ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Η ΑΥΤΟ-αποκαθήλωση του Αδαμάντιου Πεπελάση

Στην προηγούμενη ανάρτηση αυτού του ιστολογίου παρέθεσα τα video από τη συνέντευξη του Αδαμάντιου Πεπελάση στο "ΕΥΘΕΩΣ", στις 21/2/2013. Παρέθεσα επίσης απομαγνητοφωνημένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα ώστε να μπορεί κανείς να παρακολουθήσει καλύτερα τη σκέψη του σοφού ή "σοφού" άνδρα. Στο παρελθόν είχα ανεβάσει κι άλλες συνεντεύξεις του κ. Πεπελάση εδώ, κι εδώ, που μάλιστα είχαν ρεκόρ επισκεψιμότητας.

 Η χθεσινή όμως συνέντευξη του περί ου ο λόγος καθηγητή ήταν αποκαλυπτική διότι ο κύριος Πεπελάσης κομπάζοντας μας παρουσίασε τον εαυτό του γυμνό. Αφού αποκαθήλωσε ζώντας και τεθνεώτας πολιτικούς ηγέτες, κοινώς τους έθαψε, στο ερώτημα "γιατί δεν μπήκε στην πολιτική", απάντησε: Διότι "ήμουνα ευφυέστερος απ' ό,τι ενόμιζαν όλοι αυτοί". Μετριοφροσύνη, ε;

Ελάτε να ξαναδούμε το τμήμα της συνέντευξης όπου ο  "ευφυής" Αδαμάντιος Πεπελάσης αποκαθηλώνει ηθικά τον εαυτό του.

Ερώτηση δημοσιογράφου: «Γιατί αποφασίσατε να μείνετε εκτός από αυτό το σύστημα κι αυτό το παιχνίδι; Το '77 ο Καραμανλής σας προτείνει πρώτα να είστε υποψήφιος στο νομό Ηλείας, κατόπιν, καθώς εσέις αρνείσθε, σας δίνει εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας. Στη συνέχεια επανειλημμένα ο Παπανδρέου σας προτείνει να μπείτε. Αφού βλέπετε ότι υπάρχει ένα σύστημα που δεν είναι ικανό, γιατί δεν μπαίνετε; »

 Α. Πεπελάσης: «Μπορώ ν' απαντήσω σ' εσάς λέγοντας, έτσι χαριτωμένα, ας το πούμε: Ήταν μια περίπτωση που με βεβαίωνε ότι είμαι έξυπνος άνθρωπος, δεν είμαι κάνα ζώο. Κι ότι δεν πουλάω εύκολα αυτό το λίγο, το ελάχιστο που έχω, για κάτι λαμπερό αλλά αβέβαιο. Απλούστατα ήξερα ότι αν ήμουνα βουλευτής του Παπανδρέου μετά από λίγο θα είχαμε γίνει από δέκα χωριά. Θα μου 'λεγε ο Παπανδρέου, "μα αυτό να το κάνουμε έτσι". Θα του 'λεγα "δε γίνεται", και θα μου 'λεγε περάστε. Και θα περνούσα έξω. Και θα έμενα να κοιτάζω τον ουρανό.
Το ίδιο και με τον Καραμανλή. Ολιγότερο βέβαια, διότι ο Καραμανλής είχε μεγαλύτερο σεβασμό στο αξίωμά του και στην ευθύνη του. (...)
Να η απάντηση γιατί δεν μπήκα στην πολιτική: ήμουνα ευφυέστερος απ' ό,τι ενόμιζαν όλοι αυτοί.»

"Πονηρός ο βλάχος", που λέει ο λαός! Φοβόταν, είπε, ότι θα έμενε να κοιτάζει τον ουρανό αν διαφωνούσε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, δηλαδή θα έχανε τα οφίτσια! Και αυτό ο "έξυπνος" κ. Πεπελάσης το παρουσιάζει δημόσια ως εύσχημη δικαιολογία γιατί δεν μπήκε στην πολιτική! Είναι τόσο "ευφυής" ο άνθρωπος που δεν καταλαβαίνει το αυτογκόλ που βάζει! Προβάλει ως δικαιολογία εκείνο που τον καταδικάζει στη συνείδηση των σκεπτόμενων πολιτών ως λουφατζή και ευθυνόφοβο ατομικιστή..

