ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2013

Ο Βαξεβάνης και το σπασμένο ποδήλατο τση "Δημοκρατίας"


Τάδε έφη Κώστας Βαξεβάνης: 
«Η Δημοκρατία είναι σαν το ποδήλατο. Αν δεν κάνεις συνέχεια πεντάλ, πέφτεις. 
Δυστυχώς το ποδήλατο της Ελληνικής Δημοκρατίας, έχει εδώ και καιρό τσακιστεί. Η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία, δυστυχώς αμέσως μετά την πτώση της ελληνικής Χούντας το 1974, δημιούργησε ένα υβρίδιο Δημοκρατίας. Μπορείς να ψηφίζεις, να ανήκεις σε κόμματα, ακόμη και να διαμαρτύρεσαι. Στην ουσία, όμως, την πολιτική ασκεί μια κλειστή κλίκα ανθρώπων.

Λέγονται πολλά για την ελληνική κρίση και γίνονται ακόμη περισσότερα τα οποία δεν έχουν ακουστεί. Πάνω από την Ελλάδα της κρίσης, συγκρούονται συμφέροντα, αντιλήψεις, πολιτικές. Στο επίκεντρο της κριτικής έχει μπει ο Δημόσιος Τομέας και το Κοινωνικό Κράτος. 

Ναι, στην Ελλάδα λειτουργεί ένας αντιπαραγωγικός Δημόσιος Τομέας, ο οποίος κυρίως αποτελείται από ανθρώπους οι οποίοι διορίστηκαν από τα κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια χωρίς καμιά αξιοκρατία.

Αλλά ο προβληματικός Δημόσιος Τομέας είναι άλλος. Είναι μερικές δεκάδες επιχειρηματίες οι οποίοι ζουν από το κράτος. Πρόκειται για κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες οι οποίοι ωστόσο αποκαλούν τον εαυτό τους "υγιή επιχειρηματία". Παίρνουν δουλειές από το ελληνικό κράτος, συνήθως σε υψηλότερες τιμές από τις πραγματικές, και χρηματίζουν πολιτικούς για να το πετυχαίνουν.

Ταυτόχρονα είναι και ιδιοκτήτες Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Έτσι καταφέρνουν να εξασφαλίζουν την σιωπή για ό,τι κάνουν. Πολλές φορές μάλιστα αγοράζουν και μια ποδοσφαιρική ομάδα, για να έχουν λαϊκό έρεισμα, και να κρύβουν το έγκλημα πίσω από την λαϊκή προστασία, όπως ακριβώς έκανε ο Εσκομπάρ στην Κολομβία και ο Αρκάν στη Σερβία.

Το 2011, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος τότε ήταν υπουργός Οικονομικών και σήμερα είναι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, πέρυσι θεσμοθέτησε έναν φόρο για τα ακίνητα. Αλλά για τα ακίνητα που είναι μεγαλύτερα από 2.000 τετραγωνικά μέτρα ο φόρος μειωνόταν στο 60%. Ο κ. Βενιζέλος εξαιρούσε από τον φόρο τους μοναδικούς που μπορούσαν να πληρώσουν: τους πλούσιους. (Ο κ. Βενιζέλος είναι επίσης ο άνθρωπος που είναι υπεύθυνος για τη χορήγηση ενός νόμου ευρείας ασυλίας στους υπουργούς της κυβέρνησης.)

Αυτό γίνεται καθημερινά επί δεκαετίες. Η κοινή γνώμη είναι στεγανοποιημένη από την πραγματική πληροφόρηση. Κανάλια, εφημερίδες, sites ανήκουν σε αυτή την οικονομικοπολιτική ελίτ που κυβερνά την Ελλάδα.

Ένα ακόμα σκάνδαλο είναι αυτό που περιλαμβάνει τη λίστα Λαγκάρντ. Το 2010 η Christine Lagarde, τότε υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας (και σήμερα επικεφαλής του ΔΝΤ), έδωσε στην Ελληνική κυβέρνηση μια λίστα με 2000 ελλήνων καταθετών στην Ελβετία, για να διερευνηθεί ποιοί είναι φοροφυγάδες. 

Οι Ελληνικές Αρχές ουσιαστικά δεν έκαναν τίποτα με τη λίστα. Δύο έλληνες υπουργοί Οικονομικών, οι Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος, μιλώντας μπροστά στην Επιτροπή της Βουλής ισχυρίστηκαν πως έχασαν την λίστα ή δεν γνώριζαν πού είναι. 

Εν τω μεταξύ, αρκετά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν ψευδώς πολιτικούς και προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου πως ήταν μέσα στη λίστα, προκειμένου να αποκρύψουν την άσχημη πραγματικότητα: πλούσιοι άνθρωποι φοροδιέφευγαν, ενώ απελπισμένοι συμπολίτες τους έψαχναν τα σκουπίδια για φαγητό.

