ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Της ανεκπαίδευτης "Παιδείας" το κάγκελο


Δεν μπορείς να διδάξεις τον άνθρωπο να γίνει Άνθρωπος. Μπορείς μόνο να τον εκ-παιδεύσεις να βρει την ανθρωπιά μέσα του (στο πνεύμα του) και να την εκδηλώσει προς τα έξω. Το εκ-παιδεύω στα Λατινικά λέγεται "educo" (εκ του οποίου και το Αγγλικό educate, education). Η άλλη σημασία του "educo" είναι εξέλκω, εξάγω. Μέσα μας είναι η πηγή της εκ-παίδευσης. Το γνωρίζουν αυτό οι εκ-παιδευτικοί; Στην πλειοψηφία τους μάλλον όχι, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα. Κι αυτή είναι η τραγωδία για τη χώρα μας...

Ο καθιερωμένος εκβιασμός μέσω απεργίας -  κατά προτίμηση σε ευαίσθητη περίοδο ώστε ο πόνος και η ταλαιπωρία που θα προκαλέσει στο κοινωνικό σύνολο να είναι ο μέγιστος δυνατός  και ο θόρυβος εκκωφαντικός -  είναι εκ των ων ουκ άνευ της ελληνικής "Δημοκρατίας".  Το αν ο εκάστοτε απεργιακός εκβιασμός αντίκειται στους άγραφους ηθικούς κανόνες που διέπουν, πρέπει να διέπουν, τις ανθρώπινες κοινωνίες για να μην προσομοιάζουν με ζούγκλες αλληλοσπαρασσόμενων θηρίων, ουδόλως απασχολεί τους εκβιαστές.

 Άλλωστε το δικαίωμα του απεργείν είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο, διότι προφανώς ο νομοθέτης γνώριζε ότι στις ολιγαρχίες με κοινοβουλευτική μάσκα σαν τη δικιά μας, τα συμφέροντα των εργαζομένων δεν συμπίπτουν συνήθως με τα συμφέροντα της πολιτικοοικονομικής ολιγαρχίας.

Όλοι οι κλάδοι των εργαζομένων είναι ένοχοι τέτοιων απεργιακών εκβιασμών καθ' έξιν και κατ' εξακολούθησιν. Το εκβιάζειν σημαίνει άσκηση των δημοκρατικών καθηκόντων σου. Τίποτα στη "Δημοκρατία" του Τρελλαδιστάν-Μπαχαλιστάν δεν επιτεύχθηκε ποτέ άνευ εκβιασμού εκ μέρους των διεκδικούντων και ομηρίας των υπολοίπων αγανακτούντων.
Συνήθως, 9 στις 10 φορές τέτοιοι εκβιασμοί αποδίδουν καρπό για τους εκβιάζοντες.

Τρία τινά μπορεί να συμβαίνουν στη "Δημοκρατία" μας:

1. Ή οι κυβερνήσεις μας είναι ανόητες και δεν γνωρίζουν ποιες είναι οι ανάγκες και τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, συνεπώς χρειάζονται τις απεργίες για να ξυπνήσουν,

2. Ή τα γνωρίζουν αλλά αντικειμενικά δεν μπορούν να τα ικανοποιήσουν, είτε διότι δεν υπάρχει η οικονομική δυνατότητα είτε διότι είναι άδικα και συγκρούονται με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου, 

3. Ή τραβάει ο οργανισμός τους τον εκβιασμό και ηδονίζονται με την ταλαιπωρία του κοινωνικού συνόλου.

--Αν ισχύει η πρώτη περίπτωση, τότε φταίει ο λαός που στέλνει στην εξουσία ανόητους.

--Αν ισχύει η δεύτερη περίπτωση τότε ο οποιοσδήποτε εκβιασμός μέσω απεργίας δεν πρέπει να τελεσφορεί.

--Αν ισχύει η τρίτη περίπτωση, τότε εξηγείται γιατί  όσα πέτυχαν οι εργαζόμενοι σ' αυτή τη χώρα επιτεύχθηκαν μέσω εκβιασμών και γιατί οι απεργιακοί εκβιασμοί είναι επαναλαμβανόμενοι και ολοένα πιο θρασύτεροι στο ΤρΕλλαδιστάν.

Ας δούμε τώρα μια σύντομη ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος των "εκπαιδευτικών" της Δημόσιας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης ("εκπαίδευσης" κατ' ευφημισμόν, διότι τα δεκανίκια των ιδιωτικών φροντιστηρίων αναλαμβάνουν το μεγαλύτερο βάρος)  από το βιβλίο των Χρήστου Κάτσικα – Κώστα Θεριανού - Σαββάλας 2007 (Β΄ έκδοση). (πηγή)

Εκείνο που είναι προφανές από μια πρόχειρη ανάγνωση είναι διαρκής αντιπαράθεση με την  εκάστοτε κυβέρνηση,  γκρίνια, εκβιασμοί  και απεργίες εκ μέρους των καθηγητών, πράγμα απολύτως αρνητικό για τη ψυχική υγεία των μαθητών, τη μάθησή τους και τη διαμόρφωση καλού κ' αγαθού χαρακτήρα, κάτι που θα έπρεπε να είναι ο πρωταρχικός στόχος της Παιδείας.

