ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 21 Ιουλίου 2013

Ο Θανάσης Παφίλης "αδειάζει" τον ΣΥΡΙΖΑ



ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ
(Βουλευτής ΚΚΕ) – Βουλή, 17/7/2013:

Αυτό που μας ταιριάζει γραφικά είναι το «κάτι μας θυμίζει» όλη αυτή η ιστορία της αντιπαράθεσης. Τι είναι, όμως, αυτό που μας θυμίζει; Είναι η γνωστή ιστορία, που επαναλαμβάνεται με άλλους συνεταίρους σήμερα στην αντιπαράθεση. Είχαμε δηλαδή τον δικομματικό καυγά, ο οποίος μάλιστα ήταν οξύτατος, ακόμη πιο οξύς απ’ ό,τι γινόταν σήμερα. 

Τώρα επανέρχεται ο διπολικός καυγάς ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία από τη μια μεριά με άλλες δυνάμεις, δηλαδή τον ονομαζόμενο «κεντροδεξιό» πόλο, και στον ΣΥΡΙΖΑ με κάποιες πιθανά άλλες δυνάμεις, τον ονομαζόμενο «κεντροαριστερό» πόλο.

Η αντιπαράθεση γίνεται σκληρή φραστικά, αλλά από άποψη ουσίας άσφαιρα πυρά. Γι’ αυτό και είναι οξύτατη. Γιατί αν θέλαμε να κάνουμε σοβαρή πολιτική συζήτηση, θα έμπαιναν διαφορετικά τα ζητήματα. 

Παραδείγματος χάριν, ο κ. Τσίπρας λέει: «Μας φέρνετε νομοσχέδιο που δεν έχει καμιά λογική.» Έτσι είπε. «Μας φέρνετε νομοσχέδιο που έχει ιδεοληψίες και μίσος απέναντι σε ένα λαό και σε μία χώρα.», λες και σε μία χώρα κατοικούν αταξικά κάποιοι κάτοικοι. Είναι δηλαδή το ίδιο η χώρα, και το κεφάλαιο και η εργατική τάξη, οι εργαζόμενοι. «Μας φέρνετε τέτοια μέτρα, για να διασφαλίσετε τις κυβερνητικές σας καρέκλες.» Αυτά ειπώθηκαν. 

Αυτό είναι πολιτική, κριτική ουσίας μιας δύναμης που λέει ότι θέλει να αλλάξει; Μόνο κάποιος αφελής μπορεί να το πιστέψει. Είναι σύγκρουση για το ποιος θα διαχειριστεί το ίδιο σύστημα. Είναι σύγκρουση για το ποιο μείγμα διαχείρισης θα επιλεχθεί. Και κακώς, αλλά αυτό βολεύει. 

Τα ίδια έκανε η Νέα Δημοκρατία με το ΠΑΣΟΚ παλαιότερα, που έλεγε ότι θα κάνει σοβιέτ, ότι θα κάνει σοσιαλισμό, ότι θα κοινωνικοποιήσει τα πάντα. Τίποτα απ’ όλα δεν επρόκειτο να κάνει ούτε και έκανε το ΠΑΣΟΚ. Υπηρέτησε τον καπιταλισμό και μάλιστα τον έβγαλε και ασπροπρόσωπο σε δύσκολες περιόδους.

Ανάλογη ιστορία επαναλαμβάνεται και σήμερα. Επίθεση για κομμούνες του Παρισιού, γουναράδικα κ.λπ. Πού τα βρήκατε; Είδατε πουθενά να γράφει ο ΣΥΡΙΖΑ ότι θα κοινωνικοποιήσουμε τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, ότι η οικονομική εξουσία θα παρθεί από το λαό, ότι θα υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός κ.λπ.; Όχι. 

Τότε γιατί τα λέτε; Άρα, έχουμε «το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δυο στην πραγματικότητα το σύστημα». 

Αυτή είναι η ουσία του καυγά σήμερα, ότι εμείς – λέει η Νέα Δημοκρατία και οι δυνάμεις που συγκροτούν σήμερα την Κυβέρνηση  μπορούμε καλύτερα, έστω με αυτά τα άγρια μέτρα, να βγάλουμε τον καπιταλισμό από την κρίση, να τον «ξελασπώσουμε» σε αυτήν τη φάση και να περάσουμε σε κάποια ανάκαμψη. 

Έφυγε από την Αίθουσα ο κ. Στουρνάρας, ο οποίος ως τεχνοκράτης είναι και κυνικός μερικές φορές. Όμως, αυτό είναι καλό. Λέει ωμά ότι ο καπιταλισμός, για να μπορέσει να ανασυγκροτηθεί, πρέπει να περάσει από σωρούς ερειπίων. Το έχει πει. Και δημόσια το έχει πει. Δεν το έχει πει ακριβώς έτσι, αλλά αυτό εννοεί. 

