ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 5 Σεπτεμβρίου 2012

Ομιλία Αρχιεπισκόπου Αλβανίας, κ. Αναστασίου, στην Κ.Ε. του Π.Σ.Ε.


Η ομιλία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, κ. Αναστασίου, στην Κεντρική Επιτροπή του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, που συνεδρίασε στην Ορθόδοξη Ακαδημία Κρήτης στο Κολυμπάρι Χανίων, θυμίζει  μια καλογραμμένη έκθεση ιδεών φοιτητή Θεολογικής Σχολής. 

Ο κ. Αναστάσιος δεν εκφώνησε - προφανώς δεν μπορούσε - τον πύρινο προφητικό λόγο που έχει τη δύναμη ν’ αφυπνίζει αποχαυνωμένες συνειδήσεις. Απλά επισήμανε σε γλυκανάλατο τόνο αυτά που γνωρίζουμε και βιώνουμε...

Δεν είχε, δυστυχώς, ο λόγος αυτός το χρίσμα του Αγίου Πνεύματος, ώστε να ταρακουνήσει συθέμελα τους ακροατές και να τους οδηγήσει στην πολυπόθητη και αναγεννητική μετάνοια. Διότι, ως γνωστόν, το Άγιο Πνεύμα απουσιάζει πάντα από τις κοσμικές εκδηλώσεις Οργανισμών και τις συνάξεις υποκριτών και αποστατών από την Αλήθεια του Χριστού.

Παραθέτω ολόκληρη την ομιλία του κ. Αναστασίου από tovima, διακόπτοντάς την με σύντομα σχόλια της πυγολαμπίδας σε κόκκινο.

Κεντρική Ἐπιτροπή 
Κρήτη, 3.9.2012

Ἀρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας, Ἀναστασίου
Ομοτίμου Καθηγητού Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν
Ἐπιτίμου Μέλους τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν 

ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ – Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«1. Ἡ οἰκονομική κρίση πού ζοῦμε σέ πολλές χῶρες τοῦ κόσμου, καί ἰδιαίτερα ἐμεῖς στόν Νότο τῆς Εὐρώπης, ἔχει ὁδηγήσει ἑκατομμύρια ἀνθρώπων σέ κατάθλιψη καί συχνά σέ ἀπόγνωση. Σήμερα ὅλο καί περισσότερο συνειδητοποιεῖται ὅτι ἡ οἰκονομική αὐτή κρίση εἶναι ἀποτέλεσμα μιᾶς γενικότερης κοινωνικῆς κρίσεως, μιᾶς κρίσεως ἀξιῶν. Ἀποτελεῖ συνέπεια μιᾶς θεωρητικῆς ἀντιλήψεως σχετικά μέ τόν ἄνθρωπο καί τή φύση, ἡ ὁποία, στήν ἐποχή τοῦ εὐδαιμονισμοῦ, κινήθηκε σέ ἐντελῶς διαφορετική κατεύθυνση ἀπό τή χριστιανική. Ἀπωθώντας ἀπό τή συνείδηση τῶν ἀνθρώπων καί τῆς κοινωνίας τήν πίστη στόν Θεό, στόν Θεό τῆς ἀλήθειας, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς ἀγάπης, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος κατέληξε στό συμπέρασμα ὅτι, ἀφοῦ δέν ὑπάρχει Θεός, ὅλα ἐπιτρέπονται.»

Το μήνυμά σας, κύριε Αναστάσιε, θα έπρεπε να ήταν: Ακόμη κι αν δεν υπάρχει Θεός, τα πάντα ΔΕΝ επιτρέπονται διότι τα πάντα ΔΕΝ συμφέρουν. Και ό,τι δεν συμφέρει το άτομο δεν συμφέρει ούτε το σύνολο.

Η κρίση, λοιπόνθα έπρεπε ν' αρχίσει από την ίδια την Εκκλησία, τον υποτιθέμενο "Οίκο του Θεού", (Α' Πέτρου, 4:17) κύριε Αναστάσιε! Δηλαδή από το κατ' ευφημισμό "Σώμα του Χριστού", που εσείς οι αντίχριστοι το κατακομματιάσατε σε εκατοντάδες τεμάχια. 

Μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών εκπροσωπεί 340 ομολογίες και αιρέσεις (denominations)!  Όμως ο Ιησούς προσευχήθηκε για ενότητα των μαθητών του, λέγοντας: «Πατέρα άγιε, φύλαξέ τους στο όνομά σου, αυτούς που μου έδωσες, για να είναι ένα, όπως εμείς» (Κατά Ιωάννην 17:11). Επίσης προσευχήθηκε: «Δια να είναι πάντες ένα, καθώς συ, Πάτερ, είσαι εν εμοί και εγώ εν σοι, να είναι και αυτοί εν ημίν ένα, διά να πιστεύσει ο κόσμος ότι συ με απέστειλας» (Κατά Ιωάννην 17:21). Ωστόσο, εσείς έχετε ιδρύσει εκατοντάδες ομολογίες, διαψεύδοντας έτσι ότι ο Θεός έστειλε τον Ιησού στον κόσμο δια να μαρτυρήσει εις την Αλήθεια.  Υποκριτές, για ποια από τις 340 "αλήθειες" που εκπροσωπείτε τον έστειλε;

«Ὁ σεβασμός πρός τό ἀνθρώπινο πρόσωπο ἀντικαταστάθηκε ἀπό τή δεσποτεία ἀπροσώπων θεσμῶν καί δυνάμεων. Ὁ τονισμός τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου ὑπεχώρησε δίνοντας τήν ἔμφαση στήν ἀπόλυτη ἐλευθερία τῆς ἀγορᾶς. Ἔτσι, ἀπό κοινωνία ἐλευθέρων προσώπων φθάσαμε στό σημεῖο ὁλόκληροι λαοί νά γίνονται ὑποψήφιοι δοῦλοι ἀπροσώπων ὁμάδων, ἀνωνύμων ἐμπόρων τοῦ χρήματος πού ρυθμίζουν βασικά τίς οἰκονομίες τῶν λαῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι γνωστοί ὡς “ἀγορές”. Αὐτές αὐτονομοῦν τό χρῆμα σάν ἀφηρημένη “λογιστική” ἀξία καί τό ἐμπορεύονται.»

Τη δεσποτεία και τη δουλεία των ανθρώπων πρώτη η Ορθόδοξη Εκκλησία την καθαγίασε,  γλυκομίλητε κύριε Αναστάσιε.  Πρώτη η Εκκλησία αποκάλεσε το Μητροπολίτη, "Δεσπότη". Και πρώτη η Ορθόδοξη Εκκλησία αποκάλεσε τους ελεύθερους ανθρώπους, δούλους! Δείτε εδώ.

«Στούς πολυσυνθέτους δαιδάλους τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἔχουν δημιουργηθεῖ νέες δομές τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος μιᾶς “εἰκονικῆς οἰκονομίας” πού κανείς κρατικός ἤ ἄλλος πολιτικός θεσμός δέν ἐλέγχει. Ἀντιθέτως, οἱ ἀποφάσεις τῶν ἀγνώστων αὐτῶν παραγόντων, πού δροῦν μέ καλυμμένα πρόσωπα, μποροῦν νά ἀνατινάξουν κράτη καί ἔθνη καί νά καταδικάσουν ἑκατομμύρια ἀνθρώπους στήν ἀνεργία καί τήν κοινωνία στήν ἐξαθλίωση. Ἔτσι, ὅλη ἡ παγκόσμια οἰκονομία ζεῖ πλέον μιά τρομερή δομική κρίση τοῦ χρηματοπιστωτικοῦ συστήματος, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τήν πιό πειστική ἀπόδειξη τῆς κρίσεως ἀξιῶν τῆς κοινωνίας.»

Ηθελημένα ή αθέλητα, εν γνώσει των πολλών ή εν αγνοία τους, το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών είναι δεκανίκι της παγκοσμιοποίησης που εσείς καταγγέλλετε, κύριε Αναστάσιε!

«Ἡ ἀδικία σέ παγκόσμιο ἐπίπεδο κορυφώνεται στό γεγονός ὅτι τό 20% τοῦ πληθυσμοῦ τοῦ πλανήτη, πού ζεῖ στίς πλούσιες χῶρες, καταναλώνει τό 80% τοῦ πλούτου τῆς γῆς. Συγχρόνως, ἡ οἰκονομική αὐθαιρεσία, ἡ διαφθορά, ἡ ἀδικία καί ἀναλγησία, πού ἄνθησαν μέ ὅποιο οἰκονομικό μοντέλο καί ἄν ἐπεβλήθηκε – καπιταλιστικό ἤ σοσιαλιστικό , ἔχει ὁδηγήσει ἑκατομμύρια ἀνθρώπων στήν κοινωνική περιθωριοποίηση καί ἐν πολλοῖς στήν ἐξαθλίωση.»

Γιατί άνθισε η αδικία και η διαφθορά, κύριε Αναστάσιε; Μήπως επειδή η Εκκλησία, το υποτιθέμενο, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, "άλας της γης" έχασε την αλμυρότητά της και γ' αυτό η κοινωνία σάπισε, αφού δεν υπάρχει το αλάτι που θα τη συντηρούσε; Μήπως επειδή η Εκκλησία, το υποτιθέμενο "φως του κόσμου" έγινε σκότος; Ρητορική, βέβαια, η ερώτηση, αφού γνωστή είναι η απάντηση...

