ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 23 Δεκεμβρίου 2012

Αξίζει Χριστουγεννιάτικες "ευχές" η Εξουσία;


Μεθαύριο, όλοι εσείς οι επιβήτορες της Εξουσίας, θα γιορτάσετε εθιμοτυπικά, όπως κάνετε κάθε χρόνο, τα Χριστούγεννα. Θα πάτε σε κάποια εκκλησία, θ' ανάψετε το κερί σας, θα φιλήσετε μια ή και δυο εικόνες, θα επισκεφτείτε κανένα νοσοκομείο ή στρατόπεδο, θα κάνετε κάποια υποκριτική δήλωση μπροστά στις κάμερες, και κατόπιν θα πάτε να φάτε του σκασμού από τα πλουσιοπάροχα εδέσματα που οι υπέρογκες απολαβές που δεν αξίζετε σας επιτρέπουν.

Από την άλλη, 1.300.000 οικογένειες ανέργων θα τουρτουρίζουν υποσιτιζόμενοι στα κρύα σπίτια τους, αναρωτώμενοι γιατί ο Χριστός της Aγάπης τους ξέχασε... Εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχων θα προσπαθούν να εξηγήσουν στα εγγονάκια τους γιατί τούτα τα Χριστούγεννα δεν τους αγόρασαν δώρα, όπως συνήθιζαν, χωρίς βεβαίως να μπορούν να τα πείσουν ότι αυτό γίνεται για τη "σωτηρία" της πατρίδας.

Τα Χριστούγεννα του 2012 είναι αναμφισβήτητα τα πιο μελαγχολικά Χριστούγεννα της μεταπολίτευσης. Ο κοινωνικός ιστός, η ραχοκοκαλιά της χώρας, το κεντρικό δοκάρι πάνω στο οποίο στηρίζεται η δικτατορία της ελληνικής δημοκρατίας, έχει ραγίσει επικίνδυνα, και δεν υπάρχει το τσιμέντο της Αγάπης που θα το επανασυγκολλήσει. Διότι η Αγάπη δεν είναι ένα δέντρο που μπορεί να ευδοκιμήσει πάνω  στο ψέμα, στην αδικία και στη διαφθορά, απλά και μόνο επειδή ο Χριστός είπε  "Αγαπάτε αλλήλους" κι επειδή μας βάφτισαν "Χριστιανούς Ορθόδοξους".

Πώς ν' αγαπήσει ο βάναυσα αδικημένος εκείνον που τον αδίκησε;
Πώς ν' αγαπήσει ο προδομένος αυτόν που τον πρόδωσε;
Πώς ν' αγαπήσει ο εξαπατημένος αυτόν που τον εξαπάτησε;
Πώς ν' αγαπήσει ο λεηλατημένος εκείνον που τον καταλήστεψε;
Πώς ν' αγαπήσει ο έντιμος τον διεφθαρμένο που τον εκμεταλλεύεται;

Κι ενώ η πωρωμένη πολιτική ηγεσία έχει την ψευδαίσθηση ότι με την εξοντωτική και άδικη λιτότητα  που επέβαλε στο λαό και με τα δανεικά σώζει την Ελλάδα, ο κοινωνικός ιστός, η σπονδυλική στήλη της χώρας, τρίζει επικίνδυνα από βαριά οστεοπόρωση.

Ποιο χριστουγεννιάτικο μήνυμα ν' απευθύνει κανείς σε πωρωμένους εξουσιαστές; Και τι πιθανότητες υπάρχουν το όποιο μήνυμα να φτάσει στ' αυτιά τους και ν' αφυπνίσει τη συνείδησή τους; Πώς μπορούν οι πετρωμένες καρδιές τους να ξαναγίνουν σάρκινες; Πώς είναι δυνατόν εκείνοι που ανέβηκαν στην εξουσία με σκοπό να θησαυρίσουν, υπερασπιζόμενοι τα συμφέροντα της διεφθαρμένης οικονομικής ολιγαρχίας, να στραφούν με στοργή και αγάπη προς το λαό και να τον υπηρετήσουν με δικαιοσύνη, ανιδιοτέλεια και αυτοθυσία;

Δύσκολα πράγματα! Μπορεί μια καμήλα να περάσει από την τρύπα μιας βελόνας; Περί αυτού, δυστυχώς, πρόκειται...

Τι να τους πω, λοιπόν; Πώς να τους απευθύνω χριστουγεννιάτικες ευχές αγάπης;  Πώς να προφέρω λέξεις που δεν τις πιστεύω; Να τους ευχηθώ επιτυχία σε μια καταστροφική πολιτική που άρχισαν και συνεχίζουν; Σ' ένα έργο που έχει βυθίσει την ελληνική κοινωνία σε απόγνωση; Σ' ένα έργο που οδηγεί νομοτελειακά από το κακό στο χειρότερο;

Αν ερχόταν ξαφνικά ο Χριστός ανάμεσά μας τι θα τους έλεγε; Θα τους έλεγε άραγε, "Σας συγχωρώ διότι ου γαρ οίδατε τι ποιείτε;" Ή μήπως θα τους απεύθυνε αμείλικτα ΟΥΑΙ, σαν εκείνα που εκστόμιζε κατά κόρον στους Φαρισαίους της εποχής του, παραβιάζοντας ο ίδιος την εντολή της Αγάπης που ήταν το κεντρικό μήνυμα της διδασκαλίας του;

