ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2012

"Δημοκρατία" VS Δικαιοσύνη και Λογική

Η "Δημοκρατία" είναι μια εκ του πονηρού τερατογένεση που αντιστρατεύεται τόσο τη δικαιοσύνη όσο και τη λογική. Επινοήθηκε από την άρχουσα τάξη – πολιτικοοικονομική και μιντιακή νομενκλατούρα – για να επιβάλλει τη θέλησή της και να προασπίζει τα συμφέροντά της με τη μικρότερη λαϊκή αντίσταση. Σου λέει ο επιβήτορας, "εμένα με ψήφισε ο λαός", κι έτσι μειώνεται η αντίσταση των αδικημένων και αγανακτισμένων στο ελάχιστο, από σεβασμό στη "Δημοκρατία"! Γι’ αυτό μιλάνε για εκτόνωση του λαού μέσω των εκλογών.

Τις διαβρωτικές και εκφυλιστικές συνέπειες αυτού του απατηλού πολιτεύματος στο κράτος-έθνος τις έχουν υποστεί – λιγότερο ή περισσότερο, ανάλογα με το ταμπεραμέντο και την ωριμότητα των λαών – όλες οι δημοκρατικές χώρες στη διάρκεια της ιστορίας τους, ενώ οι Έλληνες έχουν πληρώσει στο παρελθόν και μέχρι σήμερα τη δημοκρατία τους με αίμα και δάκρυα.

Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί η δημοκρατία δεν έφερε στους Έλληνες την ευημερία; Γιατί με τη δημοκρατία κατρακυλήσαμε στο έσχατο σημείο της κοινωνικής αποσύνθεσης και οικονομικής χρεοκοπίας που με οδύνη βιώνουμε σήμερα; Εκτός από τις βαριές διαχρονικές ευθύνες, που αναμφισβήτητα είχαν και έχουν τόσο οι δημοκρατικά (ελέω ανίερης προπαγάνδας) εκλεγμένες ηγεσίες όσο και ο λαός, πιστεύω ακράδαντα ότι η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι ένα εγγενώς και ανιάτως ανάπηρο πολίτευμα, που εγγίζει τα όρια του παραλόγου και του γελοίου και θα αποτύγχανε σε κάθε περίπτωση, ακόμη και κάτω από τις ιδανικές συνθήκες και τους ιδανικούς ηγέτες.

Αν τολμήσουμε να θέσουμε υπό αμφισβήτηση την ουτοπική έννοια της δημοκρατίας, όχι απαραίτητα για να την απορρίψουμε αλλά για να την κρίνουμε και να την αξιολογήσουμε, τότε μπορεί ν’ αρχίσουμε να κατανοούμε σιγά-σιγά πόσο αδιέξοδη είναι. Τι καλό μπορεί να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση που κυβερνάει με γνώμονα όχι το συμφέρον της χώρας αλλά το κομματικό συμφέρον και την επανεκλογή της; Και τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα Κοινοβούλιο-κυνοβούλιο όπου οι κυνομαχίες είναι σε ημερήσια διάταξη βρέξει χιονίσει, όταν το ένα κόμμα χτίζει και το άλλο λυσσαλέα υπονομεύει;

Τι σημαίνει "Δημοκρατία"; Δημο-κρατία σημαίνει το πολίτευμα στο οποίο το "κράτος", την ισχύ, τη δύναμη, άρα και την εξουσία έχει (υποτίθεται) ο "δήμος", δηλαδή ο λαός. Πάμε πάρα κάτω: Ποιος λαός; Ο λαός είναι κατακερματισμένος σε ομάδες αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, και κάθε ομάδα επιδιώκει να προασπίσει τα δικά της συμφέροντα. Άλλα είναι, π.χ., τα συμφέροντα του εργάτη και άλλα εκείνα του επιχειρηματία-εργοδότη. Άλλα είναι τα συμφέροντα του πωλητή και άλλα του καταναλωτή. Άλλα τα συμφέροντα του παραγωγού και άλλα τα συμφέροντα των μεσαζόντων και των εμπόρων, άλλα τα συμφέροντα των διοικούντων και άλλα εκείνα των διοικούμενων.

