ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 20 Οκτωβρίου 2013

Αφιέρωμα στον 95χρονο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη


Όπως ακούσατε και στο video, o Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από τη φύση του δεν έχει άγχος!
Ακόμη και όταν όλα στην Ελλάδα καταρρέουν, όπως σήμερα, εκείνος δεν έχει άγχος για λογαριασμό του ελληνικού λαού!
Και πιστεύω ότι ήταν ειλικρινής, διαφορετικά δεν θα έφτανε στην ηλικία των 95 ετών με πλήρη διαύγεια πνεύματος και καλή υγεία.
Γι' αυτό βεβαίως δεν κρύβω το θαυμασμό μου προς το πρόσωπό του. Του εύχομαι να περάσει τα 100 και να είναι όρθιος και διαυγής όπως σήμερα.

Εξεπλάγην όμως που ο άνθρωπος νιώθει μοναξιά. Περιτριγυρισμένος από 4 παιδιά και εγγόνια (πόσα;) - να του ζήσουν! - και έχοντας στη διάθεσή του όλα τα υλικά αγαθά που θα μπορούσε να επιθυμήσει κανείς - άραγε τα έκανε με το σταυρό στο χέρι; - τολμάει να νιώθει μόνος! 

Προφανώς δεν έχει σκεφτεί ο κύριος Μητσοτάκης πόσο μόνος νιώθει ένας 75χρονος, 80χρονος ή 90χρονος συνταξιούχος σε κάποιο ανήλιαγο ημιυπόγειο, χωρίς παιδιά κι εγγόνια, που του πετσόκοψαν τη σύνταξη και δεν μπορεί να επιβιώσει. Η φαντασία του δεν φτάνει ως τους μη-προνομιούχους που έχουν τη σκληρή μοναξιά για μόνιμη παρέα... Αυτοί ας πρόσεχαν να μην είχαν γεννηθεί φτωχοί και έντιμοι στο Λαμογιστάν! 

Θυμάμαι μια φράση που είχε πει με αλαζονεία όταν ήταν πρωθυπουργός και είχα ανατριχιάσει: "Επιτέλους πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε όλοι ίσοι"! 
Φυσικά και δεν είμαστε ίσοι στα μάτια τση "δημοκρατίας-λαμογιοκρατίας", κύριε Μητσοτάκη. Αυτό το βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας. Είμαστε όμως ίσοι στα μάτια του Θεού!

Ωστόσο θα ήθελα ν' ακούσω τον απολογισμό του κ. Μητσοτάκη για τη συμβολή τη δική του ως πολιτικού άνδρα, βουλευτή, αρχηγού κόμματος, υπουργού και επί 3,5 χρόνια πρωθυπουργού στη σημερινή εξαθλίωση των Ελλήνων.

Θα ήθελα να τον ακούω να μιλάει για τα στραβά κακά κι ανάποδα της δημοκρατίας-κομματοκρατίας, για τις εγγενείς αδυναμίες και τα αδιέξοδά της, που όποιος τολμήσει να τα επισημάνει αφορίζεται ως φασίστας.

Και θα ήθελα να τον δω να βάζει τον δάκτυλο επί του τύπου των ήλων του πολιτικού συνονθυλεύματος της χώρας μας - ήλων που σταύρωσαν τον ελληνικό λαό και τον κρατάνε καρφωμένο στο σταυρό για πολλές δεκαετίες τώρα. "Ήλων" που φόρτωσαν με δυσβάστακτα χρέη τους σημερινούς νέους αλλά και τις επόμενες γενιές. "Ήλων" που εκχώρησαν την εθνική κυριαρχία της χώρας μας και παράδωσαν τον ελληνικό λαό σιδηροδέσμιο στους τοκογλύφους δανειστές μας.

Αυτά δεν μας τα είπε ο κύριος Μητσοτάκης, έχει όμως την ευκαιρία να μας τα πει σε άλλη συνέντευξη, εφόσον είναι ακόμα ζωντανός στη σκηνή. Αναμένομε!

Πάντως, συνέστησε προς όλους σεβασμό προς το Σύνταγμα, κάτι που έχει αποδέκτες κυρίως τη Βουλή και τη Δικαιοσύνη, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω...

Θα μπορούσε, βεβαίως, να διευκρινίσει σε ποιες περιπτώσεις παραβιάζεται σήμερα το Σύνταγμα, αλλά δεν το έκανε, προφανώς για να εξυπηρετήσει πολιτικές σκοπιμότητες και να μη βλάψει πολιτικά τη Ντόρα και τον Κυριάκο...  Βλέπετε, πάνω από όλα, είναι καλός πατέρας ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης.

