδυνες, λόγω και της ταχύτητας και του βάθους, με τα οποία τις πραγματοποιούμε, μέσα σε ένα άδικο, πολλές φορές, σύστημα που κατανέμει τα βάρη, ακόμα και σήμερα, παρά τις όποιες προσπάθειες και αλλαγές που κάναμε, με έναν τρόπο που αδικεί πολλούς, οι οποίοι σήμερα δεν θα έπρεπε να πληρώνουν γι' αυτά τα λάθη του παρελθόντος.
Είναι επώδυνες οι αλλαγές, αλλά όσο πιο γρήγορα τις κάνουμε, τόσο πιο γρήγορα θα φύγουμε από την κρίση και τόσο πιο γρήγορα θα απελευθερώσουμε δυνάμεις και δυνατότητες της χώρας μας.

Αυτό που δεν έχουμε την πολυτέλεια να κάνουμε, είναι να φυγομαχήσουμε.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να φυγομαχήσουμε.

Είναι ώρα μάχης.

Και σ' αυτή τη μάχη, και εγώ, και όλη η Κοινοβουλευτική Ομάδα, είμαστε παρόντες.
Και θα δώσουμε αυτή τη μάχη.

Και ξέρω το κόστος, ξέρω τον πόνο, ξέρω και τις δυσκολίες τού κάθε Βουλευτή. Πρώτος εγώ τα ξέρω.

Θέλω να ξέρετε ότι μπορείτε να στηριχθείτε επάνω μου. Και εγώ να στηρίξω εσάς, αλλά και από κοινού να στηρίξουμε τη μεγάλη προσπάθεια να αλλάξουμε την Ελλάδα. Είναι η δική μας ευθύνη, κατ' αρχήν.

Αυτή την ευθύνη, δεν την απεμπολούμε. Όμως, εγώ ζήτησα η προσπάθεια αυτή να πάρει και χαρακτηριστικά μιας κοινής εθνικής προσπάθειας. Σε αυτή την απαίτηση - αν θέλετε - και θεωρώ ότι είναι ευρύτερη, πολλές φορές, υπήρχε μια εύκολη άρνηση, ενώ άλλες φορές μικροκομματικά παιχνίδια. Από την άλλη, είδα ότι υπήρχαν επί της ουσίας και πολλά περιθώρια εθνικής συνεννόησης. Αρκεί να υπήρχε και η πραγματική πολιτική βούληση.

Αυτά τα περιθώρια προσπάθησα και προσπαθώ να εξαντλήσω, με ένα σκοπό: την ευρύτερη ενότητα για το καλό του τόπου. Η Κυβέρνηση, η δική μας Κοινοβουλευτική Ομάδα, έχει την ευθύνη των βασικών αποφάσεων. Όμως, η ευρύτερη εθνική συνεννόηση θα αποτελούσε και εγγύηση, αλλά και διαπραγματευτική δύναμη προς τους εταίρους μας, όπως έγινε και στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία.

Και είναι περίεργο, όταν Κοινοβούλια άλλων χωρών αποφασίζουν να δανείσουν τα δικά τους χρήματα, των δικών τους φορολογουμένων, για να καλύψουν δικά μας ελλείμματα - και πολλές φορές, μάλιστα, στις περισσότερες χώρες, τα περισσότερα Κοινοβούλια το κάνουν αυτό με ευρύτατες συναινέσεις - να μην μπορούμε εμείς, που έχουμε το πρόβλημα, εμείς που μας στηρίζουν, να αρθούμε στο ύψος των περιστάσεων και να διαμορφώσουμε αυτές τις ευρύτερες συνεννοήσεις.

Πρότεινα στους Αρχηγούς των κομμάτων να υπάρξει συνεννόηση για τα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τη χώρα. Ακόμη κι αν χρειαστεί να συμφωνήσουμε στο σχηματισμό ευρύτερης κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας.

Πρότεινα συν-διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας, και για την ολοκλήρωση των συμφωνιών, αλλά και για την πιθανή νέα συμφωνία που θα προταθεί, μαζί με το νέο δάνειο για την Ελλάδα, όπως είπα, ένα δάνειο- μαμούθ πια, που δεν έχει προηγούμενο στην ιστορία.
Πρότεινα να συμφωνήσουμε σε μεγάλες αλλαγές, που απαιτούν - και δικαίως - οι πολίτες. Τις απαιτούν οι πολίτες - και δικαίως. Και είναι και δική μας δέσμευση αυτές οι αλλαγές. (…) (…)

Και πολλές από αυτές τις θεσμικές αλλαγές, να συμφωνήσουμε ότι θα αποτελέσουν αντικείμενο ενός δημοψηφίσματος. Δηλαδή, να πάρει το λόγο ο Ελληνικός λαός και να δεσμεύσει ο Ελληνικός λαός, με τις αποφάσεις του, τις επόμενες Κυβερνήσεις και, βεβαίως, τις όποιες συνταγματικές ή άλλες αλλαγές αποφασίσει να υπερψηφίσει.