«2. Στήν ὀδυνηρή αὐτή οἰκονομική κρίση, ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά μείνει ἁπλός θεατής. Εἶναι ὑποχρεωμένη νά ἀρθρώσει μέ σθένος λόγο προφητικό, πρός τρεῖς κατευθύνσεις.

α) Σθεναρή κριτική στά μέλη τῶν Ἐκκλησιῶν μας γιά τήν ἀσυνεπῆ πρός τίς ἀρχές τοῦ Εὐαγγελίου στάση, γιά τή, μικρή ἤ μεγάλη, συμμετοχή στήν ἀδικία καί τήν κοινωνική διαφθορά.

Κινητοποίηση, μέ δημιουργικές πρωτοβουλίες τῶν ἐνοριῶν, τῶν διαφόρων ἐκκλησιαστικῶν ὁμάδων καί ὀργανισμῶν, γιά τήν ἄμεση ἀνακούφιση καί βοήθεια τῶν ἀσθενεστέρων μελῶν τῆς κοινωνίας μας. Δόξα τῷ Θεῷ, στόν τομέα αὐτόν ὑπάρχουν ἤδη σοβαρές ἐκκλησιαστικές δράσεις. 

β) Ἄσκηση θαρρετῆς κριτικῆς στά ὑλιστικά ἰδεώδη καί συστήματα πού ἀπεργάζονται τήν ἀδικία γενικότερα καί τήν οἰκονομική κρίση εἰδικότερα. Προσπάθεια νά ἐπηρεασθοῦν οἱ πολιτικές ἡγεσίες. Πρόσκληση σέ διακεκριμένους ἐπιστήμονες καί οἰκονομολόγους νά ἐπεξεργασθοῦν λύσεις, μέ σεβασμό στόν ἄνθρωπο καί τήν ταυτότητα τῶν λαῶν καί συμπαράσταση στίς προσπάθειές τους. Ἡ γενική ἀντίληψη περί ἀνθρώπου καί κτίσεως ἔχει ριζικά ὑποκύψει σε εὐδαιμονιστικές ἀντιλήψεις.

Ἡ Ἐκκλησία καλεῖται νά ὑπερασπισθεῖ τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου ὡς εἰκόνος τοῦ προσωπικοῦ Θεοῦ - καί ἐπίσης τήν ἱερότητα τῆς κτίσεως ὡς δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Ἡ νοοτροπία ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἀφέντης τῆς κτίσεως καί ἄρα δικαιοῦται νά καταχρᾶται τό φυσικό περιβάλλον δέν εἶναι ἁπλῶς λανθασμένη, ἀπό ἀπόψεως ὀρθοδόξου εἶναι ἁμαρτία. Σύμφωνα μέ τή χριστιανική πίστη, ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὀργανικό μέρος τῆς κτίσεως καί ὀφείλει νά τή χρησιμοποιεῖ μέ σεβασμό.

γ) Οἱ κατά τόπους ᾽Εκκλησίες ἔχουν τήν εὐκαιρία νά δείξουν εὐρύτερη ἀλληλεγγύη μεταξύ τους ἐπιδρώντας στίς κοινωνίες μέσα στίς ὁποῖες ζοῦν. Π.χ. ἐπηρεάζοντας τούς λαούς τῆς Βορείου Εὐρώπης γιά κατανόηση καί ἀλληλεγγύη πρός τίς δοκιμαζόμενες κοινωνίες τῆς Νοτίου Εὐρώπης. Καί ἀντιστρόφως, περιορίζοντας τά αἰσθήματα πικρίας καί ἀγανακτήσεως τῶν οἰκονομικῶς ἀσθενεστέρων λαῶν τοῦ Νότου, γιά τήν ὑπεροπτική συμπεριφορά ὁρισμένων οἰκονομικά εὐρώστων εὐρωπαϊκῶν κρατῶν. 

Τά παραδείγματα, προφανῶς, μπορεῖ νά πολλαπλασιασθοῦν λόγω τῶν ἀντιθέσεων πού ὑφίστανται στήν ὑφήλιο μεταξύ οἰκονομικῶς ἰσχυρῶν καί ἀδυνάτων κρατῶν. Οἱ Ἐκκλησίες στίς πλούσιες κοινωνίες δέν δικαιοῦνται νά σιωποῦν - κάποτε καί νά συμπλέουν - καί νά ἀφήνουν νά δεσπόζουν ὑπεροπτικές φωνές πού προσβάλλουν τούς εὑρισκομένους σέ δοκιμασία λαούς.»

