ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Αδαμάντιος Πεπελάσης: "Ντρεπόμαστε γι' αυτό που καταντήσαμε"

Όταν η ανεργία υπερβεί το 35%, τότε η κοινωνική έκρηξη είναι αναπόφευκτη, λένε οι οικονομικοί ιστορικοί. 
Μη γένοιτο!


Α. Πεπελάσης: «Έχουμε διαπράξει λάθη ως κοινωνία, διότι μας οδήγησαν, μας οδηγούσαν σιγά-σιγά με το παράδειγμά τους, οι πολιτικοί άρχοντες του τόπου.»

Α. Πεπελάσης: «Το μεγάλο έγκλημα που διαπράξαμε επί των ημερών μας είναι ότι ανοίξαμε τις πόρτες, μπουκαπόρτες, και μπήκαν μέσα οι πάντες.  Γιατί; Διότι φοβήθηκαν τους αριστερούς ή τους αριστερίζοντες. Γιατί θα πουν, "Αμ δεν είστε σύγχρονοι, προοδευτικοί άνθρωποι που δεν επιτρέπετε στους δυστυχείς Αλβανούς να μπούνε, ή στους Πακιστανούς..." 
Άλλο αυτό κι άλλο μια μεταναστευτική πολιτική μετρημένη, λογαριασμένη,  με  σοβαρότητα...»

Ερώτηση δημοσιογράφου:  «Αφού βλέπετε  ότι υπάρχει ένα σύστημα που δεν είναι ικανό, γιατί δεν μπαίνετε (στην πολιτική); »

Α. Πεπελάσης:  «Μπορώ ν' απαντήσω σ' εσάς λέγοντας, έτσι χαριτωμένα, ας το πούμε. Ήταν μια περίπτωση που με βεβαίωνε ότι είμαι έξυπνος άνθρωπος, δεν είμαι κάνα ζώο. Κι ότι δεν πουλάω εύκολα αυτό το λίγο, το ελάχιστο που έχω, για κάτι λαμπερό αλλά αβέβαιο. Απλούστατα ήξερα ότι αν ήμουνα βουλευτής του Παπανδρέου μετά από λίγο θα είχαμε γίνει από δέκα χωριά. Θα μου 'λεγε ο Παπανδρέου, "μα αυτό να το κάνουμε έτσι". Θα του 'λεγα "δε γίνεται", και θα μου 'λεγε περάστε. Και θα περνούσα έξω. Και θα έμενα να κοιτάζω τον ουρανό. 

Το ίδιο και με τον Καραμανλή. Ολιγότερο βέβαια, διότι ο Καραμανλής είχε μεγαλύτερο σεβασμό στο αξίωμά του και στην ευθύνη του. 
(...)
Να η απάντηση γιατί δεν μπήκα στην πολιτική: ήμουνα ευφυέστερος απ' ό,τι ενόμιζαν όλοι αυτοί.»

Α. Πεπελάσης (Για το Γιώργο Παπανδρέου): «Είναι εικόνα σοβαρού ανθρώπου που έλαχε να κυβερνήσει τον τόπο, όπως τον κυβέρνησε, να τρέχει δεξιά και αριστερά και να ονομάζει τον εαυτό του καθηγητή στο Harvard; Θα γελάνε και οι πέτρες στο  Harvard... Μιλώ για το "εδίδαξε".  Δεν διδάσκουν στο  Harvard αυτοί που πάνε και δίνουν μια διάλεξη στους ομογενείς τους ή στην παρέα τους ή δεν ξέρω σε ποιους άλλους έναντι χρημάτων.  Λοιπόν, δεν είναι ντροπή να λέγονται αυτά τα πράγματα; »

Α. Πεπελάσης : «Γνωρίζοντας τον χαρακτήρα των ανθρώπων που ήσαν υπεύθυνοι τότε, έγινε μονόδρομος (η προσφυγή στο ΔΝΤ) και για έναν ακόμη λόγο: Όλα θα κατέρρεαν,  ήταν φανερό. Είχε ειδοποιηθεί (ο Γιώργος Παπανδρέου) και από τον Προβόπουλο και από τον προηγούμενο πρωθυπουργό. Αυτός δεν θα τα 'βγαζε πέρα. Το γνώριζε,  το καταλάβαινε. Και ήταν ωραίο πράγμα να έχεις διεθνείς συμβούλους για ν' αναλάβουν την ερειπωμένη χώρα.»

Α. Πεπελάσης:
 «Την έζησα την εποχή του '45 - '46 (εμφύλιος) και ήταν πράγματι σκληρή, δύσκολη, αιματηρή εποχή,  παράλογη, αν θέλεις. Όμως είχε ένα στοιχείο το οποίο λείπει από τη σημερινή κατάσταση: η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ. Τα παιδιά, οι φοιτητές, οι πολίτες μέσης ηλικίας εκείνης της εποχής,  είχανε ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ότι ένας άλλος κόσμος έχει ξεκινήσει ή θα ξεκινήσει για την Ελλάδα. Σήμερα, πέστε μου ποια ομάδα νέων ανθρώπων έχει αυτή την πίστη. Όλοι είναι πλακωμένοι από το βάρος αυτού που βλέπουμε κι αυτού που αισθανόμεθα: της ντροπής. Η ελληνική κοινωνία σήμερα περιβάλλεται, είναι σκεπασμένη, από ένα σύννεφο ντροπής, διότι δεν είναι αμέτοχοι στα όσα έγιναν ή όσα σχεδιάζονται.»

Α. Πεπελάσης:
 «Δέχομαι, χάριν συζήτησης, ότι κάποια στιγμή, σε ένα ή δύο ή τρία χρόνια, η οικονομία θα έχει κάνει ένα βήμα μπρος και τα σημερινά δεδομένα θα έχουν κάπως ανατραπεί και η Άνοιξη θ' αρχίσει να φαίνεται. Άλλωστε αυτά υποστηρίζει με έμφαση η πολιτική ηγεσία, σχεδόν ολόκληρη. Και δεν προσφέρει υπηρεσίες, δεν λέει την αλήθεια. Βεβαίως, μπορεί και να μην πολυκαταλαβαίνει. Αλλά έτσι κι αλλιώς η αλήθεια δεν είναι αυτή, ότι όλα τελείωσαν και προχωρούμε πλέον σε κάτι αλλιώτικο, ωραιότερο, καλύτερο και λοιπά. 

Λοιπόν,  πρέπει ν' αφήσουμε τον κόσμο να δει την πραγματικότητα. Αν υπάρχει μία μικρή ελπίδα να ανακάμψουμε ως κοινωνία, ως άνθρωποι, ως σκεπτόμενοι, ως άνθρωποι που αγαπάμε τον τόπο μας, είναι να δούμε την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι κάναμε πολλά λάθη και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, είμαστε συνυπεύθυνοι με το πολιτικό μας σύστημα, και ότι η αλήθεια τώρα είναι ότι θέλει πολλή δουλειά ακόμη για να προχωρήσει η οικονομία και να πούμε "βγήκαμε τώρα στο ξέφωτο". Και η κυβέρνηση και οι άλλοι δίνουν την εντύπωση ότι φτάσαμε στο ξέφωτο. Ποιο ξέφωτο;»

Α. Πεπελάσης: «Υπάρχει αριστερά στην Ελλάδα; Δεν υπάρχει αριστερά στην Ελλάδα παρά μόνο λογοκοπία αριστερή, δανεισμένη είτε από τη Νότιο Αμερική είτε από τα ενθυμήματα των παλαιών γύρω στην αρχή του αιώνα. Και μετά να πούμε και κάτι άλλο: τι πα να πει αριστερά σε μια χώρα σαν αυτή εδώ; Δηλαδή, αριστερά, εντάξει. Αν μ' αυτό εννοούμε κοινωνική δικαιοσύνη, αν εννοούμε πρόοδο, αν εννοούμε όλα αυτά τα αγαθά που φτιάχνουν ένα σύγχρονο, πολιτισμένο και ανήσυχο άνθρωπο, μάλιστα. Από κει και πέρα όλα τ' άλλα μήπως πλησιάζουν την πολυλογία παρά την ουσία;»

Α. Πεπελάσης: «Ο τόπος έχει χάσει τις αξίες του -  όποιες αξίες κι αν λατρεύαμε και προσκυνούσαμε. Είναι αδιάφορος.  Το χρήμα ήταν η φθοροποιός δύναμις που κατέστρεψε την κοινωνία. Χρήματα, χρήματα, χρήματα, πιο πολλά, ακόμη πιο πολλά, και μάλιστα αν είναι δυνατόν να είναι ύποπτα χρήματα. Να είναι κλεμμένα, να είναι παρμένα από κάπου αλλού. Μέσα σε λίγα χρόνια αυτό. Δεν έγινε σε 100 χρόνια. (...) 
Είναι μία άρπα-κόλλα κοινωνία.

Είμαστε η μόνη χώρα όπου τα πολιτικά κόμματα, τα τρία ή τέσσερα που έχουμε τώρα, δεν κάθισαν ΟΛΑ ΜΑΖΙ, από το ακραίο, αν αυτό το ακραίο είναι το ΚΚ, έως δεν ξέρω ποιο, δεν κάθισαν στο ίδιο τραπέζι καθώς άρχιζε η κρίση για να δούνε ποιο είναι το πρόβλημα και πώς θεραπεύεται. 

Μα βρίσκεις με τη φιλολογία για τον σοσιαλισμό, και φυσικά δεν επρόκειτο για σοσιαλισμό, για τον κομμουνισμό, για όλα αυτά τα πράγματα, έτσι θα λυθεί το πρόβλημα; Καθίστε κάτω και δέστε ποια είναι η ουσία. Τι θα πάθω εγώ ο χωρικός στην Καλαμπάκα, διότι με χτύπησε η κρίση; Άσχετα αν είμαι του ΚΚ ή δεν ξέρω τι στο διάολο άλλο. 

Λοιπόν, βλέπετε την επιπολαιότητα; Όλα τα πολιτικά κόμματα δεν εκάθισαν στο ίδιο τραπέζι. Και μη μου πείτε ότι τα τρία που αποτελούν την κυβέρνηση σήμερα κάθισαν στο ίδιο τραπέζι. Τι κάθισαν στο ίδιο τραπέζι; Και τι πλάνο έχουν τα τρία κόμματα για τα διάφορα προβλήματα του τόπου; Απλώς Ό,ΤΙ ΛΑΧΕΙ. 

Είναι δυνατό λοιπόν σε τέτοιες εποχές, με τέτοια δυσχέρεια, με τέτοιο έρεβος στην κοινωνία, να καθόμαστε και να λέμε τις ανοησίες που λέγαμε επί πενήντα χρόνια;»

 Ερώτηση δημοσιογράφου: «Ποιος λέει σήμερα τις μεγαλύτερες ανοησίες; Η κυβέρνηση;  Η αντιπολίτευση; Ο κύριος Σαμαράς; Ο κύριος Τσίπρας; (...)»

Α. Πεπελάσης: «Ποιος λέει; Δεν έχω μέτρο ή γιάρδα για να μετρήσω ποια είναι η μεγαλύτερη και ποια είναι η μικρότερη, αλλά πάρτε ένα-ένα τα λεγόμενα "προγράμματα" των δύο ή τριών μεγάλων κομμάτων. Το Βενιζέλο, που είπατε προηγουμένως. 

Εάν ο Βενιζέλος είναι ένας από τους υποψήφιους για την διοίκηση της κυβέρνησης, ΑΛΙΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ! Άλλα αντ' άλλων δεν έχει πει ο Βενιζέλος τον τελευταίο καιρό; Δεν μας είχε πει χίλια δυο πράγματα για τις δραστηριότητές του στην Ευρώπη στην αρχή της κυβερνητικής του θητείας; Τι ν' αρχίσω να ονοματίζω; 
Κανείς απ' αυτούς δεν είναι αντάξιος για να αντιμετωπίσει τα σημερινά προβλήματα.

 Και θα μου πείτε, "Ωραία λοιπόν, δεν είναι κανείς απ' αυτούς. Τι θα κάνουμε;" 
Δεν ξέρω. Αυτό είναι το δεύτερο ερώτημα. Αυτή τη στιγμή φαντάζεστε μια κυβέρνηση όπου ο Βενιζέλος ή ο Κουβέλης ή ο Σαμαράς - ο οποίος είναι σχεδόν ο καλύτερος από τους τρεις, για τη δουλειά αυτή εννοώ, προς έκπληξη πολλών - μα αυτοί θα βγάλουν τη χώρα από την περιπέτεια; Αυτοί οι οποίοι επέτρεψαν, δε βγήκαν να δώσουν μάχη ότι η Παιδεία πρέπει να εξαιρεθεί από τα μέτρα περιστολής; Γιατί; Διότι η Παιδεία είναι κάτι που θα στηριχθούμε για να βγούμε από την περιπέτεια μετά από πέντε χρόνια, ξέρω 'γω πότε. Τίποτε! Δεν είδε κανείς την Παιδεία. 
(...)
Δεν ξέρω, αγαπητέ μου φίλε. Για μένα το ερώτημα είναι: Θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας; Θα μπορέσουμε να ξεπεράσουμε τον κίνδυνο της επερχόμενης κοινωνικής τραγωδίας; Και μετά, βλέπετε πόσο εύκολα εμείς οι "άγγελοι" γινόμαστε οι διαβόλοι που δεν φανταζόμασταν;
 (...)
Λυπάμαι αν είπα κάτι που γεμίζει απαισιοδοξία τους ακροατές σας και θεατές σας. 
Με αγάπη γι' αυτούς το είπα.»









Υπάρχει και συνέχεια εδώ.