ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2012

Φόβος, στρες και επιθετικότητα

25-3-2012

Η επιθετικότητα έχει άμεση σύνδεση με το φόβο και με το στρες που δημιουργούν στον άνθρωπο τα καθημερινά προβλήματα της ζωής που καλείται να επιλύσει. Στον αρχέγονο άνθρωπο τα καθημερινά προβλήματα που του προκαλούσαν στρες ήταν πώς να εξασφαλίσει τροφή για να επιβιώσει, πώς ν’ αποκτήσει κατάλυμα και πώς να διαφυλάξει τη ζωή του από εχθρούς και άγρια ζώα.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα της πολυπολιτισμικότητας, της εγκληματικότητας, των μνημονίων και της φονικής λιτότητας, οι συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας των μη προνομιούχων πολιτών έχουν επανέλθει περίπου στο αρχέγονο στάδιο. Ο πολίτης αγωνιά για τον άρτο τον επιούσιο, πασχίζει για να εξασφαλίσει δικό του κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, και φοβάται για τη σωματική του ακεραιότητα.

Όπως στην αρχέγονη εποχή έτσι και σήμερα στη χώρα μας οι πιεστικότερες ανάγκες που προκαλούν στρες στον άνθρωπο είναι ανάγκες στοιχειώδους επιβίωσης. Εδώ μας κατάντησαν οι διεφθαρμένες και άχρηστες κυβερνήσεις που επιλέγαμε επί δεκαετίες "δημοκρατικά", δηλαδή κατόπιν προπαγάνδας, δημαγωγίας και μεθοδευμένης πλύσης εγκεφάλου...

Ποια είναι, όμως, η αυθόρμητη αντίδραση του ανθρώπου στο στρες; Σύμφωνα με τον Tom Cox οι αντιδράσεις στο στρες διακρίνονται σε φυσιολογικές και ψυχολογικές. Οι ψυχολογικές αντιδράσεις διακρίνονται σ’ εκείνες της διανοητικής αναγνώρισης αφ’ ενός, και σ’ εκείνες της συμπεριφοράς αφ’ ετέρου. Οι ψυχολογικές αντιδράσεις συνιστούν αγωνιστικούς μηχανισμούς, ενώ οι φυσιολογικές αντιδράσεις του σώματος που προηγούνται (ενδοκρινικές λειτουργίες) προετοιμάζουν και διευκολύνουν την αγωνιστικότητα.

Τίποτα το περίεργο, λοιπόν, και τίποτα το αφύσικο στην επιθετικότητα που βλέπουμε στις διαδηλώσεις, όταν βέβαια δεν υπάρχει καλοστημένη εν ψυχρώ προβοκάτσια. Το στρες που προκαλεί ο φόβος και η αγωνία για την επιβίωση οδηγεί στην επιθετικότητα, και ο επιτιθέμενος ουδόλως αναρωτιέται εάν η βία είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να λύσει τα προβλήματά του ή μήπως τα επιδεινώνει.

Κάτω από τη φορτική πίεση του στρες ο άνθρωπος θα επιτεθεί, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σ’ εκείνον ή εκείνους που θεωρεί την πηγή των προβλημάτων του. Η καταστροφή, εκλαμβανόμενη σαν βλάβη της πηγής του προβλήματος, μπορεί να μειώσει προσωρινά την ένταση του στρες – εκτόνωση. Δυστυχώς οι στόχοι που επιλέγονται για καταστροφή δεν αντιπροσωπεύουν πάντα την πηγή του προβλήματος. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα αυξάνονται, θα αυξάνεται και το στρες και κατά συνέπεια και η επιθετικότητα.

Εάν δεν γίνει κάτι δραματικό που ν’ αλλάξει προς το καλύτερο τη σημερινή αρνητική κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, σύντομα η επιθετικότητα από απελπισμένους πολίτες – ντόπιους και αλλοδαπούς – θα σημάνει ολοκληρωτική επιστροφή στη βαρβαρότητα. Με άλλα λόγια, η βαρβαρότητα λευκού κολάρου που εξαθλίωσε οικονομικά και πολιτισμικά την κοινωνία μας θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτη φυσική βαρβαρότητα, που μπορεί να φτάσει – ό μη γένοιτο – ακόμη και σε εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις. Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από τέτοια εφιαλτικά γεγονότα αλλά η διεφθαρμένη εξουσία δεν διδάσκεται τίποτα απ’ αυτήν.

Πού όμως οδηγεί το υπερβολικό στρες, εάν δεν εκτονωθεί με την επιθετικότητα; Πολύ συχνά, όταν ο άνθρωπος βλέπει ότι η αγωνιστικότητα δια της επιθετικότητας δεν οδηγεί σε διέξοδο από την κρίση, οδηγείται στην απελπισία. Η χρόνια έκθεση στο στρες προκαλεί αποθάρρυνση και απώλεια της έμφυτης ικανότητας της αγωνιστικότητας, και τότε ο άνθρωπος οδηγείται στην παραίτηση, τη φυγή και την απραξία, συχνά στα ηρεμιστικά (αλκοόλ, ψυχοφάρμακα, ναρκωτικά), κάποτε δυστυχώς και στην αυτοκτονία. Η ομαδική παραίτηση είναι ό,τι πιο εκφυλιστικό μπορεί να συμβεί σε μια κοινωνία, και αφήνει το πεδίο δράσης εντελώς ελεύθερο σ’ εκείνους που αποτελούν την πρωταρχική πηγή του στρες, τις κυβερνήσεις.

