ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Η στέρηση αγάπης σκότωσε το Μιχάλη Ασλάνη

 Άραγε πόσα εκατομμύρια συνανθρώπων μας σκοτώνει καθημερινά η στέρηση αγάπης; 



Ο Μιχάλης Ασλάνης μας βλέπει τώρα με το φακό της ψυχής από "ψηλά", από μια άλλη διάσταση. Εύχομαι να βρει εκεί τη γαλήνη που στερήθηκε μέσα στην πολυτάραχη, και απατηλά "λαμπερή", γήινη ζωή του. 

Όταν ο Μιχάλης Ασλάνης βάφτισε και ανέλαβε να μεγαλώσει με στοργή και να σπουδάσει σαν παιδί του τη Τζούλια, κόρη της καθαρίστριας του σπιτιού του από την Αλβανία, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι έβαζε ένα φίδι στον κόρφο του. 

Καλοπροαίρετος, καλοσυνάτος και ευκολόπιστος, όπως ήταν, δεν μπορούσε ποτέ να υποψιαστεί ότι η θετή του κόρη, για την οποία τόσο καμάρωνε, θα του έσκαβε το λάκκο πίσω από την πλάτη του. Γι’ αυτό και κατέρρευσε όταν, πολύ αργά δυστυχώς, το αντιλήφθηκε. 

Μπορεί κανείς ν’ αντιμετωπίσει ψύχραιμα και στωικά την προδοσία και την εξαπάτηση από έναν ξένο, έστω από ένα νομιζόμενο φίλο, αλλά από κάποιον που ανέθρεψε και εμπιστεύθηκε σαν παιδί του είναι εξαιρετικά δύσκολο. 

Δυστυχώς, για τον ευαίσθητο Μιχάλη Ασλάνη αποδείχτηκε αδύνατο να ξεπεράσει συναισθηματικά αυτό το φοβερό δάγκωμα του φιδιού που μεγάλωσε. Στην περίπτωσή του επιβεβαιώθηκε περίτρανα η παροιμία: «Ουδείς μεγαλύτερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αγνώμονα.» 

Βέβαια η ευγνωμοσύνη και η τιμιότητα είναι αρετές που δεν φυτρώνουν μόνες τους στον αγρό της ανθρώπινης ψυχής. Χρειάζεται καλλιέργεια, χρειάζεται να πέσει ο καλός σπόρος της ηθικής παιδείας για να φυτρώσουν οι αρετές στον άνθρωπο. Κι αυτό το σημαντικό ίσως παρέλειψε ο καλοκάγαθος Μιχάλης Ασλάνης, όπως δυστυχώς το παραλείπουν οι περισσότεροι γονείς στην εποχή μας. 

Απ’ ό,τι αποδείχτηκε από τα εκτενέστατα ρεπορτάζ των ΜΜΕ, ο ταλαντούχος και επιτυχημένος σχεδιαστής μόδας Μιχάλης Ασλάνης είναι άλλα "ιδανικά". Έψαχνε για την ευτυχία εξωτερικά, μέσα στην ύλη, στη μορφή και στον πλούτο, δηλαδή στα σκουπίδια, όπως δυστυχώς οι περισσότεροι από μας. 

Ωστόσο, παρόλο που δεν βρήκε την ευτυχία εκεί, δεν αφυπνίστηκε ώστε να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση, δηλαδή εσωτερικά, για να βρει τον πραγματικό πνευματικό θησαυρό που έκρυβε μέσα του … Προφανώς, από όλο τον συρφετό των celebrities που τον περιστοίχιζαν - εκείνων των ματαιόδοξων "Τίποτα" που διαγκωνίζονται τώρα πάνω στο άψυχο κουφάρι του να κάνουν δηλώσεις για λίγη δημοσιότητα - δεν υπήρξε κάποιος φωτισμένος να του δείξει το δρόμο και να τον πιάσει στοργικά από το χέρι ανασύροντάς τον από την άβυσσο της κατάθλιψης. Κρίμα στον άνθρωπο!

