ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2014

Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Χρύσας που ένιωθε αγόρι

Η Χρύσα είναι ένα γλυκύτατο αλλά μοναχικό 25χρονο κορίτσι με ξυρισμένο κεφάλι, που βιώνει ένα δράμα. Από τότε που κατάλαβε τον εαυτό της, δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με τη θηλυκή ανατομία του σώματος που της χάρισε η Φύση. Όπως εξομολογήθηκε χθες δημόσια από την εκπομπή Annita SOS, θεωρούσε ότι ήταν ένα λάθος της Φύσης και αηδίαζε όταν έβλεπε τον εαυτό της γυμνό στον καθρέφτη.

Μακάρι να μπορούσα να τη βοηθήσω! 

Η ιστορία της Χρύσας που τυχαία άκουσα, κι όχι από την αρχή, με συγκίνησε και απομαγνητοφώνησα χαρακτηριστικά αποσπάσματα, σε μια προσπάθεια να κατανοήσω καλύτερα, αν και δεν είμαι ειδική, το πρόβλημα της Χρύσας, και να προβληματίσω τους ψυχολόγους με την ερώτηση:  
Τι είναι ευκολότερο, και πιο ανώδυνο σε περιπτώσεις όπως της Χρύσας; Το να "διορθωθεί"...
ορμονικά η αίσθηση του φύλου και χειρουργικά η ανατομία του σώματος - πράγμα που ενέχει σοβαρούς κινδύνους για την υγεία -  ώστε να προσαρμοστεί το σώμα στη σκέψη και το συναίσθημα του αντίθετου φύλου ή να "διορθωθεί" η σκέψη και το συναίσθημα, με εμπνευσμένη ψυχανάλυση και ορμονική θεραπεία, ώστε να προσαρμοστεί στην υπάρχουσα ανατομία του σώματος που έδωσε η Φύση στο άτομο κι έτσι ν' αποδεχτεί το φύλο του; 

Δεδομένου μάλιστα ότι η αλλαγή γυναίκας σε άνδρα δεν είναι ποτέ τέλεια, αφού η λειτουργικότητα του ανδρικού μορίου, ακόμη και η εμφάνιση, δεν θα είναι ποτέ όμοια με του φυσιολογικού, και ο χειρουργικά προκύψας "άνδρας" δεν θα παράγει ποτέ ζωντανό ανδρικό σπέρμα για αναπαραγωγή, δεν θα συνεχίσει άραγε να νιώθει απόρριψη από τις γυναίκες που θα προτιμήσουν έναν φυσιολογικό άνδρα αντί αυτού; Δεν θα συνεχίσει να νιώθει περιθώριο;

Θα συμβούλευα τη Χρύσα και κάθε Χρύσα, να ψάξουν επίμονα στο Διαδίκτυο και ν’ αναζητήσουν πληροφορίες για το ρίσκο που συνεπάγεται η εγχείρηση αλλαγής φύλου από γυναίκα σε άνδρα. Αξίζει άραγε την ταλαιπωρία και το ρίσκο, όταν γνωρίζει κανείς εκ των προτέρων ότι δεν θα γίνει ποτέ αυτό που διακαώς επιθυμεί, δηλαδή ένας φυσιολογικός άνδρας;

Εκτός αν η όλη διαδικασία γίνεται μόνο για ν’ αποκτήσει γένια και τρίχες στο στήθος, ώστε να περνάει ως αρσενικό στα μάτια της κοινωνίας, και όχι ένα τέλειο λειτουργικό και αναπαραγωγικό γεννητικό όργανο, ικανό για φυσιολογική στύση, οργασμό και εκσπερμάτωση. 

(Δείτε εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ, κι εδώ, πριν πάρετε την τελική απόφαση για αλλαγή φύλου από γυναίκα σε άνδρα.)

  1ο video

Όπως ακούσατε, η Χρύσα είχε πλήρως απορρίψει το σώμα της και μισούσε τον εαυτό της, αλλά την στενοχωρούσε που οι άλλοι την απέρριπταν. Μα όταν απορρίπτουμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, τι περιμένουμε από τους άλλους; Να αποδεχτούν εκείνο που εμείς απορρίπτουμε; Να αγαπήσουν εκείνο που εμείς δεν αγαπάμε;

Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ενώ η Χρύσα αυτοπροσδιορίζεται ως άνδρας σε λάθος σώμα, όταν μιλάει για τον εαυτό της στην εκπομπή,  όπου τα έχει ομολογήσει όλα, χρησιμοποιεί το θηλυκό γένος: "Πάντα ήμουν μόνη μου",  "πάω μόνη μου", "ήμουνα ευτυχισμένη".

Πώς το εξηγούν οι ψυχολόγοι αυτό;

Αποσπάσματα από το 1ο video:

Χρύσα: Καθόμουνα στη στάση μόλις είχα σχολάσει, και ήταν μπροστά μου αγόρια και κορίτσια και ψηφίζανε, κι έλεγε εγώ λέω είναι αγόρι, εγώ λέω είναι κορίτσι, εσύ τι πιστεύεις; Ο άλλος τι πιστεύει; Και μετρούσαν τις ψήφους κι έλεγαν, εντάξει, είναι κορίτσι ή αγόρι, μπροστά μου… Αυτά ήταν στο Λύκειο.

Αννίτα: Οι δάσκαλοι;

Χρύσα: Αχ, κι εκεί είχα θέμα. Στο Γυμνάσιο, μια καθηγήτρια με σήκωνε στον πίνακα απλώς για να με ξεφτιλίζει. Ενώ ήξερε ότι δεν γνωρίζω το μάθημα στα μαθηματικά, με σήκωνε συνεχώς στον πίνακα, με μανία, μόνο και μόνο για να με κάνει ρεζίλι μπροστά στην τάξη, γιατί ήμουν το αντιπαθητικό παιδί.

Στο Λύκειο επίσης ένας καθηγητής με είχε προσβάλει ενώ ήμουν μαθήτρια του 19, γυρνάει και μου λέει, εσύ Χρύσα δεν είσαι για Σχολή, καλύτερα να πας στην Αστυνομία. Και δεν κατάλαβα το λόγο ποτέ.

Αννίτα: Τι αισθάνεσαι για τους ανθρώπους;

Χρύσα: Οργή, οργή. Εγώ δεν τα πάω καλά με κανέναν. Είμαι μόνη μου. Δεν έχω κανέναν εκτός από την αδελφή μου. Όταν έρχεται η αδελφή μου από την πόλη, πάμε για καφέ, αλλιώς πάω μόνη μου.

Αννίτα: Να σου πω Χρύσα μου κάτι, τι είναι αυτό που θέλεις να σου συμβεί;

Χρύσα: Να γίνω αυτό που νιώθω. Να γίνω αγόρι και να γίνω αποδεκτή από τον κόσμο.

Αννίτα: Πραγματικά;

Χρύσα: Ναι. Και να καταλάβουν ότι εγώ είμαι και αισθάνομαι αγόρι. Δεν έχω αισθανθεί ποτέ κορίτσι. Να πάψουν πια να με βλέπουν έτσι. Να πάψουν να με κρίνουν γιατί είμαι άνθρωπος.

Αννίτα: Εσύ πώς αισθάνεσαι για τον εαυτό σου; Τι αισθάνεσαι για σένα;

Χρύσα: Αισθάνομαι καλά μέσα μου. Αισθάνομαι μίσος για το σώμα μου.

Αννίτα: Έχεις αγάπη για σένα;

Χρύσα: Μ’ έχουν κάνει οι άλλοι να με μισώ κι εγώ. Να λέω ότι είμαι ένα λάθος της Φύσης. Μ’ έχουν φτάσει σε τρελές σκέψεις.

Αννίτα: Μου είπες χαρακτηριστικά πριν ότι όταν βλέπεις τον εαυτό σου γυμνή στον καθρέφτη αισθάνεσαι ντροπή.

Χρύσα: Ναι.

Αννίτα: Αηδία, είπες.

Χρύσα: Ναι, ναι.

Αννίτα: Μάλιστα προσπαθείς να κρύψεις το στήθος σου σε βαθμό τέτοιο που έχεις πληγές απ’ αυτό.

Χρύσα: Ναι, Εντελώς. Με σφίγγει, πονάω, υποφέρω. Με κόβει, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή.

Αννίτα: (…) Είσαι σε μία φάση της ζωής που μάλλον ξέρεις πολύ καλά τι σου συμβαίνει.

Χρύσα: Ναι. Το έχω αποφασίσει πια.

Αννίτα: Η απόφασή σου να διορθώσεις το φύλο σου είναι κάτι πολύ προσωπικό σου, και είναι κάτι το οποίο θέλει και μία διαδικασία. Ειδικά στη χώρα μας δεν γίνεται από τη μια στιγμή στην άλλη. (…) 
Περνάει κανείς από αρκετές διαδικασίες ιατρικές εξετάσεις, κλπ., για να είναι κανείς σίγουρος ότι πρέπει πραγματικά να γίνει έτσι.
Αυτό που εγώ βρίσκω ότι είναι το πιο σοβαρό, απ’ όλα αυτά που σου συμβαίνουν, δεν είναι το γεγονός ότι ίσως γεννήθηκες ένα αγόρι στο σώμα ενός κοριτσιού. Είναι το γεγονός ότι είσαι μόνη σου.

Χρύσα:  Ναι,  είμαι 25 χρόνια μέσα σε μια φυλακή.

Αννίτα: Ότι βιώνεις την απόλυτη μοναξιά.

Χρύσα:  Ναι. Μέσα σ’ ένα σπίτι.  Και για παρέα μου έχω το σκυλάκι μου. Και τα προβλήματά μου,  όταν με στενοχωρεί κάποιος στο δρόμο,  όταν με  κοροϊδεύει, όταν με δείχνουν με το δάχτυλο και με αποκαλούν ομοφυλόφιλη, πάω και τα λέω στο σκυλί μου. Κι έχω αγάπη για τα σκυλιά γιατί μόνο αυτά με καταλαβαίνουν και δεν με κρίνουν γι’ αυτό που είμαι.

Αννίτα: Φαντάζομαι θα προτιμούσες να ήσουν ομοφυλόφιλη, ε; Με την έννοια ποια; Ότι θα μπορούσες να εκτονώσεις οποιαδήποτε ερωτική σου επιθυμία και επιλογή.

ΧρύσαΔεν είμαι. Και έχουν υπάρξει και φλερτ, κι από κοπέλες, αλλά τα σταματάω εκεί γιατί δεν θέλω να γίνει κάτι.

Αννίτα: Σε γοητεύει φαντάζομαι το γυναικείο φύλο.

ΧρύσαΝαι, το γυναικείο. Ποτέ δεν έχω αισθανθεί έλξη για άνδρα. Ποτέ.

Αννίτα: Αυτή τη γοητεία σου δεν την έχεις ποτέ εκφράσει;

ΧρύσαΌχι ποτέ. Ποτέ. Πάντα ήμουν μόνη μου. Στην προσωπική μου ζωή ήμουν μόνη πάντα.

Αννίτα: Σου 'χει τύχει να ερωτευτείς;

Χρύσα: Ναι, και τόχω αφήσει εκεί. Ενώ υπήρχε κάποια ανταπόκριση, δεν το προχώρησα καθόλου γιατί δεν ήξερε ότι είμαι κορίτσι. Και το άφησα εκεί.

Αννίτα: Έχεις μάθει να τα παλεύεις τα συναισθήματά σου, ε;

Χρύσα: Ναι. Γιατί 25 χρόνια δεν ήξερε κανένας τίποτα. Τα έκρυβα μέσα μου όλα. Είμαι κλειστός χαρακτήρας κι αυτό μ’ έχει οδηγήσει σε κατάθλιψη, φυσικά, αλλά όπως κλείνομαι στον εαυτό μου κλείνομαι και μέσα στο σπίτι. Δεν μιλάω σε κανέναν. Βέβαια τώρα πια μπορώ να μιλήσω με την οικογένειά μου άνετα, αλλά μέχρι πριν ένα χρόνο τα καταπίεζα όλα μέσα μου.

Αννίτα: Για ποιο λόγο αποφάσισες νάρθεις εδώ;

Χρύσα: Για να ακούσει ο κόσμος, και να περάσω ένα μήνυμα στους γονείς, ότι αν έχουν τέτοιο παιδί, κορίτσι ή αγόρι, καλό θα είναι να το υποστηρίξουν, να το αγκαλιάσουν. Και τα παιδιά να μη φοβούνται να μιλήσουν στους γονείς τους. Εγώ φοβόμουν και βρήκα υποστήριξη.

Αννίτα: Από τότε που το είπες στους γονείς σου αισθάνεσαι καλύτερα, ε;

Χρύσα: Αισθάνομαι πολύ καλύτερα και μπορούν και με βοηθάνε. Έχω την υποστήριξή τους, είναι δίπλα μου. Τώρα μπορώ να αντιμετωπίσω καλύτερα τα πράγματα και τον κόσμο. Γι’ αυτό.
Έχω δει πολλά παιδιά στην πόλη μου τα οποία είναι έτσι, και καλό θα είναι να μιλήσουν στους γονείς τους, να μιλήσουν στο διπλανό τους. Μπορεί να βρουν την υποστήριξη που δεν έχουν. Εγώ δεν είχα υποστήριξη όλα αυτά τα χχρόνια. Και τι κατάφερα; Να είμαι 25 χρόνια σ’ ένα σπίτι. Μόνο αυτό έχω ζήσει, ένα σπίτι.

Αννίτα: Αν γίνει διόρθωση φύλου, τι πιστεύεις ότι θ’ αλλάξει;

Χρύσα: Θ’ αλλάξω εγώ. Θα γίνω ευτυχισμένη. Θ’ αλλάξει όλη μου η σκέψη, θα γίνω αυτό που ονειρεύομαι. Αυτό είναι το όνειρο της ζωής μου. Δεν έχω τίποτε άλλο. Δεν με νοιάζει τίποτε άλλο. Μόνο αυτό. Μ’ αυτό ξυπνάω, μ’ αυτό κοιμάμαι. Και μου παίρνει ώρες ατέλειωτες να σκέπτομαι αυτό. Ότι κάποια στιγμή θα γίνω αυτό που θέλω. Και το εύχομαι.

Αννίτα: Κι όταν θα γίνει αυτό, τι έχεις σκοπό να κάνεις;

Χρύσα: Θ’ αλλάξω τη ζωή μου. Θ’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι. Θ’ αλλάξω τον τρόπο που με κοιτάει ο κόσμος. Γιατί πλέον δεν θα μπορεί να λέει "τι είναι αυτό, αγόρι ή κορίτσι;" Θα λένε είναι αγόρι.

Μητέρα Χρύσας: Μέχρι εξωγήινο το έχουνε πει, Αννίτα μου.

Χρύσα: Και καθηγητής σ’ ένα περιστατικό είχε πει, τ’ αγόρια γράφουν τ’ όνομά τους, τα κορίτσια το δικό τους, και δεν ξέρω αν έχουμε και κάποιον ερμαφρόδιτο. Και πετάγεται ένα κορίτσι και λέει, "ναι, έχουμε τη Χρυσούλα". Έχουν γίνει πολλά τέτοια περιστατικά. Κάποια παιδιά με είχαν βάλει στο μάτι, και "ομοφυλόφιλη" συνεχώς με έλεγαν, ή ερμαφρόδιτο. Ενώ δεν είμαι τίποτα από τα δύο.
(…) (…)
Όταν η αδελφή μου με σύστηνε ως "ξάδελφο" μου άρεσε.  Όταν με σύστηνε ως ξάδερφο έπαιρνα ανάσα, ανακούφιση. Όταν με σύστηνε αδελφή της δεν μ’ άρεσε. Ντρεπόμουνα, κρυβόμουνα, δεν ήθελα. Όταν άρχισε να με συστήνει ως Χρήστο… τότε έπαιρνα βαθιές ανάσες, ήμουνα ευτυχισμένη.

