ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2013

André Glucksmann: Σκοτεινή η εικόνα για το μέλλον της Ευρώπης

Παρακολουθώντας το στρίμωγμα και τα επίμονα "ΟΧΙ" της Τρόικας, νοστάλγησα για μια ακόμη φορά τη δραχμή-δραχμούλα μας με την οποία επιβιώσαμε προτού το ευρώ μας φέρει τα κάτω επάνω.

Θυμάμαι ότι προ ευρώ το ματσάκι ο μαϊντανός στη λαϊκή είχε 30 δραχμές, και την επομένη εκτοξεύθηκε, έτσι στα καλά καθούμενα, στα 30 ευρώλεπτα, για να αναρριχηθεί σε χρόνο ντε τε στα 50 ευρώλεπτα, τουτέστιν στις 170 δραχμές, δηλαδή να εκτοξευθεί 567% πάνω!

Και θυμάμαι ότι ένα ράουλο, το σιδεράκι που βάζουν οδηγό για να κυλάει το συρόμενο παντζούρι, είχε 200 δραχμές, και την επομένη πουλιόταν 3 ευρώ, τουτέστιν 3x340,75=1022,25 δραχμές, δηλαδή 511% πάνω...

Αυτά τα φοβερά και τρομερά έγιναν εν μια νυκτί, την 1/1/2002, χωρίς να ερωτηθούμε από τον τότε πρωθυπουργό, τον μετέπειτα εμπνευστή και διοργανωτή της μεγάλης ληστείας του Χρηματιστηρίου, το 1999, Κώστα Σημίτη.

Δηλαδή οι Δανοί που έκαναν δυο φορές δημοψηφίσματα για να υιοθετήσουν ή όχι το ευρώ, ήταν ηλίθιοι που απάντησαν "ΟΧΙ" και κράτησαν την κορώνα τους;  Ή μήπως ήταν ηλίθιοι οι Βρετανοί που κράτησαν τη στερλίνα τους; Άραγε ήταν χαζοί οι Σουηδοί που επιμένουν στη Σουηδική κορώνα τους; Εμείς ήμασταν οι σοφοί;  Τα ζοφερά για τη χώρα μας αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους...

Ένα από τα θανάσιμα λάθη της Ευρωζώνης ήταν που, αντί να φτιάξουν χαρτονομίσματα των δύο και του ενός ευρώ, τα έκαναν κέρματα. Ήταν ο πρώτος τρόπος να ευτελίσουν την αξία του ευρώ. Οι Αμερικανοί, όμως, που σέβονται το δολάριό τους δεν το έχουν κάνει  κέρμα!

Αχ, δραχμή, δραχμούλα μας, πόσο μου έχεις λείψει! Τώρα όμως η επιστροφή σου ίσως είναι χειρότερος εφιάλτης από αυτόν που ζούμε...

Ψάχνοντας για ελπίδα στο Διαδίκτυο, έπεσα πάνω σε παλιότερη (23/8/2012) συνέντευξη του Γάλλου φιλοσόφου André Glucksmann, στο Γερμανικό περιοδικό SPIEGEL.
Η συνέντευξη αυτή, που έδωσε ο Γάλλος φιλόσοφος στον Romain Leick, είχε μεταφραστεί  από τα Γερμανικά στα Αγγλικά από τον Christopher Sultan.

Ο τίτλος της δημοσίευσης είναι: "Philosopher André Glucksmann: A Dark Vision of the Future of Europe" ("Μια σκοτεινή εικόνα για το μέλλον της Ευρώπης")

Παραθέτω χαρακτηριστικά αποσπάσματα που αφορούν στο μέλλον της Ευρώπης:

«SPIEGEL: Κύριε Glucksmann, λαμβάνοντας υπόψη τη διανοητική και υπαρξιακή εμπειρία που είχατε στον 20ο αιώνα ως στοχαστής εναντίον του ολοκληρωτισμού, ανησυχείτε για το μέλλον της Ευρώπης;