Επόμενο είναι, λοιπόν, εφόσον δεν υπάρχει ανεπτυγμένη ηθική, συλλογική και εθνική συνείδηση, κι έχουν φροντίσει γι’ αυτό διαχρονικά κυρίως τα αυτοαποκαλούμενα "προοδευτικά" κόμματα, η κάθε ομάδα να ψηφίζει ανάλογα με τα συμφέροντά της. Έτσι στις εκλογές η εκάστοτε δημοκρατική κυβέρνηση προκύπτει από την ψήφο κοινωνικών ομάδων που προσδοκούν κάποιο αντάλλαγμα εις βάρος των προσδοκιών άλλων κοινωνικών ομάδων. Η ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν υπεισέρχεται καθόλου. Κι επειδή όποιος έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι και τα κόμματα χρειάζονται ρευστό, η πλουτοκρατία έχει τον τελευταίο λόγο στις εκλογές. Αυτό γινόταν τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τη "Δημοκρατία" της συναλλαγής όπου, εκτός από την πλουτοκρατία, και τα συνδικάτα είναι ισχυροί παίκτες με το αζημίωτο για τους εργατοπατέρες, ώστε να ελέγχουν μετεκλογικά τις διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Βλέπετε η ιδέα της κοινωνικής δικαιοσύνης δεν υπεισέρχεται καθόλου στην ανάδειξη των "δημοκρατικών" κυβερνήσεων. Ούτε οι ικανότητες των υποψηφίων παίζουν κανένα ρόλο. Γι’ αυτό τούτη την εποχή οι κομματάρχες, προκειμένου να γεμίσουν τα ψηφοδέλτιά τους, έχουν βγει προς άγραν "λαμπερών" ονομάτων από τον καλλιτεχνικό ή τον αθλητικό χώρο, καθότι οι ανεγκέφαλοι ψηφοφόροι έλκονται προς αυτούς, όπως και προς τους γόνους πολιτικών οικογενειών, σαν τη μύγα στα σκ**ά.

Και επειδή μιας τερατογένεσης προκειμένης μύριες έπονται, ας εξετάσουμε τη φιλοσοφία των Κομμάτων. Τι σημαίνει Κόμμα; Απλούστατα απόκομμα, δηλαδή ένα τμήμα της κοινωνίας. Κάθε Κόμμα δημιουργείται για να στηρίξει ένα κομμάτι της κοινωνίας. Εις βάρος των άλλων, άραγε;

Το σπουδαιογελοίο της "Δημοκρατίας" είναι η αφύσικη διαίρεση (κατακερματισμός) της κοινωνίας μεταξύ αριστερών, ακροαριστερών, δεξιών, ακροδεξιών, κεντροδεξιών, κεντροαριστερών (σοσιαλιστών), οικολόγων και πρόσφατα μας προέκυψαν και οι μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί. Προσωπικά, αν έπρεπε να εντάξω κάπου τον εαυτό μου, πράγμα που απεχθάνομαι σαν το διάολο το λιβάνι, θα έλεγα ότι είμαι λίγο απ’ όλα: και αριστερή και δεξιά, και κεντρώα και οικολόγος, και μερικώς μνημονιακή και μερικώς αντιμνημονιακή. Ο λόγος είναι ότι κάθε μια από τις κατηγορίες αυτές έχει κάπου δίκιο, και, στα σημεία που δεν αναγνωρίζει το δίκιο των άλλων ομάδων, έχει άδικο.

Είναι, λοιπόν, προφανές ότι ο κατακερματισμός της Δημοκρατίας, δηλαδή της ίδιας της κοινωνίας, σε σκληροπυρηνικά και παράλογα κόμματα είναι εκ του πονηρού για να διευκολύνει το αξίωμα της σατανικής Βίβλου, διαίρει και βασίλευε, και να προστατέψει τα συμφέροντα της ορατής και αόρατης νομενκλατούρας.

