ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Χριστός: νέο "κρασί" σε παλιούς "ασκούς"...


Εβδομάδα των "Ορθόδοξων" βλασφημιών προς τιμήν του Χριστού, διαχρονικών παθών του Πνεύματος της Αληθείας, πολύ πιο επώδυνων από τα σωματικά πάθη που υπέστη ο Ιησούς το πάλαι ποτέ πάνω στο Σταυρό από τους υποκριτές οι οποίοι ενοχλούνταν από τα ΟΥΑΙ που εκστόμιζε εναντίον τους.

Χρόνος μπαίνει, χρόνος βγαίνει, και το ανίερο θέατρο της αναπαράστασης των παθών με πρωταγωνιστές τους ενθρονισμένους Ιεράρχες, αυτόκλητους "εκπροσώπους" του Χριστού επί της γης, επαναλαμβάνεται, συνθλίβοντας το πνευματικό μήνυμα του "Υιού του Ανθρώπου".

Ο Χριστός δεν είπε ποτέ ότι ήταν ο ίδιος ο Θεός ενσαρκωμένος. Είπε μάλιστα ότι ήταν κατώτερος από τον Πατέρα Θεό. Αυτό ήταν εφεύρημα εκείνων που επινόησαν τη χριστιανική θρησκεία και διαμόρφωσαν τα παράλογα δόγματά της, αγνοώντας τα ίδια τα λόγια του Χριστού. Μπορώ να θαυμάζω το Χριστό για τα εξαιρετικά πνευματικά του επιτεύγματα ακριβώς επειδή τον θεωρώ καθόλα άνθρωπο, συλληφθέντα και γεννηθέντα με φυσιολογικό τρόπο όπως όλοι οι θνητοί.

Όμως δεν θα τον θαύμαζα εάν τον θεωρούσα εκ γενετής υπεράνθρωπο, συλληφθέντα εκ Πνεύματος Αγίου, μη έχοντα τις ίδιες κληρονομικές επιβαρύνσεις του λεγόμενου "προπατορικού αμαρτήματος" με τον κοινό άνθρωπο, και ως εκ τούτου διαθέτοντα υπερφυσικές δυνάμεις για να υπερβαίνει τους πειρασμούς. Άλλωστε,  ίδιος ο Ιησούς αποκαλούσε τον εαυτό του επανειλημμένως «Υιό του Ανθρώπου» και δήλωνε ότι όλοι είμαστε εν δυνάμει Υιοί Θεού.

Σε κάποια στιγμή μάλιστα είχε πει στους μαθητές του: "Αληθώς, αληθώς σας λέγω, όποιος πιστεύει εις εμέ, τα έργα τα οποία κάνω και εκείνος θέλει κάνει, και μεγαλύτερα τούτων θέλει κάνει, διότι εγώ υπάγω προς τον Πατέρα μου ".  (Κατά Ιωάννην 14:12)

Βέβαια, οι απογυμνωμένοι από κάθε πνευματική δύναμη αυτόκλητοι εκπρόσωποί του, πατριάρχες, δεσποτάδες, παπάδες και μοναχοί, μεσίτες προς το Θεό μαθές,  έχουν αναθέσει τα έργα του Χριστού στα λείψανα, τις εικόνες και άλλα είδωλα ("τίμια ξύλα", ζώνες, κλπ.). Αυτό δυστυχώς ουδόλως πτοεί ή αφυπνίζει τους πιστούς-πρόβατα, που τρέχουν ξωπίσω τους βελάζοντας μπέε, μπέε, εκλιπαρώντας να κάνουν καμιά δέηση στον Ύψιστο για λογαριασμό τους. Περιττό να επαναλάβω για πολλοστή φορά ότι οι τυποποιημένες ευχές που διαβάζουν οι κληρικοί κάθε βαθμίδας δεν έχουν καμία πνευματική δύναμη και ως εκ τούτου είναι εντελώς αναποτελεσματικές.

