ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

Απαρηγόρητος κοτζάμ Σκανδαλίδης που του υφάρπαξαν την ψήφο!


Τι το 'θελες να επιστρέψεις στο ΠΑΣΟΚ με την ουρά στα σκέλια, αφού σε είχαν διαγράψει, Κώστα μου; Τα θέλει και σένα ο οργανισμός σου, και τα παράπονα περί "υφαρπαγής" της ψήφου σου είναι υποκριτικά...

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΚΑΝΔΑΛΙΔΗΣ, Βουλή, 9/11/2013: «Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, έχω την εντύπωση ότι η πρόταση δυσπιστίας την οποία κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί τελικά ως ένας αμοιβαία επωφελής αντιπερισπασμός στο επίπεδο των πολιτικών εντυπώσεων.

Όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν πρόκειται να πέσει η Κυβέρνηση από την εκκένωση του Ραδιομεγάρου της ΕΡΤ ούτε καν από τις απαράδεκτες καντρίλιες της Τρόικας, απέναντι στις οποίες έπρεπε να πάρει θέση ο ίδιος ο Πρωθυπουργός.

Όλοι καταλαβαίνουν ότι στις μέρες που γίνεται η διαπραγμάτευση με την Τρόικα και πριν αποφασιστεί ο Προϋπολογισμός του 2014 - γεγονότα που θα καθορίσουν την πορεία της χώρας στον επόμενο ακόμα κρισιμότερο χρόνο - δεν έχει νόημα μια εφ’ όλης της ύλης αναμέτρηση, δεδομένου ότι επιμέρους μάχες δόθηκαν μέχρι τώρα σε κάθε θέμα χωριστά και δεδομένου ότι σε λίγες μέρες θα έρθει και μια άλλη κεντρική μάχη που αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης, όπως είναι ο Προϋπολογισμός.

Καταλήγω, λοιπόν, στο συμπέρασμα ότι άλλοι λόγοι που αφορούν το χρόνο των εκλογών, τις εσωκομματικές ισορροπίες και την επικοινωνιακή πολιτική υπαγορεύουν αυτήν την πρωτοβουλία και προφανώς ο αντιπερισπασμός είναι αμοιβαία επωφελής, γιατί δυναμώνει την ενότητα των δύο πόλων της αντιπαράθεσης.

Αυτός ήταν ο στόχος σας, αγαπητοί συνάδελφοι, τον καταφέρατε. Αν έχει ένα ενδιαφέρον η συζήτηση - και αντί να αναλωνόμαστε σε καταγγελτικούς και παράλληλους μονολόγους - θα ήταν να τεθούν επί τάπητος τα κρίσιμα βήματα που θα πρέπει να κάνει από δω και πέρα η χώρα. 

Ποιοι είναι οι δρόμοι που προτείνονται;

Ο ένας είναι η για πολύ χρόνο ακόμα εφαρμογή της μνημονιακής συνταγής, ο δρόμος ενός τρίτου μνημονίου στην ίδια κατεύθυνση, μονόπλευρη λιτότητα σε συνθήκες βαθιάς και διαρκούς ύφεσης. Είναι αυτός που επιβάλλει ως τώρα η συντηρητική ευρωπαϊκή ηγεσία. 
Δοκιμάστηκε. Απέδωσε δημοσιονομικά.

Μετά από τέσσερα χρόνια εφαρμογής, και αφού η χώρα κατάφερε μια συγκλονιστική πραγματικά δημοσιονομική προσαρμογή,
-έχασε το 27% του ΑΕΠ, 
-διέλυσε τη μεσαία τάξη, 
-και καθήλωσε τα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα πάνω από το 36%, 
-απαξίωσε τη δημόσια περιουσία,
-και σήμερα σχεδόν επιχειρεί να δημεύσει την ιδιωτική, 
-ανέβασε επίσημα τους ανέργους στο 28% και πολύ ψηλότερα, εάν προστεθούν όσοι δουλεύουν και δεν πληρώνονται. 

Όλοι ανεξαίρετα πια έχουμε διαμηνύσει ότι ο τόπος και ο λαός που κατοικεί σε αυτόν δεν αντέχουν άλλα τέτοια μνημόνια. 

