ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τετάρτη, 14 Αυγούστου 2013

Η απόκρυφη διδασκαλία του Χριστού - ελιξίριο κατά της μοναξιάς


"Μοναξιά, είσαι η πιο σκληρή παρέα", λέει το τραγούδι. 
Μοναξιά είναι η έλλειψη αγάπης πιστεύουν οι περισσότεροι άνθρωποι. Και πράγματι έλλειψη αγάπης υπάρχει στην εποχή μας, όπως υπήρχε και σε κάθε εποχή. 


Κι όμως, ακόμη και εκείνοι που αγαπήθηκαν πολύ ένιωθαν μοναξιά. Τι συμβαίνει;

Ας πάμε στη διδασκαλία του Χριστού, για να περιορίσουμε τις πηγές μας και να βγάλουμε κάποιο συμπέρασμα. Όταν λέω "απόκρυφη" δεν εννοώ κάποια διδασκαλία που βρίσκεται στα αποκαλούμενα "Απόκρυφα Ευαγγέλια" αλλά σε ρήσεις του Ιησού που διασώζονται μέσα στα 4 κανονικά Ευαγγέλια και παρερμηνεύονται ή δεν γίνεται καμία αναφορά σ' αυτές.

Κι όμως, σ' αυτήν την κρυμμένη "εσωτερική" διδασκαλία ευρίσκεται η πεμπτουσία του μηνύματος του Χριστού,  δηλαδή του νέου (πνευματικού) "οίνου" που μας πρόσφερε, το οποίο, όμως, δεν μπορεί να μπει σε παλιούς ασκούς, όπως είχε τονίσει ο ίδιος αλληγορικά, λέγοντας:«Ουδέ βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς παλαιούς· ει δε μη, σχίζονται οι ασκοί, και ο οίνος εκχέεται και οι ασκοί φθείρονται· αλλά βάλλουσιν οίνον νέον εις ασκούς νέους, και αμφότερα διατηρούνται.» (Κατά Ματθαίον 9:17)

Και είναι αυτή ακριβώς η εσωτερική διδασκαλία του Ιησού το μόνο αποτελεσματικό φάρμακο κατά της μοναξιάς - του βασανιστικού εκείνου συναισθήματος που δοκιμάζουν όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, ακόμη κι όταν βρίσκονται ανάμεσα στην πιο θορυβώδη παρέα συγγενών, φίλων, θαυμαστών και οπαδών…

Γεννιόμαστε μόνοι και πεθαίνουμε μόνοι. Και σ' όλη μας τη ζωή, αν δεν καταφέραμε να πραγματώσουμε την εσωτερική διδασκαλία του Ιησού, και άλλων Μυστών, για την οποία θα μιλήσω στη συνέχεια, νιώθουμε απέραντη μοναξιά.

Ο άνθρωπος εφεύρε διάφορους τρόπους για να καταπολεμήσει, ή καλύτερα να δραπετεύσει, από το βασανιστικό δαίμονα της μοναξιάς, αλλά αυτό το τέρας δεν εξορκίζεται ούτε με το αλκοόλ, ούτε με τα ναρκωτικά, ούτε με συντρόφους και παρέες, ούτε με οποιαδήποτε διασκέδαση. 
Άλλωστε τι σημαίνει "διασκέδαση"; Η λέξη προέρχεται από το ρήμα διασκεδάζω που σημαίνει διασκορπίζω. Τι προσπαθώ να διασκορπίζω με τη διασκέδαση; Τις έγνοιες, τις στενοχώριες, τα αρνητικά συναισθήματα της μνησικακίας, του φόβου, της ανασφάλειας, της αμφιβολίας για τους πάντες και τα πάντα, και εν τέλει την απέραντη μοναξιά που νιώθω στο βάθος του είναι μου.

Καταφέρνω άραγε να διασκεδάσω με όλα τα εξωτερικά μέσα ή με τα χημικά παρασκευάσματα που χρησιμοποιώ;  Όχι βέβαια! Μόνο για λίγες ώρες καταφέρνω να διαφύγω, δηλαδή να δραπετεύσω από τους εσωτερικούς σκελετούς, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι "διασκέδασα". Σε λίγο, όταν σταματήσει ο θόρυβος της παρέας, η επίδραση του αλκοόλ ή του ναρκωτικού, ξαναγυρνάω στην απέραντη εσωτερική μοναξιά μου. 

