ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

Γιατί οι πολιτικοί παγκοσμίως είναι διεφθαρμένοι;



Τα σκάνδαλα που είδαν το φως της δημοσιότητας στην Τουρκία μ’ έκαναν ν' αναρωτηθώ αν η διαφθορά των κρατούντων δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, στην τερατώδη, βεβαίως, έκταση που συναντάται στη χώρα μας.

Ψάχνοντας, λοιπόν, στο Διαδίκτυο για παρόμοιους προβληματισμούς, έπεσα πάνω σ’ ένα ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο: «Why are the politicians universally corrupt?»

Παραθέτω μεταφρασμένα αποσπάσματα από το άρθρο και τα σχόλια που το συνοδεύουν:

«Εάν είσαι συντηρητικός σαν και μένα, ίσως έχεις έναν πολύ μικρό κύκλο φίλων. Επιλέγω τους φίλους μου με βάση την αρετή.  Δεν έχω ούτε ένα φίλο που δεν θα τον εμπιστευόμουνα με τα κλειδιά του σπιτιού μου, το βιβλιάριο επιταγών, ή τη γυναίκα μου (αν είχα). Η ζωή είναι αρκετά δύσκολη. Γιατί, λοιπόν, με τη θέλησή μου να περιβάλλω τον εαυτό μου με κλέφτες, ψεύτες, κατεργάρηδες, αλήτες και μισάνθρωπους;

Και όμως, ακόμη και σε μια δημοκρατία, συστηματικά εκλέγουμε απατεώνες για την εξουσία. 
Εκλέγουμε άτομα για να μας κλέψουν και να μας λένε ψέματα. Πόσο διεστραμμένο είναι αυτό;

Θυμάμαι έναν Ιταλό ψυχολόγο του οποίου η λίστα πελατών απαρτιζόταν αποκλειστικά από πολιτικούς. Μετά την εκλογική εκκαθάριση στη δεκαετία του ’90 ολόκληρης της Ιταλικής Βουλής, δήλωσε ανοιχτά και χωρίς επιφύλαξη ότι ο καθένας από τους πελάτες του είχε εισέλθει στην πολιτική για τη δωροδοκία.

Η δύναμη ίσως, ή ίσως όχι, τελικά να διαφθείρει, αλλά πολύ σίγουρα οι πιο διεφθαρμένοι ανάμεσά μας ελκύονται στην πολιτική.  Νομίζω ότι  οι απατεώνες αναγνωρίζουν την καλή απάτη όταν τη δουν.

Είναι άραγε οι πολιτικοί που εκλέγουμε μια αντανάκλαση των αξιών μας, ή της έλλειψης αξιών στο σώμα της πολιτικής σαν σύνολο;
(...)
Γιατί οι χειρότεροι ανάμεσά μας αρπάζουν το δρόμο προς την κορυφή;»

Σχόλιο 1.
«ΔΥΝΑΜΗ! Η πολιτική είναι συνεταιρική δύναμη. Η δύναμη είναι το μέλι στα χαρισματικά έντομα που θέτουν υποψηφιότητα για την εξουσία. Και το χρήμα είναι η έκφραση της προσωπικής, σε αντίθεση με τη συνεταιρική, δύναμης
Έτσι, αυτοί που θέλουν δύναμη επιζητούν να γίνουν πολιτικοί. 
Είναι ο πιο σύντομος δρόμος που υπάρχει για δύναμη και προσωπικό πλούτο. (...)»

Σχόλιο 2.
«Ανεξάρτητα από το πολιτικό σύστημα, είτε είναι δυτική δημοκρατία είτε μια πιο κλειστή ομάδα ολιγαρχίας, προσελκύει τον ίδιο τύπο φιλόδοξων και ναρκισσιστικών ατόμων.
(…)
Σχεδόν όλοι οι πολιτικοί ξεκινούν την καριέρα τους από το κατώτερο επίπεδο και κατόπιν αρχίζουν εκείνο που οι Βρετανοί ονομάζουν "σκαρφάλωμα στη γλιστερή δημοσκόπηση".

Συνήθως απαιτείται να θάψει κανείς τα βασικά πιστεύω του χάριν της σκοπιμότητας και της πολιτικής επιβίωσης.

Από τη στιγμή που έχεις αρχίσει να συμβιβάζεσαι για να διατηρήσεις τη δύναμη, αυτό που χρειάζεσαι να κάνεις για να προχωρήσεις και να συσσωρεύεις περισσότερα γίνεται ευκολότερο.

Φαντάσου τώρα τι χρειάζεται κανείς να κάνει σ’ ένα πιο ανελέητο απολυταρχικό σύστημα όπως ο κομμουνισμός ή ο φασισμός.»

Σχόλιο 3.
«Κάθε δύναμη διαφθείρει. Πρόσθεσε σε αυτό τη φύση του πολιτικού αξιώματος σήμερα, το οποίο ως επί το πλείστον αποκλείει ένα έντιμο πρόσωπο από του να εκλεγεί, και έχεις ανέντιμους πολιτικούς διψασμένους για δύναμη να κυριαρχούν στο πεδίο.

Όσο οι ψηφοφόροι καταπίνουν τα ψέματα και σνομπάρουν την εντιμότητα, οι πολιτικοί θα είναι διεφθαρμένοι καλλιτέχνες της χυδαιότητας. (…)»

Σχόλιο 4. 
«Το πραγματικό ερώτημα είναι, "Γιατί έχουμε επιτρέψει στις κυβερνήσεις να έχουν τη δύναμη να προσελκύουν καθάρματα στην πολιτική;" 
Η ανθρώπινη φύση είναι αυτή που είναι, και πάντα θα είναι. 
Άτομα μπορεί ν’ αλλάξουν, αλλά η ανθρώπινη φυλή δεν αλλάζει πολύ ή γρήγορα. 
Εάν η πολιτική είναι δύναμη, οι κατεργάρηδες θα μπουν στην πολιτική. (…)»