 Κι επειδή δεν γνωρίζω τι να τους ευχηθώ, θα πάω στην Παλαιά Διαθήκη για να δω τι μήνυμα απηύθυνε ο προφήτης Ιερεμίας στο λαό του Ισραήλ όταν παρεξέκλινε από την οδό του Κυρίου:

«Επειδή, έτσι λέει ο Κύριος των δυνάμεων: Κατακόψτε δέντρα, και υψώστε περιχαρακώματα εναντίον τής Ιερουσαλήμ· αυτή είναι η πόλη, επάνω στην οποία πρέπει να γίνει επίσκεψη· είναι ολόκληρη καταδυναστεία στο μέσον της.

Όπως η πηγή αναβλύζει τα νερά της, έτσι αυτή αναβλύζει την κακία της· βία και αρπαγή ακούγονται μέσα σ' αυτή· μπροστά μου είναι ακατάπαυστα πόνος και πληγές.

Σωφρονίσου, Ιερουσαλήμ, μήπως και αποσυρθεί η ψυχή μου από σένα· μήπως και σε κάνω έρημη, ακατοίκητη γη. (...)

Σε ποιον θα μιλήσω, και θα διαμαρτυρηθώ, για να ακούσουν; Δες, το αυτί τους είναι απερίτμητο, και δεν μπορούν να ακούσουν· δες, ο λόγος του Κυρίου είναι σ' αυτούς όνειδος· δεν ευχαριστιούνται σ' αυτόν. (...)

Και τα σπίτια τους θα περάσουν σε άλλους, τα χωράφια και οι γυναίκες, μαζί· επειδή, θα απλώσω το χέρι μου επάνω στους κατοίκους της γης, λέει ο Κύριος.

Επειδή, από τον μικρό τους μέχρι τον μεγάλο τους, κάθε ένας δόθηκε στην πλεονεξία· και από προφήτη μέχρι ιερέα κάθε ένας πράττει τό ψέμμα.

Και γιάτρεψαν το σύντριμμα της θυγατέρας του λαού μου με επιπόλαιο τρόπο, λέγοντας: Ειρήνη, ειρήνη· και δεν υπάρχει ειρήνη.

Μήπως ντράπηκαν, όταν έπραξαν βδέλυγμα; Μάλιστα, δεν ντράπηκαν με κανέναν τρόπο ούτε κοκκίνισαν· γι' αυτό, θα πέσουν ανάμεσα σ' εκείνους που πέφτουν· όταν τους επισκεφθώ, θα απολεστούν, είπε ο Κύριος.

Έτσι λέει ο Κύριος: Σταθείτε επάνω στους δρόμους, και δείτε, και ρωτήστε για τα αιώνια μονοπάτια, πού είναι ο αγαθός δρόμος, και περπατάτε σ' αυτόν, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. 

Αυτοί, όμως, είπαν: Δεν θα περπατήσουμε σ' αυτόν.

Και έβαλα σκοπούς επάνω σας, λέγοντας: Ακούστε τον ήχο της σάλπιγγας. 
Αλλά, είπαν: Δεν θα ακούσουμε.

Γι' αυτό, ακούστε, έθνη, κι εσύ, συναγωγή, γνώρισε τι είναι μεταξύ τους!

Άκου, γη· να, εγώ θα φέρω κακό επάνω σ' αυτό τον λαό, τον καρπό των συλλογισμών τους· επειδή, δεν πρόσεξαν στα λόγια μου, και στον νόμο μου, αλλά τον απέρριψαν.» (Ιερεμίας 6: 6-15)

Αν αντικαταστήσουμε τη λέξη "Ιερουσαλήμ" με την "Αθήνα", και το "λαό του Ισραήλ" με το "λαό της Ελλάδας", τότε έχομε την εξήγηση γιατί ήρθε πάνω μας το κακό.

Κι έχουμε επίσης και την οδηγία του τι πρέπει να κάνουμε: "ρωτήστε για τα αιώνια μονοπάτια, πού είναι ο αγαθός δρόμος, και περπατάτε σ' αυτόν, και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας."

Ποιος είναι ο αγαθός δρόμος,  τα αιώνια μονοπάτια που οδηγούν ένα λαό στην ειρήνη και την ευημερία; Είναι τα μονοπάτια της Δικαιοσύνης, της Αλήθειας και της Αγάπης. Από αυτά οι τέσσερις εξουσίες  (Εκτελεστική, Νομοθετική,  Δικαστική και ΜΜΕ) έχουν απομακρυνθεί εντελώς, και ο λαός δυστυχώς τις μιμείται...

Αν δεν επιστρέψει πρωτίστως η ηγεσία στα μονοπάτια των αιώνιων αρχών και αξιών, αν δεν σωφρονιστεί, τότε θα γιατρεύει τα συντρίμμια του λαού επιπολαίως, όπως το κάνει μέχρι σήμερα με μπαλώματα και ψέματα..