ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Δανείζομαι, άρα υπάρχω!


Για να είσαι υπολογίσιμος τη σήμερον ημέρα πρέπει να δανείζεσαι. Αν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να δανειστείς, σαν χώρα ή σαν άτομο, είσαι άχρηστος στο σάπιο σύστημα, δηλαδή στους ξένους και ντόπιους ολιγάρχες που έχουν συσσωρεύσει τον πλούτο των λαών στα χέρια τους, τζογάροντας εκ του ασφαλούς αέρα κοπανιστό σε απατηλά χρηματοπιστωτικά προϊόντα που οι ίδιοι σκαρφίστηκαν. 

Γι’ αυτό ο Αντώνης Σαμαράς – "Ηρώδης" της μέσης οικογένειας – κέρδισε πόντους πρόσφατα και πανηγυρίζει. Διότι με τα δανεικά επί των δανεικών που πήρε για λογαριασμό μας, δένοντας νέα θηλιά στο λαιμό μας, θ’ αρχίσει, λέει, όπου να ’ναι η "ανάπτυξη". Χα, χα, χάαα!

Με απλά λόγια, όσον ούπω, ο άνεργος και ο φτωχοποιημένος πρώην μικρομεσαίος θα τρέχει ασθμαίνοντας προς τις τράπεζες να ξαναδανειστεί για να πληρώσει τα προηγούμενα δάνεια, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα χαράτσια, τους υπέρογκους φόρους και δε συμμαζεύεται. Θα χώνεται δηλαδή πιο βαθιά στο κόκκινο, μέχρι να βγει η ψυχή του, προς τέρψη των τοκογλύφων δανειστών… Τώρα, ποια τράπεζα θα δανείσει τον άνεργο είναι άλλου παπά βαγγέλιο!

Η παροιμία που έλεγε ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω, τώρα έχει αντικατασταθεί από την άλλη που λέει ο μη δανειζόμενος μηδέ εσθιέτω. Αυτή είναι εδώ και καιρό η εντεκάτη εντολή του… Μωυσή.

Δεν έχει σημασία αν δεν μπορείς να ξεπληρώσεις τα δανεικά που πήρες. Υπάρχουν πάντα οι ανυπόμονοι πρόθυμοι που καραδοκούν να σε δανείσουν και πάλι για να ξαλαφρώσεις, δήθεν, το χρέος σου με πρόσθετα δανεικά, μέχρι που να μη μπορείς να ξεπληρώσεις τα συσσωρευμένα χρέη και να σου πάρουν και τ’ αυγά και τα καλάθια.

Το δάνειο είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να χάσεις την αξιοπρέπεια και την ελευθερία σου, είτε ως άτομο είτε ως κράτος. Καταχθόνια σοφιστεία ο δανεισμός, παίδες! Σε σπρώχνει και σε εθίζει να ξοδεύεις από αυτά που δεν παράγεις, και σε εφησυχάζει να μην προσπαθείς ποτέ να γίνεις αυτάρκης. Έτσι ο δανειζόμενος γίνεται τελικά δούλος του δανειστή, που τον χορεύει στο ταψί.

Γνωστά πράγματα αυτά, και δεν κομίζω γλαύκαν εις Αθήνας. Αλλού το πάω. Να, θέλω να πω ότι η κουλτούρα του δανεισμού δεν προέκυψε έτσι τυχαία, χάρη στην καταναλωτική μανία των λαών και στην απληστία των ολιγαρχών. Όοοχι βέβαια! Όλα εξελίσσονται βάσει ενός καλά προμελετημένου σχεδίου προς συγκεκριμένο τελικό στόχο, αυτόν της ορατής πια παγκόσμιας κυβέρνησης, που μπορεί να μην είναι και μακριά από την υλοποίησή του.

Λοιπόν, τι λέγαμε; Α, ναι, ότι το μεγαλεπήβολο όραμα της Ελλάδας είναι κάααποτε να ξαναβγεί στις αγορές και να δανείζεται όπως ήξερε, χωρίς δολοφονικά μνημόνια.

Προσέξτε! Το ελληνικό "όραμα" δεν είναι, δεν ήταν ποτέ άλλωστε, να σταματήσουμε κάποτε να δανειζόμαστε και να ζούμε με αυτά που παράγουμε εμείς οι ίδιοι.  Όοοχι, βέβαια!  (Αλήθεια, τι παράγουμε εκτός από λαμόγια;)

Πάντως ο δανεισμός είναι της μόδας, stupid, διότι τι θα τα κάνουν οι τοκογλύφοι τα τρισεκατομμύρια που έχουν συσσωρεύσει στα θησαυροφυλάκιά τους; Θα τ’ αφήσουν εκεί να σταλίζουν χωρίς να τους αποδίδουν κέρδη; Αστείο και να το σκεφτούμε. Οι τοκογλύφοι, επομένως, μας χρειάζονται! Τους είμαστε απαραίτητοι, όπως είναι στο βιομήχανο ο καταναλωτής που θ’ αγοράσει τα προϊόντα του.

