ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2012

Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης, πρόσχωμεν!


Χθες πέρασα μια βόλτα από το Olympia.gr κι έπεσα πάνω σε σεμνό άρθρο που μου θύμισε ότι σήμερα είναι η γιορτή των αγίων μαρτύρων της Ορθοδοξίας «Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδας και Αγάπης». Μου έδωσε, λοιπόν, το ερέθισμα να τοποθετηθώ κι εγώ  - αιρετικά  ως συνήθως - στο θέμα των τεσσάρων "αγίων", διότι οι καιροί ου μενετοί για εφησυχασμό.

Σήμερα, λοιπόν, πρέπει να προσευχηθούμε ένθερμα όλοι οι Έλληνες μπας και λάβουμε επιτέλους την "άνωθεν" (εσωτερική) Σοφία και ανανήψουμε από την αποχαύνωση που μας δέρνει σα λαό εδώ και δεκαετίες.

Χρειαζόμαστε οπωσδήποτε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία για να κατανοήσουμε ότι με την απατηλή "Δημοκρατία" στο μηδέν ξαναγυρνάμε διαρκώς, όπως λέει και το τραγούδι. 

Χρειαζόμαστε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία για να κατανοήσουμε ότι το σύστημα διακυβέρνησης της χώρας είναι ολιγαρχία με ψευτοδημοκρατικό μανδύα, και ότι αυτή η ολιγαρχία που λυμαίνεται τον τόπο μας είναι διεφθαρμένη μέχρι το κόκαλο, ανάλγητη και αδίστακτη.

Χρειαζόμαστε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία για να καταλάβουμε ότι, με το να είμαστε - κατ’ απαίτηση της ψευτοδημοκρατίας - κατακερματισμένοι σε κόμματα και κομματίδια που μάχονται εναντίον αλλήλων, ρίχνουμε νερό στο μύλο της διεφθαρμένης ολιγαρχίας, η οποία έχει ως αρχή το «διαίρει και βασίλευε», κοινώς «διαίρει και καταδυνάστευε» ή άλλως πως, «διαίρει και εξαθλίωνε».

Χρειαζόμαστε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία ώστε να πάψουμε να περιμένουμε τον από μηχανής θεό (επίγειο ή μεταφυσικό) για να μας σώσει από τα νύχια της διεφθαρμένης ολιγαρχίας και να πάρουμε τις τύχες του έθνους στα χέρια μας.

Χρειαζόμαστε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία για να αντιληφθούμε ότι το παρά φύσιν έκτρωμα της Ευρωζώνης κάποια στιγμή – που μπορεί να μην είναι και μακριά – θα καταρρεύσει εις τα εξ ων συνετέθη, και γι’ αυτό θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε να σταθούμε στα πόδια μας χωρίς εξωτερικούς σωτήρες-δυνάστες.

Χρειαζόμαστε την άνωθεν-έσωθεν Σοφία για να συνειδητοποιήσουμε ότι μας συμφέρει σαν άτομα ν’ ακολουθούμε τις επιταγές της συνείδησης, αν θέλουμε την ατομική και συλλογική πρόοδο και ευημερία, διότι διαφορετικά, συνεχίζοντας να τις παραβιάζουμε - πράγμα που κάναμε σα λαός, μιμούμενοι τη διεφθαρμένη ολιγαρχία - πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε, και πέφτουμε στο βάραθρο.

Όσον αφορά την Πίστη, αυτή δεν μπορεί να θεριέψει και να μετακινήσει βουνά προβλημάτων όταν στηρίζεται στον παραλογισμό και στο ψέμα. Η πραγματική Πίστη που σώζει άτομα και λαούς είναι Πίστη στον εαυτό μας και στην πνευματική μας υπόσταση, είναι Πίστη στην Αλήθεια, τη Λογική και τη Δικαιοσύνη, είναι πίστη στην αρχή ότι κανείς δεν μπορεί πράγματι να ευτυχήσει ατενίζοντας τη δυστυχία που προκάλεσε σε άλλους.