«Η ΟΛΜΕ ιδρύθηκε το 1924 και η έκδοση του δελτίου της (Δελτίον της ΟΛΜΕ) άρχισε το 1926. Η ίδρυση της ήταν εν μέρει προϊόν των οικονομικών και κοινωνικών συνθηκών που επικρατούσαν στην Ελλάδα την ταραγμένη περίοδο μετά τη μικρασιατική καταστροφή. Το αρχικό οργανωτικό της σχήμα ήταν μια τριμελής διοικούσα επιτροπή.

Πριν από την ΟΛΜΕ, στο χώρο της εκπαίδευσης, είχαν ιδρυθεί και δραστηριοποιηθεί ο Εκπαιδευτικός Σύνδεσμος (1914) με ιδρυτή το Δημήτρη Γληνό, ο οποίος περιέπεσε σε αδράνεια όταν ο ιδρυτής του ανέλαβε τη γραμματεία του Υπουργείου Παιδείας.

Το 1936 το καθεστώς της 4ης Αυγούστου διέλυσε την ΟΛΜΕ, η οποία ανασυστάθηκε το 1949. 

Ένας από τους πρώτους της στόχους ήταν η βαθμολογική εξέλιξη του κλάδου και πέρα από το βαθμό του διευθυντή β'.
Η δράση πήρε τη μορφή ομαδικής υποβολής παραιτήσεων υπηρετούντων εκπαιδευτικών. Παραιτήθηκαν 3.260 εκπαιδευτικοί και τελικά το αίτημα δεν έγινε δεκτό εκτός από κάποιες βαθμολογικές βελτιώσεις και μια μικρή αύξηση του μηνιαίου επιδόματος της πρόσθετης εργασίας.

Το 1955, όπου κυριαρχεί το "πείνα, ξύλο και Ακρόπολη" (Β. Ρώτας, Καραγκιόζικα) επί κυβερνήσεως Παπάγου, 4.200 εκπαιδευτικοί παραιτούνται και κηρύχθηκε 4ήμερη απεργία (2-5 Μαρτίου 1955) με αίτημα την καθιέρωση ιδιαίτερου μισθολογίου για τους εκπαιδευτικούς και αυξήσεις της τάξης του 10-20%.

Η ΟΛΜΕ παρακολουθεί από κοντά τις προτάσεις Επιτροπής Παιδείας της κυβέρνησης της ΕΡΕ (Κ. Καραμανλής). Αξιολογώντας τα πορίσματα της Επιτροπής Παιδείας τα κρίνει ως "υπερβολικά πτωχόν έργον". Σε ανακοίνωση της επισήμανε ότι παρά τις διαπιστώσεις, η Επιτροπή Παιδείας δεν μπαίνει στην ουσία του προβλήματος που ήταν η έλλειψη στοιχειωδών μέσων για τη διδασκαλία στα γυμνάσια και τα φοβερά κενά στο προσωπικό.

Το 1961 γίνεται 24ωρη προειδοποιητική απεργία (26-1-1961) και σε συνεργασία με τη ΔΟΕ εξαγγέλλεται απεργία διαρκείας. Η κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή υποχωρεί στο αίτημα της αύξησης αποδοχών.

Το 1963 γίνεται απεργία είκοσι ημερών (19/1/1963 – 7/2/1963) η οποία λήγει με την πολιτική επιστράτευση των εκπαιδευτικών. Πρωθυπουργός ήταν ο Κ. Καραμανλής.

Τα έτη 1963-65, η Ένωση Κέντρου ως κυβέρνηση ικανοποιεί οικονομικά αιτήματα της ΟΛΜΕ χορηγώντας οικονομικό επίδομα στους εκπαιδευτικούς. Από την πλευρά της η ΟΛΜΕ στήριξε τη μεταρρύθμιση του Γ. Παπανδρέου για δημόσια και δωρεάν παιδεία και δημοτική γλώσσα.

Στο πλαίσιο της πολιτικής αστάθειας των ετών 1965-66 προωθείται ενιαίο μισθολόγιο που υποβάθμιζε τον κλάδο. Η ΟΛΜΕ αποφασίζει απεργία διαρκείας (Φεβρουάριος 1966) που λήγει στις 8/2/66 με πολιτική επιστράτευση. Το ενιαίο μισθολόγιο ψηφίζεται.

Στα χρόνια της δικτατορίας η ΟΛΜΕ λειτουργεί με διορισμένη διοίκηση. 

Τον Ιούνιο του 1975 εκλέγεται νέο Δ.Σ. με κεντρικά αιτήματα την κάθαρση από τους υποστηρικτές της χούντας, την άρση των μισθολογικών αδικών και την ψήφιση νέου νόμου για την εκπαίδευση.

Το 1976 γίνεται η μεταρρύθμιση (ν. 309/76). 