Ο δεύτερος δρόμος, του παραδοσιακού δημοσιονομικού κεϋνσιανισμού βρίσκεται στον αντίποδα. Μόνο που δεν υπάρχει το κράτος με το διαθέσιμο απόθεμα να χρηματοδοτήσει εκτατικές πολιτικές, να χρηματοδοτήσει με άλλα λόγια την έξοδο από την κρίση. 

Στην πιο λαϊκίστικη μορφή του αυτός ο δρόμος - δυστυχώς, για μια μερίδα των πολιτικών που την επαγγέλλονται - ουσιαστικά επαγγέλλεται την παλινόρθωση του κράτους στη μορφή που εμπόδιζε την ανάπτυξη και γεννούσε τα διαρθρωτικά προβλήματα. Είναι, πιστεύω, αδιέξοδος.

Σήμερα, λοιπόν, αντί για μια ακόμα πολωτική αναμέτρηση εις ώτα μη ακουόντων, θα έπρεπε να συζητάμε για τα δύο κρίσιμα ζητήματα που αποτυπώνουν το αδιέξοδο των δύο δρόμων: 
Τη φορολογική μεταρρύθμιση και τη διαρθρωτική αλλαγή στο κράτος.

Θα σας πω μόνο δύο αριθμούς: Πενήντα τέσσερις χιλιάδες Έλληνες έχουν εξάγει συνάλλαγμα στο εξωτερικό. Μέχρι πριν λίγο είχαν ελεγχθεί μόνο δύο και έχουν εισπραχθεί πέντε εκατομμύρια ευρώ. 

Έξι χιλιάδες τουλάχιστον off shore εταιρείες έχουν ακίνητα περιουσιακά στοιχεία στη χώρα. Μέχρι πριν λίγο είχαν ελεγχθεί μόνο τριάντα τέσσερις και απέδωσαν σαράντα εκατομμύρια ευρώ.

Κάντε έναν απλό πολλαπλασιασμό και πείτε μου πόσο δίκαιο είναι αυτό σε μια χώρα που χάνει σαράντα δισεκατομμύρια από το ΑΕΠ και διαπραγματεύεται το ποσό των πεντακοσίων ή των δύο δισεκατομμυρίων ευρώ από αυτούς που δεν έχουν πια τι άλλο να δώσουν. 

Ποιο κράτος όμως μπορεί να εγγυηθεί την ανάπτυξη, όταν αδυνατεί να προχωρήσει σε αυτούς τους ελέγχους;

Και εμείς, αντί να συζητάμε τώρα ένα κοινωνικά δίκαιο σύστημα, το οποίο καταγράφοντας και αξιολογώντας το σύνολο της περιουσίας να μας δίνει την πραγματική φορολογική δυνατότητα των πολιτών, το αντικαθιστούμε με φόρο επί κάθε ακινήτου και μάλιστα στη βάση των τεράστιων –δήθεν  αντικειμενικών αξιών.

Κύριοι συνάδελφοι, αυτό το δύσκολο καιρό αναλογίζομαι ποια ήταν η θέση ενός πραγματικά δημοκρατικού και προοδευτικού πολιτικού στην αρχή του Εμφύλιου, όταν έπρεπε να επιλέξει αναγκαστικά ανάμεσα σε μια αυταρχική και ρεβανσιστική Δεξιά και σε μια παράτολμη και αυτοκαταστροφική Αριστερά. Αναγκαζόταν να πάρει θέση.

Παίρνετε και σήμερα την ψήφο της εμπιστοσύνης μας.

Ουσιαστικά πρόκειται για υφαρπαγή γιατί δεν σας ανήκει, αλλά με αναγκάζετε να τη δώσω.

Γι’ αυτό και δεν είναι "λευκή επιταγή" ούτε προδικάζει την αυριανή μέρα. 

Με τρομάζει το γεγονός ότι έκτοτε χρειάστηκαν δεκαετίες για να ενωθούν ξανά οι Έλληνες και να χαράξουν τη δική τους πορεία. 

Αρνούμαι να αποδεχθώ ότι σήμερα, μετά από τέσσερα χρόνια απίστευτων θυσιών, η επιλογή μπορεί να είναι μόνο ανάμεσα στο κακό σενάριο που επενδύει στην κοινωνία του φόβου και της ανημπόριας και στο χειρότερο, που επενδύει στην κοινωνία της απόγνωσης και της απελπισίας.

Σίγουρα υπάρχει ένας δρόμος ελπίδας, ένας δρόμος νέας ενότητας και συσπείρωσης του Ελληνισμού, ένας αξιόπιστος και προοδευτικός, εναλλακτικός δρόμος, ένας δρόμος που η δική μας Παράταξη πάντοτε υπηρέτησε με αφοσίωση και πίστη. (Σ.σ.: Αφού τον υπηρέτησε γιατί φτάσαμε στο έσχατο σημείο που μόλις περιγράψατε, κύριε Σκανδαλίδη;)

Είναι αυτός που επιβάλλει την ανάδειξη ενός τρίτου αυτόνομου πόλου και καθιστά πατριωτικό χρέος την ανασυγκρότηση της προοδευτικής και δημοκρατικής Παράταξης. ( Σ.σ. :Κι άλλος "αυτόνομος πόλος"; Ο λαός ψηφίζει συνεργασίες, κύριε Σκανδαλίδη)

Θα το τολμήσουμε; 

Θα τολμήσουμε να αποφασίσουμε το χρονοδιάγραμμα τέλους της παρουσίας της τρόικας στη χώρα; 

Το Μάιο τελειώνει το χρονοδιάγραμμα εφαρμογής του μνημονίου. 

Θα τολμήσουμε, όταν λέμε "Όχι άλλα μέτρα" να προστατεύσουμε δυναμικά τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα για την επόμενη τριετία, με παράλληλη ελάφρυνση και δίκαιη κατανομή των φόρων;

Θα τολμήσουμε αντί να παράγουμε βιομηχανία προγεφυρωμάτων από διάσπαρτες ρυθμίσεις για τη φορολογία, να φέρουμε επιτέλους ένα φορολογικό σύστημα που αξιόπιστα θα καταπολεμά τη φοροδιαφυγή και θα απονείμει πραγματική δικαιοσύνη στη κατανομή των βαρών; 

Θα τολμήσουμε αντί να εκλιπαρούμε μια χούφτα ξένους να φέρουν κάποιες εκατοντάδες εκατομμύρια για επενδύσεις που θα ανοίξουν κάπου χίλιες θέσεις εργασίας, να δεσμευτούμε ότι θα ενισχύσουμε τις διακόσιες χιλιάδες υγιείς μικρομεσαίες επιχειρήσεις, με μόνη προϋπόθεση όχι απολύσεις και άρα, επιπλέον εργαζόμενους στην επιχείρηση;

Θα τολμήσουμε αντί να μετράμε κεφάλια για τις αναγκαστικές απολύσεις να εφαρμόσουμε επιτέλους ένα αξιόπιστο σχέδιο πραγματικής αλλαγής και εκσυγχρονισμού του κράτους; 

Τέλος, θα τολμήσουμε αντί να οδηγούμε τη χώρα σε νέο διχασμό να βρούμε επιτέλους ένα πεδίο εθνικής συνεννόησης στις κρίσιμες επόμενες επιλογές;

Με άλλα λόγια, πολιτική και κόμματα μπορούμε να υπερβούμε τον εαυτό μας και να απαντήσουμε πειστικά ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος ώστε η Ελλάδα και οι Έλληνες να διεκδικήσουν και να κατακτήσουν το δικαίωμά τους στην αξιοπρέπεια. 

Τότε μπορεί να γεννηθεί η ελπίδα. Διαφορετικά, οι δύσκολες μέρες θα συνεχιστούν.»

Ενδιαφέρουσα ομολογουμένως η ομιλία (μοιρολόι στο πτώμα της ελληνικής δημοκρατίας) του κ. Σκανδαλίδη.  Προσφέρει πλούσια τροφή για σκέψη και προβληματισμό. 

Ωστόσο χρειάζεται αρετή και τόλμη για να σκεφτεί κανείς αντικειμενικά και ν' αναζητήσει τα βαθύτερα αίτια της κατάντιας μας, αγγίζοντας και τον ίδιο τον εαυτό του.

Βασικά πρέπει ν' αναρωτηθεί κανείς γιατί η "δημοκρατία" μας εξαθλίωσε.