Έχουμε και λέμε, λοιπόν: Οι έξυπνοι άνθρωποι, σαν τον κ. Πεπελάση, δεν μπαίνουν στην πολιτική διότι, κατά τη γνώμη του, η πολιτική είναι για τους ηλίθιους ή στην καλύτερη περίπτωση για εκείνους που δεν είναι τόσο ευφυείς όσο ο ίδιος! Συνωστίζονται όμως οι πονηροί και φιλοτομαριστές αυτοί στις αυλές πρωθυπουργών για να τους "συμβουλεύουν" εκ του ασφαλούς και ν' αποσπούν ασφαλή τραπεζικά και άλλα δημόσια αξιώματα, δόξα και άφθονο χρήμα, όπως ο ίδιος. Διότι μη μου πείτε ότι κάποιος μπορεί να γίνει διοικητής κρατικής τράπεζας  μόνο με τα προσόντα του, χωρίς την έγκριση της εκάστοτε κυβέρνησης.

Σήμερα, όταν οι ευεργέτες και πρώην κολλητοί του είναι νεκροί και δεν μπορούν να τον κολλήσουν στον τοίχο, ο αγνώμων Αδαμάντιος Πεπελάσης τους ξαναθάβει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Προφανώς νιώθει ότι με αυτό τον τρόπο ο ίδιος ψηλώνει...

Ας θυμηθούμε όμως μερικά από τα αξιώματα  στα οποία τοποθέτησε  τον κ. Πεπελάση ο συναγελασμός του με το πολιτικό κατεστημένο το οποίο, όπως καταγγέλλει, ευθύνεται για το σημερινό κατάντημα της χώρας.

--Υποδιευθυντής Κ.Ε.Π.Ε.
--Διοικητής Αγροτικής Τράπεζας της Ελλάδος.
--Πρέσβης Καλής Θελήσεως της Ελληνικής Κυβέρνησης για την προώθηση των επενδύσεων. 
-- Πρόεδρος Δ.Σ. Εμπορικής Τράπεζας της Ελλάδος. 
Περισσότερα εδώ.

Κύριε Πεπελάση, προτού κάνετε μια σκληρή δημόσια αυτοκριτική και παραδεχτείτε τα δικά σας λάθη και παραλείψεις, τη δική σας συνενοχή δια της ανοχής και της σιωπής, δεν δικαιούστε να καταγγέλλετε τους φίλους σας, όταν μάλιστα είναι νεκροί, προσπαθώντας να δικαιώσετε τον εαυτούλη σας που επέλεξε τη λούφα, τα καλά και συμφέροντα και τα ακίνδυνα.

Προπάντων, δεν δικαιούστε να καταδικάζετε τον Ανδρέα Παπανδρέου για την επιλογή άχρηστων συνεργατών, όταν οι δήθεν ικανοί, έξυπνοι και σοφοί σαν και του λόγου σας φοβόντουσαν ν' αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες για να προσφέρουν τη σοφία και τις γνώσεις τους στη χώρα όταν τους ζητήθηκε. Έτσι για να λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη!

Είμαι πολύ θυμωμένη με τη χθεσινή συνέντευξή σας, κύριε Πεπελάση. Μας είπατε, συν τοις άλλοις, ότι η πολιτική ηγεσία δεν λέει στο λαό την αλήθεια. Ε, λοιπόν, πείτε την εσείς που την ξέρετε. Περιμένουμε να την ακούσουμε από τα χείλη του σοφού και ευφυούς Αδαμάντιου Πεπελάση.