Το 1977 η ΟΛΜΕ ξεκινά απεργία διαρκείας με οικονομικά αιτήματα. Η απεργία (2/3/77 – 1/4/77) λήγει με την κατάκτηση της αύξησης της υπερωριακής αποζημίωσης. 

Το 1979 ξεκινά νέα απεργία διαρκείας με οικονομικά αιτήματα η οποία λήγει σε έξι μέρες (10-16/3/79) καθώς χαρακτηρίζεται παράνομη και καταχρηστική με δικαστική απόφαση.

Στις 26-11-1980 η ΟΛΜΕ ξεκινά απεργία διαρκείας με τη μορφή επαναλαμβανόμενων εξαήμερων (άρχισε από 3/12/ μέχρι 23/12/80 και από 9/1/81 μέχρι 18/1/81), η οποία αναστέλλεται με την απόφαση 309/81 του Τριμελούς Εφετείου Αθηνών ως παράνομη και καταχρηστική. Υπουργός παιδείας ήταν ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, ο οποίος στις 12/1/81 έκανε και την προσφυγή κατά της απεργίας.

Το ΠΑΣΟΚ κερδίζει τις εκλογές στις 18/10/1981 και ικανοποιεί μισθολογικά αιτήματα του κλάδου.

Τον Απρίλιο 1982 γίνεται νέο καταστατικό της ΟΛΜΕ ενώ την 1η Ιουλίου του 1982 δημοσιεύεται ο ν.1264/82 (ΦΕΚ 79, τ. Α΄) για τον εκδημοκρατισμό του συνδικαλιστικού κινήματος, τη δυνατότητα εκλογών με συνδυασμούς, συνδικαλιστικές άδειες και προστασία των συνδικαλιστών.

Το 1985 ψηφίζεται ο νόμος 1566/85.

Το Νοέμβριο του 1987 (υπουργός Αντώνης Τρίτσης) γίνονται προειδοποιητικές απεργίες (24ωρη στις 25-11-87, 48ωρη στις 8 και 9 – 12-87, τρεις φορές τριήμερη από 5 μέχρι 17-12-1987, από 10 μέχρι 12-2-88 και από 16 μέχρι 18-3-88). 

Ο Α. Τρίτσης παραιτείται από τη θέση του υπουργού Παιδείας και αναλαμβάνει ο Απόστολος Κακλαμάνης. 

Νέα απεργία των εκπαιδευτικών (απόφαση στις 7-5-1988) για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια των εξετάσεων. Η απεργία έληξε με δικαστική απόφαση στις 23-6-1988 με την οποία η απεργία χαρακτηρίστηκε παράνομη και καταχρηστική. Ο νέος υπουργός Παιδείας Γεώργιος Παπανδρέου θα προχωρήσει στην καθιέρωση των "τριμήνων" (υπερωριακό επίδομα εξωδιδακτικού έργου).

Τον Απρίλιο του 1990 η Νέα Δημοκρατία σχηματίζει κυβέρνηση (Κ. Μητσοτάκης) και Υπουργός Παιδείας αναλαμβάνει ο Β. Κοντογιαννόπουλος. 

Το Μάιο του 1990, ξεσπά μια από τις μεγαλύτερες αναταράξεις στο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης (απεργίες, συγκεντρώσεις διαδηλώσεις εκπαιδευτικών, απειλή καταλήψεων εξεταστικών κέντρων, αναβολή για ένα μήνα των Γενικών εξετάσεων) με φόντο "την εκφρασμένη διάθεση του κυβερνώντος κόμματος για επιβολή λιτότητας στη δημόσια εκπαίδευση και ιδεολογική χειραγώγηση εκπαιδευτικών και εκπαιδευομένων" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 16/5/1990).

Η Γ.Σ. των Προέδρων ΕΛΜΕ (Οργανωτική ΙΙ 17-2-1990) εκτιμά ότι "η κατάσταση της Δημόσιας Μέσης Εκπαίδευσης και του Καθηγητή χειροτερεύει συνεχώς. Η Οικουμενική Κυβέρνηση δεν πήρε κανένα μέτρο για την αντιμετώπιση αυτής της κρίσιμης κατάστασης". 

Οι διεκδικήσεις επικεντρώνουν στην αύξηση των μισθών, στη μειωση του ορίου συνταξιοδότησης και στην αύξηση των διορισμών. Οι καθηγητές διεκδικούν: αύξηση 18.000 δρχ. στους μισθούς, γνήσια ΑΤΑ, νομοθετικά κατοχυρωμένη, συντάξιμες αποδοχές στο 80% των εν ενεργεία αποδοχών, άμεση δημιουργία 4000 νέων οργανικών θέσεων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία, 6000 νέες αίθουσες, πρωινό και μειωμένο ωράριο.

Η αθέτηση της Κυβέρνησης "των δεσμεύσεων και αντιμετώπιση των αιτημάτων του κλάδου, οδήγησε στην ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ για απεργιακές κινητοποιήσεις μετά το Πάσχα μέχρι και την περίοδο των εξετάσεων, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που θα εκλεγόταν από τις εκλογές της 8ης Απριλίου" (Ομόφωνη Απόφαση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ στις 29-3-90, Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τευχ. 620/1991, σ.4).

