ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Η συναισθηματική ανεπάρκεια οδηγεί σε εξάρτηση

Αυτές τις ημέρες επικοινώνησα περισσότερο απ' όσο συνήθως με διάφορους γνωστούς και φίλους για τις στερεότυπες ευχές, "χρόνια πολλά", "καλή χρονιά", μπλα, μπλα, μπλα...

Εκείνο που διαπιστώνω για πολλοστή φορά είναι η απροθυμία των ανθρώπων να μάθουν τι κάνεις, πώς είσαι, πώς περνάς, με τι ασχολείσαι, κλπ., και η ανικανότητά τους να συζητήσουν για κάτι άξιο λόγου. Αυτό που κάνουν οι περισσότεροι είναι να σου αδειάζουν τ' απωθημένα τους, χωρίς καν να σε ρωτήσουν αν σ' ενδιαφέρουν ή αν έχεις χρόνο να τους ακούσεις. Δεν ζητούν γνώμη ή συμβουλή, οπότε θα πρόσεχες τι λένε μπας και μπορέσεις να βοηθήσεις. Όοοχι βέβαια! Δεν θέλουν να λύσουν το πρόβλημα διότι μετά δεν θα έχουν με τι ν' ασχοληθούν...

Οι άνδρες της ηλικίας μου, ή και νεότεροι, έχουν μια ροπή σε παμπάλαιες προσωπικές ιστορίες, συνήθως κατορθώματα,  και αρχίζουν να τις αφηγούνται χωρίς αφορμή κι αιτία. Απλά ψάχνουν για ένα ζευγάρι αυτιά και μόλις τα βρουν μπαίνουν στο ανιαρό θέμα χωρίς χρονοτριβή.

Οι γυναίκες, αν έχουν κάποια ερωτική σχέση, θα πουν πόσο άσχημα τους φέρθηκε ο σύντροφός τους, τον οποίο εσύ ούτε καν γνωρίζεις και θα σου αραδιάσουν...
λεπτομέρειες και για παρελθόντα σπαραξικάρδια περιστατικά. Αν είχες την ατυχία να καλέσεις ένα τέτοιο άτομο στο σπίτι σου, την έβαψες. Φυσικά και δεν μπορείς να το διώξεις. Στο τηλέφωνο θ' αναγκαστείς, θέλεις δε θέλεις, να πεις κάποιο ψεματάκι για να γλιτώσεις από τη λογοδιάρροια της φίλης ή γνωστής σου.

Αν δεν έχουν ερωτική σχέση θα έχουν ασφαλώς παράπονα από άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος που πάντα φταίνε και τις αδικούν, ενώ οι ίδιες είναι κατά πάντα ενάρετες και αδικημένες. Ακούω συχνά ιστορίες που αδελφή δεν μιλάει με την αδελφή ή τον αδελφό, συνήθως  για περιουσιακές μοιρασιές που ο μακαρίτης ο πατέρας δεν τα μοίρασε σωστά, κλπ.

Αν δεν μιλήσουν για προσωπικά τους, θα σου πουν για την τάδε φίλη ή γνωστή τους, για την κόρη της που τάφτιαξε με τον ξάδερφο της τάδε, για την άλλη που αφήνει το παιδί της στη μάνα της κι εκείνη γυρνάει στα μαγαζιά και το παιδί έχει κακιώσει εναντίον της, και άλλα κουτσομπολιά ων ουκ έστιν αριθμός ούτε τέλος.

Κι αν εξαντλήσουν τα κουτσομπολιά, θα θελήσουν να σου πουν ιστορίες από τα τούρκικα σίριαλ που εσύ δεν παρακολουθείς και χάνεις, ή από το "Πάμε Πακέτο" ή από την Ανίτα, κλπ. Σοβαρά πράγματα δηλαδή... 