Αυτό φυσικά  ισχύει για εκείνους που δεν έχουν βιοτικές μέριμνες διότι έχουν λύσει τα προβλήματα επιβίωσης. Διότι ο φτωχός μεροκαματιάρης που αγωνιά νυχθημερόν και αγωνίζεται με νύχια και με δόντια για να κερδίσει το ψωμί των παιδιών του δεν έχει την πολυτέλεια να βυθίζεται στη μοναξιά. Το ίδιο και ο πολεμιστής του φωτός και της αλήθειας.

Πάμε λοιπόν στους άλλους, σ' εκείνους που ο κόσμος μακαρίζει πιστεύοντας ότι τα έχουν όλα.Τι συμβαίνει άραγε με αυτούς; Δυστυχώς, μπορεί κάποιος να κολυμπάει στη δόξα και στο χρήμα και να περιτριγυρίζεται από πλήθος φίλων και θαυμαστών που αυτά φέρνουν, αλλά η εσωτερική μοναξιά είναι παρούσα και κατατρώει την ψυχή του σαν το σαράκι. Δείτε πόσο δραματικά κατέληξαν μέσα στη μοναξιά τους μερικοί διάσημοι αστέρες που τους ζήλευε και μακάριζε ολόκληρη η οικουμένη:  Μαίριλιν Μονρόε, Έλβις Πρίσλευ, Μάικλ Τζάκσον, και άλλοι.

Πάμε πάρα κάτω. Όλοι παραπονιούνται για έλλειψη επικοινωνίας, έλλειψη κατανόησης, ακόμη κι από τα αγαπημένα τους πρόσωπα - και  δυστυχώς αυτό είναι αλήθεια... Αλλά πώς θα μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μ' ένα άλλο άτομο όταν δεν επικοινωνούμε με τον ίδιο μας τον Εαυτό; Αδύνατο!

Είμαστε δύο μέσα σ' αυτό το πήλινο δοχείο, το σώμα μας: εμείς κι ο Ανώτερος Εαυτός μας, το εγώ και το Υπερεγώ, ο σαρκικός άνθρωπος και ο Πνευματικός άνθρωπος, ο εξωτερικός άνθρωπος και ο Εσωτερικός άνθρωπος, όπως τον αποκαλούσε ο Απόστολος Παύλος!
Τον πρώτο τον γνωρίζουμε καλά, και είναι αυτός που γκρινιάζει για τη μοναξιά που νιώθει. Ωστόσο, είναι η έλλειψη επαφής του εγώ με το Υπερεγώ που προκαλεί τη φοβερή αίσθηση μοναξιάς.

Όμως, ο εσωτερικός δράκος της μοναξιάς χρειάζεται εσωτερική αντιμετώπιση για να τραπεί εις φυγήν, και τον τρόπο γι' αυτήν ακριβώς την πνευματική αντιμετώπιση τον βρίσκουμε σε όλες σχεδόν τις φιλοσοφίες αλλά και στην κρυμμένη διδασκαλία του Χριστού.

«Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τὴν ἐμὴν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθὼς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγὼ δίδωμι ὑμῖν. ΄Μὴ ταρασσέσθω ὑμῶν ἡ καρδία, μηδὲ δειλιάτω.» (Κατά Ιωάννη, 14:27)

"Ειρήνη σας αφήνω. Τη δική μου ειρήνη σας δίδω· όχι όπως την δίνει ο κόσμος..."είπε ο Ιησούς στους μαθητές του, κατά τη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου. Δυστυχώς, όμως, όπως μαρτυρά η αιματοβαμμένη ιστορία του Χριστιανισμού, οι αυτοαποκαλούμενοι "Χριστιανοί" ανά τους αιώνες και μέχρι σήμερα μόνο ειρήνη δεν είχαν μεταξύ τους... Γιατί; Διότι δεν κατανόησαν ποτέ την εσωτερική διδασκαλία του Ιησού και κατασκεύασαν μια τερατόμορφη θρησκεία με εξωτερικούς θεούς και αλλοπρόσαλλα δόγματα, πράγμα που ήταν αδύνατο να τους φέρει την ειρήνη.

