ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Παραμονή Χριστουγέννων έφυγε ο Λίνο...


Μεγάλη απώλεια για την Έβελυν, τη Σαπφώ, τη Ρεγγίνα, την Κατερίνα, τον Μιχάλη και άλλους...

Είχα βγει για περπάτημα χθες, δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων, όταν συνάντησα λίγο πιο κάτω την Έβελυν και τη Ρεγγίνα να συζητούν περίλυπες για το πώς θα έπρεπε να παρηγορήσουν τον Γκάστον, το σύντροφο του Λίνο, που ξαφνικά έμεινε μόνος του.

--"Πρέπει να τον επισκεπτόμαστε συχνά και να του μιλάμε για να ξεχνάει τον πόνο του", είπε η Έβελυν.

--"Ναι, δεν πρέπει να τον αφήνουμε μόνο ούτε λεπτό", απάντησε η Ρεγγίνα, "διότι μπορεί να πεθάνει κι αυτός από κατάθλιψη."

Μπήκα στη συζήτηση συντετριμμένη για να συλλυπηθώ κι εγώ τις πενθούσες, και να μάθω περισσότερα για τη μεγάλη απώλεια, που όπως είπαν τους μαύρισε τα Χριστούγεννα.

--"Για ποιον Λίνο μιλάτε βρε κορίτσια; Ποιος Λίνο έφυγε ξαφνικά;", ρώτησα.

--"Δεν ξέρεις το Λίνο;", με επέπληξε η Έβελυν.

--"Μπορεί να τον ξέρω αλλά δεν πάει το μυαλό μου", απάντησα.

--"Ο Λίνο ο κουτσός, βρε!"

--"Λίνο και κουτσός, Λίνο και κουτσός, βρε ποιος ήταν ο κουτσο-Λίνο;" αναρωτήθηκα ντροπιασμένη για την κοντή μνήμη μου.

--"Άντε βρε και συ, αφού τον ξέρεις!", απάντησε η Έβελυν. "Είναι το αδέσποτο σκυλί που μαζί με τον Γκάστον μας έκαναν παρέα στη θάλασσα και κυνηγούσαν γαβγίζοντας όλους τους μελαμψούς που έσκαγαν μύτη στην παραλία για να πουλήσουν κάνα καπέλο ή ψάθα."

--"Έτσι πες μου, λοιπόν! Πες μου ότι πρόκειται για έναν από τους δύο ρατσιστές σκύλους που σας έκαναν παρέα στην παραλία. Σας συλλυπούμαι".

--"Να ζήσουμε να τον θυμόμαστε", μου απαντά με κάθε σοβαρότητα η Έβελυν.

Στο μεταξύ η θλιβερή είδηση είχε κυκλοφορήσει αστραπιαία και τα τηλέφωνα στο κινητό ακολουθούσαν το ένα μετά το άλλο, με στάνταρντ αποχαιρετισμό "να ζήσουμε να τον θυμόμαστε".

Κάποια στιγμή τηλεφώνησε και ο Μιχάλης, τον οποίο γνώριζα κι εγώ. Κι αφού συλλυπήθηκαν ο ένας την άλλη, φώναξα από το πλάι "πες του χαιρετίσματα και χρόνια πολλά και από μένα."

--"Έχεις χαιρετίσματα και από τη Μαρία και τις ευχές της", του είπε η Έβελυν.

--"Ποια Μαρία; ποια Μαρία;", ρωτάει ο Μιχάλης, διότι υπήρχε και άλλη Μαρία στην παρέα τους.

-- "Τη Μαρία, ντε, που κάνουμε μπάνιο μαζί."

--"Ποια Μαρία, ποια Μαρία;" συνέχισε ο Μιχάλης.

-- Για να τη βγάλω από το αδιέξοδο αφού είχε προσωρινή απώλεια μνήμης, παρότι 45άρα, φωνάζω: "τη Σεφέρου".

--"Από τη Μαρία τη Σεφέρογλου", του απαντάει η Έβελυν, κι εγώ δεν έκανα το κόπο να τη διορθώσω.

Κοίτα να δεις, σκέφτηκα, τη γνωρίζω καμιά εικοσαριά  χρόνια, έχω πάει στο σπίτι της κι έχει έρθει στο δικό μου, και δεν ξέρει ούτε το επώνυμό μου... Ουδέν παράδοξον όμως, αφού η πείρα μ' έχει διδάξει ότι συνήθως όσοι παθιάζονται με τα ζώα αδιαφορούν για τους ανθρώπους γύρω τους...

-- "Δεν ξέρεις τι σκυλί ήταν ο Λίνο, γι' αυτό δεν μπορείς να καταλάβεις τον πόνο μου...", μου είπε με παράπονο.

-- "Πώς λες ότι δεν καταλαβαίνω; Ασφαλώς σε συμμερίζομαι...", της απάντησα.

--"Όταν βγαίναμε για περπάτημα με τη Σαπφώ, και καμιά φορά με την Κατερίνα, πάντα μας ακολουθούσαν ο Λίνο και ο σύντροφός του ο Γκάστο. Ο Λίνο, παρότι κουτσός και πιο μικρόσωμος από τον Γκάστο,  ήταν ο αρχηγός. Αυτός είχε το γενικό πρόσταγμα. 
Γι' αυτό ανησυχώ τόσο πολύ τώρα για τον Γκάστο μπας και πάθει καμιά κατάθλιψη."

--"Σοβαρολογείς ότι ήταν αρχηγός ο Λίνο, παρόλο που είχε το μισό μέγεθος από τον Γκάστο;", ρώτησα για να μπω κι εγώ στο σκυλίσιο πνεύμα, χρονιάρα μέρα.

--"Ναι", μου απαντάει. "Ο Γκάστον είναι μπουνταλάς. Άλλη προσωπικότητα είχε ο μακαρίτης ο Λίνο. Και παρόλο που ήταν γέρος και κουτσός, έτσι και του μύριζε σκύλα την έπαιρνε από πίσω κι έτρεχε κούτσα-κούτσα χιλιόμετρα. Τον χάναμε συχνά, αλλά πάντα επέστρεφε κούτσα-κούτσα στην αυλή μας. Ήταν γκομενάκιας, με το συμπάθιο..."

Μη σας κουράζω άλλο, χρονιάρες μέρες, η σκυλοσυζήτηση συνεχίστηκε σε όλο το περπάτημα, κάπου μια ώρα, και ήθελα δεν ήθελα έμαθα για όλα τα κατορθώματα του Λίνο: Πώς μια φορά που τον έπιασε μπόρα είχε στρατοπεδεύσει στην πόρτα ενός pet shop, κάπου τρία χιλιόμετρα μακριά από την έδρα του, και πώς τον περιέθαλψαν με στοργή οι υπάλληλοι, μέχρι να βρεθούν οι προστάτες του, η Έβελυν και οι άλλες.

Τα της κηδείας - έξω και μακριά - του Λίνο τα είχε αναλάβει η Ρεγγίνα, όπως πληροφορήθηκα.

Κάποια αδέσποτα βρίσκουν περισσότερη αγάπη και στοργή από μοναχικούς ανθρώπους που πεθαίνουν και μένουν στα αζήτητα, σκέφτηκα...

*******

Το επόμενο video είναι ακατάλληλο για ανηλίκους και ευαίσθητους.

Ένας αδέσποτος σκύλος πεθαίνει επειδή πέθανε ο αδελφός του...