Τόνισα επίσης ότι στη συν-διαπραγμάτευση της νέας συμφωνίας με τους εταίρους μας, πρέπει να θέσουμε - και θα θέσουμε εμείς - πέραν των δημοσιονομικών προϋποθέσεων, που αφορούν στην ανάγκη να φτάσουμε σε ένα πρωτογενές πλεόνασμα, και άλλες προτεραιότητες, καθώς και τη βοήθεια που θέλουμε από αυτούς. (…) (…)

Ήδη, εμείς έχουμε προχωρήσει σε αλλαγές, ας πάμε όμως και σε ένα ακόμα πιο λιτό, ακόμα πιο “ελαφρύ” πρόγραμμα. Με την προϋπόθεση, όμως - το είπα σε όλους τους Αρχηγούς των κομμάτων - ότι όλοι οι Αρχηγοί των κομμάτων θα βγούμε στον Ελληνικό λαό και θα πούμε: ναι, αυτό είναι ένα καινούργιο, απλό και πιο "ελαφρύ" φορολογικό σύστημα, αλλά ζητούμε και είναι πατριωτική ευθύνη όλων, να πληρώσουμε επιτέλους τους φόρους μας, να χτυπήσουμε τη φοροδιαφυγή, να μην πληρώνουν μόνο οι καλοπληρωτές και να μην ξεφεύγουν εκείνοι που θα έπρεπε να πληρώσουν φόρους. Και τότε, πραγματικά να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια φορολογική συνείδηση και να πείσουμε τους εταίρους μας, ότι έχουμε βάλει πια τη χώρα σε μια άλλη πορεία. Άρα, μια ομόθυμη στάση και στο θέμα του φορολογικού συστήματος.

Τέλος, τόνισα ότι εγώ, ο Γιώργος Παπανδρέου, πάντα έβαζα το συμφέρον της χώρας πάνω από κάθε άλλο. Το αποδεικνύω καθημερινά. Επαναλαμβάνω, λοιπόν, ότι ζήτησα η προσπάθεια αυτή να πάρει χαρακτηριστικά μιας κοινής εθνικής προσπάθειας.

Παρά τη δική μου στάση, παρά την έκκληση για εθνικό και όχι κομματικό καθήκον, η Αξιωματική Αντιπολίτευση διαχειρίστηκε την όλη προσπάθεια με επικοινωνιακούς όρους, όχι με όρους πολιτικής και εθνικής ευθύνης.

Πριν καν συζητηθεί η ουσία, τέθηκαν δημοσίως όροι που δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί, γιατί κρατούν τη χώρα σε μια παρατεταμένη αστάθεια, σε μια πολύ δύσκολη και κρισιμότατη στιγμή για εμάς και την Ευρώπη, και σε μια εσωστρέφεια, ενώ το μείζον θέμα είναι η αντιμετώπιση του χρέους, της κρίσης και της πορείας της χώρας μας.

Όμως, σε κάθε περίπτωση, το επαναλαμβάνω: εγώ υπηρετώ και θα υπηρετώ την προσπάθεια ευρύτερης εθνικής συνεννόησης. Και μακάρι να φθάσουμε σε αυτό το σημείο, να κάνουμε αυτή την υπέρβαση που ζητά ο Ελληνικός λαός, διότι ο Ελληνικός λαός είναι που τελικά θα βοηθηθεί, εάν υπάρξουν ευρύτερες πολιτικές δυνάμεις, που θα κατανοήσουν το χρέος τους και την ευθύνη τους μπροστά σε αυτή τη μεγάλη μάχη που δίνουμε.

Όμως, εγώ έχω μάθει στη ζωή μου να δίνω μάχες για την πατρίδα, για τους πολίτες, για τις αξίες, για το λαό. Θα συνεχίσω στον ίδιο δρόμο του καθήκοντος, μαζί με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με τα στελέχη μας και τον Ελληνικό λαό. Γι΄ αυτό και ανακοίνωσα ότι σχηματίζω νέα Κυβέρνηση και, αμέσως μετά, βεβαίως, θα ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, επειδή είναι και ώρα ευθύνης.

Και βεβαίως, ο σχηματισμός μιας νέας Κυβέρνησης δεν σημαίνει ότι η προηγούμενη Κυβέρνηση δεν έχει κάνει ένα εντυπωσιακό έργο, μέσα σε πρωτόγνωρες ιστορικά συνθήκες. Δεν είναι μικρός ο άθλος, το να μειωθούν τα ελλείμματα κατά 5% του ΑΕΠ σε ένα χρόνο - και δεν θα μπω και σε πολλά άλλα που έχουμε κάνει, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες. (…) (…)

Μπορούμε και σήμερα. Σήμερα, όμως, επωμιζόμαστε εμείς αυτή τη μεγάλη ευθύνη, τη δύσκολη ευθύνη, ο κάθε ένας, η κάθε μία, το κάθε μέλος αυτής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να φυγομαχήσουμε, όσο δύσκολη κι αν είναι αυτή η μάχη. Και επαναλαμβάνω: εγώ έχω εμπιστοσύνη στην Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, εγώ έχω εμπιστοσύνη στο Κίνημά μας, έχω εμπιστοσύνη στην ιστορική μας παράδοση. Και θέλω να ξέρετε ότι και εσείς μπορείτε να στηριχθείτε σε εμένα, αλλά και ότι εγώ θα στηρίξω την κοινή μας προσπάθεια να βγάλουμε την Ελλάδα από την κρίση.