Όταν το HOT DOC, το περιοδικό το οποίο διευθύνω, δημοσίευσε τη λίστα τον Οκτώβριο, με συνέλαβαν με την κατηγορία παραβίασης προσωπικών δεδομένων, αλλά αθωώθηκα. Αλλά το αποτέλεσμα δεν άρεσε στην εξουσία. Έτσι με οδήγησε ξανά σε δίκη ακυρώνοντας την πρώτη, με αόριστα επιχειρήματα. Σε όλη αυτή τη διαδικασία (δημοσιοποίηση λίστας, σύλληψή μου, αθώωση) τα ελληνικά Μέσα Ενημέρωσης ήταν απόντα. Η "υπόθεση Λαγκάρντ" ήταν πρώτο θέμα παντού αλλά όχι στη χώρα που εξελίχθηκε.

Ο λόγος είναι απλός. Στη λίστα Λαγκάρντ, είναι όλο το οικονομικοπολιτικό σύστημα που κυβερνά τη χώρα. Αυτή η διεφθαρμένη ελίτ που μιλά στο όνομα της Δημοκρατίας με την ίδια ευκολία που την ακυρώνει. Εκδότες, υπουργοί με offshore εταιρείες, τραπεζίτες, φίλοι πρωθυπουργών και βέβαια εκπρόσωποι της "μαύρης οικονομίας". Μετά την δημοσιοποίηση της λίστας από το περιοδικό μου, η Ελληνική Κυβέρνηση δεν έκανε ούτε ένα σχόλιο για την υπόθεση.

Όταν ο κ. Βενιζέλος έφυγε από το υπουργείο Οικονομικών τον περασμένο Μάρτιο, δεν κατάφερε να δώσει υπηρεσιακά τη λίστα στον διάδοχό του. Την πήρε μαζί του. Μόνο όταν ο επόμενος υπουργός, Γιάννης Στουρνάρας, είπε σε συνέντευξή του στους Financial Times στις 2 Οκτωβρίου πως δεν παρέλαβε ποτέ τη λίστα, ο κύριος Βενιζέλος την παρέδωσε στο πρωθυπουργικό γραφείο. 

Κανένας δεν τον ρώτησε γιατί δεν παρέδωσε τη λίστα και τη χειρίστηκε ιδιωτικά. Και κανένας από τα τρία κόμματα της κυβέρνησης δεν τον παραπέμπει στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής για τα αδικήματα που έχει διαπράξει.

Εν τω μεταξύ, πρόσφατα κυκλοφόρησε μία νέα εκδοχή της λίστας με βάση την οποία αποκαλύπτεται πως κάποιος έχει διαγράψει 3 ονόματα συγγενών του πρώην Υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήταν ο υπουργός Οικονομικών 2009 – 2011, πριν ο κ. Βενιζέλος. 

Τον περασμένο μήνα, ο κ. Παπακωνσταντίνου εκδιώχθηκε από το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα αντιμετωπίζει μια κοινοβουλευτική έρευνα, τη πιθανότητα άρσης της ασυλίας ως πρώην υπουργός, και τα τέλη της παραποίησης των δεδομένων. Ο Παπακωνσταντίνου δείχνει να γίνεται η νέα Ιφιγένεια για να μπορέσει να επιβιώσει το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα.

Όλα αυτά συμβαίνουν την ώρα που η Ελλάδα ακροβατεί επικίνδυνα πάνω από την άβυσσο της πτώχευσης και η τρικομματική κυβέρνηση εφευρίσκει και άλλους πρωτότυπους φόρους για τα χαμηλά στρώματα. Ένας στους δύο νέους είναι άνεργος. Η οικονομία συρρικνώνεται με ετήσιο ρυθμό του 6,9%. Άνθρωποι ψάχνουν τα σκουπίδια για να φάνε. Και ένα ναζιστικό κόμμα, η Χρυσή Αυγή, ανεβαίνει επικίνδυνα εκμεταλλευόμενο την αγανάκτηση του κόσμου και την οργή που δημιουργεί η ατιμωρησία.

Οι Έλληνες πρέπει να ξανά ανέβουν στο ποδήλατο της Δημοκρατίας απαιτώντας ένα τέλος στην απάτη και τη διαφθορά. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να αντισταθούν στην χειραγώγηση και να ξανά ανακαλύψουν τη δημοσιογραφία. Και η κυβέρνηση θα πρέπει να αναβιώσει την αρχαία Ελλάδα δημοκρατική κληρονομιά της – αντί να σκοτώνει τον αγγελιοφόρο.»

Κώστα Βαξεβάνη,  σωστά τα λες για το σάπιο πολιτικό σύστημα και για τη διεφθαρμένη ελίτ που μας κυβερνά. Εγκρίνω και επαυξάνω. Ωστόσο για ρίξε σε παρακαλώ μια ματιά κι εδώ μπας και αλλάξεις γνώμη για την Αρχαία δημοκρατική κληρονομιά μας:

«Η αρχαία ελληνική δημοκρατία. 
Επικρατεί σήμερον η άποψη ότι η αρχαία ελληνική δημοκρατία  ήταν το τέλειο πολίτευμα όπου όλοι είχαν λόγο και επικρατούσε πάντα (ή σχεδόν πάντα) το σωστό, το κοινό καλό. Αυτή η άποψη έχει φτιαχτεί τον τελευταίο αιώνα με σκοπό την συντήρηση της σημερινής δημοκρατίας.

