ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 8 Νοεμβρίου 2012

Ηλεκτροσόκ χρειάζεται η "Δημοκρατία" μας!

ΜΠΑΧΑΛΟ! Στα όρια παράκρουσης κυβέρνηση, κόμματα και κοινωνία!





Χαμός χθες στη Βουλή, στη συνεδρίαση για την ψήφιση του Πολυκακονομοσχεδίου! Πραξικοπηματικό μπάχαλο! Τρελοκομείο το ελληνικό Κοινοβούλιο! Πανδαιμόνιο μέσα κι έξω! Φραστικές βόμβες μολότοφ μέσα, αληθινές βόμβες μολότοφ απ’ έξω! Ρίψεις νερού κατά των διαδηλωτών από τον "ΑΙΑΝΤΑ" απέξω, "δημοκρατικά" αλληλοφτυσίματα μέσα!

Τι είδους παράσταση βλέπαμε; Ήταν δράμα; Ήταν κωμωδία; Ήταν ο χορός των τρελών; Μήπως το πάρτι των δαιμονισμένων;
Φαινομενικά ήταν όλα αυτά μαζί! Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν ένας φοβερός ΕΦΙΑΛΤΗΣ που βλέπαμε ξύπνιοι, και που δεν γνωρίζουμε σε τι οδυνηρές περιπέτειες θα οδηγήσει τη χώρα μας...

Τι φταίει; Τις φταίει;

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν πιστεύει πως φταίει ο ίδιος, ή έστω ΚΑΙ ο ίδιος. Όλοι βλέπουν το φταίχτη στο πρόσωπο του άλλου! Οι πάντες πιστεύουν πως έχουν "δίκιο" κι ο καθένας διεκδικεί το "δίκιο" του και το "δίκιο" της ομάδας στην οποία ανήκει, εις βάρος του δίκιου των άλλων! Το "δίκιο" του ενός, όμως, μπορεί να είναι άδικο για τον άλλο. Η "λογική" του ενός μπορεί να είναι παραλογισμός για τον άλλο. Το συμφέρον του ενός μπορεί να είναι ασύμφορο για τον άλλο! Το όφελος του ενός ενδέχεται να είναι ζημιά για τον άλλο! Και πάει λέγοντας… και κλαίγοντας…

Τι φταίει; Τις φταίει;

Μήπως φταίει το κακό το ριζικό μας;
Μήπως η Ευρώπη που μας μισεί;
Μάλλον φταίει το κεφάλι το κουτό μας,
Και η "δημοκρατία" που 'ναι τρελή!

 It’s democracy, stupid!


Η "δημοκρατία" θεμελιώνεται πάνω στην παραδοχή ότι υπάρχουν πολλές στεγανές κομματικές "αλήθειες" (μονόπλευρες ιδεοληψίες), πολλές κομματικές "λογικές", και ότι η "δικαιοσύνη" μπορεί να παίρνει κομματικό χρώμα κατά το δοκούν.  Κατά συνέπεια, η "δημοκρατία" κατακερματίζει την κοινωνία σε παράλογα κόμματα – κομμάτια – και στρέφει το ένα εναντίον του άλλου με στόχο να επικρατήσει η "λογική" (παραλογισμός) του ενός κόμματος πάνω στην εξ ορισμού παράλογη "λογική" του άλλου. Να επικρατήσει το "δίκιο" της μιας κοινωνικής ομάδας εις βάρος του άδικου "δίκιου" της άλλης. Να επικρατήσει η "αλήθεια" του ενός κόμματος πάνω στην "αλήθεια" του άλλου.

Στην πραγματικότητα, όμως, δεν πρόκειται για Λογική, για Δικαιοσύνη και για Αλήθεια, δηλαδή για τις μονοσήμαντες συμπαντικές αρχές και αξίες που δεν υπόκεινται σε αλλοίωση. Πρόκειται για συμφέροντα κοινωνικών ομάδων που οι κομματικοί θίασοι, για ψηφοθηρικούς λόγους, υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια εις βάρος των συμφερόντων των άλλων. Έτσι επέρχεται ο κατακερματισμός της κοινωνίας με ό,τι εκφυλιστικό αυτό συνεπάγεται και το βιώνουμε οδυνηρά στο πετσί μας.

Μην ψάχνετε λοιπόν να βρείτε αλλού τη ρίζα της κακοδαιμονίας μας.

 It’s democracy stupid! 

Είναι η "δημοκρατία" που μας παραπλάνησε ότι δεν υπάρχει η απόλυτη αλήθεια αλλά πολλές "αλήθειες", κομμένες και ραμμένες στα συμφέροντα της κάθε κοινωνικής ομάδας. Μας έμαθε ότι η Δικαιοσύνη είναι μεταβλητή και όχι σταθερή αξία. Μας δίδαξε ότι δεν υπάρχει η κοινή σε όλους λογική,  κι έτσι ο καθένας τη διαστρεβλώνει ανάλογα με το συμφέρον του. Κοντολογίς,  η "δημοκρατία" μας δίδαξε ότι η θεϊκή σπίθα μέσα μας, η Συνείδηση, πρέπει να φιμωθεί προς χάριν των εφήμερων υλικών συμφερόντων, ταξικών, κομματικών και ατομικών.

