ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Ελλαδιστάν: Ταχυενδοσκόπηση του απόλυτου μπάχαλου


"Διψάσαμε το μεσημέρι" μοιρολογάνε εδώ και δεκαετίες οι Έλληνες, "μα το νερό γλυφό"...
Μια ζωή διψασμένοι...
Μια ζωή το νερό που πίνουμε είναι γλυφό και δεν μας ξεδιψάει...
Μια ζωή ομολογούμε ότι "πήραμε τη ζωή μας λάθος", μα μια ζωή αρνούμαστε ν' αλλάξουμε ζωή...
Μια ζωή μαγκούφηδες, μια ζωή κακομοίρηδες, μια ζωή κλαψιάρηδες, μια ζωή εχθροί της ζωής, εχθροί της αγάπης, εχθροί του εαυτού μας...
Μια ζωή, και με δικτατορία και με "δημοκρατία", με αχ και βαχ ξημεροβραδιαζόμαστε...
Ποιος άραγε μας βάσκανε; Ποια κατάρα κουβαλάμε; Ποιος, ποιοι μας μισούν;


Βρέχει στη φτωχογειτονιά, βρέχει και στην καρδιά μου, αναστενάζει ο ραγιάς κάτω από οποιοδήποτε καθεστώς. Ολόκληρος ο ντουνιάς είναι μικρός για να χωρέσει τον αναστεναγμό του!

Φεύγουν οι μέρες μας βαριά σαν της βροχής τις στάλες...  Τραγικό!

Μικρά κι ανήλιαγα είναι τα στενά που φυτοζωούμε, τόσο στενά που δεν τα βλέπει ποτέ ο ήλιος της δικαιοσύνης, της αξιοπρέπειας και της ευημερίας...


Γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι... 
Έτσι μοιάζει η ζωή μας μεσημέρι βράδυ! Γκρεμισμένα σπίτια... Γκρεμισμένα όνειρα... Γκρεμισμένες ελπίδες... Άπιαστες χαρές...

Κι όμως, έρχεται το άλλο τραγουδάκι να μας δώσει  παρηγοριά κι ελπίδα ότι θάρθει και για μας μια "Κυριακή"... Λέτε;


Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι, εμείς που ζήσαμε φτωχοί, του κόσμου η απονιά δεν μας τρομάζει, θα έρθει και για μας μια Κυριακή! 

Δυστυχώς, όμως,  η "Κυριακή" αργεί να φτάσει...
Τα καλοκαίρια μας είναι μικρά, μικρές αναλαμπές ανάμεσα  σ' ατέλειωτους χειμώνες...

Μήπως, όμως, το τραγούδι αυτό μας αδικεί;
Μήπως δεν είναι ατέλειωτος ο χειμώνας που ζούμε;

Πότε άραγε θα ξημερώσει άσπρη μέρα και για μας;


Αλίμονο, αργεί να ξημερώσει άσπρη μέρα στη Γραικιά...

Προς το παρόν η μαύρη νύχτα που βιώνουμε έχει δειγματοληπτικά ως εξής:

--Λίστα Λαγκάρντ: βρέθηκε σβησμένο αρχείο...

-- 41,6 εκατ. ευρώ πληρώνονται τα μέλη του ΤΧΣ! 

-- Μικρότερες οι μειώσεις στις βουλευτικές συντάξεις
-- Έλληνες φοροφυγάδες αγοράζουν ακίνητα στο εξωτερικό...