Πείτε μας επιτέλους, εσείς που ξέρετε την αλήθεια: Πότε θα βγούμε στο ξέφωτο; Σε πενήντα, σε εκατό χρόνια; Ποτέ; Αυτή την αλήθεια θέλετε να μας πουν οι πολιτικοί, που όπως είπατε δεν πολυκαταλαβαίνουν, ενώ εσείς που είστε έξυπνος την καταλαβαίνετε αλλά δεν μας τη λέτε; Και αν μας την πουν έτσι ωμά, εμείς ο λαός τι θα κάνουμε; Θα πάμε να φουντάρουμε για να γλιτώσουμε από την επερχόμενη τραγωδία;

Κύριε Πεπελάση, όπως ήσασταν μια ζωή ευθυνόφοβος και ανεύθυνος, έτσι είστε και τώρα. Αφού τους βγάλατε όλους τους πολιτικούς ηγέτες άχρηστους - όχι βέβαια πως δεν είναι - στην ερώτηση "τι πρέπει να γίνει;" απαντήσατε, "Δεν ξέρω".

Ε, λοιπόν, αφού δεν ξέρετε, μη βγαίνετε στις τηλεοράσεις και πανικοβάλλετε τον κόσμο αφαιρώντας την όποια, απειροελάχιστη αισιοδοξία του έχει απομείνει και τον κρατάει στη ζωή. Λύσεις θέλουμε εδώ και τώρα, κι όχι κοινότυπες διαπιστώσεις, γενικόλογα, αφορισμούς και μαντείες επερχόμενων κακών.

Πείτε μας, συγκεκριμένα και επιγραμματικά, σε ποια μέτρα πρέπει να συμφωνήσουν οι πολιτικοί αρχηγοί. Εφόσον λέτε ότι είστε ευφυέστερος απ' όλους αυτούς, ασφαλώς οφείλετε να ξέρετε τι  ακριβώς πρέπει να γίνει. Ή μήπως δεν ξέρετε κι εσείς τι σας γίνεται; Μάλλον...

Και για να θυμίσω στους αναγνώστες τη σχέση σας με τον Ανδρέα Παπανδρέου, που τώρα κατηγορείτε ανελέητα, τους παραπέμπω  σε αποσπάσματα του βιβλίου σας που δημοσίευσε ΤΟ ΒΗΜΑ στις 3/11/1996:

Παραθέτω εδώ δείγματα για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:

--«ΜΕ ΤΟΝ Ανδρέα Παπανδρέου συναντήθηκα για πρώτη φορά ένα μουντό καλοκαιριάτικο απόγευμα, το 1955, σ' ένα μοντέρνο σπίτι, στην παραλία του Αγίου Φραγκίσκου. Αργότερα συνδέθηκα στενά μαζί του και η σχέση μας, παρ' όλους τους κραδασμούς της, διατηρήθηκε ακέραια και δυνατή.»

--«Παλιότερες προσπάθειες και νουθεσίες του πατέρα του να επιστρέψει στην Ελλάδα και να εμπλακεί στον πολιτικό βίο ήταν χωρίς αποτέλεσμα.»

--«Ανήκα σε εκείνους που, μαζί με τον πατέρα του και τη Μαργαρίτα, επιχειρηματολογούσαν υπέρ της ενεργού και μόνιμης ανάμειξής του στην πολιτική ζωή. Την απόφασή του να λάβει μέρος στις εκλογές του 1964 μου την ανακοίνωσε ένα πρωινό στα γραφεία του Κέντρου Οικονομικών Ερευνών, της οδού Αμερικής.»

--«Το ίδιο βράδυ της επιστροφής του στο Μπέρκλεϊ, μέσα Σεπτεμβρίου, στο σπίτι του ­ το οποίο είχα νοικιάσει εγώ για όσο καιρό έλειπε ­, μας διηγείτο μεταξύ άλλων πόσο ικανός και σύγχρονος πολιτικός, με θάρρος («πιστόλι στην κωλότσεπη»), ήταν ο Μητσοτάκης.
Όπως θυμάμαι, στη συντροφιά εκείνη, εκτός από την Έλλη και μένα, ήσαν ο καθηγητής Ιατρικής Αλέξανδρος Κοντόπουλος, ο αρχιτέκτονας αδελφός του Θάνος και η υπεύθυνη του Γενικού Προξενείου μας στον Άγιο Φραγκίσκο Αρετή Καλλίγα.»

