ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Παράνομο το "ιερό" δικαίωμα του εκβιασμού δια της απεργίας;


«Όλη η ζωή μας σ᾽ αυτή τη χώρα ταλαιπωρία είναι...!»
 Σώωωπα! Ιδέα σου είναι!

«Μας φέρνει κι εμάς σε αδιέξοδο στο να παραβρεθούμε στη θέση εργασίας μας...»
Ποιος νοιάζεται για σας; Καθένας το τομάρι του κοιτάζει στη χώρα μας...

«Για ποιο κράτος μιλάμε;»
Για κράτος-μπάχαλο!

«Αυτό είναι άδικο που κάνουνε, γιατί δεν είναι δικό τους το μετρό. Το έχουμε πληρώσει κι εμείς, ο υπόλοιπος κόσμος που ταλαιπωρείται.»
 Άσχετο. Η δημοκρατία θεμελιώνεται στις αδικίες, φίλε!


«Βγαίνουν οι συνδικαλιστές και λένε, εμείς λέει θέλουμε τα δικαιώματά μας. Εμάς που μας κόψανε μας ρωτήσανε;»
Κακώς ανεχθήκαμε και μας τα κόψανε, κυρία μου! Ας αντισταθούν και κάποιοι σ' αυτή τη λαιμητόμο, έστω και με ταλαιπωρία όλων μας!

Συνδικαλιστής: «Σε περίπτωση επίταξης θα σταματήσει όλη η Ελλάδα, να το ξέρει.» 
"L'état, c'est moi"!

«Υπάρχουν Έλληνες δύο ταχυτήτων. Δηλαδή για άλλους να κόβονται οι μισθοί και για άλλους να μην κόβονται...» 
Ναι υπάρχουν, πάντα υπήρχαν Έλληνες δύο, τριών και τεσσάρων ταχυτήτων στις "δημοκρατικές" ολιγαρχίες σαν τη δική μας. Όποιος έχει μαχαίρι τρώει πεπόνι. Οι άλλοι τρώνε τις καρπαζιές, όπως, πχ., οι συνταξιούχοι, καθότι οι άμοιροι δεν έχουν μοχλό για εκβιασμό, δηλαδή δεν έχουν μαχαίρι για να φάνε πεπόνι.
 
Η κυβέρνηση έστειλε, λέει, τελεσίγραφο στους εργαζόμενους. Τους ζήτησε να λήξουν την απεργία σε 24 ώρες, διότι η απεργία είναι παράνομη!

Άπαγε της βλασφημίας! Η απεργία είναι ο βασικός πυλώνας τση "δημοκρατίας". Δεν νοείται δημοκρατία χωρίς εκβιαστική απεργία, όπως δε νοείται σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Ο μόνος τρόπος που καταλαβαίναμε ότι είχαμε δημοκρατία στη διάρκεια της μεταπολίτευσης ήταν η μαζική ταλαιπωρία λόγω άσκησης του "ιερού" δικαιώματος της απεργίας από ομάδες εργαζομένων, συχνά προνομιούχων, που ζητούσαν το δίκιο τους  ή το "δίκιο" τους αλλά η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβερνήση της ολιγαρχίας δεν τους το έδινε, ή τους το έδινε κατόπιν διαπραγμάτευσης και μυστικής συναλλαγής..

Έτσι κάθε τρεις και λίγο γινότανε το έλα να δεις ανά την επικράτεια, κοινώς ΧΑΟΣ.

Η πρωτεύουσα, η συμπρωτεύουσα, ο Πειραιάς και άλλες μεγάλες πόλεις στολίζονταν "δημοκρατικά" με βουνά σκουπιδιών, σε μια επίδειξη ότι η "δημοκρατία" στο Ελλαδιστάν καλά κρατεί, οι αρουραίοι έκαναν ομαδικά πάρτι ανάμεσα στις σακούλες σκουπιδιών και οι πολίτες έκλειναν τη μύτη τους καθώς περπατούσαν ανάμεσα στα σκουπίδια για να προφυλαχτούν από τη μπόχα. "Δημοκρατικές" γραφικότητες που λάμβαναν χώρα κατά προτίμηση σε περιόδους Χριστουγέννων, Πάσχα, Δεκαπενταύγουστου, κλπ., ώστε ο εκβιασμός  - ιερό δικαίωμα τση δημοκρατίας - να πιάσει τόπο!

