ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 23 Ιανουαρίου 2014

Χάρη Θεοχάρη, ANάξιος ο μισθός σου!

Ούτε χάρη μας κάνει, ούτε χαρές μας δίνει, ούτε χαρά Θεού είναι ο Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων και πρώην αντιπρόεδρος της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης Lehman Brothers. 
Μόνο με απέραντη απογοήτευση και θλίψη μας γεμίζει, καθώς ούτε τα δημόσια έσοδα μαζεύει, ούτε τη γραφειοκρατία χτυπάει, αλλά περιφέρεται σοβαροφανής στα κανάλια με στερεότυπα ΘΑ, ΘΑ, ΘΑ, για τα "θαύματα" που ΘΑ κάνει τάχατες στο μέλλον. 

Προχθές είχα την κακοτυχία να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με το τέρας της γραφειοκρατίας, κι ακόμη το φυσάω και δεν κρυώνει. Άλλο που να δεις κι άλλο που ν' ακούσεις! Γι' αυτό είπα να γράψω δυο λόγια για το θέμα, μπας και ξεθυμάνω από το θυμό μου και καταπραΰνω τον καημό μου.
Η ιστορία έχει ως εξής:...
Στις 31/7/2013, έλαβα στο λογαριασμό μου στο Taxisnet την περίφημη Ταυτότητα Οφειλής, με το συνολικό ποσό και το ποσό εκάστης των τριών δόσεων. Το γινόμενο τρεις φορές η δόση ήταν ίσο με το ποσόν για εφάπαξ καταβολή. Προφανώς δεν είχε αφαιρεθεί η έκπτωση-ψίχουλα του 1,5%. 

Επειδή έχω το κουσούρι όταν χρωστάω στο κράτος να τρέχω ασθμαίνοντας να εξοφλήσω, νιώθοντας μια μαζοχιστική ικανοποίηση όταν μου τα παίρνουν, έτρεξα αυθημερόν στην τράπεζα να πληρώσω ολόκληρο το χρέος μου, περιμένοντας να μου γίνει η έκπτωση του 1,5% στο ταμείο. Η υπάλληλος όμως ήταν αρνητική λέγοντας ότι δεν είχε τέτοια εντολή.

Πέρασαν 5,5 μήνες και δεν ασχολήθηκα με το θέμα, σχεδόν το είχα ξεχάσει, αλλά τελευταία το θυμήθηκα και απευθύνθηκα ηλεκτρονικά στο Taxisnet, εξηγώντας τι είχε συμβεί και ζητώντας να μου καταθέσουν το ποσόν στον τραπεζικό λογαριασμό μου, δίνοντάς τους το ΙΒΑΝ.

Όταν όμως μπήκα στο λογαριασμό μου για να στείλω το μήνυμα, με περίμενε και μία άλλη δυσάρεστη έκπληξη στα εισερχόμενα. Μου έλεγαν ότι επειδή ήμουνα παλιά χρήστης (μην πάει το μυαλό σας στην πρέζα), δηλαδή επειδή είχα αρχίσει να υποβάλλω ηλεκτρονικά τη φορολογική μου δήλωση εδώ και κάμποσα χρόνια, από τότε που λειτούργησε το σύστημα, σύντομα θα μου έκλειναν το λογαριασμό διότι οι παλιοί κωδικοί που είχα δεν ίσχυαν! Θα έπρεπε, λέει, να  κάνω επανεγγραφή ως νέα χρήστης, με άλλους κωδικούς, και να πάω στην εφορία για να πάρω νέο κλειδάριθμο, κλπ., κλπ.

Ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι μου, καθώς αναβίωσαν εικόνες από ουρές αγανακτισμένων και μισολιπόθυμων πολιτών να στέκονται από τα χαράματα σε ατέλειωτες ουρές, μπροστά από τα αρμόδια γραφεία των εφοριών, και συχνά να φεύγουν άπρακτοι επιστρέφοντας την επομένη για να υποβληθούν εκ νέου στο μαρτύριο.

Τους γράφω λοιπόν ότι ήμουν άρρωστη και δεν είχα κάποιον να στείλω, και τους παρακαλούσα δουλοπρεπώς να μη μου κλείσουν το λογαριασμό μέχρι να μπορέσω να πάω και να ταχτοποιήσω την υπόθεση.

Όταν μπήκα σε τρεις τέσσερις μέρες να δω τι απάντησαν, βρήκα δύο απαντήσεις στα εισερχόμενα. Η μια, για την επιστροφή του 1,5% του φόρου, έλεγε ότι δεν μπορούσαν να το καταθέσουν στο λογαριασμό μου αλλά θα έπρεπε να πάω να το διεκδικήσω με την ταυτότητά μου από την αρμόδια εφορία! Άλλες ουρές, άλλη ταλαιπωρία. 

Θυμήθηκα ότι ακόμη και στα παλιά χρόνια, όταν κάναμε τις δηλώσεις χειρωνακτικά, η επιστροφή φόρου κατατίθετο στον τραπεζικό λογαριασμό μας, και οργίστηκα σφόδρα, με την πίεση και τους παλμούς ν' ανεβαίνουν κατακόρυφα.