  Οκτώβριος 1993

Βιογραφικό:

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1918 στη συνοικία Χαλέπα των Χανίων, στο σπίτι όπου είχε υπογραφεί η Σύμβαση της Χαλέπας, η οποία παρείχε τα πρώτα δικαιώματα στους Κρήτες. 

Ήταν δευτερότοκος γιος του Κυριάκου Μητσοτάκη, βουλευτή και αγωνιστή, και της Σταυρούλας Πλουμιδάκη.

Από την πλευρά του πατέρα του είναι εγγονός του Κωστή Μητσοτάκη (1845 - 1898), του ιδρυτή του Κόμματος των Ξυπολήτων, κόμμα το οποίο παρέλαβε ο Ελευθέριος Βενιζέλος μετονομάζοντάς το σε "Κόμμα των Φιλελευθέρων", και της Κατίγκως Βενιζέλου, αδερφής του Ελευθέριου Βενιζέλου.


Θείοι του επίσης ήταν οι Αριστομένης Μητσοτάκης και Σοφοκλής Βενιζέλος, ξαδερφός του ο Νικήτας Βενιζέλος ενώ από την πλευρά της μητέρας του είναι εγγονός του πολιτικού Χαράλαμπου Πλουμιδάκη. 

Σπούδασε νομικά, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στη Νομική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών με δαπάνες από κληροδότημα που είχε ορίσει για τις σπουδές του ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
  Καταγόμενος από οικογένεια με πολιτική παράδοση ασχολήθηκε από νωρίς με την πολιτική καταφέρνοντας να εκλεγεί βουλευτής Χανίων ήδη από τις βουλευτικές εκλογές του 1946.

Ήταν από τα ιδρυτικά μέλη της Ενώσεως Κέντρου, λαμβάνοντας μέρος στον επονομαζόμενο Ανένδοτο Αγώνα των ετών 1961-1963 κατά της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή, που οδήγησε την κεντρώα παράταξη στην εξουσία έπειτα από μακρά περίοδο παραμονής της στην αντιπολίτευση.

Ακολούθησε η κρίση του Ιουλίου του 1965, οπότε ερχόμενος σε αντίθεση με τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, στη προσπάθειά του ν΄ αποτρέψει την κρίση, αποχώρησε από την κυβέρνηση μαζί με άλλα στελέχη, χαρακτηριζόμενοι ως εκ τούτου "αποστάτες" και "προδότες" της Ένωσης Κέντρου, σχηματίζοντας τις λεγόμενες "κυβερνήσεις των Αποστατών" (του Αθανασιάδη-Νόβα, του Τσιριμώκου και του Στεφανόπουλου). 

Με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου συνελήφθη και εν συνεχεία μετέβη στο εξωτερικό, όπου και ανέπτυξε αντιδικτατορική δράση. 

Μεταπολιτευτικά δημιούργησε το "Κόμμα των Φιλελευθέρων" που εξέλεξε στις εκλογές του 1977 δυο βουλευτές, τον ίδιο και τον Παύλο Βαρδινογιάννη. 

Στη συνέχεια (1978) εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία και την 1η Σεπτεμβρίου 1984 εξελέγη αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, της οποίας ηγήθηκε στις εκλογές του 1985, στις οποίες και ηττήθηκε. Μετά την ήττα παραιτήθηκε και έθεσε εκ νέου θέμα ηγεσίας. 

Στις εσωκομματικές εκλογές που ακολούθησαν επανεξελέγη πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. 

Στις δύο βουλευτικές εκλογές του 1989 δεν κατάφερε να κερδίσει την αυτοδυναμία, το πέτυχε όμως σε αυτές της 9ης Απριλίου του 1990, οπότε και σχημάτισε κυβέρνηση υπό την προεδρία του.

Στις εκλογές του Οκτωβρίου του 1993 ηττήθηκε και παραιτήθηκε από την ηγεσία της Ν. Δ., του απονεμήθηκε δε ο τίτλος του Επιτίμου Προέδρου του κόμματος. 

Από τότε εκλεγόταν βουλευτής μέχρι το 2004. Παρά την παύση της κοινοβουλευτικής του δράσης εξακολουθεί να προβαίνει σε πολιτικές παρεμβάσεις διαμέσου των μέσων ενημέρωσης ή της επαφής του με πολιτικούς και οικονομικούς παράγοντες.


1993

2010