Το ΚΚΕ υποστηρίζει αμιγώς – αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται – το δίκιο του εργάτη, που λέει ότι είναι νόμος, αδιαφορώντας παντελώς για το δίκιο του εργοδότη. Πιστεύει, περίπου, ότι οι επιχειρήσεις είναι κάτι σαν φιλανθρωπικά ιδρύματα και οι επιχειρηματίες πρέπει να τολμούν και να ρισκάρουν με στόχο όχι το προσωπικό τους κέρδος αλλά τη δημιουργία καλοπληρωμένων θέσεων εργασίας για εκείνους που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να ρισκάρουν!

Εδώ λοιπόν αρχίζει ένας αδυσώπητος ταξικός πόλεμος - πάλη για τη λαϊκή εξουσία - που στο σκοτεινό παρελθόν έχει στοιχίσει στο έθνος μας κι έναν αιματηρό εμφύλιο. Το ΚΚΕ πιστεύει προφανώς ότι η εργατιά είναι έντιμη και ικανή για κυβερνητικές θέσεις, και πως αν ο λαός πάρει την εξουσία στα χέρια του (ποιοι από το λαό άραγε;) αυτομάτως θα σταματήσει η παρανομία, η ρεμούλα, οι αυθαιρεσίες, η διαφθορά, η δημόσια σπατάλη και ασυδοσία, η φοροδιαφυγή, καθώς και η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο! Εδώ μιλάμε για κόκκινο παραλογισμό εις τη νιοστή…

Η Δεξιά (νεοφιλελεύθερη) υποστηρίζει – τουλάχιστον αυτό της προσάπτουν – πρωταρχικά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, και ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των εργαζομένων μόνο δευτερευόντως και συμπτωματικά, ώστε ν’ αποφεύγονται κοινωνικές αναταραχές.

Το ΠΑΣΟΚ – κεντροαριστερά, μαθές – είναι ένα υβριδικό κόμμα που ψαρεύει και δεξιά και αριστερά, ενώ οι κυβερνήσεις Κώστα Σημίτη και Γιώργου Παπανδρέου ξεπέρασαν σε καπιταλιστικό οίστρο και βάρβαρο νεοφιλελευθερισμό τις χειρότερες κυβερνήσεις της Δεξιάς.

Οι Οικολόγοι μαξιμαλιστές είναι συχνά παράλογοι διότι, αν είμαστε ρεαλιστές, κάθε βιομηχανική ανάπτυξη που θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας είναι, δυστυχώς, αναπόφευκτο να βλάψει σε κάποιο βαθμό το περιβάλλον.

Οι απόλυτα αντιμνημονιακοί, που προέκυψαν μετά το μνημονιακό πραξικόπημα των τελευταίων δύο ετών, το οποίο κι εγώ σφυροκόπησα με πάθος σε σειρά άρθρων μου, παραλογίζονται επίσης διότι υπάρχουν λογικοί όροι στα μνημόνια, π.χ. το νοικοκύρεμα του δημόσιου μπάχαλου, η περικοπή της αλόγιστης σπατάλης, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, κλπ., που έπρεπε να τα είχαμε κάνει μόνοι μας. Έτσι δεν θα φτάναμε στο θλιβερό κατάντημα, αφού χρεοκοπήσαμε, ν’ αναγκαζόμαστε να τα κάνουμε – αν τελικά συμμορφωθούμε – επειδή μας επιβάλλονται εκβιαστικά έξωθεν με αντάλλαγμα το ανηλεές μαστίγωμα μισθωτών και συνταξιούχων και δυσβάστακτους φόρους...