Μήπως ένα από τα κύρια αίτια της οικονομικής κατάρρευσης, της διάλυσης του κράτους, της εθνικής ταπείνωσης, της κοινωνικής εξαθλίωσης και του κατακερματισμού του λαού σε αντιμαχόμενες και αλληλομισούμενες ομάδες είναι η καθ' έξη, κατ' εξακολούθηση και κατ' αντιδημοκρατική παράδοση εθελουσία "υφαρπαγή" (τα καλά και συμφέροντα...) της ψήφου των βουλευτών σε κάθε ψηφοφορία στη Βουλή σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης; Με άλλα λόγια η μετατροπή των βουλευτών σε άβουλα "πρόβατα" που βελάζουν όπως τους σφυρίζει ο αρχηγός τους, κάτι που συν τοις άλλοις σημαίνει ότι είναι περιττοί και τζάμπα τους ακριβοπληρώνουμε;

Εξάλλου, αν υπήρχε μια διαφορετική κοινοβουλευτική κουλτούρα, και οι βουλευτές ήταν ελεύθεροι να εκφράσουν τις διαφωνίες τους χωρίς να κρέμεται από πάνω τους η δαμόκλειος σπάθη της διαγραφής τους από το κόμμα, δεν θα ήταν πιο προσεκτικές οι κυβερνήσεις στο τι νομοσχέδια θα έφερναν προς ψήφιση;

Και γιατί οι διαφωνίες, που ενδεχομένως θα μείωναν την κυβερνητική πλειοψηφία κάτω από τις 151 ψήφους, να συνεπάγονταν κατ' ανάγκη πτώση της κυβέρνησης και όχι τροποποίηση της πολιτικής της ώστε να κερδίσει επαξίως την πλειοψηφία, ακόμη και μέσω συνεργασίας με άλλες κοινοβουλευτικές ομάδες που ενδεχομένως συμφωνούν;

Όλα αυτά και αναρίθμητα άλλα αναπάντητα ερωτήματα οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ή η δημοκρατία είναι εγγενώς στραβή ή στραβά αρμενίζει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, και εγγενώς στραβή και αδιέξοδη είναι και στραβά αρμενίζει, διότι εκείνοι που καλούνται να την υπηρετήσουν είναι στραβοί προς το συμφέρον του έθνους και του κοινωνικού συνόλου και ανοιχτομάτηδες μόνο στο ατομικό και κομματικό τους συμφέρον.

Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ομολόγησαν αδιάντροπα ότι υπέγραψαν το πρώτο μνημόνιο, που συμπεριλάμβανε και την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας, χωρίς καν να το έχουν διαβάσει, κάτω από εκφοβισμό και εκβιαστικά διλήμματα του τότε πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου.

Έκτοτε υπέγραφαν όλα τα σκληρά και σκληρότερα μέτρα που απαιτούσε η Τρόικα κάτω από τον εκβιασμό ότι δεν θα παίρναμε την επόμενη δόση.

Το ίδιο θλιβερό και κατάπτυστο τροπάριο συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την αλλοπρόσαλλη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Και μετά παραπονούνται οι βουλευτές για τις πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, όταν ξέρουν να λένε ή ναι σε όλα ή όχι σε όλα ανάλογα με την κομματική γραμμή.

Τι θα πει, κύριε Σκανδαλίδη, μου υφαρπάζετε την ψήφο αλλά δεν σας ανήκει; 
Θα πει ότι η "δημοκρατία" μας είναι μια παρωδία, και οι ακριβοπληρωμένοι και υπεράριθμοι βουλευτές μας είναι απλά πιόνια και βΟλευτές!

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το κυβερνητικό σύστημα που μας καταδυναστεύει είναι μια ξενοκίνητη χούντα με κοινοβουλευτικό μανδύα. 
Είναι ή δεν είναι; 
Απαντήστε στον εαυτό σας, παρακαλώ, αν λειτουργεί ακόμη η συνείδησή σας, και αναζητήστε ανιδιοτελώς ριζοσπαστικές λύσεις για να βγούμε από το τέλμα. 

Αλλιώς, έτσι θα σερνόμαστε σαν ραγιάδες και θα κλαίμε εις το διηνεκές τη μοίρα μας, ενώ οι υπαίτιοι - όλοι εσείς οι βΟλευτές και η οικονομική, ξένη και ντόπια, νομενκλατούρα που στηρίζει και στηρίζεται από το σάπιο πολιτικό σύστημα - θα συνεχίζετε να τρώτε με χρυσά κουτάλια ασελγώντας πάνω στο πτώμα Ελλάδα, εν ονόματι μάλιστα της "δημοκρατίας".