Η μόνη προσευχή που έχει δύναμη για υλοποίηση του αιτήματος είναι εκείνη του δικαίου ενθέρμως γενομένη.  «Εξομολογείσθε εις αλλήλους τα πταίσματά σας και εύχεσθε υπέρ αλλήλων δια να ιατρευθείτε· πολύ ισχύει η δέησις του δικαίου ενθέρμως γενομένη.» (Ιακώβου 5: 16)
Ούτε εξομολόγοι με πετραχήλια ούτε μεσίτες ούτε εκπρόσωποι χρειάζονται ανάμεσα στον πιστό και στο θεϊκό πνεύμα μέσα του από το οποίο πηγάζει η ενέργεια που θα υλοποιήσει το αντικείμενο της προσευχής, ανάλογα με τη δύναμη, δηλαδή την πίστη, του αιτούντος.

«Εις δε τον δυνάμενον υπερεκπερισσού να κάμει υπέρ πάντα όσα ζητούμεν ή νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν...» ( εννοεί την πίστη) (Προς Εφεσίους 3:20) 

Είναι θλιβερό και τραγικό για την ανθρωπότητα το ότι ενώ όλη η Φύση αλλάζει με μια φυσιολογική εξελικτική διαδικασία, το μόνο που δεν εξελίσσεται είναι οι θρησκείες, τα δόγματα και τα τελετουργικά τους. Γι' αυτό η ανθρωπότητα είναι βυθισμένη σε τόσο πυκνό πνευματικό σκοτάδι από το οποίο όλα τα κακά της μοίρας μας απορρέουν.

Η ιεροσύνη ανήκει στην Παλαιά Διαθήκη και δεν έχει ουδεμία θέση στη μετά Χριστόν εποχή. Όχι μόνο δεν βοηθάει τους πιστούς να εξελιχθούν πνευματικά αλλά τους εμποδίζει κιόλας.

«Ουαί εις εσάς, γραμματείς και Φαρισαίοι, υποκριταί, διότι κλείνετε την βασιλεία των ουρανών έμπροσθεν των ανθρώπων· επειδή σεις δεν εισέρχεσθε ουδέ τους εισερχομένους αφήνετε να εισέλθωσιν.» (Κατά Ματθαίον 23:14)

Στον 21ο αιώνα μετά Χριστόν, το ιερατείο κάνει ακριβώς εκείνο που έκαναν οι Φαρισαίοι στην εποχή του: ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΕΙΣΕΛΘΟΥΝ ΣΤΗ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ! Και αυτό είναι το δράμα μας! Πρόκειται για μια θρησκευτική δικτατορία που εμποδίζει την ελευθερία του πνεύματος και επομένως την πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου.

«Έλεγε δε και παραβολήν προς αυτούς, ότι ουδείς βάλλει  καινούργιο μπάλωμα σε παλαιό ρούχο  διότι αλλιώς και το καινούργιο θα σχιστεί... 

Και ουδείς βάλλει καινούργιο κρασί σε παλαιούς ασκούς διότι αλλιώς το νέο κρασί θα σχίσει τους ασκούς, και το κρασί θα χυθεί και οι ασκοί θα φθαρούν.

Αλλά πρέπει να μπαίνει το νέο κρασί εις ασκούς νέους, ώστε και τα δύο να διατηρούνται.» (Κατά Λουκά 5: 36-38)

Δυστυχώς ο άνθρωπος είναι πλάσμα της συνήθειας και τείνει να προσκολλάται στο παλιό και το γνώριμο. Φοβάται το νέο "κρασί" του πνεύματος. Θεωρεί το παλιό καλύτερο από το καινούργιο. Αυτή η στενοκέφαλη αντίσταση στο καινούργιο ισχύει σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής, και κυρίως στην πολιτική. Η ανθρωπότητα περιστρέφεται σ' έναν αέναο φαύλο κύκλο αρνούμενη να εξελιχθεί. Το μοντέλο δημοκρατίας, π.χ., που έχει καθαγιαστεί, είναι εκείνο που ευθύνεται για την δυστυχία της Ελλάδας, και όχι μόνο, αλλά εμείς συνεχίζουμε να το προσκυνάμε.