Σχετικά με την Ελπίδα, για να μην είναι μάταιη και φρούδα, αυτή πρέπει να είναι ρεαλιστική, δηλαδή να πηγάζει από τα πραγματικά δεδομένα και όχι από σχιζοφρενικές φαντασιώσεις και ευσεβείς πόθους. Για παράδειγμα, η ελπίδα ότι το φάρμακο της Τρόικας κάποτε θα μας σώσει είναι μια επικίνδυνη φαντασίωση. Η ελπίδα ότι η ίδια σάπια πολιτικοοικονομική ολιγαρχία που μας σκότωσε θα μας αναστήσει είναι μια φαντασίωση. Η ελπίδα ότι μια κοινωνία κατακερματισμένη σε αλληλομαχόμενες ομάδες κάποτε θα προκόψει είναι μια χίμαιρα. Η ελπίδα ότι μια κοινωνία όπου επικρατεί η αδικία και επιβραβεύεται η ασυδοσία θα βγει κάποτε στο ξέφωτο είναι φρούδα.

Η Ελπίδα πρέπει να θεμελιώνεται σε λογικούς συνειρμούς και στην πικρή πείρα της ιστορίας για να έχει θετικό αποτέλεσμα.

Όσο για την Αγάπη, εδώ είναι τα πιο δύσκολα! Πολλά είπε ο Χριστός για την αγάπη, αλλά πόσο εύκολα είναι στην πράξη; Πώς μπορείς ν' αγαπήσεις το δυνάστη σου, εκείνον που σε αδικεί κατάφωρα, αυτόν που σε καθυβρίζει, τον άλλο που σε ληστεύει φανερά ή κρυφά, εκείνον που έπιασες να σ’ έχει εξαπατήσει – βλέπε πολιτική χλαπάτσα – και τον άλλο που σε λοιδορεί και σε περιφρονεί;

Δύσκολα πράγματα μας ζήτησε ο Χριστός. Πώς ν’ αγαπήσεις τον αντιπαθητικό; Το συναίσθημα δεν μπορείς να το χειραγωγήσεις και να το ελέγξεις! Τις πράξεις όμως μπορείς να τις ελέγξεις. Πώς; Ακολουθώντας το χρυσό κανόνα της ανθρωπότητας.

Ο κανόνας αυτός της ηθικής εξαγγέλλεται απ' όλες τις θρησκείες και τους φιλοσόφους της ανθρωπότητας: Να πράττουμε στους άλλους ό,τι καλό θα θέλαμε και οι άλλοι να πράττουν σε μας. Κι αυτό όχι για να πάμε σε κάποιο μεταφυσικό παράδεισο μετά θάνατον, αλλά για να μη χτίζουμε την κόλαση στο εδώ και τώρα!

Πιττακού (Αποσπ. 10,3. Diels): «Εκείνα για τα οποία αγανακτούμε, οργιζόμαστε, όταν διαπράττονται απ' τον πλησίον μας, να μη τα πράττουμε εμείς οι ίδιοι.»

Ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος (6ος αι π.Χ.): «Ο συ μισείς ετέρω μη ποιήσεις.»

Η Παλαιά Διαθήκη (Τωβίτ δ', 15) λέει: «Και ο συ μισείς, μηδενί ποιήσης.»

Η Καινή Διαθήκη (Ματθ. Ζ', 12) τονίζει: «Πάντα ουν όσα αν θέλητε ίνα ποιώσιν ημίν οι άνθρωποι, ούτω και υμείς ποιείτε αυτοίς• ούτος γαρ εστίν ο νόμος και οι προφήται.»

Ο Κομφούκιος, ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος της Κίνας και ιδρυτής ηθικής θρησκείας, διδάσκει (Ανάλεκτα 15:23): «Υπάρχει κανένα απόφθεγμα που να έχει εφαρμογή για όλη τη ζωή του ανθρώπου; Ασφαλώς, είναι το απόφθεγμα για την έννοια της αγάπης: Μην πράττεις στους άλλους ό,τι δε θα ήθελες εκείνοι να πράξουν σε σένα».

Πόσο καλύτερος θα ήταν ο κόσμος αν όλοι εφαρμόζαμε αυτό το χρυσό κανόνα!