Σωστά είπατε, κύριε Αναστάσιε, ότι "ἡ Ἐκκλησία δέν μπορεῖ νά μείνει ἁπλός θεατής" στην κρίση, και πρέπει να κάνει σθεναρή αυτοκριτική: Πρώτα στους κατ' ευφημισμόν ιερωμένους και μετά στο ποίμνιο.  

Θέλουμε από την Ιεραρχία και τον κλήρο να δούμε έργα και όχι λόγια. Αντί οι Ιεράρχες να ρευστοποιήσουν τα χρυσαφικά και ασημικά τους, αντί να πουλήσουν τις μετοχές τους, τις λιμουζίνες  και τ' ακίνητά τους και να τα μοιράσουν στους φτωχούς, αντί οι κληρικοί να παραιτηθούν των μισθών που λαμβάνουν από τους δυσβάστακτους πλέον φόρους "Ορθόδοξων" και μη πολιτών και ν' αναλάβει η Εκκλησία τη μισθοδοσία τους, οι εκπρόσωποι του Χριστού, αρνούμενοι να δεχτούν περικοπές  σε ώρα οικονομικής κρίσης, συνεχίζουν να θησαυρίζουν θησαυρούς επί της γης, αρμέγοντας καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν τους πιστούς -  οι οποίοι εξαπατήθηκαν στο να θεωρούν τους ιερωμένους μεσίτες προς το Θεό!

«3. Ἀλλά ἄς ἐπανέλθουμε στόν οἰκεῖο, κοινωνικό μας χῶρο. Πρωταρχικό μας χρέος εἶναι ἡ σοβαρή αὐτοκριτική. Δυστυχῶς, ἡ ἔννοια τῆς κρίσιμης αὐτῆς λέξης ἔχει ἀλλοιωθεῖ. Χρησιμοποιεῖται συνήθως γιά νά ἐπισημανθοῦν τά λάθη τῶν ἄλλων. Ὅμως, μαζί μέ τίς ἀναμφισβήτες εὐθύνες τῆς πολιτικῆς καί οικονομικῆς ἡγεσίας, ἐπιβάλλεται νά συνειδητοποιήσουμε τά λάθη πού ἔχουμε διαπράξει ὡς πολίτες. 

Ἀσφαλῶς, δέν εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὅλοι συλλήβδην ἔχουν τίς ἴδιες εὐθύνες. Πολλοί ἁπλοί ἄνθρωποι εἶναι θύματα καί δέν ἔχουν ὠφεληθεῖ ἀπό τήν εὐημερία πού δημιουργήθηκε μέ χρήματα δανεικά.Ὅμως, ἄν ψάξουμε μέ διεισδυτική ματιά, οἱ περισσότεροι θά ἀνακαλύψουμε καί ἀτομικά σφάλματα καί παραλείψεις. Περιπτώσεις στίς ὁποῖες δέν ἀντισταθήκαμε στή διάχυτη ἀσυδοσία καί τήν κραυγαλέα παραβατικότητα.

Ἐπαναλαμβάνοντας ἁπλῶς τή φράση “κρίση ἀξιῶν”, κινδυνεύουμε νά χαθοῦμε στήν ἀοριστία. Ἡ Ἐκκλησία, “ἔτι καί ἔτι”, καλεῖται νά ὀνομάζει, να τονίζει, νά ἐπισημαίνει αύτές τίς παγκοσμίου κύρους διαχρονικές ἀξίες: τή δικαιοσύνη, μέ τή σαφῆ ἔννοια: “Πάντα οὖν ὅσα ἄν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καί ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς” (Ματθ. 7:12). Ἐπίσης, τήν ἀλήθεια, τήν ἀξία τοῦ μέτρου, τή συμφιλίωση, τήν ἀγάπη σέ ὅλες της τίς ἐκφράσεις καί διαστάσεις.»

«4. Ἡ αὐτοκριτική ὅμως δέν ἀρκεῖ. Οὔτε ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας ἐπιτρέπεται νά περιορισθεῖ σέ περιγραφές πού στηλιτεύουν ἀόριστα τούς παραβάτες. Ὁ προφητικός της λόγος πρέπει, χωρίς περιστροφές, νά καλεῖ σέ μετάνοια.»