Ναι, φίλες και φίλοι, θα επιδιώξουμε και θα επιδιώκουμε πάντα την ευρύτερη δυνατή συναίνεση, και εντός Βουλής, αλλά ακόμα περισσότερο και εκτός Βουλής, με την ίδια την ελληνική κοινωνία.

Σήμερα, όμως, εμείς έχουμε την ευθύνη απέναντι στην ιστορία.

Εμείς έχουμε την ευθύνη απέναντι στον Ελληνικό λαό.

Και αυτή την ευθύνη, δεν την απεμπολούμε.

Θα δώσουμε τη μάχη και θα την κερδίσουμε.

Για την Ελλάδα, για το λαό, για το μέλλον της νέας γενιάς. Ευχαριστώ πολύ.»

Δυστυχώς, σύντροφοι, είναι προφανές ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με τον πατέρα της υποκρισίας… Ωιμέ!

Γλυκιά γκόμενα η εξουσία, Γιώργο, ε; Πώς να ξεγαντζωθείς από δαύτην… Πώς να χάσεις τα προνόμια να σουλατσάρεις στα κυβερνητικά μέγαρα σε Ευρώπη και Αμερική και να σου χτυπάνε την πλάτη η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Μπαρόζο, ο Ομπάμα και οι άλλοι παλιόφιλοι…

Ας πάρουμε τώρα μια γεύση από τη σημερινή ομιλία του Αντώνη Σαμαρά στην ΚΟ της ΝΔ. Παραθέτω αποσπάσματα:

Αντώνης Σαμαράς: « (...) Ασκήσαμε επί ενάμιση χρόνο μια Αντιπολίτευση, όχι εύκολη, όχι συνηθισμένη. Και σίγουρα διαφορετική, πολύ-πολύ διαφορετική από εκείνη που είχε μάθει να ασκεί το ΠΑΣΟΚ.

Δεν λαϊκίσαμε, όπως έκανε «καθ’ υπερβολήν, κατά συρροή και εξακολούθηση» πάντα το ΠΑΣΟΚ.

Δεν κατεβάσαμε τον κόσμο στους δρόμους, όπως έκανε ανέκαθεν το ΠΑΣΟΚ.
Δεν είπαμε «όχι σε όλα».

Δεν διστάσαμε να προσφέρουμε συναίνεση στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και χωρίς να μας το ζητήσει, στους κρίσιμους πρώτους μήνες, όταν μπορούσε ακόμα να αποφευχθεί η προσφυγή στο Μνημόνιο.

Δεν διστάσαμε να ψηφίσουμε πολλά νομοσχέδια που έφερε το ΠΑΣΟΚ για ψήφιση, όταν ήταν σωστά και χρήσιμα για τον τόπο, πράγμα που σχεδόν ποτέ δεν έκανε το ΠΑΣΟΚ στην Αντιπολίτευση.

Δεν διστάσαμε να πούμε «όχι» στο Μνημόνιο. Για τρείς λόγους: Προβλέψαμε την μεγάλη ύφεση που έφερε επίμονα υψηλά ελλείμματα. Προβλέψαμε ότι θα διόγκωνε το χρέος. Και τέλος, προβλέψαμε ότι όλα αυτά δεν θα τα άντεχε ούτε η οικονομία, βέβαια, αλλά ούτε και η κοινωνία. Και, όπως λέγαμε τότε, θα υπήρχαν κίνδυνοι κοινωνικών εκρήξεων. Πράγμα, που πέρα από τη διάλυση της οικονομίας, θα υπονόμευε και την ίδια τη Δημοκρατία…

Στον ένα χρόνο που μεσολάβησε, αποδείχθηκε ότι είχαμε δίκιο σε όλες τις εκτιμήσεις μας: Πράγματι, το έλλειμμα περιορίστηκε για το 2010 πολύ λιγότερο απ’ ό,τι το περίμεναν και πολύ λιγότερο απ’ ό,τι το υπολογίζουν και σήμερα. Ενώ τώρα πια παραμένει κολλημένο στο 10%, παρά τα συνεχή περιοριστικά μέτρα που παίρνουν και ξαναπαίρνουν. Παραμένει κολλημένο γύρω στο 10% και για το 2010 και -κατά τις προβλέψεις της Ευρώπης για το 2011 και το 2012.
Όπως προειδοποιούσαμε η τεράστια ύφεση έφαγε πέρσι και κατατρώει και σήμερα όλα τα περιοριστικά μέτρα για το έλλειμμα. Και οι θυσίες του ελληνικού λαού πηγαίνουν χαμένες.