Στις 22 και 23 Μαίου 1990 πραγματοποιείται διήμερη απεργία των καθηγητών και στις 6 Ιουνίου ακολουθεί νέα μονοήμερη απεργία. 

Από το δεύτερο 15νθήμερο του Μαΐου μέχρι και για δύο περίπου μήνες πραγματοποιούνται 10 συλλαλητήρια στην Αττική και αντίστοιχα σε όλες σχεδόν τις πρωτεύουσες νομών. Αποφασίζεται από το ΥΠΕΠΘ αναβολή των Γενικών Εξετάσεων και παράταση του διδακτικού έτους μέχρι 31 Ιουλίου 1990. 

Στις 16 Ιουλίου 1990 πρώτη μέρα των Γενικών Εξετάσεων "σε βαριά ατμόσφαιρα και με συλλαλητήρια των εκπαιδευτικών έξω από τα εξεταστικά κέντρα πραγματοποιούνται τελικά οι εξετάσεις" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 16/7/1990).

Το Νοέμβριο του 1990 δημοσιεύονται στα ΦΕΚ 154Α, 155Α και 156 Α / 21-11-1990 το Π.Δ. 390/90 "Οργάνωση και Λειτουργία των Δημοτικών Σχολείων", το Π.Δ. 392/90 "Οργάνωση και Λειτουργία Λυκείων" και το Π.Δ. 393/90 "Οργάνωση και Λειτουργία Γυμνασίων". Τα Π.Δ. επαναφέρουν τις εξετάσεις και τη βαθμολογία στο Δημοτικό και το Γυμνάσιο και καθιερώνουν τις "μονάδες παιδαγωγικού ελέγχου" ανάλογα με τις οποίες χαρακτηρίζεται η διαγωγή των μαθητών.

Στις 22/11/1990, μέρα που δημοσιεύονται στο Φύλλο της "Εφημερίδας της Κυβερνήσεως" (ΦΕΚ) τα Π.Δ. που αναφέρονται στην οργάνωση και λειτουργία των σχολείων της Α/βάθμιας και Β/βάθμιας εκπαίδευσης, οι μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων του Ηρακλείου Κρήτης, της Κέρκυρας, της Πάτρας, της Θεσσαλονίκης καταλαμβάνουν τα σχολεία τους. Ακολουθεί η Αθήνα και μέχρι 10/12/1990 καταλαμβάνονται εκατοντάδες Γυμνάσια και Λύκεια σε όλη τη χώρα. 
Γίνονται συγκρούσεις μέσα και έξω από τα κατειλημμένα σχολεία καθώς γονείς και μέλη του κυβερνώντος κόμματος προσπαθούν να σταματήσουν τις καταλήψεις. Σε μια από αυτές δολοφονείται στην Πάτρα ο καθηγητής Νίκος Τεμπονέρας στις 8/1/1991.

Η παραίτηση του Υπουργού Παιδείας Β. Κοντογιαννόπουλου, η ανακοίνωση από το νέο Υπουργό Γιώργο Σουφλιά ότι τα Π.Δ. δεν θα ισχύσουν και θα "συζητηθούν εξ αρχής ως προς το περιεχόμενό τους", η εξαγγελία για επιπλέον δημόσια χρηματοδότηση 15 δις και κυρίως ο "πόλεμος του Κόλπου" (18/1/91) "ξεθυμαίνουν" τις μαθητικές αντιδράσεις. 

Σύμφωνα με ανακοίνωση της ΟΛΜΕ "η έκρηξη του μαθητικού κινήματος ήταν το κορυφαίο γεγονός της χρονιάς αυτής. Εξέφρασε με αυτόνομο τρόπο και με άμεσες μορφές δημοκρατίας την αντίδραση στις κυβερνητικές αυτές επιλογές. Αναπτύχθηκε στο γόνιμο έδαφος των μεγάλων αγώνων για καλύτερη Παιδεία και μόρφωση. Αφομοίωσε και συνδέθηκε με τους αγώνες, τα αιτήματα και τις προσδοκίες των δικών μας αγώνων". (Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τευχ. 620/1991, σ. 5).

Τον Οκτώβριο του 1993 επανέρχεται το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση. Υπουργός Παιδείας αναλαμβάνει την πρώτη περίοδο ο Δ. Φατούρος και από το Φθινόπωρο του 1994 ο Γ. Παπανδρέου.