Μην σας τα πολυλογώ και σας κουράζω, προχθές οπλίστηκα με κουράγιο και ξεκίνησα για την εφορία αποφασισμένη να τελειώνω με τα δύο θέματα μια ώρα αρχύτερα για να μην τα σκέπτομαι και αγανακτώ. Δεν περίμενα να βρω ουρές διότι σκέφτηκα ότι δεν ήταν κάποια καταληκτική ημερομηνία, και άλλωστε πόσοι θα ήταν οι παλιοί χρήστες που θα πήγαιναν για καινούργιο κλειδάριθμο;

Αμ δε, έπεσα έξω κι εδώ. Λυπήθηκα που δεν είχα πάρει μαζί μου την ψηφιακή ν' απαθανατίσω τους αθλίους του Θεοχάρη, αλλά ήθελα δεν ήθελα μπήκα στην ουρά και άρχισα να παραμιλάω. 

--"Ακούς εκεί να με τιμωρούν επειδή ήμουνα παλιός χρήστης!"

--"Σσσστ! Μη φωνάζεις, θα νομίσουν ότι ήσουνα χρήστης ναρκωτικών", μου ψιθυρίζει κάποιος ταλαίπωρος συνομήλικός μου.

Η ουρά δεν φαινόταν να λιγοστεύει παρά μάλλον να μεγαλώνει, και αναρωτιόμουνα τι έκαναν αυτές οι υπάλληλοι. Μετά από τρεις ώρες στην ουρά, φτάνω επιτέλους στο γκισέ, δίνω τους νέους προσωρινούς κωδικούς και περιμένω να πάρω τον πολυπόθητο νέο κλειδάριθμο.

Για κακή μου τύχη, κι ενώ είχα φτάσει στην πηγή για να πιω νερό, νάσου ο διάβολος μεταμορφωμένος σε μια υπάλληλο παρουσιάζεται εκ των έσω και πιάνει την κουβέντα με την υπάλληλο που μ' εξυπηρετούσε με το πάσο της. 
Συγκρατήθηκα μετά βίας για να μην εκραγώ. Γνώριζα από πικρή πείρα ότι μια έκρηξη έκανε πρώτα κακό στα σωθικά μου. Έστησα, όμως, αυτί για να δω αν ήταν κάποιο επείγον υπηρεσιακό θέμα που συζητούσαν, και διαπιστώνω ότι ήταν προσωπικά θέματα και κουτσομπολιά. 

Τότε δεν κρατήθηκα άλλο: "Μπορείτε σας παρακαλώ να μου δώσετε τον κλειδάριθμο και να συνεχίσετε την κουβέντα σας κατόπιν; Περιμένω τρεις ώρες στην ουρά. Μη με ταλαιπωρείτε άλλο, είμαι άρρωστη", τσίριξα. (Πράγματι ήμουν στη ανάρρωση από μια άσχημη γρίπη.)

Τελικά εδέησε να πάρω τον κλειδάριθμο, χωρίς καμία από τις δύο να μου ζητήσει συγνώμη ή να προβάλει κάποια δικαιολογία για την κουβεντούλα τους.

Φεύγω τροχάδην για να δω από πού θα διεκδικούσα την επιστροφή φόρου. Ψάχνοντας και ρωτώντας, πιάνω θέση στην ουρά για ένα άλλο γκισέ που έγραφε "Επιστροφές". Εδώ η ουρά δεν ήταν μεγάλη, καμιά δεκαριά άτομα. Περίμενα υπομονετικά και όταν έφτασε η σειρά μου ρώτησα γιατί δεν τα έβαζαν στο λογαριασμό μου στην τράπεζα, για να μην πάρω καμία απάντηση από την υπάλληλο. 

Βγήκαν κάτι χαρτιά από τον εκτυπωτή με το ποσόν της επιστροφής, και νομίζοντας ότι έχω τελειώσει κατευθύνθηκα στο ταμείο. Το ταμείο με στέλνει στη "Διαχείριση" για να τα πάρω, και η "Διαχείριση" με αποπέμπει στα γραφεία με τάδε αριθμό που είχαν ταμπέλα: "Έσοδα". 

Άλλη ουρά εκεί! Άρχισα πάλι να παραμιλάω και να ρωτάω τους άλλους ταλαίπωρους, γιατί εφόσον επιβεβαιώθηκε το ποσόν της επιστροφής μετά βαΐων και κλάδων πρέπει να περιμένω πάλι εδώ; 

--"Φαίνεται θέλουν να τα επανελέγξουν και μετά να υπογράψει η προϊσταμένη", μου απάντησε μια νεαρή.

--"Μα τι να επανελέγξουν; Ηλεκτρονικά βγήκε το ποσόν επιστροφής από τον υπολογιστή. Να ελέγξει ο ένας υπολογιστής τον άλλο;", φώναξα οργισμένη.  