Άλλοτε πάλι είχαμε απεργία των εργαζομένων στη ΔΕΗ, μεγάλη η χάρη τους, που μας άλλαζαν συχνά πυκνά τα φώτα για να νιώσουμε στο πετσί μας το μεγαλείο τση "δημοκρατίας". Τρόφιμα βρωμούσαν στα ψυγεία, ασθενείς κινδύνευαν, φάρμακα που διατηρούνταν σε ψυγεία αλλοιώνονταν, οι φωτεινοί σηματοδότες λειτουργούσαν κατά διαλείμματα με πρόκληση κυκλοφοριακού χάους, και γενικά η ζωή μας αποκτούσε μεγάλο ενδιαφέρον διότι η ταλαιπωρία μας γλίτωνε από τη μονοτονία της εύνομης τάξης και της εξ αυτής ανίας, προάγοντας όμως την άνοια.

Αξέχαστες μας έχουν μείνει και οι απεργίες των πανεπιστημιακών, κατ᾽ ευφημισμόν "πνευματικών" ανθρώπων, που γίνονταν κατά προτίμηση σε εξεταστικές περιόδους και συνεπικουρούνταν από "αυθόρμητες" και επεισοδιακές (σ)καταλήψεις φοιτητών σε συμπαράσταση προς τους "αναξιοπαθούντες" καθηγητές τους. Πολλές εξεταστικές περίοδοι χάθηκαν κάτω από το πρόσχημα της άσκησης του "ιερού" δικαιώματος στην απεργία, κάτι που έχει συμβάλει στην κατάταξη των ελληνικών πανεπιστημίων στις τελευταίες θέσεις παγκοσμίως.

Θρασύτατες είναι και οι επαναλαμβανόμενες απεργίες των φαρμακοποιών που ταλαιπώρησαν σφόδρα το Πανελλήνιο ιδίως κατά την τελευταία τριετία.

Τι να πει κανείς και για τις απεργίες των λιμενεργατών που απέκλειαν τα νησιά μας όποτε τους γούσταρε, τις απεργίες των φορτηγατζήδων που έκλειναν τις εθνικές οδούς και σαν αποτέλεσμα άδειαζαν τα ράφια των σούπερ μάρκετ από τρόφιμα, τις απεργίες των βενζινοπωλών, και δε συμμαζεύεται...

Καταδικαστέες είναι και οι απεργίες των μοσχοπληρωμένων δικαστών και εισαγγελέων, "Τρίτης Εξουσίας" παρακαλώ, των ΜΜΕ,  "Τέταρτης Εξουσίας", και γενικώς όλων των ευγενών κλάδων των εργαζομένων του Ελλαδιστάν. Οι μόνοι που δεν έχουν απεργήσει ακόμη είναι οι παπάδες!

Ωστόσο, η καθολική απεργία διαρκείας των Ελλήνων είναι η απεργία λειτουργίας του κοινού νου, του αισθήματος δικαίου, της ατομικής και συλλογικής ευθύνης και του σεβασμού προς τα δικαιώματα του συνανθρώπου.

Αν οι κατ᾽ ευφημισμόν δημοκρατικές κυβερνήσεις μας είχαν γνώση, ήθος, στοιχειώδη νοημοσύνη, στοιχειώδες περί δικαίου αίσθημα, κοινώς εάν γνώριζαν πώς να χωρίζουν δίκαια δυο γαϊδουριών άχυρα,  τότε δεν θα υπήρχε ανάγκη κάθε τρεις και λίγο για απεργίες που καταταλαιπωρούν έναν ολόκληρο λαό. Αν ήταν άξιοι, θα γνώριζαν οι κυβερνώντες ότι η ισοπέδωση μισθών των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι δίκαιη, διότι κάποια επαγγέλματα εμπεριέχουν ρίσκο και κινδύνους για τους εργαζομένους, τους φθείρουν σωματικά και ψυχικά πολύ περισσότερο και γρηγορότερα από άλλους, και πολλοί δεν προλαβαίνουν να φτάσουν ούτε στη σύνταξη. Αυτοί βεβαίως πρέπει να αμείβονται καλύτερα από τον υπάλληλο που πάει κάθε μέρα στο γραφείο του, πιάνει την αναπαυτική του καρέκλα, απολαμβάνει άριστες συνθήκες θέρμανσης το χειμώνα και δροσιάς το καλοκαίρι, και πολύ συχνά βαράει... μύγες, μιλώντας ώρες ατέλειωτες στο τηλέφωνο με συγγενείς και φίλους, περιμένοντας να έρθει η ώρα για να σχολάσει από την αγγαρεία που κάνει.

Αν όμως η κυβέρνηση θέλει πλήρη ισοπέδωση, τότε ας ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο και οι αποζημιώσεις των χαραμοφάηδων βΟλευτών που απουσιάζουν μονίμως από τη Βουλή και προσέρχονται μόνο για να ψηφίσουν κατ᾽ εντολή των κομματαρχών τους νομοσχέδια για τα οποία δεν έχουν ιδέα.

Νομίζω;