Glucksmann: Δεν έχω πιστέψει ποτέ ότι όλοι οι κίνδυνοι αποτράπηκαν μετά από το τέλος του φασισμού και του κομμουνισμού. Η ιστορία δεν φτάνει ποτέ σε ακινησία. Η Ευρώπη δεν εξήλθε από την ιστορία όταν εξαφανίστηκε το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ακόμα κι όταν περιστασιακά φάνηκε να θέλει να το κάνει. Οι δημοκρατίες τείνουν να αγνοούν ή να ξεχνούν τις τραγικές διαστάσεις της ιστορίας. Υπό αυτήν την έννοια, θα έλεγα: Ναι, οι τρέχουσες εξελίξεις είναι εξαιρετικά ανησυχητικές.

SPIEGEL: Από τις αρχές της, 60 έτη πριν, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα σχεδόν πάντα έχει σκοντάψει από μια κρίση στην επόμενη. Οι οπισθοδρομήσεις είναι μέρος του κανονικού τρόπου λειτουργίας της.

Glucksmann: Μια αίσθηση κρίσης χαρακτηρίζει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή εποχή. Από αυτό, κάποιος μπορεί να συναγάγει το γενικό συμπέρασμα ότι η Ευρώπη στην πραγματικότητα δεν είναι ένα κράτος ή μια κοινότητα υπό την εθνική έννοια, η οποία αυξάνεται μαζί οργανικά. Δεν μπορεί επίσης να συγκριθεί με τις αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη, οι οποίες, παρά τις διαφορές και τους ανταγωνισμούς τους, διαμόρφωσαν μια ενιαία πολιτιστική μονάδα.

SPIEGEL: Οι ευρωπαϊκές χώρες είναι επίσης δεμένες με κοινές πολιτιστικές πτυχές. Υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως ευρωπαϊκό πνεύμα;

Glucksmann: Τα ευρωπαϊκά έθνη δεν είναι όμοια, κι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν μπορούν να συγχωνευθούν μαζί. Αυτό που τα ενώνει δεν είναι μια κοινότητα αλλά ένα κοινωνικό πρότυπο. Υπάρχει ένας ευρωπαϊκός πολιτισμός και ένας Δυτικός τρόπος σκέψης.

SPIEGEL: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του;

Glucksmann: Από τους Έλληνες - από το Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη - η Δυτική φιλοσοφία έχει κληρονομήσει δύο θεμελιώδεις αρχές: ο άνθρωπος δεν είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων, και δεν έχει ανοσία στην αποτυχία και στο κακό. Εντούτοις, είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του, και για το κάθε τι που κάνει ή αποφεύγει να κάνει. Η περιπέτεια της ανθρωπότητας είναι μια αδιάκοπη ανθρώπινη δημιουργία. Ο Θεός δεν είναι μέρος αυτού.

SPIEGEL: Σφαλερότητα και ελευθερία. Άραγε δεν είναι αυτές οι θεμελιώδεις πτυχές της Eυρωπαϊκής διανοητικής ιστορίας αρκετές να δημιουργήσουν μια μόνιμη πολιτική ένωση;

Glucksmann: Η Ευρώπη δεν ήταν ποτέ μια εθνική οντότητα, ούτε ακόμη και στο χριστιανικό Μεσαίωνα. Ο Χριστιανισμός παρέμεινε πάντα διαιρεμένος - οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες και αργότερα οι Προτεστάντες. Ένα ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό κράτος ή μια ευρωπαϊκή συνομοσπονδία είναι ένας απόμακρος στόχος που είναι παγωμένος στην αφαίρεση του όρου. Νομίζω ότι ακολουθώντας τον είναι λάθος στόχος.