Από τις 19-10-1993 σε υπόμνημά της προς το νέο Υπουργό Παιδείας Δ. Φατούρο η ΟΛΜΕ αφού τονίζει ότι: "ένα απίστευτο πλέγμα νόμων και ΠΔ που ψηφίστηκαν και εκδόθηκαν κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, ενεργοποιούν και ενισχύουν ένα αυταρχικό, ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας των σχολείων και της εκπαίδευσης, με στόχο το φρονηματισμό και τη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών και τον έλεγχο της μετάδοσης της γνώσης" ζητάει ανάμεσα σε άλλα:
α. ριζική αναθεώρηση του νομοθετικού πλαισίου της Διοίκησης της εκπαίδευσης
β. να αποδεσμευτεί η επιμόρφωση από τις διαδικασίες βαθμολόγησης και κατάταξης των εκπαιδευτικών
γ. να καταργηθεί το ΠΔ 320/93 για την "αξιολόγηση των εκπαιδευτικών"
δ. να καταργηθεί το ΠΔ για τα "Ωρολόγια Προγράμματα των Γυμνασίων" ( Μηνιαίο Πληροφοριακό Δελτίο της ΟΛΜΕ, τ. 640/1993, σσ 4-5).

Το Νοέμβριο του 1994 αναστέλλεται το ΠΔ 320/93 για την "Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση" και αναγγέλλεται η αναμόρφωσή του. Επίσης καταργούνται μερικά οι διαδικασίες βαθμολόγησης και κατάταξης των εκπαιδευτικών στην επιμόρφωση (ΠΕΚ) με τροποποίηση διατάξεων του ΠΔ 250/92.

Αλλαγές γίνονται και στο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών στα Δημοτικά και στα Γυμνάσια το οποίο τελικά ρυθμίζεται με την έκδοση του ΠΔ 409/94 (ΦΕΚ 226 Α / 22-12/1994). 

Το νέο σύστημα αξιολόγησης των μαθητών περιλαμβάνει:
Γραπτές ανακεφαλαιωτικές εξετάσεις Ιουνίου, 
Ωριαίες υποχρεωτικές γραπτές δοκιμασίες ανά μία κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων τριμήνων, 
τεστ ολιγόλεπτα, 
συνθετικές δημιουργικές εργασίες και περιγραφική αξιολόγηση. 
Προτείνεται, επίσης, νέο σύστημα πρόσβασης στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση (Εθνικό Απολυτήριο) το οποίο τελικά δε θα εφαρμοσθεί.

Το 1997 με υπουργό τον Γ. Αρσένη ψηφίζεται ο  ν. 2525/97.

Από τις πρώτες μέρες της σχολικής χρονιάς 1996/97 υπήρχαν σημάδια που έδειχναν ότι η κατάσταση στην εκπαίδευση θα είναι εκρηκτική. Οι σοβαρές ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό, η δραματική κατάσταση των σχολείων, που στην πλειοψηφία τους λειτουργούν σε διπλή ή και τριπλή βάρδια, σε συνδυασμό με την οικονομική υποβάθμιση των καθηγητών δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Το "Ενιαίο" μισθολόγιο που ανακοινώνει η κυβέρνηση "εξαιρώντας τους υπαλλήλους του Υπουργείου Οικονομικών είναι η σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι της οργής και της αγανάκτησης, αφού προβλέπει ονομαστικές μειώσεις των αποδοχών" (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 14/1/1997).

Την 20η Ιανουαρίου 1997 οι καθηγητές αρχίζουν μια από τις μεγαλύτερες σε έκταση και ένταση απεργίες που διαρκεί μέχρι την 14η Μαρτίου. 

Σε ανοιχτή επιστολή της ΟΛΜΕ την 19/2/1997, η οποία φαίνεται να εκφράζει την ουσία της κινητοποίησης των εκπαιδευτικών επισημαίνεται ανάμεσα σε άλλα ότι "ο απεργιακός αγώνας δεν έχει στενόθωρα κίνητρα και ταπεινά ελατήρια. Είναι ένας αγώνας στον οποίο μας ώθησε μια πολιτική συνεχούς υποβάθμισης και απαξίωσης της ελληνικής δημόσιας εκπαίδευσης και των λειτουργών της. (…) 
Η έννοια της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης μέρα με τη μέρα χάνει κάτι από το συστατικό της περιεχόμενο, καθώς η ελληνική οικογένεια υφίσταται συνεχή οικονομική αφαίμαξη από την παρασχολική δραστηριότητα" (ΟΛΜΕ, 19/2/1997).

Τον Ιούνιο του 1998 έχουμε μια ακόμη μεταξύ Κυβέρνησης και εκπαιδευτικών με αιτία την κατάργηση της επετηρίδας και αφορμή τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Στη διάρκεια του πρώτου διαγωνισμού του ΑΣΕΠ (11-15/6) για την πρόσληψη εκπαιδευτικών, 30 εξεταστικά κέντρα σε όλη την Ελλάδα πολιορκούνται από περίπου 15.000 αδιόριστους και μόνιμους εκπαιδευτικούς αλλά και φοιτητές.

Όμως στη μεταρρύθμιση υπήρξε και μαθητική αντίδραση. Μια από τις μεγαλύτερες και πιο παρατεταμένες αναταράξεις στο χώρο της Μέσης Εκπαίδευσης σημειώνεται με τις μαθητικές καταλήψεις που πραγματοποιούνται από το Νοέμβριο του 1998 έως τον Ιανουάριο του 1999 με αίτημα την κατάργηση των ν. 2525/97 και 2640/98. 

Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου τα 2/3 των Λυκείων και περίπου 200 Γυμνάσια τελούν υπό κατάληψη ενώ την ίδια ημέρα δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί συμμετέχουν σε μαχητικές διαδηλώσεις σε 46 ελληνικές πόλεις. Οι κινητοποιήσεις συνεχίζονται με την ίδια περίπου ένταση και έκταση και αμέσως μετά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, μέχρι τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου του 1999.

Από τον Οκτώβριο του 1998 σημειώνονται σποραδικές αποχές και καταλήψεις δημοτικών σχολείων με αιχμή την υποχρεωτική επαναφορά του ορίου των 30 μαθητών ανά τάξη και αίτημα την αποσυμφόρηση των σχολικών τάξεων. 

Στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων και με βασικό αίτημα την κατάργηση του ν. 2525/97 η ΟΛΜΕ πραγματοποιεί 24ωρη απεργία στις 9 Δεκεμβρίου 1998, συμμετέχει στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 1998, συνδιοργανώνει πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 15 Ιανουαρίου 1999 και στις 19/1/1999. 

Παράλληλα "για να εκφραστεί η αντίθεση του κλάδου στο εντεινόμενο κλίμα αυταρχισμού κατά των μαθητών και για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης των εκπαιδευτικών σε κατασταλτικούς ρόλους" (Απολογισμός δράσης Δ.Σ. ΟΛΜΕ στη διετία 1997/1999) κηρύσσει 2ωρες στάσεις εργασίας στις 8/1/1999, 14/1/99 και 18/1/99 και δύο 24ωρες απεργίες στις 21 και 25/1/99.

Στις 28/1/99 πραγματοποιείται 48ωρη απεργία και νέες δίωρες στάσεις εργασίας τις 2 πρώρες ώρες λειτουργίας κάθε κύκλου στις 26/1/99, 27/1/99, 1/2/99 και 2/2/99. 

Στις 4/11/98 πραγματοποιείται κοινή συγκέντρωση μαθητών και καθηγητών έξω από το ΥΠΕΠΘ με αίτημα την κατάργηση των ν. 2525/97 και 2640/98. 

Νέα μαθητικά συλλαλητήρια στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη στο Βόλο και στα Τρίκαλα στις 11/11/98 πρωτοφανή σε όγκο. 

Το δεύτερο δεκαήμερο του Νοεμβρίου περίπου 280 Λύκεια σε όλη τη χώρα τελούν υπό κατάληψη (1/4 περίπου των Λυκείων). 

Στο τρίτο δεκαήμερο του Νοεμβρίου περίπου 400 Λύκεια βρίσκονται σε κατάληψη ενώ στις 26/11/98 πάνω από 15.000 διαδηλωτές (κυρίως μαθητές) στην Αθήνα και δεκάδες χιλιάδες σε 30 πόλεις της Ελλάδας συμμετέχουν σε συλλαλητήρια.

Το πρώτο δεκαήμερο του Δεκεμβρίου τα 2/3 των Λυκείων και περίπου 200 Γυμνάσια τελούν υπό κατάληψη (Ανακοίνωση ΟΛΜΕ 4/12/98) ενώ στις 9/12/98 δεκάδες χιλιάδες μαθητές, φοιτητές, εκπαιδευτικοί συμμετέχουν σε μαχητικές διαδηλώσεις σε 46 ελληνικές πόλεις. 

Η ανατάραξη συνεχίζεται με την ίδια περίπου ένταση και έκταση και αμέσως μετά τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές, μέχρι τις πρώτες μέρες του Φεβρουαρίου του 1999. Στα συνθήματα των μαθητικών κινητοποιήσεων ανιχνεύονται τα αιτήματα των μαθητών που επικεντρώνουν ουσιαστικά στο εξεταστικό σύστημα του Ενιαίου Λυκείου και στα ΤΕΕ.

Η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών είχε συνειδητοποιήσει ότι οι απανωτές εξεταστικές διαδικασίες που προέβλεπε ο νόμος 2525/97, περά από τις διακηρύξεις περί βελτίωσης της παιδείας και ανεβάσματος του πήχη, είχαν ένα και μόνο στόχο: να μειώσουν το μαθητικό πληθυσμό στο Λύκειο και να στρέψουν ένα σημαντικό τμήμα του μαθητικού πληθυσμού στα ΤΕΕ.» (πηγή)

«Στη διάρκεια των μαθητικών καταλήψεων και με βασικό αίτημα την κατάργηση του ν. 2525/97 η ΟΛΜΕ πραγματοποιεί 24ωρη απεργία στις 9 Δεκεμβρίου 1998, συμμετέχει στην πανδημοσιοϋπαλληλική απεργία στις 15 Δεκεμβρίου 1998, συνδιοργανώνει πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο στις 15 Ιανουαρίου 1999 και στις 19/1/1999. 

Παράλληλα "για να εκφραστεί η αντίθεση του κλάδου στο εντεινόμενο κλίμα αυταρχισμού κατά των μαθητών και για να ακυρωθεί κάθε προσπάθεια χρησιμοποίησης των εκπαιδευτικών σε κατασταλτικούς ρόλους" (Απολογισμός δράσης Δ.Σ. ΟΛΜΕ στη διετία 1997/1999) κηρύσσει 2ωρες στάσεις εργασίας στις 8/1/1999, 14/1/99 και 18/1/99 και δύο 24ωρες απεργίες στις 21 και 25/1/99.

Στις 28/1/99 πραγματοποιείται 48ωρη απεργία και νέες δίωρες στάσεις εργασίας τις 2 πρώρες ώρες λειτουργίας κάθε κύκλου στις 26/1/99, 27/1/99, 1/2/99 και 2/2/99. » (πηγή)

Αν αυτά που διαβάσατε δεν σας θυμίζουν τρελοκομείο, τότε η τρέλα έχει πάει στα βουνά...

Συνεχίζω με απεργίες των καθηγητών στα επόμενα έτη.  Πάντως είναι δύσκολο να βρει κανείς στοιχεία σχετικών κινητοποιήσεων περασμένων ετών στη Google διότι καλύπτονται από το δάσος δημοσιεύσεων για τις τρέχουσες εξαγγελίες απεργίας της ΟΛΜΕ εν μέσω Πανελλαδικών. Και φυσικά δεν είμαι διατεθειμένη να ψάχνω καμιά εβδομάδα.

--Στις 3 Φεβρουαρίου του 2000 κατέβηκαν στους δρόμους σε 48άωρη απεργία οι εκπαιδευτικοί Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης διεκδικώντας γενναία χρηματοδότηση και αναβάθμιση της δωρεάν παιδείας και των εκπαιδευτικών. (πηγή)

16 Μαΐου 2010: 
«Κάλεσμα στους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στην 24ωρη απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, στις 20 Μαΐου, απηύθυνε η ΟΛΜΕ.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση: «Απεργούμε από κάθε εκπαιδευτική διαδικασία που είναι προγραμματισμένη εκείνη την ημέρα (όπως ενδοσχολικές εξετάσεις, εργασίες στα βαθμολογικά κέντρα, πανελλαδικές εξετάσεις των τελειοφοίτων των εσπερινών λυκείων κάθε τύπου κ.λπ.)».

Η Ομοσπονδία των εκπαιδευτικών μέσης εκπαίδευσης καλεί την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας να αναβάλει τις προγραμματισμένες για εκείνη την ημέρα Πανελλαδικές Εξετάσεις των εσπερινών λυκείων.

"Σε διαφορετική περίπτωση η ευθύνη για τις συνέπειες θα βαρύνουν το Υπουργείο Παιδείας" καταλήγει η ανακοίνωση της ΟΛΜΕ.» (πηγή)

15 Δεκεμβρίου 2010: 
«15 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΔΕΙΧΝΟΥΜΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ
* Έκοψαν το 20% από τους μισθούς μας
* Κατάργησαν τα δώρα, μετατρέποντάς τα σε «φιλανθρωπικό επίδομα»
*Μας αναγκάζουν να δουλεύουμε μέχρι τα 65 χρόνια
* Αύξησαν τα χρόνια εργασίας στα 40
* Κατάργησαν τη δυνατότητα να συνταξιοδοτούμαστε με 30 χρόνια εργασίας, έστω και με μειωμένη σύνταξη 
*Μας μείωσαν τις συντάξεις
*Μας κλέβουν τα ασφαλιστικά μας Ταμεία ̧ 
*Μας καθυστερούν και ετοιμάζονται να καταργήσουν το εφάπαξ ̧ 
*Έκοψαν 270 εργαστηριακές ιατρικές εξετάσεις και πρέπει να τις πληρώνουμε ̧ Διαλύουν την υγειονομική μας περίθαλψη
*Ετοιμάζονται τη νέα χρονιά να μειώσουν κι άλλο τους μισθούς μας με το νέο μισθολόγιο *Στοχοποιούν το επίδομα εξωδιδακτικής απασχόλησης και ετοιμάζουν το κλίμα για την περικοπή του 
*Στοχοποιούν τους εκπαιδευτικούς ως «υπεύθυνους» για όλα τα δεινά του δημόσιου σχολείου 
*Περικόπτουν δραματικά τις δαπάνες για την παιδεία 
* Ετοιμάζουν συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολείων  ̧
*Ετοιμάζουν «επίθεση» στο ωράριο εργασίας που κατακτήσαμε με αγώνες 
*Διαλύουν τις εργασιακά μας σχέσεις 
*Μας μετατρέπουν σε εκπαιδευτικούς “delivery” 
ΘΑ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ;» (πηγή)