Προσωπικά, κατόπιν βασανιστικής σκέψης δεκαετιών, έχω καταλήξει – και δυστυχώς επαληθεύομαι – ότι η δημοκρατία, όπως τη γνωρίσαμε, είναι μια απατηλή σκευωρία των ισχυρών για να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους αδύνατους με τη μικρότερη δυνατή αντίσταση. Πρόκειται για μια καμουφλαρισμένη ολιγαρχία, για μια αδίστακτη και διεφθαρμένη μέχρι το κόκκαλο οικονομικοπολιτική δικτατορία με κοινοβουλευτικό μανδύα.

Έχει κανείς αμφιβολία ότι η λεγόμενη "κομματική πειθαρχία" είναι καραμπινάτη κομματική δικτατορία;

Κατόπιν τούτων αναρωτιέμαι: γιατί χρειάζονται οι 300 χρυσοπληρωμένοι βουλευτές, αφού δεν βουλεύονται ούτε διαβουλεύονται για τη σύνταξη νομοσχεδίων, αλλά τους πασάρονται την τελευταία στιγμή ως κατεπείγοντα μόνο για να τα υπογράψουν χωρίς καν να γνωρίζουν το περιεχόμενό τους, και αν δεν υπογράψουν διαγράφονται;

Πάντως, εκτός από τη "δημοκρατία" μας που 'ναι τρελή και χρειάζεται να υποστεί εντατική ψυχιατρική ηλεκτροθεραπεία (ηλεκτροσόκ) μπας και συνέλθει, υπήρξαν και μερικά διασκεδαστικά κρούσματα παράκρουσης, όπως, π.χ. της Θεοδώρας Τζάκρη και του Μίμη Ανδρουλάκη, που φαίνεται πως έχουν ανάγκη άμεσης ψυχοθεραπευτικής αγωγής για να προλάβουμε τα χειρότερα.



Γενικώς, όμως, όπως έχω γράψει και σε προηγούμενα άρθρα μου, ΚΑΙ οι 300 είναι τρελοί για δέσιμο, καθότι στον κοινοβουλευτισμό η τρέλα είναι προσόν. Αυτοί, μάλιστα, που διαθέτουν τρέλα εις τη νιοστή (έχουν το ακαταλόγιστο) προωθούνται από το σάπιο σύστημα στην αρχηγία κομμάτων και, όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου και συμφέρει, στην πρωθυπουργία ή στην αντιπροεδρία της κυβέρνησης, αν διαθέτουν τον κατάλληλο όγκο. Κάποιοι που δεν τους κάνουν για πρωθυπουργοί - βλέπε Αλέκα Παπαρήγα - υποβάλλονται σε τεχνητό πολιτικό... λόξυγκα, ώστε να λένε, βρέξει χιονίσει, πάντα τα ίδια σαν κολλημένη βελόνα παλιού γραμμοφώνου.



ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΟΝΩΝΕΣΑΙ, ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ
ΟΤΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΝ ΣΕ ΑΚΟΥΕΙ


Παίδες Ελλήνων, το ΜΝΗΜΟΝΙΟ δε "βγαίνει"! Γνωστό, χιλιοειπωμένο και ευρύτατα αποδεκτό. Σας προκαλώ, όμως, ν' απαντήσετε στον εαυτό σας με το χέρι στην καρδιά:
Η κοινοβΟλευτική δημοκρατία "βγαίνει"; 
Κι αν "βγαίνει", τότε γιατί δε μας "βγήκε" μέχρι σήμερα, αλλά στον όλεθρο μας σέρνει;

Το να κατασπαταλάμε ολόκληρη τη ζωή μας σκαλίζοντας τους πολιτικούς βόθρους και καταγγέλλοντας τον Α' που έκλεψε τόσα, τον Β' που έβγαλε τα λεφτά του έξω χωρίς να έχει πληρώσει φόρους, τον Γ' που διόρισε όλο το σόι του στη Βουλή, και δε συμμαζεύεται, δε μας λύνει τα προβλήματα, διότι δεν χτυπάμε τη ρίζα του άρρωστου δένδρου που παράγει και θα παράγει τα σάπια φρούτα.

Καιρός είναι ν' αρχίσουμε να σκεπτόμαστε, αντί απλά να παρατηρούμε τα λαμόγια της εξουσίας να μας εμπαίζουν και να μας καταληστεύουν...

Πρέπει επιτέλους να πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα!