ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

O George Papandreou οραματίζεται τον εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης!


Ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, απαντώντας στην Αριάνα Χάφινγκτον (21/1/2014) , αναπτύσσει το όραμά του για την Ευρώπη του μέλλοντος.

Arianna Huffington (World Post): Κύριε Παπανδρέου, σαν πρώην πρωθυπουργός στην Ελλάδα, μπορείτε να μας μιλήσετε για την πολιτική κατάσταση στην Ευρώπη; Γιατί μια ενωμένη Ευρώπη έχει σημασία σ’ έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο;

Γιώργος Παπανδρέου: Η Ευρώπη νομίζω ότι είναι ένα πείραμα. Αρχίσαμε σαν ένα σχέδιο ειρήνης εξαιτίας των δύο παγκοσμίων πολέμων, όπου γίναμε πιο αλληλοεξαρτώμενες σαν χώρες. Έτσι δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε πόλεμο χωρίς να βλάψουμε τα δικά μας συμφέροντα και βασικά λέγαμε "ποτέ ξανά πόλεμος". Και στην πραγματικότητα το έχουμε πετύχει αυτό στα τελευταία 50 χρόνια.

Αλλά η Ευρώπη σήμερα είναι επίσης ένα εγχείρημα όπου μπορούμε να δείξουμε στον κόσμο ότι διαφορετικές παραδόσεις, διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικοί λαοί, διαφορετικές χώρες μπορούν να συνεργάζονται, μπορούν να αποσύρουν την κυριαρχία τους - να μεταφέρουν την κυριαρχία τους σ’ ένα κοινό σώμα,...
αν θέλετε - για να γίνουν ισχυρότερες, για να έχουν μεγαλύτερες δυνάμεις στην αντιμετώπιση των ευρύτερων διεθνών ζητημάτων.

Έτσι, αυτό που νομίζω είναι ότι θα μπορέσουμε να δείξουμε ότι μπορούμε να συνεργαζόμαστε σ’ ένα παγκόσμιο επίπεδο, βασίζοντας τις πολιτικές μας σ’ ένα κοινό σύστημα αξιών, για τον εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης. Και κάνοντας αυτό, συνεργαζόμενοι, σημαίνει επίσης ότι λύνουμε τα προβλήματα μαζί, πράγμα το οποίο έχουμε τις δυνατότητες να κάνουμε, αρκεί να ξεπεράσουμε τους στενούς εθνικισμούς και μερικές φορές τους εξτρεμισμούς που έχει δημιουργήσει αυτή η κρίση.

Αυτό το βλέπουμε στον εκβιομηχανισμένο κόσμο όπου η ανταγωνιστικότητα των εκβιομηχανισμένων χωρών έχει υπονομευθεί από τις αναδυόμενες αγορές που έχουν γίνει πολύ πιο ανταγωνιστικές.

Όμως, εκείνο που νομίζω ότι θα έπρεπε να μας ανησυχεί είναι ότι αυτή η ανταγωνιστικότητα σε μερικές από τις αναδυόμενες αγορές έχει βασιστεί σε πολύ χαμηλούς μισθούς, έλλειψη συλλογικών συμβάσεων, την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, ακόμη μερικές φορές στην έλλειψη δημοκρατικών θεσμών και κοινωνικής πρόνοιας, φυσικά. Αυτό τους δίνει ένα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Τώρα, είναι αυτό μοντέλο για να μιμηθούμε; Να φτάσουμε στον πάτο; Πιστεύω όχι.

Πιστεύω ότι εδώ είναι που η Ευρώπη πρέπει να επενδύσει στο να γίνει ανταγωνιστική όχι μέσω ποσότητας αλλά αναδεικνύοντας και δημιουργώντας ποιότητα, προϊόντα ποιότητας, το οποίο σημαίνει επένδυση στην ανθρώπινη δυνατότητα, επένδυση στις υποδομές, επένδυση στην πράσινη ανάπτυξη, πράσινη ενέργεια κλπ.

Σήμερα η Ευρώπη διέρχεται φυσικά μια κρίση, επειδή αντιμετωπίζει τεράστια χρέη κρατών μετά από την κρίση του 2008. Δεν πιστεύω ότι η λύση σ’ αυτό είναι απλά η λιτότητα. Βεβαίως χρειαζόμαστε δημοσιονομική υπευθυνότητα. Αλλά χρειαζόμαστε μια ιστορία ανάπτυξης και αυτό είναι που εννοώ όταν μιλάω για επένδυση στον άνθρωπο, την έρευνα, την καινοτομία και τις υποδομές.

Έτσι λοιπόν πιστεύω ότι, αν πράγματι θέλουμε ν' αντιμετωπίσουμε αυτή την κρίση όπως είναι σήμερα, χρειαζόμαστε μια διαφορετική προσέγγιση, μια διαφορετική πολιτική από την Ευρωπαϊκή Ένωση, και αυτό είναι ακριβώς εκείνο που έχω υποστηρίξει.

Ζούμε σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και σ’ αυτήν την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία υπάρχουν ορισμένες προκλήσεις, μείζονες προκλήσεις, είτε είναι οικονομικές προκλήσεις οι οποίες χρειάζονται ρύθμιση. Βλέπουμε τη συγκέντρωση της δύναμης έξω από τα έθνη μας, για παράδειγμα φορολογικούς παραδείσους, βλέπουμε την παγκόσμια κλιματική αλλαγή, πράγμα που μας επηρεάζει όλους, βλέπουμε να βαθαίνουν οι ανισότητες στην κοινωνία μας. Αυτά χρειάζονται έναν ανθρωπιστικό παράγοντα.

Πιστεύω ότι η Ευρώπη με τις ικανότητές της, από κοινού μπορεί ν' αναπτύξει τις πολιτικές για ν’ αντιμετωπίσει αυτή την κρίση. Η νέα γενιά της εποχής μας είναι ίσως η πιο μορφωμένη και έχει πρόσβαση στην πληροφορία. Μπορούμε επίσης να δούμε πολύ καλά  ότι πράγματι έχουμε τους πόρους ως ανθρώπινη φυλή. Έχουμε περισσότερο πλούτο από οποτεδήποτε στο παρελθόν, έχουμε περισσότερη τεχνολογία από οποτεδήποτε στο παρελθόν, έχουμε μεγαλύτερη γνώση από οποτεδήποτε στο παρελθόν, έχουμε την ικανότητα ν' αντιμετωπίσουμε προβλήματα. Υπάρχει η δυνατότητα εκεί. Είτε είναι φτώχεια, είτε είναι κλιματική αλλαγή, είτε είναι μετανάστευση, είτε οικονομικές δομές.

Αλλά αυτά τα προβλήματα είναι προβλήματα που είναι πέρα από τα έθνη μας. Οι δομές μας, τα πολιτικά μας κόμματα, οι εθνικοί μας θεσμοί, είναι εθνικά δεν είναι ευρωπαϊκά ή διεθνή. Γι’ αυτό μερικές φορές μας βλέπουν όχι τόσο θετικά όσο θα έπρεπε.

Γιατί είναι η πολιτική σχετική; Λοιπόν, η πολιτική είναι σχετική, αλλά δεν μιλάμε για πολιτική μόνο σε εθνικό επίπεδο αλλά επίσης για την πολιτική και τη δημοκρατία μας έξω από τα σύνορα. Εδώ είναι που πρέπει να συνεργαστούμε για να ενδυναμώσουμε τους εαυτούς μας με το ν' ανασύρουμε τους πόρους μας, έτσι ώστε να πούμε, ναι, σαν μονάδα, σαν ενωμένη ευρωπαϊκή κοινότητα, θα είμαστε ικανοί ν' αντιμετωπίσουμε αυτά τα ζητήματα, όπως η κρίση στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, με το να επιβάλουμε, π.χ. φόρο  στις οικονομικές συναλλαγές σε ευρωπαϊκό επίπεδο στις τράπεζες, φόρο ... και να χρησιμοποιήσουμε αυτούς τους πόρους για την επανεκπαίδευση ή την ανάπτυξη της πράσινης οικονομίας.

Και χρειαζόμαστε να συνεργαστούμε πέρα από τα σύνορα, χρησιμοποιώντας αυτή τη μεγάλη ευκαιρία της διαφορετικότητας ως δύναμη παρά ως αδυναμία.

Δεν είναι μόνο στα ενδιαφέροντα της νέας γενιάς, αλλά νομίζω ότι οι νέοι πρέπει ν' αναλάβουν το ζήτημα, πρέπει να πάρουν τη σημαία ν’ αλλάξουν την Ευρώπη, να δημιουργήσουν μια Ευρώπη των πολιτών, μια Ευρώπη πέρα από σύνορα, μια Ευρώπη που η διαφορετικότητα είναι η δύναμή μας, όπου μπορούμε να ενοποιήσουμε και ν’ ανασύρουμε τoυς πόρους μας, και να χρησιμοποιήσουμε αυτούς τους πόρους για να δημιουργήσουμε μια πιο ανθρώπινη κοινωνία.

Και γι’ αυτό θα τους έβλεπα, πέραν από διαμαρτυρίες, που είναι μέρος της δημοκρατικής ανάγκης να εκφράσουν τις γνώμες τους, σε εποικοδομητική εργασία, εποικοδομητική πολιτική εργασία, εποικοδομητική συμμετοχή στο να βοηθήσουν όλους μας ν’ αλλάξουμε την Ευρώπη σ’ αυτό που ονειρευόμαστε ότι μπορεί να γίνει.