ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

Σήμερα εξολόθρευσα μια μύγα, και δεν έχω τύψεις!


Το λοιπόν, η συγκεκριμένη μύγα, αρκετά παχιά αν και δεν ήταν Αύγουστος, μου είχε κάτσει στο στομάχι από χθες το βράδυ που έγινε αντιληπτή. Άγνωστο πότε είχε τρυπώσει στο σπίτι μου. Με είχε πάντως εκνευρίσει αφάνταστα με το θράσος και την πονηριά της.

Πέταγε δεξιά, πέταγε αριστερά γύρω από το κεφάλι μου, και κάτι φορές πήγαινε και καθόταν πάνω στην οθόνη του υπολογιστή, στο πληκτρολόγιο ή στην λάμπα του φωτιστικού.

Θαρρώ πως η μύγα είχε αρκετή νοημοσύνη για να καταλάβει ότι δεν θα τολμούσα να χτυπήσω με τη μυγοσκοτώστρα την οθόνη του υπολογιστή ή το πληκτρολόγιο ή τη λάμπα του πορτατίφ. 
Και όντως δεν τόλμησα.
Κάτι φορές την έχανα, και ανέπνεα με ανακούφιση. Αλλά προτού προλάβω να ηρεμήσω, νάσου και πάλι έκανε την εμφάνισή της, το άτιμο είδος...

"Πώς εξολοθρεύει κανείς μια μύγα τόσο ενοχλητική και παμπόνηρη, όσο ετούτη δω;" αναρωτιόμουνα, ξύνοντας το κεφάλι μου μπας και κατεβάσω καμιά φαεινή ιδέα. Και όντως κατέβασα ιδέα, αν και όχι τόσο πρωτότυπη.  

Έκλεισα όλα τα φώτα στο δωμάτιο που πληκτροστοχαζόμουν, άναψα το φως στο μπαλκόνι (ευτυχώς τα μπαλκόνια είναι προς το παρόν αφορολόγητα...) και άνοιξα τη μπαλκονόπορτα, ευελπιστώντας ότι η μύγα θα διέφευγε προς το φως και τον καθαρό αέρα.
Περίμενα λίγο και μετά έκλεισα την μπαλκονόπορτα, πιστεύοντας ότι είχα απαλλαγεί από τον εφιάλτη της μύγας. Αμ, δε!

Σε δευτερόλεπτα η μύγα έκανε πάλι την εμφάνισή της στην οθόνη του υπολογιστή μου και τότε βγήκα εκτός εαυτού. Παράτησα την πληκτροστοχασμό και έτρεξα έξαλλη στην κουζίνα για ν' ανακτήσω την ηρεμία μου.  Εκεί με περίμενε ένας νεροχύτης γεμάτος άπλυτα πιάτα, κι έτσι δεν θα έχανα τον χρόνο μου.
 Μάλιστα, άφησα τα φώτα στο δωμάτιο με τον υπολογιστή αναμμένα για να μη με ακολουθήσει η μύγα, αλλά δυστυχώς και πάλι το άτιμο είδος βρέθηκε μπροστά μου.

Τρέχω να πάρω τη μυγοσκοτώστρα, αλλά μέχρι να επιστρέψω, λες και είχε μαντέψει τη φονική πρόθεσή μου, εξαφανίστηκε και έχασα τα ίχνη της. Κάποια στιγμή την είδα να έχει καθίσει στην επιφάνεια του ντουλαπιού, αρκετά ψηλά όμως ώστε να μην τη φτάνει η μυγοσκοτώστρα.

"Τόσο άχρηστη είμαι να μη μπορώ να εξολοθρεύσω μια μύγα;", σκέφτηκα και ντράπηκα για λογαριασμό μου.  Ξαφνικά, είχα κι άλλη φαεινή ιδέα και έσκυψα στο ντουλάπι του νεροχύτη για να πάρω ένα μυγοκτόνο σπρέι.

"Τώρα δεν μου τη γλιτώνεις", φώναξα με εξολοθρευτική μανία. Κοιτάζω αριστερά, κοιτάζω δεξιά, πάνω και κάτω, άφαντη η μύγα. Προφανώς είχε αντιληφθεί ότι επρόκειτο να την ψεκάσω και κατέστη αόρατη.

