ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2013

"Το παραμύθι της λιτότητας", του Greg Palast

H ανάρτηση αυτή είναι η μετάφραση του τρίτου μέρους του άρθρου του Greg Palast, με τίτλο "The Golden Dawn Murder Case, Larry Summers and the New Fascism", το πρώτο μέρος του οποίου ανάρτησα εδώ και το δεύτερο εδώ.


«Τα παιδιά μου με ρωτούν συχνά, "μπαμπά, από πού προέρχεται η λιτότητα;" 

Και τους λέω: "Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρξε μια καλή νεράιδα που ονομαζόταν John Maynard Keynes. Θέλησε να σταματήσει τις υφέσεις, τις οικονομικές κρίσεις και τα βάσανα, έτσι συνέλαβε την ιδέα του Διεθνούς Nομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας. 

Είπε, όταν μειώνονται τα κέρδη ξένου συναλλάγματος ενός έθνους (ας πούμε, εάν η τιμή του πετρελαίου αυξάνεται ή ο ελληνικός τουρισμός πέφτει διότι το νόμισμά του είναι υπερτιμημένο), οι χώρες που παίρνουν τα χρήματα των φτωχών εθνών, πλούσιες χώρες όπως η Γερμανία και οι ΗΠΑ, θα τα δάνειζαν πίσω μέσω του ΔΝΤ. 

Με αυτόν τον κανόνα, δανείζοντας οι πλούσιοι στους φτωχούς, ο κόσμος ευημερούσε και μετά ζούσε πάντα ευτυχισμένα... μέχρι τη δεκαετία του '80, όταν μια κακή μάγισσα, γνωστή ως Σιδηρά Κυρία, και ο ξεμωραμένος παππούς της Αμερικής, Reagan των Πλουσίων, επέμειναν το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα να χτυπήσουν τα φτωχά έθνη μ' ένα ραβδί αποκαλούμενο, 'διαρθρωτική προσαρμογή.' 

Τα έθνη που αντιμετωπίζουν τη φτώχεια λόγω των υψηλότερων δαπανών πετρελαίου, της νομισματικής ανισορροπίας ή των απαιτήσεων για ληστρικά επιτόκια, 'προσαρμόστηκαν διαρθρωτικά'. 

Η διαρθρωτική προσαρμογή είναι ένα σκληρό και εξαντλητικό φάρμακο μαζικών απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων, φθηνών ξεπουλημάτων εθνικών περιουσιακών στοιχείων και απελευθέρωσης συντεχνιακών συμβάσεων. Αυτό το ξέσκισμα των φτερών από τους καλύτερους αγγέλους της κυβέρνησης καλείται, 'λιτότητα'. 

Η καλή νεράιδα Keynes είχε προειδοποιήσει γι’ αυτό το κακό φάρμακο, αυτό το λάδι φιδιού αποκαλούμενο 'λιτότητα'. Οι περικοπές κυβερνητικών δαπανών κατά τη διάρκεια της ύφεσης, είπε, θα καταστήσουν μόνο τα πράγματα χειρότερα. 

Και αυτό είναι εκείνο που συνέβη: Σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση οι οικονομίες των προσαρμοσμένων εθνών καταστράφηκαν." 

Η διαρθρωτική προσαρμογή έφθασε τη βάναυση αποθέωσή της στις αρχές του 1990 κάτω από την καθοδήγηση του επικεφαλής οικονομολόγου της Παγκόσμιας Τράπεζας, κάποιου Larry Summers

Αλλά έπειτα, το 1997, η θέση του Summers πάρθηκε από τον καθηγητή Joseph Stiglitz. 

Το 2001, συνάντησα τον Stiglitz, για τον οποίο είχα ακούσει ότι εξέφραζε αθόρυβα σοβαρές αμφιβολίες για τη λιτότητα και τη διαρθρωτική προσαρμογή α λα Summers. 
Συμφώνησε να εκφραστεί δημόσια. 

Κατά τη διάρκεια αρκετών ωρών συζήτησης, την οποία κατέγραψα για την τηλεόραση του BBC, ο Stiglitz κατηγόρησε το ΔΝΤ ότι η λιτότητα που επέβαλλε ήταν "λίγο όπως στο Μεσαίωνα, όταν ο ασθενής πέθαινε και έλεγαν, 'λοιπόν, σταματήσαμε την αφαίμαξη πάρα πολύ σύντομα, είχε ακόμα λίγο αίμα μέσα του'." 

Ο Stiglitz απαρίθμησε σε μένα τα αρνητικά αποτελέσματα των απαιτήσεων "διαρθρωτικής προσαρμογής", συμπεριλαμβανομένου του "ελεύθερου" εμπορίου, το οποίο παρομοίασε με τους πολέμους του οπίου (Opium Wars) την άρση των ελέγχων των τραπεζών, την οποία βρήκε γελοία επικίνδυνη την ιδιωτικοποίηση, την οποία ο Stiglitz αποκάλεσε δωροδοκοποίηση ("briberization") και τη λιτότητα κόβοντας τον προϋπολογισμό. 

Οι περικοπές προϋπολογισμών και τα ελεύθερης αγοράς γιατροσόφια, ο Stiglitz μου είπε, ήταν τόσο απάνθρωπα όσο ήταν ηλίθια. Και είπε ότι εκείνοι που κέρδιζαν από αυτές τις διαταγές του ΔΝΤ, "Δεν νοιάζονται εάν οι άνθρωποι ζουν ή πεθαίνουν."

 O Stiglitz προχώρησε για να κερδίσει το βραβείο Νόμπελ στα οικονομικά για το σκεπτικισμό του για το δόγμα "Αγορές πάνω απ’ Όλα" (Markets über Alles). 

Έτσι, μια δεκαετία μετά από λιτότητα, δωροδοκία και όλες τις βαρβαρότητες που εκτέθηκαν και δυσφημίστηκαν, πώς καταλήγουν η Ελλάδα (και η Ισπανία και η Πορτογαλία και πάρα πολλές άλλες) κάτω από το αιματηρό σφίξιμο της λιτότητας; 

Για αρχή, το 2000, ο Larry Summers, ως Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, απαίτησε επιτυχώς από την Παγκόσμια Τράπεζα την απόλυση του Stiglitz και εξάγνισε την Τράπεζα και το ΔΝΤ από την αποστασία της λιτότητας. 
Γιατί; 
Διότι η λιτότητα μπορεί να αποτυγχάνει το λαό, αλλά ανάθεμά την είναι κερδοφόρα για εκείνους στο εσωτερικό. 
Όλο αυτό που χρειάζεστε είναι μια εξέγερση και λίγα νεκρά σώματα.»

Συνεχίζεται.