ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 3 Σεπτεμβρίου 2013

Είδηση-βόμβα: Ο Στέφανος Κορκολής δεν έχει φίλους!

"Big deal!", θα έλεγαν οι Άγγλοι!  "Σιγά την είδηση!", θα έλεγαν κυνικοί σαν και του λόγου μου. "Βαβαί, Παπαί", κράζουν τα fans του. "Και είχα μια σκασίλα", μονολογούν οι ζηλόφθονοι...

Τι έγινε βρε παιδιά; Να ο Στέφανος Κορκολής μας τάραξε την διαταραγμένη λόγω μνημονίων και λοιπών blessings την ηρεμία μας με μια σπαραξικάρδια δήλωση που έσπευσαν να την αναρτήσουν όλα τα ευυπόληπτα ιστολόγια του Διαδικτύου:
«Με έχουν εκμεταλλευτεί πολλές φορές - και όχι μόνο στον ερωτικό τομέα - και στον φιλικό, που είναι πολύ αισχρό συναίσθημα. Μ' έχουν εκμεταλλευτεί πολλοί δήθεν φίλοι. Και οικονομικά και ως όνομα. Γι' αυτό κι έχω κλειστεί και έχω γίνει “στρείδι”. Δεν έχω φίλους.» (πηγή)

Πω, πω! Συγκλονίστηκα! Ο Στέφανος δεν έχει φίλους, ωιμέ! Και κοτζάμ Ρωσίδα σύζυγος, η​ Σβετλάνα Γκέιμαν, με την οποία είναι συνέχεια μαζί από το 2005 και παντρεύτηκαν το 2012 (τρίτος γάμος του Κορκολή), και που όπως διάβασα εδώ  είναι πάντα στο πλευρό του και τον στηρίζει σε κάθε του βήμα, δεν είναι φίλη του; Τι περισσότερο ζητάει ο καλλιτέχνης; 

Λέγεται ότι στην κορυφή υπάρχει πολλή μοναξιά. Εγώ θα πω ότι στον πάτο υπάρχει απείρως μεγαλύτερη μοναξιά. Όταν είσαι στην κορυφή και "λάμπεις", έστω και με απατηλά εφήμερα φώτα, όλο και κάποιοι θα σε περιτριγυρίζουν για να κλέψουν λίγη από τη λάμψη σου. Όταν όμως είσαι στον πάτο, είσαι κατάμονος, κανείς δεν σε ξέρει, κανείς δεν θέλει να σε μάθει, κανείς δεν θέλει να μοιραστεί τη μοναξιά σου μαζί του, εκτός κι αν είσαι τυχερός και περάσει κανένας άγιος (σπανίζει το είδος) από δίπλα σου, κανένας "καλός Σαμαρείτης", και σε πιάσει από το χέρι να σε σηκώσει.

Πάντως είμαι της γνώμης ότι προτού κανείς ανοίξει το στόμα του να παραπονεθεί ότι δεν έχει φίλους, πρέπει να απαντήσει ειλικρινά στον εαυτό του εάν ο ίδιος είναι διατεθειμένος να μοιραστεί ανεπιφύλακτα τον πολύτιμο χρόνο του, γενναιόδωρα και ανυστερόβουλα τα αγαθά του, την ίδια την ψυχή του για να σηκώσει τα βάρη ενός φίλου. Αν η απάντηση είναι "ΟΧΙ", που θα είναι, τότε δεν έχει δικαίωμα να παραπονιέται ότι δεν έχει φίλους. Χρειάζονται δύο για τη φιλία, όπως και για το ταγκό.