Μ' αυτά και μ' αυτά τα καμώματα της μύγας είχα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η μύγα είναι παμπόνηρη και το είχε βάλει αμέτι μουχαμέτι να με αφήσει άυπνη σ' ένα μάταιο κυνηγητό για να την ξεκάνω.

Προσπάθησα να ηρεμήσω, αλλά εις μάτην. "Λες να είναι κάνα δαιμόνιο και υποδύεται την ενοχλητική μύγα για να με αποσπάσει από τον πληκτροστοχασμό μου;" σκέφτηκα. 
Πολλά γαρ έχω διαβάσει περί δαιμονίων και πνευμάτων, όπως θα έχετε αντιληφθεί όσοι παρακολουθείτε τούτο το ιστολόγιο.

Άρχισα λοιπόν να εξορκίζω τη μύγα-δαιμόνιο, αν και αόρατη πια, αντιγράφοντας τα λόγια των παπάδων κατά την τελετή του ορθόδοξου βαπτίσματος
Μη γελάτε, βρε, κι εσάς σας εξόρκισαν όταν σας βάφτισαν!

Αφού απήγγειλα αρκετούς εξορκισμούς στην αόρατη μύγα, πήγα να κοιμηθώ, πεπεισμένη ότι κάπου, σε κάποια γωνία, θα ψοφήσει η άτιμη, και θα την ανακάλυπτα ψόφια ότι καθάριζα το χώρο μου.

Όταν ξύπνησα σήμερα το πρωί ένα πράγμα είχα στο νου μου: τη μύγα!  Σίγουρα θα έχει ψοφήσει μετά από τέτοιον εξορκισμό, σκέφτηκα. Πριν προλάβω, όμως, να τελειώσω τη σκέψη μου, νάσου την και πάλι γύρω από το κεφάλι μου να με εμπαίζει προκλητικά.

Σήμερα, όμως, το πέταγμά της δεν ήταν γρήγορο. Μου φάνηκε σαν εξουθενωμένη και ζαβλακωμένη. "Δεν θα κοιμήθηκε καλά", σκέφτηκα... Πώς ν' αντέξει μια μύγα τέτοιον "εξορκισμό";
Σε κάποια στιγμή, η μύγα-εχθρός μου παραδόθηκε άνευ όρων... Κάθισε στην επιφάνεια του γραφείου μου υπομονετικά, λες και περίμενε να πιάσω τη μυγοσκοτώστρα και να την τελειώσω.  Όπερ και εγένετο. Ήταν τόσο εύκολο...

Οποία λύτρωση! Τύψεις για το φόνο της μύγας; Ουδεμία!

Ωστόσο, ο φόνος της μύγας υποκίνησε συνειρμούς.  Έβαλα τον 'Ελληνα πολίτη στη θέση της μύγας, και τον εαυτό μου στη θέση της βλοσυρής Τρόικας και των από πάνω και πίσω της που θέλουν να τον ξεκάνουν. Στη θέση της μυγοσκοτώστρας έβαλα τα μέτρα της σκληρής λιτότητας με τα οποία προσπαθούν να τον εξολοθρεύσουν.

Αναμφίβολα μας βλέπουν σαν ενοχλητικές μύγες οι ισχυροί και δε νιώθουν ούτε θλίψη ούτε τύψη όταν μας εξοντώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακριβώς όπως εγώ δεν ένιωσα θλίψη όταν εξόντωσα τη μύγα.

"Τι χρειάζονται άραγε οι μύγες;", αναρωτήθηκα.  "Ακόμη κι αν δεν χρειάζονται σε τίποτα, την αγαπάνε τη ζωή τους κι έχουν δικαίωμα στη ζωή", ψιθύρισε μια σιγανή φωνή μέσα μου.

"Τι χρειάζεται ένας απροσάρμοστος λαός που τον έμαθαν να ζητιανεύει και να ζει με δανεικά;" σκέφτονται ίσως οι ισχυροί της γης που μας ψεκάζουν συστηματικά από πάνω...

Δείτε μερικά από τα τελευταία μέτρα-μυγοσκοτώστρες που μαγειρεύει η Τρόικα για εμάς τους ραγιάδες-μύγες: