ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 23 Δεκεμβρίου 2013

Η ανατομία της αυτοκτονίας του 28χρονου ειδικού φρουρού



 Ας αναπαύσει ο Θεός την ταραγμένη ψυχή και των δύο τραγικών θυμάτων!

«Μία ανείπωτη τραγωδία εξελίχτηκε στο Χαλάνδρι το απόγευμα της Κυριακής και συγκεκριμένα περίπου στις 18:35 στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 77. 
Σύμφωνα με πληροφορίες, ένας 28χρονος ειδικός φρουρός ο οποίος ήταν εκτός υπηρεσίας παρέσυρε με την ιδιωτική μηχανή του μία ηλικιωμένη γυναίκα ηλικίας περίπου 70- 75 ετών, με αποτέλεσμα να τη σκοτώσει. 

Σημειώνεται ότι στο συγκεκριμένο δρόμο δεν υπάρχουν φώτα κι επικρατεί το απόλυτο σκοτάδι.


Η ηλικιωμένη γυναίκα διέσχιζε το δρόμο κάθετα και ο 28χρονος δεν την είδε. 

Στη συνέχεια, όταν γύρισε και αντίκρισε το θέαμα με τη διαμελισμένη γυναίκα δεν άντεξε και συνειδητοποιώντας το τραγικό γεγονός έβαλε και ο ίδιος τέλος στη ζωή του. 
Προχώρησε λίγα βήματα σε ένα παρκάκι δίπλα στο σημείο του δυστυχήματος και αυτοπυροβολήθηκε με το υπηρεσιακό του πιστόλι στο κεφάλι.

Ο 28χρονος ειδικός φρουρός υπηρετούσε στην Υποδιεύθυνση Ασφάλειας Κυψέλης και ο αδερφός του είναι επίσης Αξιωματικός της ΕΛ.ΑΣ.» (NewsIt)


Τι να πούμε και τι να σχολιάσουμε από την πρωτοφανή αυτή τραγωδία; 

Με όλο το σεβασμό στη μνήμη του νεκρού αυτόχειρα, εκείνο που μου έρχεται άμεσα στο νου είναι το γνωμικό: «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». (Καισάριος Δαπόντες, 1713-1784, Έλληνας ιερομόναχος και λόγιος)

Προφανώς η θλίψη που ένιωσε ο τραγικός αυτόχειρας, όταν είδε τη διαμελισμένη γυναίκα που κείτονταν νεκρή στην άσφαλτο εξαιτίας του, ήταν τόσο αβάσταχτη που του θόλωσε το νου, και χωρίς να σκεφτεί λογικά έκανε το απονενοημένο: Τίναξε στην κυριολεξία τα μυαλά του στον αέρα.
Κι ας λένε οι αναρχο-αριστερο-προοδευτικούρες ότι οι αστυνομικοί δεν έχουν καρδιά, δεν έχουν ευαισθησίες, δεν έχουν συναισθήματα ανθρωπιάς...

Κακά τα ψέματα, πατριώτες… Αν ο άτυχος ειδικός φρουρός είχε την ψυχραιμία να μη στραφεί κατά του εαυτού του, όλοι αυτοί οι ορκισμένοι εχθροί της αστυνομίας, μερικοί από τους οποίους έχουν κατά καιρούς δολοφονήσει εν ψυχρώ ανυποψίαστους αστυνομικούς απλά και μόνο επειδή είναι "μπάτσοι", θα ωρύονταν σήμερα και θα ζητούσαν την κεφαλή του άτυχου ειδικού φρουρού επί πίνακι, επειδή διέπραξε φόνο εξ αμελείας, πέφτοντας με τη μηχανή του πάνω σε μια άτυχη γυναίκα η οποία έκανε την απερισκεψία να περάσει κάθετα σ' ένα μη φωτισμένο δρόμο, χωρίς να υπάρχει φανάρι ή διάβαση πεζών.

Πόσο ρόλο έπαιξε στην απόφασή του ν' αυτοκτονήσει η εικόνα του κοινωνικού διασυρμού που θ' αντιμετώπιζε στη συνέχεια ο άδικος ειδικός φρουρός αν ζούσε; Πρόλαβε άραγε να φέρει στη φαντασία του τη ζοφερή δαιμονοποίησή του που θ' ακολουθούσε, και συνειδητοποίησε ότι δεν θ' άντεχε να την αντιμετωπίσει;

Όποια και νάναι η αλήθεια, που δεν θα τη μάθουμε ασφαλώς ποτέ, είναι γεγονός ότι ο ειδικός φρουρός ήταν υπερευαίσθητος και πολύ ευσυνείδητος. 

Επιπλέον, λόγω της επικίνδυνης και υπεύθυνης δουλειάς του, χωρίς αμφιβολία βίωνε ένα διαρκές στρες, πράγμα το οποίο δεν του άφηνε περιθώρια να σκεφτεί ότι μία εξ αμελείας τραγωδία - με προφανείς ευθύνες και του ίδιου του θύματος - δεν θα διορθωνόταν με μια τραγωδία εκ προμελέτης, ότι ο πόνος που προκάλεσε στους συγγενείς του θύματος δεν θα απαλυνόταν με τον αβάσταχτο πόνο που ο ίδιος θα προκαλούσε στους συγγενείς του με την αυτοκτονία του, ότι μια εξ αμελείας ανθρωποκτονία δεν θα σβηνόταν με μια εσκεμμένη αυτοχειρία.

Κρίμα στο παλικάρι… Είναι κι αυτός ένα ακόμη τραγικό θύμα της αντι-αστυνομικής  κουλτούρας που βιώνουμε.

Το πρόβλημα του stress από το οποίο υποφέρουν οι αστυνομικοί δεν είναι βεβαίως μόνο ελληνικό φαινόμενο. Το έχουν ακόμη και χώρες όπου οι αστυνομικοί χαίρουν μεγαλύτερης υπόληψης και συμπάθειας από το κοινωνικό σύνολο απ’ ό,τι στη χώρα μας.

Αν και πολλές αυτοκτονίες αστυνομικών δεν δημοσιεύονται, στη Νέα Υόρκη το ετήσιο ποσοστό αυτοκτονιών μεταξύ αστυνομικών είναι 29 στις 100.000, ενώ στο γενικό πληθυσμό της ίδιας πόλης είναι 12 στις 100.000.  Οι περισσότεροι από τους αυτόχειρες αστυνομικούς είναι νεαροί άνδρες που δεν είχαν επιδείξει καμία κακή συμπεριφορά προηγουμένως. (πηγή)

Καλά θα κάνουν, λοιπόν, οι αρμόδιοι να παρέχουν ψυχολογική και φιλοσοφική εκπαίδευση στους αστυνομικούς ώστε να μπορούν να διαχειριστούν το stress όσο καλύτερα είναι δυνατόν. 
Η κοινωνία, επίσης, πρέπει ν' αγκαλιάσει με ευγνωμοσύνη και σεβασμό τους αστυνομικούς, μια κατηγορία χαμηλά αμειβόμενων εργαζόμενων που επιτελεί το πιο άχαρο και επικίνδυνο λειτούργημα, σε εποχή μάλιστα όπου η εγκληματικότητα έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις στη χώρα μας.

Μακάρι η αυτοκτονία του Θοδωρή Πρεβεζάνου ν' αφυπνίσει τους αρμόδιους ώστε να κοιτάξουν με περισσότερο ενδιαφέρον και υπευθυνότητα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αστυνομικοί μας.