ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2013

Β. Παπαγεωργόπουλος: από τη δόξα στην απόλυτη ταπείνωση


Έφτασε ψηλά, πολύ ψηλά, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος! Ως ολυμπιονίκης κατέκτησε με την αξία του την επίγεια δόξα που κάθε νέος θα ονειρευόταν. Ως οδοντίατρος είχε εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή καριέρα, και μετέπειτα ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κατέκτησε τη θέση του πρώτου πολίτη στην κοινωνία της συμπρωτεύουσας. Καμάρωνε στις δοξολογίες και στις παρελάσεις και συνέτρωγε συχνά με το Μητροπολίτη  Άνθιμο, καθώς και με τον εκάστοτε Πρωθυπουργό  και αξιωματούχο που θα επισκεπτόταν τη συμπρωτεύουσα.

Τα είχε όλα από άποψη επαγγελματικής επιτυχίας, και επιπλέον η φύση τον είχε προικίσει με ωραίο παράστημα και πρόσωπο. Θα μπορούσε με όλα αυτά τα προσόντα να έχει αποτελέσει υπόδειγμα δημόσιου άνδρα, να έχει γίνει σημείο αναφοράς για το ήθος του, φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση. Δεν έγινε όμως... Τι του έλειπε;

Του έλειπε κάτι πολύ σημαντικότερο από όλα αυτά που κατέκτησε, κάτι που θα τον έκανε ταπεινό και θα τον θωράκιζε απέναντι στους πειρασμούς: η καλλιέργεια της ψυχής με αρχές και αξίες, με ανώτερα ιδανικά και οράματα . Κι όταν λείπουν αυτά τα εσωτερικά πνευματικά θεμέλια, είναι νομοτελειακά βέβαιο ότι ο άνθρωπος θα διολισθήσει σε μεθόδους παράνομου πλουτισμού, όσα χρήματα κι αν έχει κερδίσει νόμιμα. Ο "διάβολος" της φιλαργυρίας για χάρη της φιλαργυρίας ελλοχεύει σε κάθε ευκαιρία και ο δημόσιος άνδρας δεν έχει ικανές αντιστάσεις για να τον ξαποστείλει.

Δυστυχώς, όμως, ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος δεν είναι η εξαίρεση για τους δημόσιους άνδρες. Απεναντίας είναι ο θλιβερός κανόνας στη χώρα μας. Δύσκολα θα βρεθεί κάποιος που ανέλαβε εξουσία είτε σε τοπικό είτε σε εθνικό επίπεδο και δεν έβαλε το δάχτυλο στο μέλι. Είναι σα να ψάχνεις ψύλλο στ' άχυρα. Η μίζα έχει πια καθιερωθεί ως κάτι το αυτονόητο...

Γι αυτό, λοιπόν, πέραν από του να έχει ικανοποιηθεί το δημόσιο περί δικαίου αίσθημα με τα ισόβια του Παπαγεωργόπουλου (προσωπικά η θλίψη μου για τον άνθρωπο επισκιάζει την όποια ικανοποίηση), ο λαός απαιτεί από τη Δικαιοσύνη να σταθεί επιτέλους στο ύψος της αποστολής της και να στείλει όοολους τους καταχραστές δημοσίου χρήματος στη φυλακή. Έχει πολλή δουλειά να κάνει!

Ήγγικεν η ώρα η Δικαιοσύνη να προχωρήσει σε ολομέτωπη σύγκρουση με την εκτελεστική και τη νομοθετική εξουσία, καθώς και με τη διεφθαρμένη οικονομική ολιγαρχία που λυμαίνεται τη χώρα επί δεκαετίες, και να στείλει κάθε κατεργάρη στα κάτεργα. Ας αρχίσει πρώτα από το μέγα σκάνδαλο - ξεπούλημα αντί πινακίου φακής - του χρυσωρυχείου της Χαλκιδικής. Τα ευρήματα θα είναι εκκωφαντικά, αν κάνει σωστά τη δουλειά της.

Η Ελλάδα έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλοπάτι ηθικής και οικονομικής εξαθλίωσης και είναι η έσχατη ώρα για τη Δικαιοσύνη, αφού πρώτα κάνει την αυτοκάθαρσή της από επίορκους δικαστικούς, να ορθώσει ανάστημα, μπας και αποφύγουμε ως χώρα τα τρισχειρότερα.