Το χρέος, πράγματι, ξέφυγε. Στις αρχές του 2010 το υπολόγιζαν γύρω στο 127% του ΑΕΠ. Το Μάιο προέβλεπαν ότι το 2013 θα φτάσει στο 146% κι ύστερα θα αρχίσει να μειώνεται. Ήδη, ξεπέρασε το 150% και τώρα το προβλέπουν οι ίδιοι ότι, αν μείνουμε μόνο με τα μέτρα που τότε προέβλεπαν, το 2015 θα φτάσει το 200%! Η επιδείνωση του ελλείμματος, όχι μόνο επιβεβαίωσε τους χειρότερους φόβους μας, αλλά ξεπέρασε ακόμα και τους δικούς μας φόβους. Ήταν πολύ χειρότερη απ’ ό,τι την περιμέναμε κι εμείς…

Τέλος, η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Δεν είναι μόνο οι φωνές των «αγανακτισμένων» στις Πλατείες. Είναι η απελπισία των απλών ανθρώπων, που έχουν χάσει την πίστη στον εαυτό τους, που χάνουν την πίστη στο μέλλον αυτής της χώρας. Και που δεν τους ενοχλεί μόνον, ότι τους ζητούνται όλο και μεγαλύτερες θυσίες, όλο και περισσότερα, πέρα από τα όρια της αντοχής τους. Τους προκαλεί οργή και απόγνωση ότι παρά τις θυσίες δεν φαίνεται ακτίδα φωτός στον ορίζοντα. Παρά μόνο σκοτάδι. Όλο και πιο πυκνό σκοτάδι.

Μέσα σε ένα χρόνο το σύνολο της κριτικής που ασκήσαμε, πέρσι τέτοιο καιρό, επαληθεύθηκε πλήρως. Και σήμερα δεν είμαστε οι μόνοι που τα λέμε. Ολόκληρη η κοινωνία τα λέει. Και μεγάλο μέρος, το μεγαλύτερο μέρος του έγκυρου ξένου τύπου λέει ακριβώς τα ίδια: Ότι η Πολιτική του Μνημονίου για την Ελλάδα δεν δούλεψε. Ότι έκανε ζημιά, αντί για καλό. Και ότι η συνέχισή της θα κάνει ακόμα μεγαλύτερη ζημιά…

Εμείς, όμως, δεν κάναμε αυτό που παραδοσιακά έκανε η Αντιπολίτευση στην Ελλάδα. Και κυρίως η Αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ…

Δεν περιμέναμε στη γωνία να επαληθευθεί η κριτική μας. Δεν περιμέναμε στη γωνία να διογκωθεί η φθορά της κυβέρνησης. Δεν μας αρκούσε να κερδίσουμε την εξουσία εύκολα και ανώδυνα, με τον «ούριο άνεμο» της κυβερνητικής φθοράς και του «ώριμου φρούτου».
Ήδη, από πέρσι, καταθέσαμε προτάσεις διεξόδου από την κρίση. Ολοκληρωμένες, αναλυτικές και κοστολογημένες. Κι αυτό δεν το συνηθίζουν τα κόμματα της Μείζονος Αντιπολίτευσης, γιατί έτσι δίνουν στόχο, έτσι αναγκάζονται να ανοίξουν τα χαρτιά τους, έτσι «σπάνε αυγά», γιατί εκτίθενται με απόψεις που σε κάποιους δεν αρέσουν…

Εμείς, παρ’ όλα αυτά, τολμήσαμε να προτείνουμε καινούργια πράγματα. Για τα οποία μας ειρωνεύθηκαν αρχικά. Και στη συνέχεια αναγκάστηκαν να τα προσυπογράψουν.
Από πέρσι ως φέτος, οι θετικές προτάσεις μας διαστρεβλώθηκαν απίστευτα.
Πρώτα τις διαστρέβλωσαν όσο μπορούσαν – και μέσα και έξω από την Ελλάδα! Ύστερα προσπάθησαν να τις υιοθετήσουν. Κι ύστερα, μας ζήτησαν να τις στηρίξουμε – προσέξτε: τις δικές μας προτάσεις να στηρίξουμε! (…) (…)

Θέλουμε την αλλαγή των όρων του Μνημονίου, θέλουμε την αλλαγή της πολιτικής αυτής, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε το ταχύτερο τη δημοσιονομική εξυγίανση. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε το ταχύτερο στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας και τις αποκρατικοποιήσεις. Για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το ταχύτερο τις διαρθρωτικές αλλαγές. Για να μπορέσουμε να βγούμε στις αγορές το ταχύτερο, να απαλλαγούμε από την ανάγκη του Μηχανισμού Στήριξης το ταχύτερο.

