ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2014

George Papandreou: "Η κρίση είναι αποτέλεσμα του πελατειακού κράτους"



Είδε φως και μπήκε! Άκουσε για "πρωτογενές πλεόνασμα" και κόπιασε για μερτικό! Ο GAP έκανε μια στάση στην Ελλάδα, ένα διάλειμμα από τις κοπιαστικές διαλέξεις του ανά τον κόσμο, όπου πασχίζει να εξανθρωπίσει την απατηλή παγκοσμιοποίηση και να εξαγνίσει τον επάρατο καπιταλισμό, και ήρθε να δηλώσει "παρών", αν και σταθερά απών από το Κοινοβούλιο από τότε που έγινε έκπτωτος από την πρωθυπουργία! Αναμενόμενο...

Και σε ποιους ανακοίνωσε τη χαρμόσυνη είδηση για να παρηγορήσει τα "ορφανά" που άφησε πίσω του; Στους Έλληνες απόφοιτους του Harvard!  Πού έβοσκε άραγε αυτή η επιστημονική ελίτ τις προηγούμενες δεκαετίες, όταν η Ελλάδα...

βούλιαζε συστηματικά στο βούρκο της διαφθοράς και της χρεοκοπίας; Μα, προφανώς, συνέτρωγε με την εξουσία κι έκανε μόκο!

Ακολουθούν συγκινητικά Αποσπάσματα από την ομιλία (20/02/2014) του αμετανόητου Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, George Papandreou, στο Σύλλογο Ελλήνων Αποφοίτων του Harvard:
Γιώργος Παπανδρέου: «Είναι για μένα ιδιαίτερη χαρά να βρίσκομαι απόψε μαζί σας. Όπως ιδιαίτερη ήταν η χαρά μου να ξαναβρεθώ στο Χάρβαρντ πρόσφατα – στο Kennedy School of Government – για να πραγματοποιήσω μια σειρά διαλέξεων με νέους φοιτητές από όλο τον κόσμο. Ορισμένοι, μίλησαν απαξιωτικά ακόμη και για αυτό. Το προσπερνώ. Και προχωρώ. Είναι πολλά αυτά που έχω να πω σήμερα.» 

Πυγολαμπίδα:  Θέματα των διαλέξεων, μεταξύ άλλων, φαντάζομαι θα ήταν : 

--"Πώς να εκχωρήσετε την εθνική κυριαρχία της χώρας σας σε χρόνο ντε τε", 
--"Πώς να οδηγήσετε τους συνταξιούχους στην ευθανασία μέσω σκληρής λιτότητας",
--"Πώς να εξασφαλίσετε το μέλλον συγγενών, φίλων και κηπουρών σας",
--"Πώς να θάβετε λίστες φοροφυγάδων στα συρτάρια σας",
--"Πώς να εξαπατάτε το λαό ότι λεφτά υπάρχουν, αλλά να μην τα παρουσιάζετε",
--" Πώς να την κάνετε με ελαφρά πηδηματάκια γλιτώνοντας την ατιμωτική φυγάδευση νύχτα με ελικόπτερο", κλπ.

Γιώργος Παπανδρέου: «Και στο Harvard, αλλά και παντού όπου γυρίζω ανά τον κόσμο, πολλοί προσπαθούν να καταλάβουν τι έγινε στην Ελλάδα. Γιατί μια τόσο μικρή οικονομία παραλίγο να δημιουργήσει ένα νέο παγκόσμιο κράχ. Ένας καθηγητής οικονομικών και φίλος μου στο Χάρβαρντ, ο Ρίτσαρντ Πάρκερ, περιγράφει την κρίση στην Ελλάδα ως την φωτιά στην κουζίνα του σπιτιού. Ενώ υπήρχε, όπως σωστά λέει, φωτιά στο σπίτι, δηλαδή στην Ευρώπη, αλλά και μεγαλύτερη φωτιά στην γειτονιά, δηλαδή στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.» 


Πυγολαμπίδα: Ώστε είμαστε η κουζίνα της Ευρώπης! Πάλι καλά που δεν μας είπαν ότι είμαστε το αποχωρητήριο για τα απόβλητά της. Μήπως είμαστε, όμως;


Γιώργος Παπανδρέου: «Θέλω λοιπόν να αναφερθώ στην φύση των κρίσεων αυτών. Πριν από καιρό βρέθηκα στη Κορέα, όπου συναντήθηκα με επισήμους, με πολιτικούς και ακαδημαïκούς της περιοχής. Συζητήσαμε το μέλλον της Ασίας – την άνοδο της Κίνας και της Ινδίας.» 


Πυγολαμπίδα: Αφού "εξασφάλισε" το ζοφερό μέλλον της Ελλάδας με τα μνημόνια της ευθανασίας, τώρα ο ΓΑΠ συζητάει για το μέλλον της Ασίας! Βρε μεγαλομανία που την έχει ο άνθρωπος! Θα μου πεις τι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς θα ήταν αν δεν έκανε οικουμενική πολιτική; Μόνο που δεν έχει αντικείμενο, διότι ο Σοσιαλισμός είναι ένα αποκύημα της δημαγωγικής φαντασίας των πολιτικάντηδων. Στην πράξη δεν υπήρξε ποτέ. Είναι το μη ον...