Σύμφωνα με στοιχεία που υπάρχουν οι πρώτοι (Πελασγοί) Αθηναίοι ήταν εγκαταστημένοι το 6.000 π.Χ. στα μέρη της Αττικής και από το (και το) 2.000 π.Χ. και παραπέρα οι Αθηναίοι άρχισαν να αυξάνονται με γοργούς ρυθμού σε όλα τα τριγύρω μέρη. 

Το καθεστώς τους ήταν η Βασιλεία μέχρι και την θυσία του Κόδρου. Μετά τον Κόδρο οι Αθηναίοι κατάργησαν την Βασιλεία επειδή πίστευαν πως κανένας δεν ήταν άξιος να τον διαδεχτεί. Έτσι επικράτησε το καθεστώς του ισόβιου άρχοντα, που άρχοντας ανακηρύχτηκε ο γιος του Κόδρου, Μέδωνας. Μετά προήλθε η ένωση των πόλεων της Αθήνας.

Το 594 π.Χ. ο Σόλων καθιέρωσε ένα είδος δημοκρατίας το οποίο κράτησε μέχρι το 561 π.Χ. που έγινε "τύραννος" ο Πεισίστρατος. Μέτα το 508 π.Χ. ο Κλεισθένης εγκαθιδρύει την λεγόμενη Αθηναϊκή Δημοκρατία. Έτσι και φτάνουμε στην εποχή του Περικλέους.

Ο πληθυσμός των Αθηναίων κατά την Δημοκρατία υπολογίζεται ότι είχε 21.000 πολίτες, 10.000 μέτοικοι και 400.000 δούλοι! (δες απογραφή του Δημητρίου Φαληρέα). Δηλαδή η αναλογία ήταν περίπου 20 δούλοι/1ελευθέρος! Δηλαδή αν σήμερα πάρουμε ως υπόδειγμα την Αρχαία Δημοκρατία θα πρέπει ο καθένας να έχει απο 20 δούλους, δηλαδή 200.000.000 δούλους όλοι οι Έλληνες! 
Ή περίπου, οι 500.000 Έλληνες να είμαστε ελεύθεροι και οι υπόλοιποι δούλοι!*

Οι Αθηναίοι κατά την Δημοκρατία υπήρξαν οι μεγαλύτεροι ιμπεριαλιστές εναντίον των Ελλήνων. 
Όλοι θα ξέρετε το κοινό συμμαχικό ταμείο, το οποίο το πήραν με την βία οι Αθηναίοι και ανάγκαζαν όλους να τους πληρώνουν φόρο και να δίνουν πλοία και όποιος δεν "πειθαρχούσε" (π.χ. Σάμιοι) τον κατέστρεφαν ολοκληρωτικά.

Επίσης οι Αθηναίοι ήταν οι πρωτομάστορες της αποικιοκρατίας, είχαν τις"κληρουχίες" όπου έπαιρναν δια της ισχύος τους εδάφη από ξένες πόλεις. Υπήρξαν φοβερά σοβινιστικοί και απολυταρχικοί, και γι' αυτό η Αθηναϊκή αλαζονική δημοκρατία ήταν η κυρία αιτία του πελοποννησιακούς πολέμους (εμφυλίους) και της καταστροφής του εαυτού της.

Στην αρχαία ελληνική Δημοκρατία ήταν ως εξής τα πράγματα : 
(α) Οι βουλευτές δεν εκλέγονταν δια ψηφοφορίας (δια εκλογών) αλλά τυχαία μέσα από το κλήρο (στην Σπάρτη οι έφοροι εκλέγονταν με ψήφο).
(β) Οι γυναίκες δεν είχαν κανένα πολιτικό δικαίωμα (σε αντίθεση με την Σπάρτη)
(γ) Ποιόν θα έπαιρνε για σύζυγο η γυναίκα καθορίζονταν από το πατέρα της (κάτι που στην Σπάρτη απαγορευόταν)

Τέλος, πλήθος αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων τιμωρήθηκαν για τις απόψεις τους. Αναλυτικότερα γι' αυτό το θέμα μπορείτε να δείτε (εδώ) το δεύτερο "post" το οποίο είναι ένα σημείο από το βιβλίο του Κ. Πλεύρη "Ο διωγμός των Αρίστων".
---------
*Οι δούλοι είχαν μόνο κάποια ελάχιστα δικαιώματα π.χ. Να μην μπορούν να τους βαράνε οι αφέντες τους , αλλά μόνο με απόφαση δικαστηρίου να τους βαράει το κράτος σαν τιμωρία (λ.χ. επειδή ήταν ανυπάκουοι) ή να μπορούν να κάνουν ένα είδος "μήνυσης" στους αφέντες τους αν τους βαρέσουν. Αλλά κατ' ουσίαν υπήρξαν δούλοι, υπάκουοι των αρχόντων τους.»

Επίσης, Κώστα Βαξεβάνη, ρίξε και στο πρώτο post εδώ μια ματιά.