Τέλος πάντων έπρεπε να το πιω κι αυτό το ποτήρι διότι έτσι απαιτούσε η γραφειοκρατία του τριτοκοσμικού Ελλαδιστάν που τρώει τα παιδιά του.

Όταν τελείωσα και πήρα τα ψίχουλα της επιστροφής, είχα ήδη συνειδητοποιήσει ότι δεν άξιζαν όλη την ταλαιπωρία. Θα ήταν καλύτερα να τους τα είχα χαρίσει... Όμως δεν θα είχα ανακαλύψει ότι το τέρας της γραφειοκρατίας είναι ακόμη εδώ σε όλη του τη βλακεία και βαρβαρότητα. 

Κατέβηκα τη στενή σκάλα του κτιρίου, άκρως ακατάλληλη και επικίνδυνη για μια δημόσια υπηρεσία, και το μάτι μου ξαναπέφτει στη βρώμα και τη δυσωδία. "Αυτές οι σκάλες δεν πρέπει να έχουν δει σκούπισμα και σφουγγάρισμα για μήνες", σκέφτηκα, και ξαναγύρισα πίσω για να πάω να βρω τον προϊστάμενο και να του μιλήσω εφ' όλης της ύλης.

Φτάνω στο γραφείο του και βλέπω ότι ήταν άλλοι δύο πριν από μένα. Η ώρα ήταν 1:45 μ.μ., και φοβούμενη ότι θα σχόλαγαν σε λίγο, μπαίνω στο διπλανό γραφείο του Υποδιευθυντή.

--"Γιατί μας ταλαιπωρείτε με τις επιστροφές και δεν τις καταθέτετε στην τράπεζα;", τον ρωτάω προσπαθώντας να είμαι όσο λιγότερο επιθετική μπορούσα.

--"Τι μας τα λέτε εμάς; Στον Θεοχάρη να τα πείτε. Εκείνος παίρνει τις αποφάσεις. Έχετε δίκιο πάντως, αλλά δεν φταίμε εμείς."

--"Και γιατί δεν στέλνετε το νέο κλειδάριθμο ηλεκτρονικά, μέσω του προσωπικού λογαριασμού στο Taxisnet, στον οποίο δεν μπορεί να μπει κανένας άλλος; 
Ή έστω, γιατί δεν τους στέλνετε ταχυδρομικά όπως στέλνουν οι τράπεζες τα pin; 
Ξέρετε, όλοι αυτοί που περιμένουν στις ουρές δεν είναι συνταξιούχοι. Οι περισσότεροι που είδα ήταν νέοι εργαζόμενοι, και από κάποια δουλειά την κοπάνησαν για να έρθουν να πάρουν τον κλειδάριθμο ή τις επιστροφές. Κι αυτό γίνεται καθημερινά. 
Έχει κανείς σκεφτεί πόσες εργατοώρες χάνονται χωρίς λόγο;"

--"Και πάλι δίκιο έχετε, αλλά τα παράπονά σας στο Θεοχάρη."

--"Άλλο θέμα: Από πότε έχετε να καθαρίσετε εδώ μέσα; Οι σκάλες βρομάνε, οι αίθουσες είναι γεμάτες σκουπίδια."

"Τι φταίμε εμείς, αφού απέλυσαν όλες τις καθαρίστριες με σύμβαση αορίστου χρόνου εν μια νυκτί; Και πού να μπείτε στις τουαλέτες... Από χολέρα θα πάμε εδώ μέσα. "

Τελικά είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη του υποδιευθυντή και μου άνοιξε την καρδιά του. 

"Όλοι μ΄ εμάς τα βάζετε, με τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά δεν ξέρετε τι τραβάμε. Μέχρι μολύβια και στυλό φέρνουμε από το σπίτι μας", μου είπε, ενώ άνοιξε το συρτάρι του για να μου δείξει και το συρραπτικό μηχάνημα που είχε φέρει από το σπίτι του...

Τον αποχαιρέτησα υποσχόμενη ότι θα τα γράψω όλα αυτά μπας και φτάσουν στ' αυτιά του Χάρου, συγνώμη του Χάρη Θεοχάρη, και κοκκινίσει ντρεπόμενος για λογαριασμό του...

Το μόνο που δεν βρήκα το θάρρος να του πω είναι ότι και οι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνουν τώρα τις αμαρτίες τους. Κάποτε προμήθευαν όλα τα σόγια, φίλους και κουμπάρους με γραφική ύλη που έκλεβαν από το Δημόσιο. Στα νοσοκομεία έκλεβαν φάρμακα, κουβέρτες, σεντόνια, κι ό,τι άλλο μπορεί κανείς να διανοηθεί, όπως έχω ακούσει από προσωπικές μαρτυρίες...

Άραγε θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι οι Νεοέλληνες; Θα γίνει ποτέ το Λαμογιστάν ευνομούμενο και σύγχρονο κράτος; 
Χα, χα, χα, καγχάζει ο ανάξιος Χάρος Θεοχάρος και όλοι οι άχρηστοι προϊστάμενοί του που έχουν ξεκοιλιαστεί στο φαγοπότι...