ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Σεισμόπληκτη Κεφαλονίτισσα: "Είμαστε κακοί άνθρωποι, και δεν πρέπει"



 Το μήνυμα της χρονιάς από μια αιωνόβια σεισμόπληκτη στην Κεφαλονιά:
«Πέρασα πολλά πολλά, αλλά "Δόξα Συ ο Θεός" είχα δύναμη. Είχα δύναμη, αγάπη μου. Και δεήθηκα για όλο τον κόσμο: Να σταματήσει ο θυμός του, γιατί είμαστε κακοί άνθρωποι, αγάπη μου, και δεν πρέπει. Νάμαστε όλοι αγαπημένοι σαν αδέλφια.» 

Αντώνης Σαμαράς: «Μπράβο, νάστε καλά. Γεια σας, ευχαριστούμε πολύ. »

Από τη βιασύνη να κόψει τη συζήτηση, είναι προφανές...
ότι του ξίνισαν του Αντώνη οι συμβουλές της γιαγιάς και η αυτοκριτική. (Με μια άλλη γιαγιά, όμως, μίλησε περισσότερο, όπως θα δείτε στο video στο τέλος της ανάρτησης).

Τα υπόλοιπα τα είπε μέσα του ο Αντώνης, κι εμείς μπορούμε να μαντεύσουμε: "Αυτά που λές εγώ τ’ ακούω βερεσέ! Στην πολιτική δεν υπάρχει αγάπη, υπάρχει μόνον  'αλληλοσφαγή'. Κυριαρχεί το σύνθημα: ο πολιτικός θάνατός σου, η ζωή μου." 

Αλλά και σε μια κοινωνία, που λατρεύει το Μαμμωνά ως Θεό, δεν υπάρχει αγάπη. Υπάρχει ανελέητος ανταγωνισμός, που γεννά το φθόνο, το μίσος και την εκμετάλλευση. 

Όσο για το αν είμαστε όλοι αδέλφια, εδώ γελάνε πικρόχολα… 
Ποτέ, δυστυχώς, στην ιστορία οι Έλληνες δεν ένιωσαν ότι είναι αδέλφια… 
Ούτε κατάλαβαν ποτέ το στοιχειώδες, ότι εν τη ενώσει η ισχύς. 
Ποτέ δεν έβαλαν το εμείς πάνω από το υπερφίαλο εγώ τους. 
Δεν απέκτησαν ποτέ συλλογική συνείδηση. 
Γι’ αυτό καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε. Η αλληλοφαγωμάρα μας κατέστρεψε. 
Και γιατί να το κρύψομε άλλωστε; 

 «Είμαστε κακοί άνθρωποι, αγάπη μου», είπε με πόνο η σχεδόν εξαϋλωμένη αιωνόβια γιαγιά.

Είναι ψέματα; Πόσοι από μας, αριστεροί, δεξιοί, και όλοι οι ενδιάμεσοι πολιτικόπληκτοι πιστεύουμε ενδόμυχα ότι είμαστε καλοί άνθρωποι; Ότι νιώθουμε τον αντιφρονούντα ως αδελφό μας;