-- Ζουν και βασιλεύουν οι φοροφυγάδες

-- Κλέβουν ρεύμα στα βόρεια προάστια


-- 4.000.000 Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας

-- Ατέλειωτος ο Γολγοθάς των καταναλωτών της ΔΕΗ

-- 500.000 ιδιωτικοί υπάλληλοι αντιμέτωποι με μείωση μισθών έως 30%

-- Αδυνατούν να πληρώσουν τους φόρους και κόβουν από το φαγητό

--Χέρια απλωμένα για μια σακούλα ζαρζαβατικά

--Συσσίτια στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας


--Ταλαιπωρία από τα χαράματα στα υποκαταστήματα του ΙΚΑ

--Μισθοδοτούνται επίορκοι υπάλληλοι του ΙΚΑ ακόμη και στη φυλακή

-- 5 εκατομμύρια ευρώ για μίζες σε γιατρούς

-- Γολγοθάς ασφαλισμένων για τα φάρμακα

--Έμφραγμα στα εφημερεύοντα νοσοκομεία

--Ασθενείς χάνουν τη ζωή τους περιμένοντας ένα κρεβάτι στην εντατική

--Παλιά μαγειρεία μετατρέπονται σε εξωτερικά ιατρεία 

-- Συνωστισμός και ταλαιπωρία στα νοσοκομεία παίδων

-- Νησιά χωρίς γιατρούς και φάρμακα

-- Μπάχαλο με την επιτροπή αναπηρίας Κορωπίου

-- Νέες στρατιές οδηγούνται στον εφιάλτη της ανεργίας

-- Από τον ΑΣΕΠ στην ανεργία

-- Προθεσμία 20 ημερών για κατασχέσεις λόγω απλήρωτων οφειλών

-- Πολλοί Έλληνες μεταναστεύουν στην Αυστραλία

-- Ο τραγικός απολογισμός των μνημονίων

Νομίζω ότι η δειγματοληψία είναι αρκετή - αν δεν ήταν και βαρετή για πολλούς βολεμένους - για να συνειδητοποιήσουμε ότι κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό που κουβαλάμε εμείς οι Έλληνες κι ότι θ' αργήσει πολύ να ξημερώσει άσπρη μέρα.

Πιστέψαμε ότι με τη μαγκιά μπορούσαμε να καταπατάμε - ατομικά και συλλογικά - νόμους, αρχές και αξίες χωρίς να έχουμε αρνητικές συνέπειες. Αμ, δε γίνεται! Η κάθε αιτία φέρνει ένα αποτέλεσμα. Ο σπόρος φέρνει καρπό κατά το είδος αυτού. Θερίζουμε αυτό που σπείραμε.  Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς, λέει η παροιμία.

Μα, φταίνε οι κυβερνήσεις μας, θα μου πείτε. Συμφωνώ ότι κυρίως φταίνε οι κυβερνήσεις μας, δηλαδή η ηγεσία που ηγείται. Εμείς ο λαός, όμως, τι ρόλο παίζουμε; Του απλού θεατή;  Έπρεπε ν' ακολουθούμε την ηγεσία, ακόμη κι αν μας οδηγούσε στο γκρεμό, όπως έκανε επί δεκαετίες;  Τόσο ανίκανοι ήμασταν να προβλέψουμε τη χρεοκοπία που νομοτελειακά  ερχόταν; Τόσο ανήμπορος ή απρόθυμος ήταν ο λαός να αντιδράσει; Τότε τι διάολο σημαίνει δημο-κρατία;

Εξάλλου, δεν έχουμε κι εμείς ευθύνες που εκλέγουμε μωροφιλόδοξους, άχρηστους και ανεπαρκείς πολιτικάντηδες, έστω κάτω από τη μεθοδευμένη πλύση εγκεφάλου από τα ΜΜΕ;

Αλήθεια, πότε ξεσηκωθήκαμε μαζικά στους δρόμους μόνο και μόνο για ν' απαιτήσουμε κάθαρση του πολιτικού κατεστημένου από τη διαφθορά; Πότε διαδηλώσαμε για να μειωθούν οι αποδοχές των βΟλευτών σε επίπεδο δημοσίων υπαλλήλων ώστε να μην έλκονται στην πολιτική τυχοδιώκτες φιλοχρήματοι αλλά μόνον εκείνοι οι έντιμοι και ικανοί πατριώτες που θέλουν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στη χώρα έστω και με οικονομική ζημιά; Πότε απαιτήσαμε συλλογικά μείωση του αριθμού των χαραμοφάηδων εθνοπροδοτών σε 150 το πολύ;

Πότε οι υπάλληλοι μιας ΔΕΚΟ έκαναν έλεγχο στα οικονομικά της,  απαιτώντας άμεση παραίτηση των άχρηστων και επίορκων προϊστάμενών τους εάν η επιχείρηση δεν ήταν κερδοφόρα;   Ποτέ, δυστυχώς! Μόνο για τα προνόμιά τους αγωνίζονταν.

Τι έγιναν τώρα τα προνόμια; Καπνός και στάχτη... Επόμενο δεν ήταν ότι θα συνέβαινε κάποτε και αυτό; Ας αφήσουν λοιπόν τις κλάψες οι έτσι κι αλλιώς προνομιούχοι, λόγω μονιμότητας, δημόσιοι υπάλληλοι.

Τι να πουν οι 1.500.000 άνεργοι του ιδιωτικού τομέα - "παιδιά ενός κατώτερου θεού";
Τι να πουν οι σημερινοί άθλιοι που εργάζονταν για να επιδοτούν με τον ιδρώτα τους τα προκλητικά προνόμια των δημοσίων υπαλλήλων - κομματικών πελατών μιας κολασμένης πολιτικής νομενκλατούρας;