Μπράβο κύριε Αναστάσιε! Η αυτοκριτική μας λείπει! Αρχίστε όμως από την αυτοκριτική της Εκκλησίας, των απανταχού ιερωμένων και ρασοφόρων, των Δεσποτάδων και Πατριαρχών, και αφού μετανοήσετε εν σάκκω και σποδώ, όπως αρμόζει σε "εκπροσώπους του Θεού", που λέτε ότι είστε, κατόπιν απευθυνθείτε προς τις διεφθαρμένες πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες με λόγο προφητικό κι όχι χαϊδευτικό. Μέχρι στιγμής έχετε εναγκαλισθεί με δαύτες σ' ένα μακάβριο ταγκό πνευματικού θανάτου.  Κατόπιν, όταν μπει κάθε κατεργάρης στον πάγκο του, τότε ασχοληθείτε όλοι εσείς να νουθετήσετε τον παραστρατημένο λαό, ο οποίος απλά μιμείται τις διεφθαρμένες ηγεσίες του, πνευματικές τε και πολιτικές.

«Γιά πολλούς συγχρόνους, ἡ λέξη “μετάνοια” ἠχεῖ πολύ θρησκευτική, παρωχημένη. ᾽Εν τούτοις, παραμένει διαχρονικά ἐπίκαιρη καί ἐπαναστατική, ἀπό τότε πού τήν ἀνέδειξε πυρήνα τοῦ Εὐαγγελίου Του ὁ Κύριός μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός: “Μετανοεῖτε” (Μάρκ. 1:15), ἀλλάξετε νοῦ, συμπεριφορά, τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντικρύζετε τή ζωή, ἐπαναλαμβάνει. 

Μόνο μέ ἀλλαγή νοῦ καί καρδιᾶς μποροῦμε νά σταματήσουμε συνήθειες καί πάθη πού ἀρρωσταίνουν τήν κοινωνία μας. Ἡ οἰκονομική καί ἠθική κρίση, πού παρουσιάζεται στήν πλειονότητα τῶν λαῶν καί κρατῶν, σχετίζεται μέ σαφῆ αἴτια, πού ἔχουν ὄνομα καί συγκεκριμένες μορφές. Περιορίζομαι νά ἐπισημάνω τρεῖς ρίζες τῆς διαφθορᾶς ἡ ὁποία εἶναι ἡ μητέρα τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως.»

Μετανοείτε πρώτοι εσείς, Κύριε Αναστάσιε! Αλλάξτε νου και καρδιά πρώτοι εσείς, οι θρησκευτικοί ταγοί, οι δήθεν μεσίτες προς το Θεό, ώστε να έχετε το κύρος και το πνευματικό ανάστημα να καλέσετε σε μετάνοια τις  διεφθαρμένες πολιτικές και οικονομικές ηγεσίες των λαών. Οι λαοί είναι πρόβατα και θ'ακολουθήσουν. Όπως μιμούνται το κακό θα μιμηθούν και το καλό. Άντε, λοιπόν! Γίνετε φως! Εδώ σας θέλω! Διότι αν το υποτιθέμενο "φως" στην κοινωνία είναι σκότος, το σκότος πόσον; Αυτά λένε τα Ευαγγέλια.

«α) Πλεονεξία. Αὐτή, κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, εἶναι“εἰδωλολατρία” (Κολοσ. 3:5), ἄρνηση τῆς λατρείας πρός τόν ἀληθινό Θεό. Ὁ πλεονέκτης ἀδιαφορεῖ γιά τή νομιμότητα τῶν μεθόδων. Ἡ ἀπληστία του παίρνει ὅλο καί νέες ἀνεξέλεγκτες μορφές. Μέ ἐκφραστικό τρόπο, ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν ἐπισημαίνει:"οἱ δέ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμόν καί παγίδα καί ἐπιθυμίας πολλάς ἀνοήτους καί βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τούς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καί ἀπώλειαν. Ρίζα γάρ πάντων τῶν κακῶν ἐστιν ἡ φιλαργυρία.” (Α΄ Τιμ. 6:9).

Ὁ ἰός τῆς φιλαργυρίας στή σύγχρονη ἐποχή μεταλλάσσεται καί μεταδίδεται σέ ὅλα τά κοινωνικά στρώματα. Ἡ λεγομένη καταναλωτική κοινωνία ἔφθασε στήν καταναλωτική ὑστερία. Ἰδανικό καί σκοπός τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου κάθε τάξεως ἔγινε ἡ ἀλόγιστη συσσώρευση ὑλικῶν ἀγαθῶν, συχνά περιττῶν, μέ ἀδιαφορία γιά τό φυσικό περιβάλλον.

Τήν ἀπληστία αὐτή, ἡ ὁποία εἶναι αἰτία καί τῆς σύγχρονης οἰκολογικῆς κρίσεως, εἶχε στηλιτεύσει πρίν ἀπό 16 αἰῶνες ἕνας μεγάλος θεολόγος, πατέρας καί διδάσκαλος τῆς μιᾶς καί ἀδιαιρέτου Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, τονίζοντας: “Κάνε χρήση ἀλλά ὄχι κατάχρηση. Ἄφησε τόν ἑαυτό σου νά ἀπολαύσει, ἀλλά μέ μέτρο. Μή γίνεσαι ὄλεθρος ὅλων τῶν ζώων πού ζοῦν στή γῆ καί στή θάλασσα” (Ὁμιλία περί Εὐποιΐας, 383 μ.Χ.).»