Πρέπει, λοιπόν, να τα δανείζουν με το αζημίωτο σε αχαΐρευτους λαούς όπως του λόγου μας, για να τους χώνουν όλο και πιο βαθιά στα χρέη, ώστε να έχουν το πάνω χέρι και, όταν φτάνει ο κόμπος στο χτένι, ν’ αρπάζουν αντί πινακίου φακής ό,τι θέλουν από τα περιουσιακά τους στοιχεία. Όπερ και εγένετο και γίνεται στα καθ' ημάς, ωιμέ, αλί και τρισαλί...

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, θυμήθηκα ένα παραμύθι "εξωγήινων" όπου διάβασα τα εξής άσχετα, αλλά σχετικά με τα αίτια των φοβερών και οδυνηρών που ζούμε σήμερα στο πετσί μας:

«Όλοι οι τροχοί του κυβερνητικού μηχανισμού εξαρτώνται από ένα ελατήριο που βρίσκεται στα χέρια μας. Και το ελατήριο αυτό είναι ο χρυσός. Η επιστήμη της πολιτικής οικονομίας μας δείχνει προ πολλού το ακατανίκητο γόητρο του χρυσού. (…)

Κάθε δάνειο αποδεικνύει την αδυναμία του Κράτους και τη μη κατανόηση των δικαιωμάτων αυτού. Τα δάνεια επικρέμανται ως η σπάθη του Δαμοκλέους επί της κεφαλής των κυβερνώντων, οι οποίοι αντί να λαμβάνουν ό,τι είναι αναγκαίο με πρόσκαιρη φορολογία από τους υπηκόους τους, έρχονται με τεταμένα τα χέρια να ζητούν ελεημοσύνη από τους τραπεζίτες μας.

Τα εξωτερικά δάνεια είναι βδέλλες τις οποίες σε καμία περίπτωση δεν μπορεί ν’ αποσπάσει κανείς από το σώμα του Κράτους, εάν δεν αποσπασθούν μόνες τους ή δεν τις απορρίψει ριζικά το ίδιο το κράτος. Τα κράτη όμως δεν τις αποσπούν, αλλά εξακολουθούν να επιθέτους νέες βδέλλες στο σώμα τους, ούτως ώστε αμετακλήτως να καταστραφούν εξ αιτίας της εκούσιας αυτής αφαίμαξης. 

Πραγματικά, τι άλλο σημαίνει το δάνειο και ιδίως το εξωτερικό; Το δάνειο είναι η έκδοση τραπεζογραμματίων υπεχόντων υποχρέωση ορισμένου τόκου αναλόγως προς το ποσόν του δανεισθέντος κεφαλαίου. Εάν το δάνειο έχει τόκο 5%, τότε εντός είκοσι ετών το κράτος έχει πληρώσει χωρίς καμία ωφέλεια τόκο ίσο προς το δάνειο, εντός 40 ετών διπλάσιο, εντός 60 ετών τριπλάσιο ποσόν, και το χρέος παραμένει πάντα ανεξόφλητο.

Βλέπομε λοιπόν ότι το Κράτος, αντί να συλλέξει τα πλούτη του για τις ανάγκες του χωρίς να πληρώνει τόκους, αφαιρεί, υπό το πρόσχημα ατομικής φορολογίας, και τον τελευταίο οβολό των πτωχών φορολογούμενων για να εξοφλήσει τους πλούσιους εξωτερικούς δανειστές του.

Όσο τα δάνεια παρέμεναν εσωτερικά, τα Κράτη δεν έκαναν τίποτε άλλο από του να μεταθέτουν το χρήμα από την τσέπη του φτωχού στα θησαυροφυλάκια του πλουσίου. Όταν όμως εξαγοράσαμε τα πρόσωπα που χρειάζονταν για να μεταφέρουν τα δάνεια επί εξωτερικού εδάφους, τότε όλα τα πλούτη των Κρατών διοχετεύθηκαν στα ταμεία μας και όλοι οι λαοί άρχισαν να καταβάλλουν εις εμάς φόρο υποτέλειας.