«Απεργία στις 30 Μαρτίου 2011 με αίτημα να αποσυρθεί η απόφαση του υπουργείου Παιδείας για τις συγχωνεύσεις των σχολικών μονάδων θα πραγματοποιήσουν οι καθηγητές.(...) Παράλληλα, οι καθηγητές αποφάσισαν να αναρτηθούν μαύρες σημαίες και πανό διαμαρτυρίας στα σχολεία που συγχωνεύονται ή καταργούνται, αλλά και να ζητηθεί από την εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ κήρυξη απεργίας (με ενδεικτική ημερομηνία την 13η Απριλίου), καθώς και απογευματινό συλλαλητήριο πριν τη σύνοδο κορυφής στις 25 Μαρτίου.» (πηγή)

13 Απριλίου 2011«Το ενδεχόμενο να προχωρήσει σε κινητοποιήσεις κατά τη διάρκεια των πανελληνίων εξετάζει η ΟΛΜΕ, σε περίπτωση που δε γίνουν οι απαιτούμενες ενέργειες για την πληρωμή των καθηγητών που θα συμμετάσχουν σε αυτές.» (πηγή)

24 Σεπτεμβρίου 2012, Κάλεσμα ΟΛΜΕ: «Στη γενική απεργία στις 26/9 δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ενημέρωση των συναδέλφων και το γενικό ξεσηκωμό που απαιτείται. Συμμετέχουμε μαζικά στα συλλαλητήρια που οργανώνονται από τα συνδικάτα σε όλη τη χώρα. Καλούμε τα ΔΣ των ΕΛΜΕ να πάρουν άμεσα πρωτοβουλίες για την καλύτερη οργάνωση της απεργίας και των συλλαλητηρίων. Οργανώνουμε περιοδείες στα σχολεία, συσκέψεις και συντονισμούς με συλλόγους γονέων και με άλλα σωματεία εργαζομένων σε κάθε περιοχή, ανάρτηση πανό σε κάθε σχολείο. 
ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ 
ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΝΑ ΦΥΓΕΙ Η ΤΡΟΪΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 26ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΑ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ 
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΟΛΜΕ 11 π.μ. ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ.» (πηγή)

12 Δεκεμβρίου 2012, Κάλεσμα ΟΛΜΕ: «Οφείλουμε να συνεχίσουμε τον αγώνα μας για : να ανατρέψουμε την πολιτική των μνημονίων κυβέρνησης και τρόικας (ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ) και των εφαρμοστικών τους νόμων, που πλήττουν τους εκπαιδευτικούς αλλά και όλους τους εργαζόμενους, τη δημόσια εκπαίδευση αλλά και όλα τα κοινωνικά αγαθά (υγεία, νερό, ρεύμα, συγκοινωνίες κ.λπ.)

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 19-12-2012 ΚΑΙ ΣΤΑ ΑΠΕΡΓΙΑΚΑ ΣΥΛΑΛΛΗΤΗΡΙΑ 
ΑΘΗΝΑ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ 12 μ.» (πηγή)

Με αυτά που παρέθεσα, είναι ηλίου φαεινότερο πλέον ότι η Παιδεία μας κλαίει και οδύρεται διαχρονικά. Και όταν η Παιδεία κλαίει από απόγνωση, τότε δεν υπάρχει μέλλον γ' αυτή τη χώρα.

Ανεξαρτήτως του αν τα αιτήματα των εκπαιδευτικών είναι δίκαια, ή αν είναι δυνατόν κάτω από τις παρούσες συνθήκες να ικανοποιηθούν - όταν μάλιστα δεν ικανοποιήθηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες υπό πολύ καλύτερες οικονομικές συνθήκες - είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο ότι η Παιδεία νοσεί νόσον βαρείαν. Και σαν συνέπεια, ολόκληρη η κοινωνία, το κράτος, το έθνος μας ΝΟΣΕΙ.  
Κι όταν τα πάντα νοσούν, τότε είναι προφανές ότι η Δημοκρατία νοσεί.

Μα αλίμονο, δεν υπάρχουν οι θεράποντες ιατροί. Και όσοι κατά το παρελθόν προσποιήθηκαν τους γιατρούς, ως επί το πλείστον από κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, θεράπευσαν τις πληγές της Παιδείας επιπολαίως. Απλά τις σκέπασαν με γάζες για ν' αποκομίσουν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη, ενώ από μέσα οι πληγές πυορροούσαν.

Και συνεχίζουν δυστυχώς να πυορροούν...

Με ή χωρίς απεργία στις Πανελλαδικές, τα υπαρκτά προβλήματα της Παιδείας δεν θα λυθούν, αν πρώτα δεν λυθούν τα προβλήματα της Δημοκρατίας στη χώρα μας.  Και δεν είναι απλά ζήτημα χρημάτων και κονδυλίων.  Άλλο είναι το ζητούμενο: Δει δη Παιδείας, και οι εκπαιδευτικοί μας όλων των βαθμίδων είναι ατομιστές και ανεκπαίδευτοι, ξύλα απελέκητα από άποψη ψυχικής καλλιέργειας και μεγαλείου. 

Αυτός είναι ο "γόρδιος δεσμός". Και ο γόρδιος δεσμός δεν λύνεται εύκολα. Μόνο να κοπεί μπορεί...