Γι’ αυτό προτείναμε Επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Για να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε την πολιτική της Επανεκκίνησης, να επιτύχουμε την Ανάκαμψη και να μπορέσει η χώρα να παράγει εισοδήματα, κέρδη, φορολογικά έσοδα. Ώστε η κοινωνία να αντέξει τις περικοπές. Και να μειωθεί το έλλειμμα.

Κι αντί για αλλαγή Πολιτικής έχουμε με το Μεσοπρόθεσμο επιμονή στο ίδιο λάθος και επέκταση του λάθους. Περισσότερες οριζόντιες περικοπές και σκληρότερους φόρους, πάνω στους ήδη υψηλούς φόρους, πάνω στους ίδιους ώμους. Που έχουν λυγίσει.

Συνάντησα προχθές ένα σοφό Έλληνα, τον διεθνούς φήμης καθηγητή Φυσικής Δημήτρη Νανόπουλο. Ο οποίος μου ανέφερε αυτό που έλεγε κάποτε ο Άινσταϊν:

Ότι ο ορισμός της Ανοησίας, είναι ακολουθώντας την ίδια μέθοδο, να προσδοκάς διαφορετικά αποτελέσματα!

Κανείς πια δεν μας λέει ότι η δική μας Πολιτική είναι λάθος. Μας λένε τώρα ότι… έχει αντίρρηση η Τρόικα.

Αλλά, όσο περνάει ο χρόνος και φαίνεται ότι η σημερινή πολιτική παράγει μεγαλύτερη ελλείμματα όχι μικρότερα. Μεγαλύτερο χρέος εκτός ελέγχου. Όχι μικρότερο χρέος. Κι ότι όσο περισσότερα περιοριστικά μέτρα παίρνονται, τόσο χειροτερεύει η κατάσταση, τότε θα πειστούν όλοι ότι το Σχέδιο δεν δουλεύει. Και ότι χρειάζεται εναλλακτικό Σχέδιο. Κι αυτό το έχουμε καταθέσει. (…) (…)

Άλλωστε, η Επαναδιαπραγμάτευση, εκτός από απαραίτητη είναι και ρεαλιστική: Γιατί δεν ζητάμε τίποτε διαφορετικό απ’ ό,τι αποδέχθηκαν για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Για την ακρίβεια ζητάμε πιο μετριοπαθή πράγματα απ’ αυτά που δέχθηκαν και υπέγραψαν στα δικά τους Μνημόνια. Και στο θέμα των φορολογικών συντελεστών και στο θέμα της αποκατάστασης των χαμηλοσυνταξιούχων. Και δεν θα είναι εύκολο να αρνούνται στην Ελλάδα ό,τι αποδέχθηκαν στις άλλες δύο χώρες που έχουν προβλήματα αντίστοιχα με αυτά της Ελλάδας.

Μη μας θυμίζει, λοιπόν, απόψε ο κ. Παπανδρέου τη «συναίνεση» που υπήρξε στην Πορτογαλία κυρίως. Διότι αυτά που πέτυχε η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ούτε τα σκέφθηκε, ούτε τα διαπραγματεύθηκε με την Τρόικα και βέβαια, ούτε και ποτέ τα συζήτησε μαζί μας, όπως έγινε στην Πορτογαλία. Γι’ αυτό και ποτέ δεν τα πήρε.

Και δεν τολμά, ούτε καν σήμερα να τα διαπραγματευθεί!

Δεν είμαστε αντίθετοι στους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής. Τους υιοθετούμε ακόμα πιο αποφασιστικά. Δεν ζητάμε να αλλάξουμε κάτι που ήδη λειτουργεί και αποδίδει. Ζητάμε να αλλάξουμε κάτι που, ούτε λειτουργεί ούτε αποδίδει. Δεν ζητάμε παράλογα πράγματα. Ζητάμε ό,τι έχουν ήδη αποδεχθεί για άλλες χώρες όπως η Ελλάδα. Άρα χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Οι αριθμοί όλο και περισσότερο, θα ενισχύουν τις θέσεις μας. Ο ξένος τύπος, όλο και περισσότερο, συνηγορεί υπέρ των απόψεών μας.

Μέσα στην Ελλάδα, όλο και περισσότεροι προσχωρούν στην ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης. Απ’ όλους τους πολιτικούς χώρους πλέον. Ακόμα κι από την κυβερνητική παράταξη. Και η κοινωνία όλο και περισσότερο αγωνιά, όλο και περισσότερο στέλνει μηνύματα πως δεν αντέχει. Άρα και η κοινωνική κατάσταση όλο και περισσότερο ενισχύει τα επιχειρήματά μας.
Τι χρειάζεται για να γίνει δεκτή η επαναδιαπραγμάτευση;

Είτε να τη στηρίξει το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Είτε να τη στηρίξει μια νέα κυβέρνηση που με νέα ισχυρή εντολή, θα επιτρέψει σε μια νέα κυβέρνηση να διαπραγματευτεί με τον ελληνικό λαό ενωμένο πίσω της.