Πάμε τώρα στα εδάφια-κλειδιά να τα αποκρυπτογραφήσουμε:


«Ερωτηθείς δε υπό των Φαρισαίων, πότε έρχεται η βασιλεία του Θεού, απεκρίθη προς αυτούς και είπε· Δεν έρχεται η βασιλεία του Θεού ούτως ώστε να παρατηρήται· ουδέ θέλουσιν ειπεί: Ιδού, εδώ είναι, ή Ιδού εκεί. Διότι ιδού, η βασιλεία του Θεού είναι εντός υμών.» (Κατά Λουκά 17: 20-21)

Νάτη η πρώτη νύξη: η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας! Κι εφόσον η βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας, εκεί θα κατοικοεδρεύει και ο ίδιος ο Θεός! Είναι το πνεύμα, ο λύχνος του Θεού, κατά την Παλαιά Διαθήκη: «Λύχνος του Κυρίου είναι το πνεύμα του ανθρώπου, το οποίον διερευνά πάντα τα ενδόμυχα της καρδίας.» (Παροιμίες 20:27) 

Ιδού λοιπόν ο διαχωρισμός του σαρκικού από τον Πνευματικό Εαυτό. Ο δεύτερος, ο πραγματικός Εαυτός, που είναι το πνεύμα του ανθρώπου, διερευνά το σαρκικό άνθρωπο, την "καρδιά", δηλαδή τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τη βούληση, για να δει αν είναι σύμφωνα με τους άγραφους πνευματικούς νόμους του Θεού. Διερευνά και καθοδηγεί όποιον θέλει να αφουγκραστεί τη λεπτή και διακριτική φωνή του, τη φωνή της Συνείδησης.

Αυτό εννοούσε ο Απόστολος Παύλος όταν έλεγε: «σεις είσθε ναός Θεού ζώντος.» (Β' Κορινθίους, 6:16)
Το σώμα μας είναι ο ναός του Θεού! Πόσοι από μας το έχουμε συνειδητοποιήσει και το σεβόμαστε όπως του αρμόζει; Και πόσοι το κακοποιούμε καθημερινά με σκέψεις, λόγια και έργα που προκαλούν θλίψη πνεύματος και βαθαίνουν το χάσμα μεταξύ των δύο εαυτών και κατ' επέκταση ενδυναμώνουν το φρικτό συναίσθημα της μοναξιάς;

Νύξη δεύτερη: «ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν.»  (Κατά Ιωάννη 10:30)
"Εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα." Τι εννοούσε ο Ιησούς; Μήπως εννοούσε αυτό που κωδικοποίησαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι στο "Σύμβολο της Πίστεως", δηλαδή το δόγμα της Αγίας Τριάδας, όπου τάχα ο Υιός είναι ίσος με τον Πατέρα και με το Άγιο Πνεύμα, τρίτο, δήθεν, πρόσωπο μιας φανταστικής Αγίας Τριάδας; Όχι βέβαια! 

Εκείνο που εννοούσε ο Χριστός ήταν η ενότητα, δηλαδή η σύμπνοια, που είχε με τον ανώτερο Εαυτό του, τον Εσωτερικό άνθρωπο, το πνεύμα μέσα του - ενότητα που καλούσε τους μαθητές του και κάθε έναν από εμάς να επιτύχουμε. Η ενότητα της καρδιάς με το πνεύμα,  η αβίαστη ταύτιση του "θέλω" με το "πρέπει". Όποιος το πετύχει αυτό, στο βαθμό που θα το πετύχει, και για όσες στιγμές το πετύχει, δεν θα νιώθει μοναξιά.

Κατά το Ευαγγέλιο του Ματθαίου (27:46), και αν φυσικά είναι αληθινή η μαρτυρία του, ακόμη και ο Χριστός, επάνω στο Σταυρό, βίωσε τη μοναξιά, αφού ανέκραξε,  «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;»
Πώς όμως θα μπορούσε να τον εγκαταλείψει ο Θεός αφού ήταν μέσα του, αναπόσπαστο μέρος του Εαυτού του; Αδύνατον! Απλά, εάν όντως διατύπωσε αυτό το ερώτημα-παράπονο, σημαίνει ότι έχασε για μια στιγμή την επικοινωνία, την ενότητα με τον Εσωτερικό Άνθρωπο, δηλαδή το πνεύμα του. Εδώ σηκώνει πολλή συζήτηση, αν αναζητήσουμε το "γιατί", αλλά δεν θέλω να βγω από το θέμα μας.