SPIEGEL: Η Ευρωπαϊκή Ένωση κυνηγάει μια ουτοπία με πολιτικούς και ιστορικούς όρους;

Glucksmann: Οι ιδρυτικοί πατέρες της ΕΕ ήθελαν να επικαλεσθούν τον Carolingian μύθο, και ένα βραβείο της ΕΕ ονομάστηκε από το όνομα του Καρλομάγνου. Αλλά, σε τελευταία ανάλυση, τα εγγόνια του διαίρεσαν την αυτοκρατορία του. Η Ευρώπη είναι μια ενότητα στη διαίρεσή της ή μια διαίρεση στην ενότητά της.  Με οποιονδήποτε τρόπο κι αν το θέσετε, όμως, δεν είναι καθαρά μια κοινότητα από άποψη θρησκείας, γλώσσας ή ηθών.

SPIEGEL: Και όμως υπάρχει. Σε ποιο συμπέρασμα σας οδηγεί αυτό;

Glucksmann: Η κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ένα σύμπτωμα του πολιτισμού της. Δεν καθορίζεται με βάση την ταυτότητά της αλλά, μάλλον, την ετερότητά της. Ένας πολιτισμός δεν είναι απαραιτήτως βασισμένος σε μια κοινή επιθυμία να επιτευχθεί το καλύτερο αλλά, μάλλον, στον αποκλεισμό και την κατασκευή του κακού ταμπού. Με ιστορικούς όρους, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια αμυντική αντίδραση στη φρίκη.

SPIEGEL: Μια αρνητικά καθορισμένη οντότητα που προέκυψε από την εμπειρία δύο παγκόσμιων πολέμων;

Glucksmann: Στον Μεσαίωνα,οι πιστοί προσεύχονταν και έψελναν στις λιτανείες τους: "Κύριε, Προστάτευσέ μας από λοιμό, πείνα και πόλεμο." Αυτό σημαίνει ότι η κοινότητα υπάρχει όχι για καλό αλλά ενάντια στο κακό.
(...) (...)
SPIEGEL: Είναι μια νέα, ενωτική πρόκληση αυτό που λείπει σήμερα;

Glucksmann: Δεν θα ήταν δύσκολο να βρεθεί, εάν η Ευρώπη δεν ενεργούσε τόσο απερίσκεπτα.
Στις αρχές του 1950, ο πυρήνας της ένωσης ήταν η ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα (ECSC), η πρώτη υπερεθνική οικονομική συμμαχία στον τομέα της βαριάς βιομηχανίας (...) ως μέσου παρεμπόδισης του πολέμου. Όπως ο καθένας ξέρει, το αντίστοιχο σήμερα θα ήταν μια ευρωπαϊκή ενεργειακή ένωση.

Αντ' αυτού, η Γερμανία αποφάσισε να ξεκινήσει τη μετάβασή της στην ανανεώσιμη ενέργεια από μόνη της, αγνοώντας την ευρωπαϊκή διάσταση. Ο καθένας διαπραγματεύεται χωριστά με τη Ρωσία για πετρέλαιο και αέριο, η Γερμανία υπέγραψε συμφωνία για να χτίσει αγωγό  αερίου στη θάλασσα της Βαλτικής παρά την αντίσταση της Πολωνίας και της Ουκρανίας, και η Ιταλία εμπλέκεται στον αγωγό South Stream μέσω της Μαύρης Θάλασσας.

SPIEGEL: Δηλαδή κάθε χώρα επιδιώκει τα συμφέροντά της ανάμεσα σε μεταβαλλόμενες συμμαχίες και διμερείς συμφωνίες που αγνοούν το πνεύμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Glucksmann: (Αυτό είναι ένα) απαίσιο παράδειγμα της κακοφωνίας επειδή δείχνει ότι τα κράτη μέλη δεν είναι πλέον πρόθυμα και ικανά να διαμορφώσουν ένα ενωμένο μέτωπο ενάντια στις εξωτερικές απειλές και τις προκλήσεις της Ευρώπης στο διεθνοποιημένο κόσμο.