Αννίτα: Δηλαδή προτιμούσες ν’ απορρίψεις τη σχέση την αδελφική προκειμένου να σε αποκαλέσουν αγόρι, γιατί ήταν η σχέση με τον εαυτό σου που ήταν εκείνη την ώρα περισσότερο σημαντική.

Χρύσα: Ναι.
(…) (…)
2ο video

Αποσπάσματα από το 2ο video:

Πατέρας Χρύσας: (…) Θέλω το παιδί μου να βιώσει αυτό που αισθάνεται. Να μην έχει αυτό το άγχος και το τρώει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΟΣ, Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής: Αυτό το τελευταίο που είπε ο μπαμπάς της είναι σημαντικό. Ότι πάρα πολύς κόσμος κρατάει για πάρα πολλά χρόνια μέσα του ανάλογα προβλήματα. Δεν είναι κάτι το μοναδικό για μένα. Είναι πράγματα που έχουμε αντιμετωπίσει κατ’ επανάληψη με τον α' ή β’ τρόπο.

Βέβαια οπωσδήποτε υπάρχει κι ένα θέμα γενικής ιατρικής να κοιτάξουμε μερικές λεπτομέρειες που μπορεί να έχουν τη σημασία τους.  Αλλά όπως και να 'χει, βασικό είναι αυτό που ακούω τόση ώρα, ότι όλη αυτή η κοινωνική αντίδραση, ο ρατσισμός, η τεράστια δυσκολία ζωής που αντιμετώπισε ένα λαμπρό μυαλό. 

Διότι είναι φανερό ότι έχουμε ένα άτομο με πάρα πολλές νοητικές ικανότητες που οι υπόλοιποι θα είχαν κάθε λόγο να ζηλέψουν και μάλιστα σε μια μικρή περιοχή που δεν προσφέρει εύκολα ερεθίσματα νοητικής ικανότητας.

Και υπάρχει ένα άτομο που έχει όλα αυτά, και που όμως υπέφερε τόσα χρόνια κι αυτός και η οικογένειά του από κάποια στενομυαλιά και κάποιο πρίσμα που δυστυχώς υπάρχει σε πολλές περιφερειακές περιοχές της χώρας. Εκεί δηλαδή που είναι λίγοι άνθρωποι που γνωρίζονται μεταξύ τους και που τι θα πει ο ένας, τι θα πει ο άλλος. Όλο αυτό το κουτσομπολιό το οποίο πολλές φορές κάνει πάρα πολύ κόσμο να είναι άδικος με λίγους και να τους δημιουργεί τεράστια προβλήματα.
(…) (…)

 Χρύσα: Μ’ έχουν αναγκάσει 20 χρόνια να βρίσκομαι στη φυλακή.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΡΟΣ, Ψυχίατρος, Ψυχοθεραπευτής: Αυτό είναι το ψυχικό τραύμα. Το πώς φέρονται οι άλλοι.  Διότι το όποιο πρόβλημα έχει κανείς είναι δικό του θέμα και θα το αντιμετωπίσει όπως εκείνος νομίζει.

Αννίτα: Κι επειδή δεν θα ήθελα να μιλήσουμε για την ιατρική πράξη που θα πρέπει να γίνει στην περίπτωση της Χρύσας, γιατί ούτε εγώ είμαι σε θέση να το πω αυτό, ούτε η ίδια η Χρύσα, ούτε εσείς γιατρέ ακόμα -  όταν δεν έχει περάσει από τις απόλυτες εξετάσεις που πρέπει κι απ’ όλη τη διαδικασία αυτή που θα δείξει κατά πόσο είναι έτοιμα τα πράγματα έτσι ώστε η Χρύσα να κάνει τη διόρθωση φύλου που θέλει - μένω σ’ αυτό που είναι πολύ σοβαρό θέμα. 