Χθες, ο Πρωθυπουργός μου πρότεινε να στηρίξουμε από κοινού μια κυβέρνηση σωτηρίας.
Το είδα ως μια ιστορική ευκαιρία. Να πάμε όλοι μαζί και να διαπραγματευθούμε την Επανεκκίνηση της Ελληνικής Οικονομίας, που θα επιτρέψει και στην Ελλάδα να φανεί συνεπής με τις υποχρεώσεις της και στους δανειστές να πάρουν τα χρήματά τους και στην Ελλάδα να βγεί από την κρίση και στην Ευρώπη να ξεπεράσει το πρόβλημα που η ελληνική κρίση δανεισμού έχει δημιουργήσει.

Το είδα ως ιστορική ευκαιρία. Και πρότεινα στον κ. Παπανδρέου να πάμε για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου. Όχι για να χαλαρώσουμε την προσπάθεια που κάνει η χώρα. Αλλά για να γίνει πιο αποτελεσματική η προσπάθεια που κάνει η χώρα. Ο κ. Παπανδρέου δεν αρνήθηκε την πρόταση για επαναδιαπραγμάτευση. Κάθε άλλο…

Ύστερα του υπογράμμισα ότι σε μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι ο ίδιος Πρωθυπουργός. Γιατί έχει χάσει την εμπιστοσύνη και της κοινωνίας και της αγοράς. Κι ότι πρέπει να βρούμε ένα άλλο πρόσωπο κοινής αποδοχής.

Κι αυτό το δέχθηκε. Όμως, λίγο αργότερα, μάθαμε από τα ΜΜΕ ότι … μου το πρότεινε ο ίδιος. Σημασία, βέβαια, εκείνη τη στιγμή, δεν είχε ποιος το πρότεινε. Αλλά το ότι ο κ. Παπανδρέου αποδεχόταν να παραιτηθεί…

Αυτά ήταν τα βασικά που συζητήσαμε χθες. Διαφωνία για τη διάρκεια μιας τέτοιας κυβέρνησης, όπως είπε εκείνος απόψε, δεν προέκυψε!

Εγώ πράγματι, υποστήριξα ότι πρέπει να έχει σαφή αποστολή την επαναδιαπραγμάτευση και μόλις την επιτύχει να οδηγηθούμε ομαλά σε εκλογές. Εκείνος μου απάντησε ότι δεν μπορεί να είναι πολύ βραχύβια, διότι τότε θα έχουμε από την πρώτη στιγμή μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, πράγμα που θα κάνει κακό στην Οικονομία. Εγώ αποδέχθηκα – επαναλαμβάνω αποδέχθηκα! – τη λογική αυτού του επιχειρήματος και έμεινα με την εντύπωση ότι θα μπορούσαμε να βρούμε μια «χρυσή τομή», όσον αφορά τη χρονική διάρκεια. (…) (…)

Αυτά συζητήσαμε σε γενικές γραμμές. Πρέπει να σας πω ότι διαφωνίες δεν αναφάνηκαν σε αυτό το επίπεδο. Ασφαλώς υπήρχαν πολλά που επρόκειτο να ρυθμιστούν στη συνέχεια, αλλά σημεία τριβής δεν υπήρξαν.

Όλα έδειχναν ότι ήταν πράγματι, μια ιστορική ευκαιρία.

Αλλά συνέχεια δεν υπήρξε. Λίγες ώρες αργότερα, ο κ. Παπανδρέου με ειδοποίησε ότι δεν μπορεί να προχωρήσει η πρωτοβουλία αυτή.

Απέρριψε μόνος του, αυτό που είχε προτείνει ο ίδιος ή είχε αποδεχθεί ο ίδιος!
Και το βάφτισε «διαρροή»!

Ποια «διαρροή»; Μα η πρώτη δημόσια επιβεβαίωση της πρωτοβουλίας του Πρωθυπουργού έγινε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο χθες το απόγευμα!

Και οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ μάθαιναν στον αέρα – κυριολεκτικά – αυτά που δημόσια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιβεβαίωνε.

Τελικά ο κ. Παπανδρέου υπαναχώρησε.

Κι έτσι χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία. Για αληθινή συναίνεση όχι μόνο μεταξύ των κομμάτων. Αλλά ανάμεσα στα κόμματα και την κοινωνία. Που αυτά ακριβώς επιθυμούσε: να πάμε και να τα διαπραγματευθούμε όλοι μαζί…

Και χάθηκε αυτή η ευκαιρία, γιατί ο ίδιος ο κ. Παπανδρέου δεν άντεξε τις πιέσεις στο εσωτερικό του κόμματός του, όσων είναι γαντζωμένοι με την εξουσία. Κι έγινε ο ίδιος αιχμάλωτός τους.

