ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Ο Λάμπρος που μου λάμπρυνε την ημέρα!


Δεν θα μπορούσα να περιμένω πιο λαμπρή επίσκεψη από τούτη που δέχτηκα σήμερα!

Ήταν ο Λάμπρος! Είχα να τον δω κάνα δυο χρόνια, κι από τότε ο Λάμπρος είχε περάσει δύσκολες περιπέτειες υγείας, για τις οποίες δεν γνώριζα τίποτα μέχρι πρόσφατα.

Όταν χτύπησε το κουδούνι της εξώπορτας της πολυκατοικίας και ρώτησα "ποιος είναι", δεν πήρα απάντηση από το θυροτηλέφωνο. Ξαναρώτησα δυο και τρεις φορές. Συνήθως δεν ανοίγω όταν δεν παίρνω απάντηση, αλλά τούτη τη φορά το ένστικτο με ώθησε ν' ανοίξω. Σε λίγο χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματός μου, και πάλι ρώτησα "ποιος είναι" και ξανά δεν πήρα απάντηση. 
Διστακτικά άνοιξα το παράθυρο και οποία ευχάριστη έκπληξη! Ήταν ο Λάμπρος, ένας συνάδελφος πολιτικός μηχανικός. Φωτεινός, αγέρωχος και... αμίλητος, χωρίς να το ξέρει με την επίσκεψή του μου είχε προσφέρει ένα ουράνιο δώρο!

Όταν άνοιξα την πόρτα, αγκαλιαστήκαμε για κάποια δευτερόλεπτα, πριν του πω να περάσει μέσα. 
Όχι, δεν δάκρυσα, ούτε χρειάστηκε να καμουφλάρω τη θλίψη μου, διότι δεν ένιωσα λύπη αλλά θαυμασμό. Ο Λάμπρος ήταν γεμάτος ζωντάνια! Τα μάτια του έλαμπαν, και η μορφή του ήταν μορφή αγίου που δοκιμάστηκε σκληρά και βίωνε με καρτερία αυτό που του έλαχε από τη Μοίρα. 
Κι ας μην μπορούσε ν' αρθρώσει λέξη, κι ας μην υπήρχε ελπίδα να ξαναμιλήσει...

Είχα μάθει προ μηνός από τη γυναίκα του την περιπέτεια που είχε με τον καρκίνο που του παρουσιάστηκε ξαφνικά στο λάρυγγα. Έγινε η αφαίρεση, έκανε ακτινοβολίες, και σε λίγο, νάσου ένας δεύτερος καρκίνος πάλι στο λάρυγγα. Οι γιατροί του σύστησαν λαρυγγοεκτομή, και αυτό έγινε! 
Από τότε ο Λάμπρος επικοινωνεί με SMS και μολύβι και χαρτί.

Του έδωσα χαρτί και το πρώτο που ήθελε να μάθει ήταν πώς είμαι, τι κάνω. 
Όχι, ο Λάμπρος δεν είχε έρθει να μου πει τα βάσανά του. Στα 75 του χρόνια συνέχιζε να είναι ένας αγωνιστής, ένας αλτρουιστής, ένας φιλάνθρωπος, μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη!

Δεν διέκρινα ούτε ίχνος πικρίας, μελαγχολίας ή ηττοπάθειας στο πρόσωπό του, αλλά ηρεμία και λάμψη! Τι κι αν δεν μπορούσε να μιλήσει; Ήταν χαρούμενος που ήταν ζωντανός στη σκηνή, που περπατούσε, που οδηγούσε, που χαιρόταν τα εγγονάκια του, που ήρθε να δει μια παλιά φίλη... 

Προπάντων, όμως, ήταν ικανοποιημένος που μπορούσε ακόμη να βοηθάει τα θετά του παιδιά, μια ομάδα πρώην ναρκομανών στους οποίους είχε αφιερώσει τη ζωή του τα τελευταία δέκα χρόνια εκπαιδεύοντάς τους σαν τεχνίτες σε οικοδομικές εργασίες και βρίσκοντάς τους δουλειά... 