Είναι πολύ σοβαρό θέμα ένα κοριτσάκι 25 χρόνων, φωτεινό πλάσμα, ποιοτικό μυαλό, μορφωμένο κορίτσι - θα μπορούσε να δουλεύει, να έχει μια ξένοιαστη ζωή, να περνάει καλά και αυτό το θέμα που έχει να είναι κι αυτό έτοιμο ν’ αντιμετωπιστεί, αλλά να μην είναι ο λόγος για να είναι αποκλεισμένη - να πηγαίνει μόνη της δυο ώρες στην καφετέρια, να αυτοαποκαλείται "Γιώργος", και μέσα απ’ αυτό πάλι να ζει τη φρίκη. 

Δηλαδή φαντάζομαι τη θέση σου, ότι θα έχεις σκεφτεί κάποια στιγμή να φύγεις στο εξωτερικό, να πας να ζήσεις μια άλλη ζωή, να ξανασυστηθείς από την αρχή με άλλο όνομα… Σου έχουν περάσει αυτές οι σκέψεις;

 Χρύσα: Ναι, ναι! Το έχω σκεφτεί. Το έχω σκεφτεί. Λέω θα τα παρατήσω όλα, θα φύγω Αμερική, θα...

Αννίτα: Δεν θ’ αλλάξει κάτι. Απλώς σαν αντίδραση μπορεί να το σκέπτεσαι. 

Χρύσα: Ναι, το έχω σκεφτεί. Έχω βαρεθεί πλέον όλη αυτή τη διαδικασία. Μέχρι και στο τρένο που ήμουνα προχθές για να ρθω, ένας φύλακας με ρωτάει, "εσύ τι είσαι, αγόρι ή κορίτσι;" Ένας συνεπιβάτης φώναξε μπροστά σε όλους τους επιβάτες, 100 άτομα, "τώρα δεν ξέρω τι είσαι εσύ, αυτός, αυτή, δεν ξέρω."

Αννίτα: Έχεις μπει ποτέ στην κρίση ότι θέλεις να τον ρωτήσεις εσύ τι είσαι;

Χρύσα: Όχι! Γιατί βλέπω έναν άνθρωπο απέναντί μου.

Αννίτα: Όταν σε ρωτάει "εσύ τι είσαι αγόρι ή κορίτσι", εσύ δεν θέλεις να τον ρωτήσεις "εσύ τι είσαι;"

Χρύσα: Να σας πω την αλήθεια, μου έχει

Αννίτα: Και τι θέλεις ακριβώς να τον ρωτήσεις εκεί;

Χρύσα: Εγώ εντάξει, εσύ τι είσαι, αγόρι ή κορίτσι;

Αννίτα: Άνθρωπος ή ζωάκι;

Χρύσα: Ακριβώς!

Αννίτα: Τέρας ή πολιτισμένος;

Χρύσα: Γιατί εγώ είμαι άνθρωπος. Τώρα εσύ αν είσαι κάτι άλλο… Εγώ έτσι εκλαμβάνω τον εαυτό μου ως άνθρωπο. Δεν είμαι κάτι το περίεργο. Εντάξει, έγινε ένα λάθος της Φύσης. Δεν φταίω εγώ γι’ αυτό όμως. Να με περιθωριοποιούν, να με κλείνουν σ’ ένα σπίτι, να ζω μόνη μου. 

Αννίτα: Πιστεύεις ότι σε βοηθάει σε ένα βαθμό το γεγονός ότι ήρθες σήμερα και τόπες δημόσια μέσα από την τηλεόραση;

Χρύσα: Ναι, πιστεύω ότι θα το ακούσουν αυτοί που πρέπει να το ακούσουν. Κι αυτοί που με βασανίζουν τόσα χρόνια θα το καταλάβουν τι περνάω.

Αννίτα: Στη γραμμή μας είναι ο κύριος Παπαδημητρίου. Είναι Παιδοενδοκρινολόγος. Ένας γιατρός εξειδικευμένος στο αντικείμενο αυτό. Θα θέλαμε πολύ ν’ ακούσουμε την άποψή του. Καλησπέρα σας.