Μιχάλης Ασλάνης: «Γενικά, δεν έζησα ευτυχισμένα χρόνια. Δεν τα απόλαυσα όλα αυτά: Τις επιτυχίες, τις μεγάλες επιδείξεις, την αναγνωρισιμότητα, τη διασημότητα. Όλα αυτά δεν τα ευχαριστήθηκα! Κι αν ξαναγεννιόμουνα, ξέρεις τι θα 'θελα; Θα ήθελα να γεννιόμουν πάρα πολύ όμορφος! Πολύ! Και με πολλά λεφτά. Τότε ίσως να μην χρειαζόταν καν να κάνω αυτή τη δουλειά. (…) 
Κακά τα ψέματα, όταν είσαι όμορφος παίρνεις πιο πολλή αγάπη από τους ανθρώπους. 
Ακούγεται ρατσιστικό αυτό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. »

Περίεργη επιθυμία! Και λανθασμένη εκτίμηση...  Η αλήθεια είναι ότι ο όμορφος και η όμορφη εισπράττουν περισσότερη ζήλια παρά γνήσια αγάπη. Δεν είναι άλλωστε η ωραιότητα της φυσικής μορφής που έχει αξία, η οποία άλλωστε φθείρεται με το χρόνο, αλλά η ομορφιά της ψυχής που αντέχει και λάμπει περισσότερο με το χρόνο..
Και όμως, παρά τη λάθος αξιολόγηση της φυσικής ομορφιάς, ο ταλαντούχος μόδιστρος με την όμορφη ψυχή είχε αντιληφθεί ότι μόνο ένα πράγμα μένει: 

Μιχάλης Ασλάνης: «Δεν βαριέσαι, όλα αυτά είναι περαστικά. Μόνο η αγάπη μένει. Κι εγώ δεν υπήρξα ευτυχής σε αυτόν τον τομέα… Καμιά φορά, ξυπνάω το βράδυ στο σπίτι και αισθάνομαι τόσο απελπιστικά μόνος που δεν αντέχεται! Και τότε σκέφτομαι "για σκέψου να είχα μία ευτυχισμένη οικογένεια ή να είχα δυο παιδιά… Δεν θα ήταν ωραία;".» (πηγή)

Δείτε πώς περιέγραψε ο Μιχάλης την πλεκτάνη που του έστησαν στην εφημερίδα Espresso, στις 21/8/2013, λίγες μέρες πριν από το τραγικό τέλος που έδωσε στη ζωή του: 

«Επί πάρα πολλά χρόνια εγώ ήμουν στο δημιουργικό μέρος της δουλειάς.
Επειδή δεν τα κατάφερνα ποτέ με τα οικονομικά, είχα την κόρη (Τζούλια) της γυναίκας που με φρόντιζε στο σπίτι. Την είχα από μικρή, τη σπούδασα και είχε την οικονομική διεύθυνση της επιχείρησης. Αυτή η κοπέλα και η άλλη κυρία από την Πάτρα με κατέστρεψαν.
(...) 
Τους έδινα χρήματα για να πληρώσουν τις υποχρεώσεις που είχα στο ΙΚΑ, στην Εφορία και στις διάφορες τράπεζες. Εκείνες όμως ούτε τακτοποιούσαν τις εκκρεμότητες, ούτε έκαναν αποδόσεις, π.χ. ΦΠΑ. Κρατούσαν τα λεφτά για τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να μαζεύονται χρωστούμενα, τα οποία εγώ όμως δεν γνώριζα.