Κι ύστερα ήρθε η κρίση και τα πράγματα δυσκόλεψαν για όλους... 
"Δουλεύουν όλα τα παιδιά στο (...)" μου έγραψε στο χαρτί. "Κάνουν άλλοτε ένα, άλλοτε δύο, τρία, και καμιά φορά πέντε μεροκάματα την εβδομάδα.  Όλα τα παιδιά με αγαπούν", συμπλήρωσε. 

Και ήταν η αγάπη των πρώην τοξικομανών - περιφρονημένων από τους ψευτο-καθωσπρέπει πολίτες μιας ρατσιστικής και ανάλγητης κοινωνίας -  που τον έκανε να ξεπεράσει τον εαυτό του.

Όχι, ο Λάμπρος δεν είχε δικαίωμα να παραιτηθεί από τον αγώνα της ζωής επειδή από τη μια στιγμή στην άλλη έχασε τη λαλιά του! Κάποιοι νέοι στηρίζονταν επάνω του. Τον χρειάζονταν! Έπρεπε να παλέψει, αν όχι για τον εαυτό του και την οικογένειά του, οπωσδήποτε για χάρη τους.

Ο Λάμπρος επιτελούσε και επιτελεί σιωπηλά ένα μοναδικό έργο με πλήρη ανιδιοτέλεια, μακριά από κάμερες και χειροκροτήματα. Η ψυχή του γεμίζει με ανείπωτη χαρά που, ακόμη και χωρίς φωνή, μπορεί να βοηθάει τα παιδιά αυτά να επιβιώνουν με την εργασία τους και όχι με φιλανθρωπικά συσσίτια. 

Δεν θα γράψω περισσότερα για το Λάμπρο διότι φοβάμαι μήπως προσκρούσω στη μετριοφροσύνη του. Ο Λάμπρος είναι ένας ταπεινός γίγαντας και δεν θέλει να επιδεικνύει το έργο που κάνει.

Εκείνο που θέλει πάνω απ' όλα, αυτό για το οποίο προσεύχεται και ελπίζει, είναι να βρίσκει δουλειά σ' αυτά τα παιδιά που του έστειλε, όπως πιστεύει, ο Θεός.

Λάμπρο σ' ευγνωμονώ για το μάθημα ζωής που μου έδωσες σήμερα το απόγευμα. Χίλια ευχαριστώ για την μεγάλη τιμή που μου έκανες να μ' επισκεφτείς έτσι απρόσμενα.

Μπορεί να μην έκλαψα στην παρουσία σου, αγαπητέ Λάμπρο, αλλά τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. 
Μήπως είναι απαραίτητο να περάσει κανείς από το καμίνι του πόνου για να λάμψουν τα διαμάντια της ψυχής του;  Αναρωτιέμαι... Μα τα δικά σου ψυχικά διαμάντια έλαμπαν και από πριν...
Και πώς άραγε η Μοίρα κατανέμει τον πόνο μεταξύ των ανθρώπων; Έτσι αυθαίρετα; 
Στην τύχη η Τύχη επιλέγει τα θύματα και τους τυχερούς; Ή μήπως οι τυχεροί δεν είναι και τόσο τυχεροί όσο τους νομίζουμε;

Τρέχα γύρευε... Δεν έχω απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, αγαπητέ Λάμπρο... 
Ένα είναι σίγουρο, ότι εσένα ο πόνος δεν σε λύγισε. Και ούτε σε σκλήρυνε! 
Γι' αυτό υποκλίνομαι μπροστά στο μεγαλείο της ψυχής σου!

Σου εύχομαι να είσαι πάντα όρθιος και δυνατός, και να προσφέρεις αγάπη, όπως τόσο απλόχερα την προσφέρεις μέχρι σήμερα.

Ελπίζω, αν και όταν διαβάσεις αυτές τις γραμμές, να μη μου θυμώσεις, Λάμπρο. Ένιωσα την ανάγκη να εκφράσω εδώ τα συναισθήματα που πυροδότησε μέσα μου η αγγελική επίσκεψή σου.