 Δρ. Παπαδημητρίου: Καλησπέρα σας κυρία Πάνια.

Αννίτα: Λοιπόν, κύριε Παπαδημητρίου είμαστε εδώ με την περίπτωση της Χρύσας. Φαντάζομαι την έχετε παρακολουθήσει.

 Δρ. Παπαδημητρίου: Ναι φυσικά την έχω παρακολουθήσει.

Αννίτα: Και αντίστοιχες περιπτώσεις ανθρώπων που φαντάζομαι θα έχετε χειριστεί.

 Δρ. Παπαδημητρίου: Κοιτάξτε, πρέπει να πούμε ότι η περίπτωσή της μάλλον εμπίπτει, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, στην περίπτωση των Διαταραχών Ταυτότητας του Φύλου. Είναι μία κατάσταση η οποία είναι αρκετά σοβαρή διότι δεν μπορέι κανείς να ξεφύγει - πάρα πολύ σωστά το λέει είμαι φυλακισμένη, φυλακισμένος σ’ αυτήν. 

Υπήρξε γιατρός και υπάρχει γιατρός στην Αμερική, ονομαστός στο 58 του χρόνια να κάνει αλλαγή φύλου, από άνδρας σε γυναίκα, έχοντας οικογένεια και παιδιά ... και συνέχισε τη δουλειά του στο νοσοκομείο κανονικά, όσο κι αν αυτό ήταν δύσκολο. Καταλαβαίνετε ότι αυτός ήταν ένας άνθρωπος που ήτανε γιατρός και δεν κατάφερε να απεμπλακεί απ’ αυτό το πράγμα μέχρι την ηλικία των 58. Και αναγκάστηκε να το κάνει. 
Σημαίνει ότι το υπόβαθρο αυτής της κατάστασης είναι αρκετά σοβαρό, έτσι ώστε να μη μπορεί κανείς να ξεφύγει.

Αννίτα: Και είναι μάλλον επιβεβλημένο να καταφύγει κανείς στη συγκεκριμένη διαδικασία, ε; 

Δρ. Παπαδημητρίου: Είναι επιβεβλημένο τουλάχιστον να προχωρήσει σε μία εκτίμηση της κατάστασης και ίσως και μία δοκιμή. Τι εννοώ; Η ενδοκρινολογία σήμερα επιτρέπει να δοκιμάσουμε να κλείσουμε την κάνουλα των γυναικείων ορμονών σε κάποιον άνθρωπο και να του δώσουμε ανδρικές ορμόνες για ένα διάστημα για να δούμε πώς συμπεριφέρεται και ο εγκέφαλός του και η προσωπικότητά του, και πώς μπορεί να ζήσει με αυτά τα δεδομένα πλέον. 
Γιατί αυτό είναι ένα θεωρητικό αίτημα το οποίο έχει το παιδί αυτό το συγκεκριμένο και οποιοδήποτε άλλο, αλλά πρέπει να δούμε και στην πράξη αν μπορεί να συμβιώσει σωστά με τις ορμόνες του αντίθετου φύλου. Οργανικά αντίθετου φύλου εννοώ. Άρα λοιπόν, πριν φτάσει κανείς στο να κάνει μία επέμβαση, που μπορεί από τη μια προς την άλλη κατεύθυνση να μην είναι και εύκολο να επιτευχθεί, όπως αντιλαμβάνεσθε, πρέπει κανείς να έχει εξαντλήσει τα όρια και τα ιατρικά αλλά και τα ενδοκρινολογικά.

Αννίτα:  Ειδικά στην περίπτωση του κοριτσιού που πάει να κάνει διόρθωση φύλου είναι πιο σοβαρά τα πράγματα, αν δεν κάνω λάθος, σε επίπεδο χειρουργικό.