Κάποια στιγμή ήρθε ένας φίλος μου, ο Γιώργος, που είναι λογιστής και με ταρακούνησε. Αν το είχε κάνει πιο νωρίς, ίσως είχα μπορέσει να σωθώ. 
(...)
Έχει κάνει γερή μπάζα η νεαρή. Κάποιοι μου λένε ότι έχει επιστρέψει στην Αλβανία. 
(...) 
Όταν έρχονταν οι νύφες και άφηναν κάποια προκαταβολή για το φόρεμα που είχαν διαλέξει, η κυρία από την Πάτρα έδινε τον λογαριασμό της κόρης της, η οποία ήταν τραπεζικός υπάλληλος. Εκεί τα έβαζαν τα λεφτά μου.
 (...)
Μου έλεγαν πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και ότι όλες οι εκκρεμότητες ήταν τακτοποιημένες. Και όλα τα λεφτά τα έβαζαν στις τσέπες τους. Φεύγοντας μου κατέστρεψαν και το λογιστήριο. 
(...)
 Όλα αυτά τα καταγγέλλω για να μη βρεθεί στον δρόμο τους και άλλος ανυποψίαστος άνθρωπος και τραβήξει αυτά που τράβηξα εγώ. Είναι απατεώνισσες ολκής. 

Την... πάτησα πολύ άσχημα. Εγώ ήμουν καλός σχεδιαστής, δεν είχα ικανότητες εμπόρου και οικονομολόγου. Έκλεβαν ασύστολα, μου κατέστρεψαν τόσα χρόνια δουλειάς. 
(...) 
Να φανταστείτε πόσο άπληστες ήταν, κάποια στιγμή μου έκαναν πρόταση να πάρουμε κάποιο δάνειο, το οποίο θα μπορούσαμε να το χρησιμοποιήσουμε για ανακαίνιση του ατελιέ. Τους έδωσα το ελεύθερο να το προχωρήσουν, αλλά ύστερα από λίγες μέρες μού είπαν ότι δεν εγκρίθηκε από την τράπεζα. Απ' ό,τι κατάλαβα κατόπιν, το δάνειο το πήραν, αλλά κράτησαν τα χρήματα για τον εαυτό τους.
(...) 
Ανησυχώ πλέον και για την ίδια μου τη ζωή, νομίζω ότι έχω μπλέξει, είμαι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Εκκρεμούν πολλές υποθέσεις. Μιλάω με τους δικηγόρους μου για να δούμε τι θα κάνουμε και πώς θα βρεθεί μια λύση. Δίνω μεγάλο αγώνα. 

Αν κι έφυγαν μόνες τους, αφού πρώτα με "έγδυσαν", τώρα λαμβάνω περίεργα τηλεφωνήματα από τους δικηγόρους τους, γιατί μου ζητούν και αποζημίωση από πάνω. 
Οι... κυρίες πήραν μαζί τους και τρεις μοδίστρες τις οποίες είχα ξοφλήσει. 
(...) 
Είμαι 63 ετών και αντί να ξεκουράζομαι ή να έχω κάποια σύνταξη, περνάω πολύ δύσκολα και ταλαιπωρούμαι. Δεν μπορώ να διανοηθώ το μέγεθος της απατεωνιάς.

Με την κρίση άρχισα ένα-ένα να τα μαθαίνω. Μου έλεγαν όλοι "πρόσεχε τους αλλοδαπούς", αλλά κι εγώ είμαι Μικρασιάτης, από οικογένεια προσφύγων, δεν έδινα σημασία κι έλεγα "γιατί να μη βοηθήσω;" Αλλά πού να το φανταζόμουν...
(...) 
Για τους μόνους που λυπάμαι είναι για την οικογένειά μου. Οι δικοί μου άνθρωποι θα στενοχωρηθούν όταν διαβάσουν αυτά. Θέλω να τους ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη, γιατί θα πικραθούν. Πάντα με στηρίζουν και είναι δίπλα μου. Εγώ φταίω για τις επιλογές μου και δεν είχα μυαλό να δω τα λάθη μου.» (πηγή) 