Παρατηρώντας την ελληνική κοινωνία βλέπουμε ότι η ομαδική παραίτηση υπερβαίνει συντριπτικά την αγωνιστικότητα , κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Στις δημοσκοπήσεις η φυγή-παραίτηση αποτυπώνεται στο ποσοστό εκείνων που δεν ξέρουν-δεν απαντούν, εκείνων που δεν θα προσέλθουν στις κάλπες διότι απλούστατα δεν ελπίζουν να βγει τίποτα καλό μέσα από δαύτες, κι εκείνων που επιστρέφουν στη στάνη που έφτυναν επειδή φοβούνται την αλλαγή...

Τι λοιπόν δει γενέσθαι; Η επιθετικότητα είναι κακή και η φυγή-παραίτηση κάκιστη. Είναι προφανές ότι πρέπει ν’ αναζητήσουμε καινούργιες μορφές συλλογικής αγωνιστικότητας, αλλά χρειάζεται ικανός, εμπνευσμένος και ρεαλιστής ηγέτης που θα ενώσει και θα καθοδηγήσει το λαό. Και τέτοιος ηγέτης δεν έχει σκάσει μύτη στον ελληνικό ορίζοντα, ούτε είναι εύκολο να ενώσει κανείς τους παραδοσιακά διχασμένους Έλληνες.

Σε κάθε περίπτωση, η στείρα άρνηση, η δογματική προσκόλληση σε παλιές αποτυχημένες συνταγές "-ισμών" και η συνεχής εξάρτηση από τη βοήθεια των εταίρων, που μας υποβιβάζει σε παθητικούς ζητιάνους, δεν θα μας οδηγήσουν σε έξοδο από την κρίση.

Και επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά ότι το διχαστικό μοντέλο δημοκρατίας-κομματοκρατίας που μας οδήγησε στην εξαθλίωση δεν μπορεί να μας βγάλει από την κρίση. Σε πρώτη φάση, και ίσως δεν είναι πολύ αργά για τις επόμενες εκλογές, πρέπει να μειωθεί ο αριθμός των βουλευτών σε 200, οι υποψήφιοι για τις εκλογικές λίστες να περνάνε από ένα είδος αυστηρού ΑΣΕΠ, και να καταργηθεί ο σταυρός προτίμησης που προάγει τις πελατειακές σχέσεις. Και σ’ αυτούς που θ’ αντιτείνουν ότι η κατάργηση του σταυρού οδηγεί στην παντοδυναμία του κομματάρχη, θ’ αντιτείνω ότι ακόμη και με το σταυρό προτίμησης ο κομματάρχης απαιτεί πλήρη συμμόρφωση με την κομματική γραμμή και οι διαφωνούντες διαγράφονται πάραυτα.

Επίσης να καταργηθεί η κρατική επιχορήγηση των κομμάτων, να καθιερωθεί άμεσα η Απλή Αναλογική και να θεσμοθετηθεί η υποχρεωτική συμμετοχή των κομμάτων του Κοινοβουλίου στην κυβέρνηση, ανάλογα με τον αριθμό βουλευτών που έχουν. Έτσι δεν θα υπάρχουν κόμματα που έχουν αναγάγει την ανεύθυνη διαμαρτυρία σε αυτοσκοπό και θ’ αναλάβουν όλα τις ευθύνες τους.

Επιπλέον, οι απολαβές των βουλευτών πρέπει να μειωθούν στο ελάχιστο ούτως ώστε να μην ελκύονται στο βουλευτικό επάγγελμα οι τυχοδιώχτες αλλά μόνο υπεύθυνα άτομα με πατριωτική συνείδηση που θέλουν να προσφέρουν στον τόπο. Η κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας και του κατάπτυστου νόμου του Ευάγγελου Βενιζέλου περί ευθύνης (ανευθυνότητας) υπουργών είναι εκ των ων ουκ άνευ για την απαρχή εκτόνωσης της δίκαιης αγανάκτησης των πολιτών.

Τούτων των βασικών προκειμένων, να επακολουθήσει η τιμωρία των υπεύθυνων της κρίσης και η τοποθέτηση έντιμων και ικανών οικονομολόγων με αίσθημα δικαίου σε θέσεις κλειδιά, ώστε να δρομολογήσουν την εκκίνηση της οικονομίας και ν’ αποκαταστήσουν τις αδικίες και το χαμένο εισόδημα των πολιτών σε ορατό βάθος χρόνου. Ωστόσο, για όλα αυτά τα επιθυμητά χρειάζεται, όπως προείπα, ΗΓΕΤΗΣ. Μην τον είδατε πουθενά κι εγώ δεν τον βλέπω;