Αυτό αγγίζει το νεύρο του Ευρωπαϊκού έργου πολιτισμού, στο οποίο κάθε πρόσωπο υποτίθεται ότι είναι σε θέση να ζήσει για τον εαυτό του, και με το οποίο, εντούτοις, το καθένα θέλει να επιβιώσει από κοινού.

Και  αυτό καθιστά τα πράγματα εύκολα για τη Ρωσία κάτω από τον πρόεδρο Putin. Παρά τις αδυναμίες εκείνου του γίγαντα φυσικών πόρων, η ικανότητά της να προκαλέσει ζημιά παραμένει αξιοσημείωτη και είναι κάτι που ο Πρόεδρός της επιθυμεί να χρησιμοποιήσει.

Η απερισκεψία και αμνησία δημιουργούν τις προϋποθέσεις για νέες καταστροφές τόσο στην οικονομία όσο και στην πολιτική.
(...) (...)
SPIEGEL: Το πάθος και η ιστορική σημασία της συνάντησης μεταξύ του πρώην Γάλλου Προέδρου Charles  de Gaulle και του πρώην Γερμανού Καγκελάριου Konrad Adenauer στην ίδια θέση πριν από 50 έτη δεν μπορούν να αναδημιουργηθούν. Η σχέση (μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας) έχει απλά γίνει τετριμμένη;

Glucksmann:  Έχει συντμηθεί. Οι πολιτικές μας ελίτ πάσχουν από την ασθένεια της διανοητικής μυωπίας. Ο Adenauer και ο De Gaulle σκέφτηκαν με απολύτως διαφορετικούς όρους. Ξανακοίταξαν τους τρεις γερμανο-γαλλικούς πολέμους, συμπεριλαμβανομένων των δύο παγκόσμιων πολέμων, και κοίταξαν μπροστά στη δημοκρατική ενοποίηση της ηπείρου και στην υπέρβαση της διαίρεσης δύναμης στην Ευρώπη που είχε συμφωνηθεί στη διάσκεψη της Yalta το 1945. Αυτή ήταν η σημαντικότερη κατευθυντήρια δύναμη πίσω από τη γερμανο-γαλλική συμφιλίωση.
(...) (...)
SPIEGEL: Και εκπληρώθηκε το 1990, μετά από την πτώση του Τείχους του Βερολίνου. Μήπως η κατάργηση της απειλής και της διαίρεσης οδήγησε επίσης στη διάλυση της εσωτερικής συνοχής; Ο πρώην Γάλλος Πρόεδρος François Mitterrand και ο πρώην Γερμανός Καγκελάριος Helmut Kohl θέλησαν η νομισματική ένωση να γίνει το νέο τσιμέντο.

Glucksmann: Το οποίο τώρα, σε μια ειρωνεία της ιστορίας, απελευθερώνει διαχωριστικές δυνάμεις. Αλλά το πρόβλημα είναι πιο βαθύ από αυτό. Το 1990, το τέλος της ιστορίας φάνηκε να έχει φτάσει και, με αυτό, το τέλος των απειλών, των δοκιμών, των ιδεολογιών και των μεγάλων προσπαθειών και συζητήσεων. Αυτό καλείται μεταμοντέρνα εποχή.
Η Merkel και ο Hollande κολυμπούν στη στιγμιότητα του μεταμοντερνισμού, στο οποίο οι "μεγάλες ιστορίες", με την υπερκαλυπτική αξίωσή τους στη νομιμότητα, εγκαταλείπονται, όπως είπε ο φιλόσοφος Jean-François Lyotard. Οι σημερινοί Ευρωπαίοι ηγέτες σκέφτονται και ενεργούν στο ρυθμό των προγραμματισμένων εκλογών και των δημοσκοπήσεων. 
(...) (...)
SPIEGEL: Παράπονα για την απώλεια ζωτικότητας, παρακμή και πτώση είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στην ευρωπαϊκή ιστορία. Ευτυχώς, ζούμε σε μια ασυνήθιστα μεγάλη περίοδο ειρήνης και ευημερίας. Αν όχι τίποτε άλλο, αυτό είναι ένα γερμανο-γαλλικό επίτευγμα.