Απίστευτα και όμως αληθινά! Οι γυναίκες αυτές είναι οι ηθικοί αυτουργοί του θανάτου του Μιχάλη Ασλάνη και, αν δεν τις βρει ο ανθρώπινος νόμος να τις τιμωρήσει, δεν θα γλιτώσουν βεβαίως από τη Θεία Δίκη που θα είναι αμείλικτη απέναντί τους. 
Κατόπιν αυτών προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι το SMS που έστειλε, τη Δευτέρα το βράδυ από το κινητό του, ο τραγικός Μιχάλης στην Αλβανίδα, πρώην καθαρίστρια του σπιτιού του, ήταν: «Σ’ αγαπώ πολύ κι εσένα και τη Τζούλια.» (πηγή)

Εξάλλου, ένα άλλο μήνυμα που έστειλε ο Μιχάλης στην απατεώνισσα βαφτιστήρα του το απόγευμα της Τρίτης (27/8/2013) λίγες ώρες πριν από το θάνατό του, έλεγε: «Αγαπημένη μου Τζούλια, ελπίζω να περνάτε όμορφα. Πόσο θα ήθελα να ήμουν μαζί σας το καλοκαίρι στη Δήλο και να βλέπαμε το ηλιοβασίλεμα. Σας αγαπώ.» (πηγή) 

Πώς ήταν δυνατόν να συνέχιζε να αγαπάει μια απατεώνισσα που του κατέστρεψε τη ζωή; 
Ή μήπως αυτό το μήνυμα ήταν μια ακόμη κραυγή αγωνίας του Μιχάλη, ο οποίος φοβόταν για τη ζωή του; 
Αλλά τι να φοβόταν, αν είχε ήδη πάρει την απόφαση να θέσει τέρμα μόνος του; 
Μήπως, ακόμη, ήταν ένας τρόπος για να δείξει ότι τις συγχωρούσε για όσα του είχαν κάνει; 
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου… 

Εκφράστηκαν αμφιβολίες για το αν ο θάνατος ήταν ατύχημα από υπερβολική δόση αντικαταθλιπτικών χαπιών και όχι ηθελημένη αυτοκτονία. Όμως, ιδιόχειρο σημείωμα που βρέθηκε επιβεβαιώνει την εκδοχή της αυτοκτονίας: «Φωτεινούλα και Δήμητρα, δεν αντέχω άλλο και συγγνώμη που σας το έκανα αυτό.» (πηγή)

Είχε φίλους ο Μιχάλης Ασλάνης; Δυστυχώς, από την τραγική κατάληξη της ζωής του επιβεβαιώνεται ότι δεν είχε... Δεν αυτοκτονεί κάποιος που έχει αληθινούς φίλους να τον στηρίζουν στις δύσκολες στιγμές.
Να τι είχε απαντήσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό DownTown Κύπρου ο ίδιος:
«Είμαι γενναίος. Όταν, όμως, αρχίσω να σκέφτομαι ότι σε 10 χρόνια θα είμαι 72 και σε 20 θα γίνω 82, με πιάνει ένας τρόμος. 
Στα γεράματά μου πάντως, θα ήθελα να εγκατασταθώ στην Κύπρο. Αλήθεια στο λέω! 
(…) 
Επίσης, αν και με τους φίλους μου στάθηκα γενικά άτυχος, ευτύχησα να έχω δύο πολύ καλούς Κύπριους φίλους: Είναι η Δέσπω που ζει με την οικογένειά της στο νησί και ο Μάξιμος Μιχαηλίδης, ο οποίος δυστυχώς πέθανε πριν από λίγα χρόνια, ένας άνθρωπος εξαιρετικός, ένας οικογενειάρχης» (πηγή)

Δείτε εδώ το παλατάκι της Μυκόνου που, αλίμονο, δεν έφερε την ευτυχία στο Μιχάλη Ασλάνη.

Δείτε επίσης τη βαφτιστήρα Τζούλια το 1997, όταν ήταν ένα αθώο κοριτσάκι 6 ετών:



Καλό ταξίδι στην αιωνιότητα, Μιχάλη Ασλάνη!