Δρ. Παπαδημητρίου: Είναι αρκετά πιο δύσκολο να πετύχουμε ένα λειτουργικό…  Παρότι δεν είμαι πλαστικός χειρουργός, αλλά αντιλαμβάνεσθε ότι είναι αρκετά δύσκολο η πλαστική χειρουργική να πετύχει τη μετατροπή μιας γυναίκας σ’ έναν άνδρα, δεδομένου ότι όσο και να 'χει προχωρήσει είναι πρακτικά αδύνατο να φτιάξουμε ένα λειτουργικό ανδρικό γεννητικό όργανο.

Αννίτα:  Ωστόσο είπατε ότι υπάρχει μια μεταβατική περίοδος, την οποία εσείς μάλλον κάνετε μεταβατική, αλλάζοντας τις ορμόνες ώστε να δείτε κατά πόσον μπορεί ο οργανισμός να αντεπεξέλθει με τις συγκεκριμένες ορμόνες, έχοντας σταματήσει την κανονική ορμονική δράση του θηλυκού...

Δρ. Παπαδημητρίου: Αυτό πάντα γίνεται σε συνεργασία με τους φίλους μας τους ψυχιάτρους, γιατί καταλαβαίνετε είναι μια ομαδική δουλειά και είναι και οι αρμοδιότεροι όλων να μας πουν αν αυτού του είδους η ορμονική αλλαγή γίνεται ανεκτή και είναι αυτό που πράγματι επιζητά ο ασθενής μας ή όχι.

Αννίτα: Ωστόσο στη χώρα μας νομίζω ότι το πράγμα είναι πιο πολύπλοκο απ’ ό,τι στο εξωτερικό. Νομίζω ότι στο εξωτερικό τις κάνουν πιο εύκολα αυτές τις επεμβάσεις χωρίς τόση πολλή διαδικασία πριν. Εννοώ σε τυπικό επίπεδο.

Δρ. Παπαδημητρίου:  Η διαδικασία ακολουθείται στο εξωτερικό.  Απλώς θα 'λεγε κανείς ότι εκεί υπάρχουν οργανωμένα πράγματα. Υπάρχουν κέντρα αντιμετώπισης αυτών των διαταραχών που τα βάζουν τα πράγματα στη σειρά τους από αρκετά νωρίς, με αποτέλεσμα κανείς να φτάσει μετά από μία ώριμη πορεία σε μια επέμβαση η οποία μπορεί να μην είναι αναστρέψιμη στο 100%.

Αννίτα:  Ωραία. Ευχαριστούμε πολύ που είστε κοντά μας γιατρέ.

Δρ. Παπαδημητρίου:  Εγώ ευχαριστώ.
(…) (…)
Αννίτα:  Νομίζω, Χρύσα μου, ότι… δεν ξέρω αν είσαι έτοιμη να ξεκινήσεις τη διαδικασία αυτή, πράγμα για το οποίο θα σε στηρίξουμε όλοι και σε επιστημονικό επίπεδο, σε καμία περίπτωση όμως από τη μια μέρα στη άλλη, με όλες αυτές τις διαδικασίες που πρέπει να γίνουν.
Εγώ νομίζω ότι αυτό που έκανες σήμερα, το ότι αποφάσισες και το επιθυμούσες πολύ όταν ήρθες στο γραφείο μας, κι αφήσαμε να περάσει αρκετός καιρός για να 'μαστε σίγουροι ότι έτσι είναι. Γνωρίσαμε τη μάνα σου, τον πατέρα σου, την αδελφή σου, την οικογένεια. Το ήθελες πολύ.

Χρύσα: Ναι

Αννίτα: Ήθελες πολύ να πεις στο περιβάλλον αυτό που είσαι ακριβώς. Ότι είσαι ένα υγιέστατο πλάσμα, που πολλές φορές έρχεσαι σε επαφή με ανυγιείς ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι ο κάθε άνθρωπος φέρει το δικό του θέμα σ’ αυτή τη ζωή, και θέλεις μάλλον, το γεγονός ότι αποφάσισες να το αποδεχτείς, να το πεις, να το διαμηνύσεις σ’ όλους, νομίζω ότι είσαι πάρα πολύ κοντά στο να το αντιμετωπίσεις κανονικά και να το λύσεις το πρόβλημα.

Χρύσα:  Ναι.