Από την άλλη, οι αμιγώς μνημονιακοί βαρύνονται με εθνική προδοσία για το “ναι σε όλα”, που είχε σαν αποτέλεσμα την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας σ’ εκείνους που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των τοκογλύφων δανειστών μας, και το δρομολογημένο ξεπούλημα του εθνικού πλούτου αντί πινακίου φακής… Εκείνο που παραμένει μυστήριο για τον κοινό νου είναι ότι αυτή η παράδοση εθνικής κυριαρχίας είχε προαναγγελθεί από το 2005! (Δείτε εδώ)

Σε όλες τούτες τις ψευτοδημοκρατικές κατηγορίες που απαρτίζουν τα κομματικά μορφώματα, οι έννοιες της ηθικής, της λογικής, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της ολιστικής θεώρησης της κοινωνίας απουσιάζουν παντελώς, ενώ η κομματική μισαλλοδοξία έχει πάρει τα χαρακτηριστικά εθνοκτόνου μισαδελφισμού. Οι μεν τραβάνε το σχοινί από δω, οι δε το τραβάνε από κει, κι όλοι μαζί για το γκρεμό τραβάμε, ενώ περιμένουμε τον από μηχανής θεό να μας γλιτώσει από τις συνέπειες των αυτοκαταστροφικών επιλογών μας…

Πιστεύει, λοιπόν, κανένας άνθρωπος με σώας τα φρένας, δηλαδή που δεν έχει υποστεί δημοκρατική πλύση εγκεφάλου, ότι αυτή η τερατογένεση που ονομάσαμε "Δημοκρατία" μπορεί ποτέ να οδηγήσει τα έθνη-κράτη σε πρόοδο και τους λαούς σε ευημερία;

Πατριώτες, αν κάποτε ήταν η θρησκεία το όπιο των λαών, σήμερα το όπιό τους, η θρησκεία τους, είναι η "Δημοκρατία" – ένα απατηλό σύστημα διακυβέρνησης που σκαρφίστηκαν οι ισχυροί για να καταδυναστεύουν τους λαούς με τη μικρότερη δυνατή αντίσταση. Και μέχρι σήμερα το πετυχαίνουν…

Ωστόσο, δει δη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ και ΛΟΓΙΚΗΣ, ο δε όρος ανθρώπινα δικαιώματα είναι επίσης παραπλανητικός, αφού όλοι είμαστε άνθρωποι και δεν υπάρχουν εξωγήινοι ανάμεσά μας από τους οποίους να διεκδικούμε τ’ ανθρώπινα δικαιώματά μας. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε και δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις, και η αναφορά μόνο σε δικαιώματα παραπέμπει σε δούλους. Τούτη τη στιγμή, η μεγαλύτερη υποχρέωση που έχουμε είναι ν’ απαλλάξουμε τη χώρα από τους σάπιους πολιτικούς και να βάλουμε το μυαλό μας να δουλέψει, αντί να περιοριζόμαστε σε ιαχές, πολιτικά συνθήματα και λιβανίσματα, ή το πολύ σε γιαουρτώματα.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που ο ελληνικός λαός, που πίνει νερό στ’ όνομα της "Δημοκρατίας", βγήκε μαζικά στους δρόμους για ν’ απαιτήσει Απλή Αναλογική και υποχρεωτική συμμετοχή όλων των κομμάτων της Βουλής στην κυβέρνηση; Πότε βγήκε στους δρόμους για ν’ απαιτήσει οι βουλευτές να μειωθούν στους 200, κάτι που προβλέπει και το Σύνταγμα; Πότε βγήκε στους δρόμους για ν’ απαιτήσει να πάνε οι επίορκοι πολιτικοί στη φυλακή; Ποτέ! Βγαίνει στους δρόμους μόνο για να υπερασπιστεί τα στενά συντεχνιακά του συμφέροντα, συχνά εις βάρος άλλων κοινωνικών ομάδων…

Γι’ αυτό πήγαμε "δημοκρατικά" κατά διαβόλου παίδες… Τι το ψάχνετε;