Κατά τ' άλλα, έτσι και κάνεις το μοιραίο λάθος να μιλήσεις για την πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας, τότε άστα και βράστα. Θα γίνεις μαλλιά κουβάρια με το συνομιλητή σου σε χρόνο ντε τε, διότι έχουμε όλοι φτάσει στα όριά μας. Φταίνε αυτοί, όχι φταίνε οι άλλοι, φταίμε όλοι, φταίνε οι απέξω, κλπ., κλπ.

Αν επικοινωνήσει μαζί σου κανένα πιο πνευματικό άτομο, όπως μια παλιά συμμαθήτριά μου που μου τηλεφώνησε χθες, θα σε καλέσει να πας στην τάδε διάλεξη του δείνα θεολόγου, τη στιγμή που ξέρει πολύ καλά ότι εγώ δεν τα πάω καλά ούτε με θεολόγους ούτε με παπάδες. Ελπίζει όμως, χρόνια τώρα, ότι θα επιστρέψω στη "μητέρα Εκκλησία" μετανοημένη για να σωθώ.

Πολλές φορές τα βάζω με τον εαυτό μου που δεν έχω το θάρρος να πω κατάφατσα αυτό που σκέπτομαι, για να μην τους προσβάλλω. Προτιμώ να υποφέρω παρά να τους πληγώσω τον εγωισμό. Μήπως είμαι μαζοχίστρια και δεν το έχω πάρει χαμπάρι; Διότι αυτό δεν είναι καλοσύνη. Μάλλον προς τη βλακεία πλησιάζει. Αλλά πάλι, αν στενοχωρήσω άνθρωπο, θα στενοχωρηθώ δέκα φορές περισσότερο. Έχω πρόβλημα, όπως βλέπετε...

Πάντως, με την καινούργια χρονιά πήρα απόφαση να μην προσφέρομαι ως κάδος απορριμμάτων για τα απωθημένα κανενός, κι ας μου κόψουν την καλημέρα. Άλλωστε οι συναναστροφές με τέτοια άτομα είναι χρονοβόρες και ψυχοφθόρες. Σου ροκανίζουν πολύτιμο χρόνο και σου τραβάνε ενέργεια χωρίς να σου δίνουν τουλάχιστον τη δυνατότητα να τα βοηθήσεις. Εκεί, βέβαια, που τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ είναι αν άτομα με συναισθηματική ανεπάρκεια και εξαρτήσεις ανήκουν στο στενό οικογενειακό σου περιβάλλον...

Να δούμε τι θα καταφέρω, αν θα καταφέρω... 

Δυστυχώς το συμπέρασμα που έχω βγάλει είναι ότι υστερούμε δραματικά  στις ανθρώπινες σχέσεις. Κι αυτό πηγάζει από το γεγονός ότι είμαστε ανώριμοι, επειδή δεν αποκτήσαμε συναισθηματική αυτοπεποίθηση και αυτάρκεια. Γι' αυτό καταντάμε να γινόμαστε φόρτωμα στους γύρω μας, θεωρώντας ότι κανένας άλλος δεν έχει προβλήματα εκτός από εμάς, και γι αυτό πρέπει να μας ανέχονται.

Υπολογίζεται ότι ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού έχει αποκτήσει συναισθηματική αυτάρκεια, ενώ οι υπόλοιποι είναι συναισθηματικά εξαρτημένοι από κάποιον ή κάτι και μπορεί να γίνουν τυραννικοί, καταθλιπτικοί, νευρωτικοί, ψυχωτικοί και σε ακραίες περιπτώσεις αλκοολικοί, τζογαδόροι, ναρκομανείς και κάποιοι, ευτυχώς ελάχιστοι, καταλήγουν στην αυτοκτονία ως έσχατου μέσου λύτρωσης από το συναισθηματικό τους δράμα.

Δικαιολογημένα λοιπόν οι κυνικοί φιλόσοφοι θεωρούσαν τη συναισθηματική αυτάρκεια ύψιστη αρετή του ανθρώπου.