Πάρτε τώρα αποσπάσματα από Συνέντευξη στον Κώστα Καραβίδα, στις 7 Μαρτίου του 2012.

«Έχω πει και παλιότερα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την ευκαιρία που δεν είχε ούτε ο Καποδίστριας, ούτε ο Τρικούπης, ούτε ο Βενιζέλος. Όταν πήρε την εξουσία το 1981, είχε μαζί του τον λαό, είχε ικανούς ανθρώπους να τον υποστηρίζουν, είχε την ανοχή της κοινωνίας, αλλά και χρήμα από τις Βρυξέλλες. Και επιπλέον είχαμε πιστέψει ότι το σπουδαίο μυαλό του ήταν το μέλλον της σκέψης για τον τόπο. 
Από αυτή την άποψη είναι τεράστια η ευθύνη του για το σημερινό κατάντημα. Τώρα πια με αφορμή τον Ανδρέα έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι στην πολιτική δεν φτάνει η πρόθεση ούτε η αντίληψη. Θέλει και προσωπικό θάρρος. (...)

Λοιπόν εγνώριζε καλύτερα από κάθε άλλον τι έπρεπε να κάνει στην οικονομία, την παιδεία, τον πολιτισμό. Και τι έκανε; Σε τίνος χέρια τα άφησε; Αν δεις ποιοι ήταν υπουργοί παιδείας στις πρώτες κυβερνήσεις και τι θεσμικά μορφώματα κατασκεύασαν θα καταλάβεις πολλά! (...)
Αυτό που θα σου πω είναι για μένα η ερμηνεία της συνολικής αποτυχίας του Παπανδρέου. (...)
Ο Ανδρέας σε πολλές περιόδους της πρωθυπουργίας ή της πολιτικής του ζωής δεν ενδιαφερότανε. Δεν του καιγότανε καρφάκι. Ήτανε μέσα στη διαδικασία της καλοζωίας και της καλοπέρασης. 

Ο καλός πρωθυπουργός και ηγέτης όμως πρέπει να έχει και κάτι από τη στόφα του ορθόδοξου μοναχού. Του ανθρώπου που όλα τα βάζει στην άκρη και τον ενδιαφέρει μόνον πώς θα πάει η χώρα μπροστά.

Και αυτά δεν συνέβησαν στην περίπτωση του Ανδρέα. Θα ήμουν ο τελευταίος που θα κατηγορούσα κάποιον για τις ερωτικές του υπερβολές. Όμως ο Ανδρέας έκανε όσα έκανε για να καλύψει την πολιτική απραξία του. 

Όταν ήμασταν στην Αμερική δεν ήθελε να ακούσει τη λέξη Ελλάδα, δεν του άρεσε. Ποτέ δεν δέχτηκε την πρόσκληση των Ελλήνων φοιτητών και νεαρών καθηγητών να πάμε τη Μεγάλη Παρασκευή στον επιτάφιο. Ποτέ δεν ήρθε στο προξενείο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Θα πείτε, τι επιχειρήματα είναι αυτά. Αυτά καθαυτά δεν αποδεικνύουν τίποτα. Αλλά σκεφτείτε τι σημαίνει αυτό για τον άνθρωπο που αργότερα θα κυβερνούσε τη χώρα. (...)