Glucksmann: Φυσικά, δεν ζούμε πια συνεχώς στο χείλος μιας παγκόσμιας πολιτικής και ιδεολογικής καταστροφής, όπως κάναμε στο 20ο αιώνα. Αλλά οι ανατρεπτικές μετατοπίσεις είναι σε εξέλιξη κατά μήκος των περιθωρίων της Ευρώπης, όπως μια δυσοίωνη σύγκρουση μεταξύ του σταλινισμού και του παλαιού ευρωπαϊκού εθνικισμού στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία.

Και υπάρχει η ειδική περίπτωση της Ελλάδας. Η χώρα είναι ένα είδος απομονωμένης περίπτωσης,  με μια απαίσια χαοτική ιστορία από την ανεξαρτησία της το 1830 καθώς επίσης και μετά από το 1945,  πλήρης με εμφύλιο πόλεμο και με στρατιωτική δικτατορία. Από πολλές απόψεις, η Ελλάδα είναι σε αντιπαράθεση με την Ευρώπη, όντας αντι-γερμανική,  προ-σερβική και συχνά προ-ρωσική.

SPIEGEL: Η ΕΕ δεν έχει χάσει την ελκυστικότητά της. Κανένας δεν αφήνει εθελοντικά την Ευρωζώνη.

Glucksmann: Ο Σωκράτης είπε ότι κανένας δεν κάνει κακό με τη θέλησή του. Ερμηνεύω αυτό ως εξής: Τα κακά πράγματα συμβαίνουν όταν η θέληση γίνεται αδύνατη. Δεν φαίνεται σε μένα ότι η εύρεση λύσεων και διεξόδων στην τρέχουσα οικονομική κρίση είναι ένας υπεράνθρωπος στόχος. Σε τελευταία ανάλυση, οι ηγέτες της ΕΕ συνεχίζουν να τους βρίσκουν εδώ και εκεί.

SPIEGEL: Και βρίσκουν τον τρόπο τους από τη μια Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών στην επόμενη, και σε όλο και περισσότερο συντομότερα διαστήματα. Αλλά ποιες υποτίθεται πως είναι οι λύσεις απλά δεν βγαίνει προς τα έξω.

Glucksmann: Αυτό που λείπει είναι μια παγκόσμια προοπτική. Το "γιατί" της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αιτία ύπαρξης, έχει χαθεί.
Θα υπάρξουν πάντα τρόποι να βελτιωθούν τα όργανα της ΕΕ και να ρυθμιστούν στις ανάγκες της κατάστασης. Μπορούμε να στηριχθούμε στην επινοητικότητα των πολιτικών και των δικηγόρων για να κάνουν αυτό. Η πρόκληση εμφανίζεται σε διαφορετικό επίπεδο, και είναι σαφώς θέμα επιβίωσης: Εάν τα παλαιά Ευρωπαϊκά έθνη δεν ενωθούν και δεν παρουσιάζουν ένα ενιαίο μέτωπο, θα χαθούν. 
 (...) (...) 
SPIEGEL: Λέτε ότι η ιδέα μιας Ευρωπαϊκής Κοινότητας πεπρωμένου δεν έχει πραγματικά ριζωθεί ακόμα;

Glucksmann: Στην πράξη, όχι. Η παγκοσμιοποίηση φέρνει παγκόσμιο χάος, και μια παγκόσμια αστυνομική δύναμη - ρόλο τον οποίο έπαιξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες για πολύ - δεν υπάρχει πλέον. Οι παίκτες μπορεί να μη θέλουν πόλεμο, αλλά δεν εννοούν ακριβώς το καλό ο ένας προς τον άλλο. Ο καθένας παίζει το παιχνίδι του.