Κι έτσι η κοινή πρωτοβουλία για τη σωτηρία της Ελλάδας, μετατράπηκε, σε λίγες ώρες, σε αγωνιώδη διάσωση της ΠΑΣΟΚικής εξουσίας…

Για μια ακόμα φορά, ο κ. Παπανδρέου κινείται μόνο «επικοινωνιακά».

Ζητάει συναίνεση και κατηγορεί την Αντιπολίτευση, την ώρα που δικοί του βουλευτές παραιτούνται με βαριές κατηγορίες σε βάρος του.

Την κρίση στο εσωτερικό της κυβέρνησης και του κόμματός του ας μη προσπαθεί να τη χρεώνει στην Αντιπολίτευση. Έλεος πια!

Και κάτι ακόμα:

Μέχρι τώρα μας έκανε εκκλήσεις για συναίνεση. Δεν μας έλεγε σε τι είδους «συναίνεση».
Εμείς διευκρινίζαμε ότι συναίνεση στο λάθος, στη λάθος πολιτική δεν μπορούσαμε να δώσουμε. Συναίνεση μπορούσαμε να δώσουμε στη διόρθωση του λάθους. Στην αλλαγή Πολιτικής με επαναδιαπραγμάτευση.

Άλλωστε, αυτό, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός με πήρε τηλέφωνο και μου το πρότεινε: Δηλαδή κυβέρνηση σωτηρίας, ώστε από κοινού να επιτύχουμε νέα διαπραγμάτευση τόσο των όρων του Μνημονίου όσο και του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος. Δεν χρειάστηκε καν να του το θέσω εγώ ως όρο…

Άλλωστε ό ίδιος το παραδέχθηκε πριν λίγη ώρα από κοντινή αίθουσα.

Όμως, ποιος ενημερώνει την Ευρώπη για το ακριβώς αντίθετο;

Κι ως πότε θα ανέχομαι αυτή τη συνεχή παραπληροφόρηση προς τα έξω;

Γιατί μέχρι πριν λίγους, μήνες άκουγα να διαστρεβλώνονται οι θέσεις μας μέσα στην Ελλάδα. Τώρα αυτό δεν συμβαίνει πια, ή συμβαίνει πολύ σπανιότερα.

Τώρα βλέπω με αηδία να διαστρεβλώνονται οι θέσεις μας στο εξωτερικό, στην Ευρώπη. Κάποιοι επειδή δεν μπορούν να παράγουν Πολιτική για τον εαυτό τους, παράγουν συνεχώς στρεβλωτική προπαγάνδα σε βάρος των αντιπάλων τους.

Δεν πειράζει, θα το ξεπεράσουμε κι αυτό, γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

Όποιος έχει εμπιστοσύνη στις απόψεις του, στο δίκιο του, στο ότι τα γεγονότα θα τον επαληθεύσουν και στην στήριξη της κοινωνίας, βρίσκει τρόπο να εξουδετερώνει τέτοια στρεβλωτική προπαγάνδα.

Το επιτύχαμε μέσα στην Ελλάδα.
Σύντομα θα το επιτύχουμε και στο εξωτερικό.

Γιατί πράγματι, αυτό που λέμε είναι αίτημα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας.
Κι είναι προϋπόθεση για να ορθοποδήσει η Ελληνική Οικονομία και να βγει από την κρίση:
Η Επανεκκίνηση της Οικονομίας και η Επαναδιαπράγματευση της Οικονομικής μας πολιτικής. (…) (…)

Η προπαγάνδα που σας έλεγα λίγο πριν, δεν προσπαθεί μόνο να διαστρεβλώσει τις απόψεις μας. Επιχειρεί να αμαυρώσει και την εικόνα μας:

Προσπαθεί να μας εμφανίσει ίδιους με την Κυβέρνηση. Με ίδιες ευθύνες για την σημερινή κατάσταση της χώρας.
Καλλιεργείται επίμονα το «όλοι ίδιοι είναι».
Αυτή είναι η πιο ύπουλη προπαγάνδα.
Ε λοιπόν δεν είμαστε όλοι ίδιοι!
Όταν εμείς λέγαμε «πάγωμα μισθών και συντάξεων», εκείνοι έλεγαν «λεφτά υπάρχουν»!
Όταν εμείς λέγαμε «ξεκολλήστε – πάρτε μέτρα», εκείνοι μοίραζαν επιδόματα.
Όταν εμείς μιλούσαμε για την βέβαιη αποτυχία του Μνημονίου, αυτοί μας έλεγαν ανεύθυνους.
Και όταν σήμερα λέμε για «αλλαγή πολιτικής», αυτοί μπλοφάρουν για δήθεν συναίνεση. Και υπονοούν να προσυπογράψουν όλοι την ίδια λαθεμένη πολιτική.

Σήμερα άκουσα τον κ. Παπανδρέου να αναρωτιέται δημόσια: Πώς έφτασε η Ελλάδα σε αυτό το σημείο; Γιατί να μην έχουμε κάνει τα προηγούμενα χρόνια τις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις;


Του έχω την απάντηση:
Γιατί εσύ κ. Παπανδρέου και το κόμμα σου δεν το άφησαν, κρεμασμένοι στα κάγκελα του λιμανιού του Πειραιά. Και τορπιλίζοντας κάθε προοδευτική μεταρρύθμιση της Νέας Δημοκρατίας!