Η πλεονεξία είναι ειδωλολατρία, ε; Συ είπας, κύριε Αναστάσιε! Τότε οι θρησκευτικοί ταγοί που συσσωρεύουν πλούτο είναι ειδωλολάτρες! Ο ιός της φιλαργυρίας έχει χτυπήσει για τα καλά και τους ψευτοεκπροσώπους του Θεού. Όλη μέρα επαιτούν, με διάφορα προσχήματα! Για να κάνουν τα διάφορα Μυστήρια θέλουν φακελάκι, για να κάνουν ευχέλαιο για ασθενή περιμένουν φακελάκι, για να διαβάσουν τρισάγιο σε τάφο θέλουν φακελάκι, για να θάψουν τους νεκρούς φακελάκι, και πάει λέγοντας και κλαίγοντας!

«β) Ἡ ἑπόμενη ρίζα τῆς διαφθορᾶς εἶναι τό ψέμα. Μέ τό ψέμα ἐπῆλθε ἠ πτώση τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μᾶς πληροφορεῖ τό πρῶτο κεφάλαιο τῆς Ἁγίας Γραφῆς (Γεν. 3:1), ἐνῶ τό τελευταῖο ἐπιμένει ὅτι θά μείνει ἔξω ἀπό τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ “πᾶς ὁ φιλῶν καί ποιῶν ψεῦδος”(Άποκ. 22:15).

Τό ψέμα, τελικά, ὑπονομεύει κάτι τό πιό σημαντικό, τή δυνατότητα νά ἀγαποῦμε. Φαίνεται ἴσως κάπως παράδοξο αὐτό. Ὅπως, διεισδυτικά, ὁ Ντοστογιέφσκυ ἐξηγεῖ, βάζοντας στό στόμα τοῦ στάρετς Ζωσιμᾶ αὐτή τή συμβουλή: “Καί τό κυριότερο ἀπ᾽ ὅλα, μή λέτε ψέματα … Τό κυριότερο εἶναι νά μήν λέτε ψέματα στόν ἴδιο τόν ἑαυτό σας. Αὐτός πού λέει ψέματα στόν ἑαυτό του καί πιστεύει στό ἴδιο του τό ψέμα φτάνει στό σημεῖο νά μήν βλέπει καμμιάν ἀλήθεια, οὔτε μέσα του οὔτε καί στούς ἄλλους – καί ἔτσι χάνει κάθε ἐκτίμηση γιά τούς ἄλλους καί κάθε αὐτοεκτίμηση. Μήν ἐκτιμώντας κανέναν, παύει νά ἀγαπάει. Καί μήν ἔχοντας τήν ἀγάπη, ἀρχίζει νά παρασέρνεται ἀπό τά πάθη καί τήν ἀκολασία …. Αὐτός πού λέει ψέματα στόν ἑαυτό του εἶναι αὐτός πού προσβάλλεται πρῶτος. Γιατί καμία φορά δεν εἶναι πολύ εὐχάριστο νά νιώθει κανείς προσβεβλημένος. Ἔτσι δέν εἶναι;” (Ἀδελφοί Καραμαζώφ, Τόμος Α΄).»

Ψέμα, είπατε; Κύριε Αναστάσιε, στου κρεμασμένου το σπίτι δε μιλάνε για σκηνή! Πάντως το ψέμα δεν είναι η ρίζα της διαφθοράς αλλά το ανάποδο. Η διαφθορά χρειάζεται και γεννάει το ψέμα για να κουκουλώσει τις διεφθαρμένες ενέργειές της. 

Όσο για την "πτώση του ανθρώπου" το λεγόμενο προπατορικό αμάρτημα, άααλλο μεγάλο ψέμα αυτό! Και να ήταν το μόνο ψέμα στη χριστιανική αμπελοφιλοσοφία...  Δυστυχώς ο Χριστιανισμός είναι θεμελιωμένος σε ψέματα, όπως ανακάλυψα, όχι στον καζαμία, αλλά στην ίδια τη Βίβλο, το θεμέλιο, υποτίθεται, του Χριστιανισμού. Τα σοκαριστικά ευρήματα τα έχω συγκεντρώσει εδώ.

