ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 10 Αυγούστου 2013

Παρείσακτο το Ιερατείο στην Καινή Διαθήκη

Πέρασαν τα δύο τρίτα του λατρευτικά πληθωρικού Δεκαπενταύγουστου, και όσο παρατηρώ τη σωματική εξουθένωση των ευσεβών Ορθοδόξων "Χριστιανών" και ακούω ιστορίες γι' αγρίους από το στόμα τους, τόσο πιο πολύ τους λυπάμαι διότι, συν τοις άλλοις, συνειδητοποιώ ότι το πρωταρχικό κίνητρο για την πιστή προσήλωσή τους στα Ορθόδοξα τελετουργικά βασανιστήρια είναι ο φόβος.

Παρακλήσεις επί παρακλήσεων στην "Παναγία", μερικές υπό τύπον "αγρυπνίας", γεμίζουν τους ναούς κατακαλόκαιρα, μερικοί από τους οποίους δεν δροσίζονται ούτε καν με ανεμιστήρα. Πρόσθεσε στις βραδινές παρακλήσεις και τις πρωινές λειτουργίες, τις εξομολογήσεις και τις νηστείες, και θα διαπιστώσεις πόσο επικίνδυνα είναι τα θρησκευτικά έθιμα του Δεκαπενταύγουστου για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού - ομάδες που είναι πιο ευάλωτες στο φόβο λόγω προβλημάτων υγείας.

Ποιο φόβο; Να ένα παράδειγμα. Προχθές το βράδυ, ώρα 11:45 μ.μ., μετά από βραδινή βόλτα στην παραλία με δύο γνωστές μου, βρεθήκαμε μπροστά σ' έναν κατάμεστο ναό που μέσα γινόταν λειτουργία. Οι κυρίες, η μία εκ των οποίων με προβλήματα υγείας, είχαν ήδη παρακολουθήσει πρωινή λειτουργία, αλλά επέμεναν να μπουν μέσα στο ναό διότι, όπως μου είπαν, ήταν επικίνδυνο να περάσουν απέξω από εκκλησία όπου γινόταν Παράκληση και να μη μπουν μέσα, επειδή φοβούνταν μήπως τιμωρηθούν!

Προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για το πόσες φορές θα πάνε οι πιστοί στην εκκλησία, πόσες εικόνες θα φιλήσουν και πόσα κεριά θ' ανάψουν, αλλά για το τι τρέφουν μέσα στην καρδιά τους - αγάπη ή μίσος και ζήλια. Δεν κατάφερα όμως να τις πείσω, και η βόλτα μας τελείωσε εκεί, ενώ η δική τους θρησκευτική ταλαιπωρία θα συνεχιζόταν και μετά τα μεσάνυχτα.

Το άλλο που τέτοιες μέρες, από καθημερινά περιστατικά που σκάνε μπροστά μου, διαπιστώνω για πολλοστή φορά και θλίβεται η ψυχή μου είναι το δέος που τρέφουν οι πιστοί προς τον ιερέα - τον "μεσίτη προς το Θεό", όπως πιστεύουν πως είναι. Δεν διανοούνται, διότι δεν τους έμαθαν ποτέ, να προσέλθουν στο Θεό οι ίδιοι και να προσευχηθούν για τις ανάγκες τους. Πρέπει να τον προσεγγίσουν μέσω του  δήθεν εκπροσώπου του στη γη, του παπά, ο οποίος βεβαίως θα απευθυνθεί στην Παναγία για να απευθυνθεί εκείνη στο Χριστό και εκείνος στο Θεό!