Όμως ακόμα και σήμερα, σε διπλανή αίθουσα, μίλησε σαν χθες να μην έγινε τίποτε. Σαν να μην ήταν Πρωθυπουργός «εν κενώ»!

Οι αγορές όλες βρέθηκαν σε αναβρασμό, τα spreads ξεπέρασαν τις 1500 μονάδες και σήμερα ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Μετέωρα βήματα αμηχανίας σε μια χώρα που βράζει… (…) (…)»

Τα σχόλια δικά σας. Και να θυμάστε, θέλει κοινό νου, αρετή και τόλμη η αντικειμενική κριτική…

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι ο Παπανδρεϊσμός-Πασοκισμός είναι “θρησκεία” που δεν παλεύεται εύκολα, ή μάλλον δεν παλεύεται με λογικά επιχειρήματα και ηθικούς όρους. Ο Παπανδρεϊσμός-Πασοκισμός-ψευτοσοσιαλισμός, είναι ένας επικίνδυνος “ισμός”, ένα σαράκι που ύπουλα κατατρώει τα θεμέλια του έθνους εδώ και δεκαετίες…

Καημένε Σαμαρά, δεν έχεις φαίνεται συνειδητοποιήσει τα “προσόντα” του αντιπάλου. Ακόμη κι αν εκλεγόσουν με συντριπτική πλειοψηφία, λέμε τώρα, η λαίλαπα που λέγεται ΠΑΣΟΚ θα ήταν λυσσαλέα απέναντί σου από την επομένη της νίκης σου, ζητώντας εκλογές, έστω κι αν εφάρμοζες ακριβώς τη δική τους πολιτική και τίποτα περισσότερο ή λιγότερο…

Και βέβαια, Αντώνη, αν γινόσουν πρωθυπουργός θα είχες απέναντί σου τα αριστερά κόμματα, τον Γ. Καρατζαφέρη και τη Ντόρα Μπακογιάννη, όπως και μια μεγάλη μερίδα του λαού που ακούει «Δεξιά» και βγάζει σπυριά! Βλέπεις, το διχαστικό σύνθημα του μεγάλου δημαγωγού «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά» έχει περάσει στο DNA των αυτοαποκαλούμενων προοδευτικών. Όχι βέβαια πως η Δεξιά είναι αναμάρτητη. Κάθε άλλο. Βαριές είναι και οι δικές της αμαρτίες, στην προσπάθειά της να ισοφαρίσει με το ΠΑΣΟΚ. Απλά οι "προοδευτικοί" δεν της αναγνωρίζουν το δικαίωμα ούτε να μεταμεληθεί. Η Δεξιά έχει πάθει αυτό που λένε «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά τ' όνομα»…

Καταχθόνιο πράγμα η Κοινοβολευτική Δημοκρατία, παίδες Ελλήνων. Το απόλυτο αδιέξοδο! Όταν ακούω τους κομματικούς αρχηγούς να συκοφαντούν ο ένας τον άλλο, ψευδόμενοι για χάρη της πουτάνας της εξουσίας, όπως ακούσατε και στο video που παρέθεσα στην αρχή του άρθρου, νιώθω σα να μου μπήγουν το μαχαίρι στην καρδιά.
Πονάω πολύ, σας εξομολογούμαι...

Παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από τη δευτερολογία του Πρωθυπουργού:
«Η Νέα Δημοκρατία επέλεξε στρατηγικά να ποντάρει στην αποτυχία. Και δεν νομίζω ότι υπάρχει Έλληνας πολίτης που θέλει να αποτύχει η Κυβέρνηση, διότι ξέρει ότι η αποτυχία της Κυβέρνησης είναι αποτυχία της Ελλάδας. Και έκανε το στρατηγικό λάθος η Νέα Δημοκρατία να ποντάρει σε αυτή τη λογική.»

Προφανώς ο GAP εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια... Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ο ίδιος είχε επενδύσει στην αποτυχία της κυβέρνησης Καραμανλή με το "όχι σε όλα", και με τους εκβιασμούς και την αδυσώπητη πολεμική του συνέβαλε τα μάλα στην πραγμάτωση του στόχου του. Ας βγάλει τώρα το φίδι από την τρύπα!

Βδελύσσομαι την εκ προμελέτης κακοήθη συκοφαντία, σύντροφοι! Θα την πολεμούσα ακόμη κι αν συκοφαντούσαν τον ίδιο το διάβολο! Κι όμως, ο Σαμαράς θα συνεχίσει να ψηφίζει τα νομοσχέδια με τα οποία συμφωνεί, επιδεικύοντας πολιτικό ήθος άγνωστο στην παπανδρεϊκή πολιτική κουλτούρα της πόλωσης!