Σε αυτήν την αναρχική σύγχυση, η Ευρώπη πρέπει να επιβεβαιώσει τον εαυτό της και να αντιμετωπίσει τις απειλές επιθετικά. Η Ρωσία του Putin, που θέλει να επανακτήσει μέρη αυτού που έχασε, είναι μια απειλή. Η Κίνα, ένα γραφειοκρατικό κράτος σκλάβων, είναι μια απειλή. O Στρατευμένος Iσλαμισμός είναι μια απειλή.

Η Ευρώπη πρέπει να μάθει να σκέφτεται με όρους εχθρότητας για άλλη μια φορά. Ο Γερμανός φιλόσοφος Jürgen Habermas, παραδείγματος χάριν, δεν το βλέπει αυτό όταν λέει ότι ο καλοπροαίρετος κοσμοπολιτισμός μπορεί να ενώσει τον καθένα σε παγκόσμια υπηκοότητα.

SPIEGEL: Για πολλά μέρη του κόσμου, η Ευρώπη είναι ένας φάρος ελευθερίας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Glucksmann: Αλλά τα ιδεώδη και οι αξίες δεν συνδυάζονται για να διαμορφώσουν προοπτικές. Τα ευρωπαϊκά έθνη μπορούν βεβαίως να έχουν έναν ελκυστικό πλουραλισμό αξιών, αλλά παρουσιάζοντάς τις σα να ήταν μέρος ενός καταλόγου δεν είναι ικανοποιητικό. Αντ' αυτού, είναι αναγκαίο ν' αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις από κοινού. Η Ευρώπη καθυστερεί σε μια κατάσταση δισταγμού, η οποία μπορεί μερικές φορές να μετατραπεί σε υποκρισία.

Υπάρχουν δύο τρόποι ν' αποφευχθούν οι προκλήσεις: Η μία είναι να κοιτάζει κανείς μακριά και να προσποιείται ότι δεν υπάρχουν. Η άλλη είναι μοιρολατρία, δηλαδή να υψώνει ανήμπορα τους ώμους, προσποιούμενος ότι, εν πάση περιπτώσει, τίποτα δεν μπορεί να γίνει γι' αυτές. 

Ο μεγάλος παγκόσμιος ιστορικός Arnold J. Το Toynbee αξιολόγησε την ανάπτυξη των πολιτισμών βάσει της δυνατότητάς τους να αντιδρούν κατάλληλα στις προκλήσεις. 
Είναι η Ευρώπη πρόθυμη ν' αντιμετωπίσει τη μοίρα της; Υπάρχει λόγος να το αμφισβητώ.

SPIEGEL: Είναι αυτό αποτέλεσμα έλλειψης ηγεσίας;

Glucksmann: Είναι περισσότερο από αυτό. Είναι επίσης θέμα αποτυχίας των διανοουμένων, αδιαφορίας προς την κοινή γνώμη και απομονωτισμού. Κοιτάξτε τις εκλογές στην Ευρώπη. Ποιο ρόλο διαδραματίζει η εξωτερική πολιτική και η θέση της Ευρώπης στον κόσμο; 


Μερικά έτη πριν, η ΕΕ έδωσε στον εαυτό της μια υψηλή αντιπρόσωπο για τις εξωτερικές υποθέσεις και την πολιτική ασφάλειας (High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy), την Catherine Ashton, με ένα ξεχωριστό φορέα που απασχολεί αρκετές χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους. 
Πού είναι αυτή, τι κάνει και ποιος την παίρνει είδηση; 

Ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των μεγάλων ηπείρων που είτε θα τα βρουν η μια με την άλλη είτε όχι. Εάν η Ευρώπη δεν εισέλθει σ' αυτήν την διάσταση, θα πέσει πίσω στο 19ο αιώνα. Τότε η πολιτική μας δραστηριότητα θα βασίζεται μόνο σε μακρινές αναμνήσεις: Ευρώπη, η ήπειρος της αγωνίας και της νοσταλγίας. (...) (...)»