Η ιστορία θα καταγράψει τελικά τη ζημιογόνο συμπεριφορά του. Γιατί μετά από τον Ανδρέα με ιστορικούς υπολογισμούς έρχεται αυτή εδώ η καταστροφή. Ο Ανδρέας ήταν αυτός που δημιούργησε τη βάση όσων τραβάμε σήμερα.» (πηγή)

Κύριε Πεπελάση, πότε καταλάβατε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έστρωνε το δρόμο προς την καταστροφή της Ελλάδας;  Το είχατε καταλάβει κατά την εποχή της παντοδυναμίας του,  αλλά κάνατε την πάπια για να μη χάσετε τα προνόμια που απολαμβάνατε ως φίλος του; Πότε τον καταγγείλατε δημόσια και για ποιες πράξεις του.  Τι έκανε λάθος; Τις μαζικές κρατικοποιήσεις για το βόλεμα των κομματικών οπαδών;  Τα "δωράκια" που  καθιέρωσε επισήμως; Το έπος Κοσκωτά και τα νέα τζάκια; Την κομματικοποίηση των σπουδαστών και μαθητών και τη μπαχαλοποίηση των σχολείων και πανεπιστημίων;

Τι τέλος πάντων είναι εκείνο που, όπως είπατε, δημιούργησε τη βάση αυτών που τραβάμε σήμερα; Αν δεν μπορείτε να βάλετε το δάκτυλο επί του τύπου των ήλων, ώστε να θεραπευθούν τα κακώς κείμενα, μη συκοφαντείτε.. Με το να αφορίζετε γενικώς και αορίστως ένα νεκρό φίλο σας, απλά αποδεικνύετε ότι  δεν το κάνετε για να διορθωθούν τα λάθη που έκανε αλλά απλά για να σπιλώσετε τη μνήμη του. Θλιβερό!

Τη μόνη πολυδιαφημισμένη "αντίσταση" που κάνατε ήταν το 1964, για το διαβόητο δάνειο της εταιρείας "ΒΟΚΤΑΣ",  17 χρόνια προτού ο Ανδρέας Παπανδρέου γίνει Πρωθυπουργός.  Ή μήπως κάνατε και άλλες δημόσιες αντιστάσεις και σας αδικώ; Δεν έχετε παρά να μας τις θυμίσετε στην επόμενη συνέντευξή σας.

Απορώ πάντως και εξίσταμαι, που ενώ στη συνέντευξη με τον Κώστα Καραβίδα ομολογήσατε ότι η υπόθεση ΒΟΚΤΑΣ  ήταν "ένας από τους πρωιμότερους και σοβαρότερους λόγους διάρρηξης των σχέσεων αγάπης και εμπιστοσύνης με τον Ανδρέα", εκείνος συνέχισε να σας παρακαλάει να μπείτε στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ και ν' ασχοληθείτε ενεργά με την πολιτική, ενώ εσείς δηλώνετε στο βιβλίο σας ότι η σχέση σας με τον Ανδρέα διατηρήθηκε ακέραια και δυνατή!

Λοιπόν,  σύντροφοι, για να κλείσω επειδή ίσως σας κούρασα, ο Αδαμάντιος Πεπελάσης συνιστά αντιπροσωπευτικό δείγμα της ευτελούς νοοτροπίας των περισσότερων πανεπιστημιακών και ακαδημαϊκών στη χώρα μας,  δηλαδή της κατ' ευφημισμόν "πνευματικής ηγεσίας" του τόπου, που είναι συνυπεύθυνη, για να μην πω πρωταρχικά υπεύθυνη,  για τη σημερινή τραγική κατάσταση της Ελλάδας.
Βάζουν άλλους (τους κατά τη γνώμη τους λιγότερο ευφυείς) να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, ενώ οι ίδιοι γλείφουν και λιβανίζουν την εκάστοτε εξουσία για να προωθούν τ' ατομικά τους συμφέροντα, αποσπώντας προκλητικά προνόμια και σιωπώντας για τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που συντελούνται δίπλα τους, ή και μέσα στο χώρο τους, εις βάρος της κοινωνίας.

Νισάφι πια με τους μετά Χριστόν ναρκισσιστές προφήτες! 
Αν δεν έχετε να προτείνετε ρεαλιστικές  λύσεις εξόδου από την κρίση, είναι καλύτερα και για σας και για μας να σιωπάτε.