Έρχεται ο κ. Τσίπρας από την άλλη μεριά και λέει: «Ποιο είναι το δίλημμα;». Μνημόνιο ή δημοκρατία; Τι πάει να πει «δημοκρατία»; Η «δημοκρατία» είναι αστική, προλεταριακή. Δεν είναι αφηρημένη έννοια. Ούτε είναι ταξική έννοια. Έχουμε αστική δημοκρατία, που είναι στην πράξη οικονομική και πολιτική πολλές φορές. Άρα, είναι οικονομική δικτατορία του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη και στους εργαζόμενους. 

Υπάρχει και η προλεταριακή δημοκρατία, η λαϊκή δημοκρατία – για να την πω έτσι – που εκφράζει την εξουσία της εργατικής τάξης, δηλαδή της συντριπτικής πλειοψηφίας των παραγωγών του πλούτου απέναντι σε αυτούς που εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα, το μόχθο αυτών που παράγουν τον πλούτο. 

Τι πάει δηλαδή να πει πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι η δημοκρατία; 

Δεύτερο θέμα, όλα αυτά που τέθηκαν από την πλευρά του Αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποτέλεσμα ξένης κατοχής. Η Ελλάδα είναι αποικία. Διατάζει η Γερμανία, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και εκτελεί η Κυβέρνηση συμβόλαια και μάλιστα σε σημείο που αν ακούγονται καμιά φορά σε καφενεία, καλά είναι. Έρχεται ο Σόιμπλε να κάνει προεκλογική εκστρατεία στην Ελλάδα. Μα, αυτή είναι σοβαρή πολιτική επιχειρηματολογία; Και στην Πορτογαλία το ίδιο γίνεται; Και στην Ισπανία το ίδιο γίνεται; Και στην Ιρλανδία το ίδιο γίνεται; 

Και στη Γαλλία που μπαίνει στην κρίση; Εκεί ποιος είναι; Όμως, εκεί είναι ο Ολάντ, που έφερε τον καινούργιο αέρα στην Ευρώπη, μεταξύ Μαΐου και Ιουνίου. 

Λέγατε ότι εδώ έρχεται και φυσάει νέος αέρας. Πάει και «η συμμαχία του Νότου»! 
Αυτό είναι το πρόβλημα; Δεν υπάρχει δηλαδή καπιταλισμός; Δεν υπάρχει κρίση του καπιταλιστικού συστήματος; Γιατί κρύβεστε; Δεν υπάρχει τέτοια κρίση που εκδηλώνεται, βαθαίνει, αγκαλιάζει όλη την ευρωζώνη και όλο τον καπιταλιστικό κόσμο; Κλασική, καραμπινάτη, με όλα τα στοιχεία που περιγράφηκαν από τον Μάρξ ακόμη. Δεν υπάρχει αυτό; 

Ποιο είναι το θέμα δηλαδή στην Ελλάδα; Ότι θα έρθει αύριο μια δύναμη που ονομάζεται «αριστερή» και δεν ξέρω πώς θέλει να λέγεται – δεν μας απασχολεί αυτό  – η οποία χωρίς να πάρει στα χέρια του την οικονομική εξουσία ο εργαζόμενος, η εργατική τάξη, θα αλλάξει την κοινωνία; Σε ποιον τα λέτε αυτά; Σε ποιον; 

Και πυροδοτείτε, λοιπόν, το δίπολο, για να δημιουργηθεί αυτό το δίπολο και να εγκλωβιστεί και πάλι ο λαός σε ένα «ΠΑΣΟΚ», κακέκτυπο μάλιστα του ΠΑΣΟΚ του ’81, ακόμη και στα πολιτικά συνθήματα. Γιατί ήταν και πιο προχωρημένα τότε. «Έξω από το ΝΑΤΟ», «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο». Τα θυμόμαστε όλα. Αυτά, βέβαια, τώρα έχουν ξεχαστεί. Άλλωστε το συνέδριο απεφάνθη.

Και κακώς η Νέα Δημοκρατία – το κάνει, όμως, για να εξυπηρετήσει άλλες σκοπιμότητες – κάνει τη στρουθοκάμηλο. Είπε: «Πάση θυσία στην ευρωζώνη.» Αυτό δεν αποφασίσατε στο κλείσιμο ή κάναμε λάθος; Τι σημαίνει «πάση θυσία στην ευρωζώνη»; Ότι δεχόμαστε το σύμφωνο για το ευρώ. 

Τι λέει το σύμφωνο για το ευρώ, που κόπτεστε για τους μισθούς και φωνάζετε εδώ και κατηγορείτε την Κυβέρνηση; Και καλά κάνετε, βέβαια, και την κατηγορείτε. Λέει ότι οι μισθοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη πρέπει να ευθυγραμμιστούν με τους κατώτερους μισθούς των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή Βουλγαρίας, Ρουμανίας, και ότι πρέπει επίσης να παρθεί υπ’ όψιν το επίπεδο των μισθών στους μεγάλους εταίρους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ποιοι είναι; Πρώτη είναι η Κίνα και δεύτερη η Ινδία. Δηλαδή εκατό και διακόσια ευρώ.

 Άρα, όταν λες «ευρωζώνη», εννοείς αυτά. Προς τι, λοιπόν, η αντιπαράθεση; Κάλπικη είναι, κατά τη γνώμη μας, και προσπαθεί να στήσει παγίδες στον κόσμο. Γιατί; Για να περάσουν τα νομοσχέδια και να είναι επί της ουσίας.