Πάμε λοιπόν πίσω στο "εγώ και ο Πατήρ είμαστε ένα" που πρέπει να είναι και η δική μας επιδίωξη για να μη νιώθουμε το μαρτύριο της μοναξιάς.

Υπάρχουν και άλλα εδάφια που στηρίζουν την ερμηνεία που έδωσα:

«Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατρί και ο Πατήρ είναι εν εμοί; Τους λόγους, τους οποίους εγώ λαλώ προς υμάς, απ' εμαυτού δεν λαλώ· αλλ' ο Πατήρ ο μένων εν εμοί αυτός εκτελεί τα έργα.» (Κατά Ιωάννη 14:10)

Ποιος ήταν ο Πατήρ που εκτελούσε τα έργα; Το Πνεύμα! Διότι ο Θεός είναι Πνεύμα! 
Να η επαλήθευση στο επόμενο εδάφιο:

«Αλλά εάν εγώ δια Πνεύματος Θεού εκβάλλω τα δαιμόνια, άρα έφθασε εις εσάς η βασιλεία του Θεού.» (Κατά Ματθαίον 12: 28) 

Μιλώντας δε προς τους μαθητές του, και κατ' επέκταση σε όλους εκείνους που θέλουν να τον ακολουθήσουν, ο Ιησούς είπε: «Επειδή σεις δεν είσθε οι λαλούντες, αλλά το Πνεύμα του Πατρός σας, το οποίον λαλεί εν υμίν.»(Κατά Ματθαίον 10:20)

Κοντολογίς, ο Θεός, που είναι Πνεύμα και ο Ιησούς τον αποκαλεί "Πατέρα", κατοικοεδρεύει στον καθένα από μας και αυτός μιλάει, δηλαδή μας φωτίζει τι να πούμε, όταν υπερασπιζόμαστε την Αλήθεια.

Δεν υπάρχει άλλος Πατέρας Θεός ξεχωριστός από το Πνεύμα, διότι ο Θεός είναι ΠΝΕΥΜΑ και είναι αναπόσπαστο μέρος του Ανθρώπου! Η ενότητα με το πνεύμα μέσα μας διαλύει το σκοτάδι της μοναξιάς.

Μπορεί ν' αναζητήσει κανείς το Θεό σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις φιλοσοφίες και τις θρησκείες που υπάρχουν, σε όλους τους υποτιθέμενους ιερούς τόπους και τα είδωλα, αλλά αν δεν έχει ψηλαφίσει, αναγνωρίσει και ενωθεί με το Θεό που κατοικεί μέσα του θα βρίσκεται πάντα σε πυκνό σκοτάδι και θα βιώνει απέραντη μοναξιά.

Περιττό να πούμε ότι ο άνθρωπος που συνειδητοποίησε το Θεό μέσα του δεν έχει, δεν χρειάζεται, καμία θρησκεία. Πέταξε τη θρησκεία που είχε, όπως το παιδί πετάει τα παιχνίδια του όταν ενηλικιώνεται. Φυσικά, δεν αρκεί μόνο αυτή η συνειδητοποίηση για να φέρει την εσωτερική ειρήνη και να σκορπίσει το σκοτάδι της μοναξιάς. Χρειάζεται και η εθελούσια και αβίαστη ταύτιση του θέλω με το πρέπει, δηλαδή το να γίνει ένα με το Θεό μέσα του.

Χρειάζεταινα πει μέσα από την καρδιά του στο Θεό, και να το εννοεί: Ιδού εγώ απόστειλόν με!
Και όταν το πει, τότε θα βιώσει τη σκληρότητα της εξωτερικής μοναχικότητας, αλλά δεν θα υποφέρει πια από εσωτερική μοναξιά. Ο Πατέρας θα είναι εκεί, μέσα του, για να τον παρηγορεί σε κάθε θλίψη.

«Εν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον.» (Κατά Ιωάννη, 16:33)



Περισσότερα εδώ.