Έτσι οι "θεοφοβούμενοι" συρρέουν στις εκκλησίες το Δεκαπενταύγουστο με πρόσφορα και με χαρτάκια με ονόματα, τα οποία ο παπάς θα αναγνώσει επί τροχάδην, υπέρ ανάπαυσης ψυχών για πεθαμένους και υγείας για τους ζωντανούς, και η δουλειά τους πιστεύουν ότι θα γίνει. Εννοείται ότι έχουν δώσει στον ιερέα-μεσίτη και φακελάκι ακόμη και με το ζόρι, όχι κάτω από 10 ευρώ όπως μαθαίνω, για να μνημονεύσει τα ονόματα που του δίνουν. Η υπόθεση θα ήταν άκρως κωμική, αν δεν ήταν τραγική ως προς τα αποτελέσματά της...

Δυστυχώς, αυτά τα "ορθόδοξα" θρησκευτικά ήθη έχουν μηδενική πνευματική αξία, ενώ ο πιστός παραμένει εφόρου ζωής ένα φοβισμένο και δειλό ανθρωπάκι, τρέχοντας δουλοπρεπώς πίσω από τα ράσα του "πάτερ", με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για την προσωπικότητά του και για την κοινωνία.

Ιδού λοιπόν το έγκλημα του "Ορθόδοξου" Ιερατείου, που το χαρακτηρίζω έγκλημα κατά της ανθρωπότητας! "Εκείνοι δεν εισήλθον εις την βασιλεία του Θεού, και τους εισερχομένους ημπόδισαν", όπως είπε ο ίδιος ο Χριστός.

Πώς όμως μας κάθισε στο σβέρκο το Ιερατείο -  ένας θεσμός της Παλαιάς Διαθήκης - αφού ο Χριστός ήρθε για να διδάξει ότι όλοι είμαστε παιδιά του Θεού, που είναι Πνεύμα, και ότι προσεγγίζεται από τον άνθρωπο πνευματικά χωρίς παρεμβαλλόμενους μεσίτες; Έλα μου ντε!

Έχω γράψει επανειλημμένως για το θέμα αυτό, όπως έχουν γράψει και άλλοι καλύτεροι από μένα, αλλά το Ιερατείο αγρόν ηγόρασε! Κατανοητόν, αφού η αποκάλυψη της αλήθειας θα αποδείκνυε τον παρασιτισμό του ρόλου τους και θα τους καταργούσε στη συνείδηση των πιστών ως δήθεν μεσίτες προς το Θεό. Ολόκληρο το απατηλό Ορθόδοξο οικοδόμημα θα κατέρρεε.

Θα μου πεις τι με νοιάζει και γράφω για το θέμα αφού οι πιστοί "Ορθόδοξοι" τη βρίσκουν με το "έτσι τα βρήκαμε"; Πρωτίστως με νοιάζει διότι με πονάει η πνευματική ένδεια, ο φόβος και η κακομοιριά των πιστών, που ασυναίσθητα αναζητούν πνευματικό άρτο και το ιερατείο τους ρίχνει πέτρες για να χορτάσουν την ψυχή τους...  Έχω δει πολλά θλιβερά περιστατικά θρησκοληψίας με μηδενικό πνευματικό αντίκρισμα, και οργίζομαι στην κυριολεξία κατά του ιερατείου που εμπαίζει Θεό και ανθρώπους.

Αν πρέπει να μιλήσουμε για τις ρίζες της κακοδαιμονίας της Ελλάδας στην ιστορία της μέχρι σήμερα, φρονώ ότι οφείλουμε να τις αναζητήσουμε στο Ιερατείο. Το μαύρο ράσο είναι ενδεικτικό του σκοταδισμού που έχει πέσει πάνω από τη χώρα μας και μας υποβάθμισε σ' έναν χωρίς κρίση, αυτοσεβασμό και υπόληψη λαό που είμαστε σήμερα, έναν κακομοίρη λαό με κουτοπόνηρο, δουλοπρεπές και φοβικό πνεύμα, ουδεμίαν σχέση έχοντα με το αρχαίο πνεύμα αθάνατο του Ωραίου του Μεγάλου και τ' Αληθινού, αλλά ούτε και με το αυθεντικό πνεύμα του Χριστού της Καινής Διαθήκης, ο οποίος είπε ότι όλοι είμαστε "Υιοί Θεού".