Να επαναλάβουμε και πάλι ότι εμείς δεν κατηγορούμε την Κυβέρνηση πως δεν έχει σχέδιο. Αυτό δεν είναι κριτική. Σχέδιο έχει. Τώρα αν κάνει φάλτσα, δηλαδή φάουλ, αυτό είναι άλλο θέμα. Έχει σχέδιο και μάλιστα οργανωμένο. Θέλει να ισοπεδώσει τα πάντα, δημιουργώντας σωρούς ερειπίων για τους εργαζόμενους. Θέλει να δημιουργήσει συνθήκες παραδείσου για να μπορέσει το κεφάλαιο να επανεπενδύσει με όρους μεσαίωνα, γαλέρας, και να μπορέσει σε μία περίοδο ανάκαμψης να εξασφαλίσει κάποια κέρδη. 

Γιατί η ανάκαμψη μπορεί και να έρθει, είτε με το ένα είτε με το άλλο μείγμα. Και μπορεί να είναι αντικειμενική. Μόνο που θα είναι προσωρινή. Θα είναι πάνω σε σωρούς ερειπίων. Για αυτό και έχει ενιαία λογική. Και δεν μπορεί κανένας να κάνει τον τυφλό, τάχα μου ότι το κάνουν από μίσος γενικά και αφηρημένα. Υπάρχει ταξικό μίσος και αντιπαράθεση. Αυτή είναι η ιστορία της κοινωνίας και των κοινωνιών από τότε που υπάρχουν.

Εδώ, όμως, υπάρχει ένα σχέδιο που λέει, παραδείγματος χάριν, στον δημόσιο τομέα πρέπει να αφανίσω ό,τι κοινωνικό υπάρχει για να εξοικονομήσω κονδύλια για να πάνε στο κεφάλαιο, να ξεπληρωθούν… 

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Παρακαλώ, ολοκληρώνετε, κύριε συνάδελφε. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Θα τελειώσω, κύριε Δραγασάκη. Όλοι μιλήσανε λίγο παραπάνω.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Ιωάννης Δραγασάκης): Είμαστε ήδη στο λίγο παραπάνω. Ο χρόνος ομιλίας είναι οκτώ λεπτά και είμαστε στα δέκα λεπτά. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Ναι, θα τελειώσω. Πρέπει λοιπόν να απελευθερωθούν μια σειρά τομείς για να επενδυθούν κεφάλαια. Για να είμαστε πιο πρακτικοί, να πάμε, παραδείγματος χάριν, στην περίπτωση των σχολικών φυλάκων. Καλά, εδώ αυτά που συμβαίνουν είναι και για γέλια. Δηλαδή θα έχουν μπόλικο υλικό οι συγγραφείς των επιθεωρήσεων. Πείτε μας πόσοι σχολικοί φύλακες - Δεν έχετε στοιχεία; Τι κράτος είστε; - έχουν μεταπτυχιακά και - τι άλλο ζητάνε; 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΝΤΟΛΙΟΣ: Διδακτορικά. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Διδακτορικά. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Πόσοι έχουν και διδακτορικά; Εγώ όσους ξέρω είναι φτωχοί άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που παίρνουν 500 ευρώ. Δεν παίρνουν ούτε καν 900 και 1.000 ευρώ. 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Τελευταία πήραν και διδακτορικό. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Προσπαθούν να επιβιώσουν. Και αν υπάρχει περίπτωση - όπως το είπε πριν ο κ. Μιχελάκης, πανηγυρίζοντας μάλιστα - να έχουν μεταπτυχιακό και διδακτορικό, και μόνο που δουλεύουν εκεί, πρέπει να ντρέπεστε. Να μην τολμάτε να μιλήσετε. Αν έχετε δηλαδή σχολικούς φύλακες, όπως έχετε αστυνομικούς της Δημοτικής Αστυνομίας, με μεταπτυχιακά και διδακτορικά, θα έπρεπε να κρυφτείτε στο όγδοο υπόγειο! 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ: Αυτό που λες είναι ταξικό. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Αυτό είναι το σύστημά σας. Σκεφτείτε πού έφτασαν αυτοί οι άνθρωποι! Έφτασαν να πάνε εκεί. Σκεφτείτε τι δυνατότητες τους δίνει το σύστημα. Έχει λοιπόν ενιαία λογική, για να κλείσω και να μην φάω άλλο χρόνο. Όσο για αυτά που ακούστηκαν από τους απόγονους των ταγματασφαλιτών περί Άρη Βελουχιώτη - γιατί ακούστηκαν και από άλλους καλώς ή κακώς - θα ήθελα να τους θυμίσω ότι ο Άρης Βελουχιώτης είναι θρύλος. 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΓΡΕΓΟΣ: Ολυμπιακός. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΦΙΛΗΣ: Ήταν κομμουνιστής μεγάλος. Και ήθελα να τους θυμίσω και να διαβάσουν και να μάθουν και το τραγούδι που του έγραψε ο λαός.