Εάν η επιπολαιότητα των κυβερνώντων σε ό,τι αφορά τις κρατικές υποθέσεις, εάν η διαφθορά των υπουργών ή η οικονομική άγνοια άλλων κυβερνητών επέβαλε στις χώρες τους τα φορτία χρεών που αδυνατούν να εξοφλήσουν στα ταμεία μας, πρέπει να γνωρίζετε ότι τούτο μας στοίχισε ακριβά και σε χρήμα και σε προσπάθειες. (…)

Πόσο καταφανής είναι η έλλειψη κρίσης στους καθαρώς ζωώδεις εγκεφάλους των ηγετών! Δανείζονταν από μας εντόκως, χωρίς να σκέπτονται ότι θα χρειάζονταν ν’ αφαιρέσουν το χρήμα τούτο επιβαρυμένο με τους τόκους από τα θησαυροφυλάκια του κράτους για να μας εξοφλήσουν. Υπήρχε τίποτα το απλούστερο από του να λαμβάνουν το χρήμα που χρειάζονταν από τους φορολογούμενούς των;

Τούτο αποδεικνύει την υπεροχή του πνεύματός μας, διότι κατορθώσαμε να τους παρουσιάσουμε την υπόθεση των δανείων με τέτοια μορφή, ώστε να διαβλέπουν εις αυτά κέρδη ακόμη και για τον εαυτό τους. (…)

Όταν εκδίδουν κάποιο δάνειο τα κράτη, ανοίγουν εγγραφές για την αγορά των ομολόγων τους. Για να είναι αυτά προσιτά σε όλους, εκδίδουν ομόλογα αξίας από 100 μέχρι 1000 μονάδες. Συγχρόνως παρέχουν κάποιο όφελος στους πρώτους εγγραφόμενους. Την επομένη δημιουργείται τεχνητή ύψωση τιμών, διότι δήθεν όλος ο κόσμος ρίχνεται επ’ αυτών. Λίγες μέρες αργότερα τα ταμεία του κράτους είναι υπερπλήρη, λένε, και δεν ξέρουν πλέον πού να βάλουν το χρήμα (γιατί τότε το λαμβάνουν;) Η εγγραφή υπερβαίνει πλειστάκις το ποσό του δανείου. Τόση είναι η εμπιστοσύνη που έχει ο κόσμος στις κυβερνητικές συναλλαγές.

Όταν όμως παιχθεί η κωμωδία ευρίσκονται ενώπιον παθητικού, και μάλιστα παθητικού βαρύτατου. Για να πληρωθούν οι τόκοι πρέπει να καταφύγουν σε νέα δάνεια τα οποία δεν απορροφούν αλλά αυξάνουν τα πρώτα χρέη. Όταν η πίστωση εξαντληθεί, πρέπει με νέα δάνεια να καλυφθεί όχι το δάνειο αλλά μόνον οι τόκοι των δανείων. (…)

Έρχεται κατόπιν ο καιρός των πληρωμών οι οποίες ελαττώνουν μόνο την πληρωμή των τόκων και δεν καλύπτουν τα δάνεια, και οι οποίες επιπλέον δεν εκτελούνται χωρίς τη συγκατάθεση των δανειστών. (…)»

Σας θυμίζουν τίποτα αυτά που διαβάσατε; Κι όμως γράφτηκαν από τους "εξωγήινους" πριν από έναν αιώνα και πλέον…

Αυτά τα ολίγα για σήμερα, και με το καλό οι επόμενες δόσεις μας και οι επόμενες περικοπές των όσων μας απέμειναν από μισθούς και συντάξεις. Και δεν θέλω ν’ ακούσω γκρίνια και παράπονα. Διότι μπρος στα κάλλη τση "Δημοκρατίας" τ’ είναι ο πόνος; Αν όλα πήγαιναν καλά και δίκαια, ποιους θα βρίζαμε για να εξασκήσουμε το δημοκρατικό δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, βρε;

Και μη μου αγχώνεστε! Όταν μισθοί και συντάξεις φτάσουν στα τάρταρα, οι φόροι των μικρομεσαίων στα ύψη και τα ξεπουλήματα δημόσιας περιουσίας ικανοποιήσουν τις ορέξεις των περιούσιων δανειστών μας, να δείτε πώς τα spreads θα προσγειωθούν και πώς οι διαβόητοι Οίκοι Αξιολόγησης θ’ αναβαθμίσουν την πιστοληπτική μας ικανότητα στα ύψη.  Ήδη πήραμε ένα δείγμα. Διότι, όπως προείπα, δει δη δανειζομένων και άνευ αυτών οι δανειστές μελαγχολούν σφόδρα. Τι νομίζετε; Κορόιδα είναι να διώξουν υποτακτικούς πελάτες σαν κι εμάς με οικόπεδο γωνία;

Όλοι μαζί τώρα:

Μια ζωή δανείζονται, 
Κι εγώ πληρώνω αμαρτίες αλλονών, 
Τέρμα ως εδώ, τέρμα ως εδώ! 
Άλλα χρέη να αντέξω δεν μπορώ. 
Ώπα!