«γ)Τό κατ᾽ ἐξοχήν, πάντως, ἐπικίνδυνο, εἶναι ἡ φιλαυτία, ὁ ἐγωκεντρισμός, ἡ αἰχμαλωσία στό ἐγώ μας, ἡ λατρεία τοῦ ἀτομικοῦ συμφέροντος, τοῦ οἰκογενειακοῦ, τοῦ τοπικοῦ, τοῦ ἐθνικοῦ. Τό ἀντίδοτο σ᾽ αὐτό παραμένει ἡ δικαιοσύνη μαζί μέ τήν ἀλληλεγγύη καί τήν αὐτοθυσία. Τό μυστικό γιά νά βρεῖ κανείς τόν ἑαυτό του εῖναι νά τόν προσφέρει. Ὁ τονισμός καί ἡ βίωση αὐτῆς τῆς ἀξίας παραμένει ἡ κατ᾽ ἐξοχήν προσφορά τῆς Ἐκκλησίας: Ἡ συμπαράσταση πρός τούς θλιβομένους, ἔστω καί ἄν εὐθύνονται οἱ ἴδιοι γιά λάθη καί παραλείψεις τους (πβ. Ματθ. 25:35-40).

Κανείς ἄλλος θεσμός δέν μπορεῖ νά ἐμπνεύσει καί νά προσφέρει ἀγάπη καί αὐτοθυσία. Στό κλασικό “cognito ergo sum” (“σκέπτομαι, ἄρα ὑπάρχω”), ἡ Ἐκκλησία, ἀντλώντας ἀπό τίς καλύτερες σελίδες τῆς ἱστορίας της, προσθέτει: “ἀγαπῶ, ἄρα ὑπάρχω”, κατά τό πρότυπο τῆς ἐν ἀγάπῃ καί ἀλληλοπεριχωρήσει ὑπάρξεως τῆς Ἁγίας Τριάδος.»

Κύριε Αναστάσιε, ποιον εαυτό της προσφέρει η Εκκλησία; Οι κληρικοί πληρώνονται από το υστέρημά μας για να κάνουν μια τεχνοκρατική δουλειά εργολαβικά, κι αυτή την κάνουν  πλημμελώς, πλημμελέστατα! Όταν δίνετε στους φτωχούς, απλά ανακατανέμετε ένα μικρό μέρος από αυτά που σας εμπιστεύθηκαν οι πιστοί για να προσφέρετε.  Τα πολλά τα θησαυρίζετε. Δε βλέπω καμία αυτοθυσία εδώ για να επαίρεστε.
Και για ποια αλληλοπεριχώρηση, ποιας  ανύπαρκτης "Αγίας Τριάδος" μιλάτε; Ο Θεός είναι ΕΝΑΣ και είναι απρόσωπο ΠΝΕΥΜΑ!

«5. Μετά τόν κριτικό λόγο καί τόν τονισμό τῆς προσωπικῆς εὐθύνης, ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά προσφέρει ἕνα μήνυμα αἰσιοδοξίας καί ἐλπίδος. Ἡ κρίση μπορεῖ νά γίνει μιά ἰδιαίτερη εὐκαιρία πνευματικῆς ἀνανεώσεως. Ὁ πυρετός τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως καθώς καί τῆς οἰκολογικῆς ἀποκαλύπτει ὅτι ὑπάρχει μία γενικότερη ἀσθένεια πού ἀπειλεῖ τήν ἐπιβίωση τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἡ σύγχρονη οἰκονομική κρίση, παρά τήν ὀδύνη καί τήν ἀμηχανία πού ἔχει προκαλέσει σέ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, τόσο τῶν ὑπανάπτυκτων ὅσο καί τῶν ἀνεπτυγμένων κρατῶν, δίνει μιά ἐξαιρετική δυνατότητα γιά διορθωτικές ἀλλαγές σέ κρίσιμους τομεῖς τῆς παγκόσμιας, τῆς ἐθνικῆς καί προσωπικῆς μας ζωῆς. Οἱ χριστιανοί καλούμεθα νά πρωτοστατήσουμε σ᾽ αὐτές τίς προσπάθειες, ὅπως τό κάναμε (μέ πρωταγωνιστή τό Π.Σ.Ε.) στίς περιπτώσεις τοῦ ρατσισμοῦ καί τῆς βίας. Ἀσφαλῶς, δέν ἐξαλείφθηκαν μέ τήν κριτική καί τή δράση μας. Ὅμως ἐπετεύχθη μιά εὐρύτερη συνειδητοποίηση τῆς ἀνάγκης καταπολεμήσεώς τους.»

Έχουμε μπουχτίσει από πολιτικά μηνύματα αισιοδοξίας και ελπίδας από πολιτικούς δημαγωγούς και απατεώνες, κύριε Αναστάσιε!  Παρακαλώ, μην προσθέτετε σ' αυτά και τα δικά σας!  Έλεος! Έργα θέλουμε να δούμε! Από τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα είμαστε χορτασμένοι!

«Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἡ Ἐκκλησία βρίσκεται ἀντιμέτωπη μέ κρίσεις. Οἱ τραγικές συγκρούσεις καί ἐμπειρίες τῶν παγκοσμίων πολέμων τοῦ 20οῦ αἰῶνος ξύπνησαν τίς συνειδήσεις καί ὁδήγησαν στήν κατάργηση τῆς ἀποικιοκρατίας, τῶν φασιστικῶν συστημάτων, τῶν ρατσιστικῶν ἰδεολογιῶν καί, τελικά, στήν κατάρρευση τοῦ κομμουνισμοῦ στίς περισσότερες χῶρες. 

Στή διάρκεια μεγάλων δοκιμασιῶν, ὁπότε οἱ κοινωνίες φθάνουν σέ ὁριακά σημεῖα ἀντοχῆς, ἀναδύονται σπάνιες ἀρετές κρυμμένες στήν καρδιά τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἡ φιλαλήθεια, ἡ γενναιότητα, ἡ ἀνεκτικότητα, ἡ συγχωρητικότητα, ἡ αὐταπάρνηση, ἡ δικαιοσύνη, ἡ φιλαλληλία. Αὐτά καί σήμερα ἀποτελοῦν πολύτιμα ἀντισώματα στίς λιποθυμικές τάσεις τοῦ κοινωνικοῦ μας σώματος. Καί αὐτά πρέπει, μέ ἐπιμονή καί σύστημα, νά ἐνεργοποιήσει σήμερα ἡ Ἐκκλησία.»

Ώστε καταργήθηκαν τα φασιστικά συστήματα και η αποικιοκρατία, ε; Και τούτα τα τρομερά που ζούμε στο πετσί μας εδώ και τρία χρόνια στην Ελλάδα, τι είναι; Δεν είναι απροκάλυπτος φασισμός; Δεν είναι οικονομική αποικιοκρατία; Κύριε Αναστάσιε, ή αφελής είστε, ή αδιάβαστος ή μεγάλος υποκριτής για να μην βλέπετε τι συμβαίνει γύρω σας. 

Όσο για τις αρετές που αραδιάσατε, καλό είναι να τις καλλιεργήσετε πρώτοι εσείς οι εκπρόσωποι του Θεού στην καρδιά σας, δείχνοντας το δρόμο. Πάντως κάποιες απ' αυτές αλληλοσυγκρούονται. Η συγχωρητικότητα, π.χ. συγκρούεται με τη δικαιοσύνη. Και αν συγχωρεί κάποιος εσαεί τον άδικο τον κάνει πιο αδίστακτο και ασύδοτο. Άλλωστε η χριστιανική θεολογία δε μιλάει κατά κόρον για την αμείλικτη κρίση του Θεού; Η συγχωρητικότητα, κύριε Αναστάσιε, προϋποθέτει μετάνοια εκ μέρους του φταίξαντος και αποκατάσταση της αδικίας. Πώς να συγχωρήσουμε, π.χ., τους Γερμανούς που αρνούνται τις πολεμικές αποζημιώσεις στους Έλληνες;

«Ἄμεσο χρέος μας εἶναι νά στηρίξουμε τήν ἐλπίδα καί τήν ἀντοχή τῶν μελῶν μας καί τῶν λαῶν μας, καί μέ εἰλικρινῆ σεβασμό στήν ἀξία τοῦ κάθε ἀνθρωπίνου προσώπου καί τοῦ κάθε ἔθνους, νά ἀγωνισθοῦμε γιά τή δίκαιη ὑπέρβαση τῆς οἰκονομικῆς κρίσεως, γιά μιά οὐσιαστική ἀλληλεγγύη μέσα στήν κοινωνία μας καί μεταξύ τῶν λαῶν τῆς οἰκουμένης.»

 Η ελπίδα δεν μπορεί να στηριχθεί στο ψέμα! Άμεσο χρέος σας είναι να  μετανοήσετε για τα ψέματα που ενσωματώσατε  στο Χριστιανισμό, νοθεύοντας το ζωοποιό μήνυμα του Χριστού με δογματικές τρίχες, και ν' αποκαταστήσετε την ιστορική και πνευματική αλήθεια για τον Ιησού, παύοντας να είστε πλανώντες και πλανώμενοι. Δεύτερον, να πάψετε να θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης, και να διανείμετε τα πλούτη που σας εμπιστεύθηκαν οι πιστοί στους αναξιοπαθούντες.  Μόνο τότε θα έχετε το πνευματικό κύρος να αρθρώσετε προφητικό λόγο προς τους διεφθαρμένους, όπου γης, όπως έκαναν οι προφήτες και οι απόστολοι.