Γιώργος Παπανδρέου: «Τίθεται ευθέως για την ανθρωπότητα το ερώτημα: "Πώς προστατεύουμε τον πολίτη από κρίσεις ή παρόμοια σοκ; Πώς διαχειριζόμαστε από κοινού τον πλανήτη μας;" 
Δεν είναι απλή η απάντηση – ειδικά όταν αναλογιστούμε μια παραδοξότητα ή καλύτερα, μια αντίφαση: Η οικονομία μαζί με την τεχνολογία – ειδικά της επικοινωνίας – παγκοσμιοποιείται. 

Από την άλλη πλευρά, οι θεσμοί μας, οι θεσμοί διακυβέρνησης και αποφάσεων, οι δημοκρατικοί μας θεσμοί, παραμένουν κατά βάση εθνικοί ή και τοπικοί. 

Το αποτέλεσμα ποιο είναι: οι μεν "θνητοί", οι περισσότεροι πολίτες στον πλανήτη μας, ακολουθούν κατά βάση τις νόρμες, τους κανόνες, τους νόμους της κάθε κοινωνίας, ενώ το κεφάλαιο, είναι ελεύθερο, εκτός ελέγχου και εύκολα κινείται σε κάθε γωνιά της γης, πέρα από εθνικούς περιορισμούς, ουσιαστικά όπου βρει τις καλύτερες συνθήκες για κέρδος.» 

Πυγολαμπίδα: Έχοντας την ψευδαίσθηση ότι "έσωσε" τον Έλληνα πολίτη από την κρίση, τώρα ο αιθεροβάμμων κήρυκας της παγκοσμιοποίησης, ΓΑΠ, φιλοδοξεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση της πλανητικής κρίσης, η οποία δημιουργείται από την εκτός ελέγχου κίνηση του κεφαλαίου σε κάθε γωνιά της γης!

Βρε το άτιμο το κεφάλαιο... Μόνο του άραγε αποφάσισε να κινείται εκτός ελέγχου; Ποιοι υπέγραψαν τους νόμους για να κινείται ελεύθερα όπου γης; Ποιοι είναι υπεράνω των "δημοκρατικά" εκλεγμένων κυβερνήσεων των λαών που τις υποχρεώνουν να υπογράφουν νόμους για την ανεξέλεγκτη κίνηση του κεφαλαίου όπου υπάρχουν καλύτερες συνθήκες για κέρδο;
Και αν αυτή είναι η ρίζα του κακού, πώς θα λυθεί το πρόβλημα για τους "θνητούς" αν δεν αντιμετωπιστεί το κακό στη ρίζα του; Απλά με το ν' αλωνίζει ο ΓΑΠ τον πλανήτη αναθεματίζοντας το άτιμο το κεφάλαιο;

Γιώργος Παπανδρέου: «Τον προηγούμενο αιώνα και ιδιαίτερα από τις δυνάμεις που ονομάστηκαν σοσιαλδημοκρατικές στις αναπτυγμένες οικονομίες, δημιουργήθηκε το λεγόμενο "κοινωνικό συμβόλαιο". 
Ήταν μια μορφή εξανθρωπισμού του καπιταλισμού. Μια συμφωνία μεταξύ κοινωνικών εταίρων  εργοδοτών, εργαζομένων και του κράτους – να υπάρξουν μεν κέρδη για το κεφάλαιο, αλλά παράλληλα να εγγυηθούν βασικά κοινωνικά αγαθά – παιδεία, υγεία, συντάξεις, βασικούς μισθούς, εργασία, στέγη κλπ. 
Σήμερα, από την στιγμή που το κεφάλαιο μπορεί να εγκαταλείψει μια χώρα, αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο, υπονομεύτηκε. Εφόσον μπορεί να κρυφτεί σε φορολογικούς παραδείσους, αφαιρούνται, κλέβονται, ζωτικής σημασίας κονδύλια από τις κοινωνίες μας. Για την ανάπτυξη, την παιδεία, την πρόνοια – ακόμα και για την αντιμετώπιση του χρέους.» 

Πυγολαμπίδα: Κοντολογίς, το κοινωνικό συμβόλαιο υπονομεύτηκε επειδή το κεφάλαιο μπορεί, όποτε το βολεύει, να εγκαταλείψει μία χώρα! Μπαίνει,  τ’ αρπάζει νομότυπα μέσω των χρηματιστηριακών "εργαλείων" που του παρέχουν οι κυβερνήσεις, και φεύγει αφήνοντας πίσω του θρήνους, κλαυθμούς και οδυρμούς για τους κοινούς θνητούς. Βλέπε χρηματιστήριο...

Γιώργος Παπανδρέου: «Οι αναπτυγμένες κοινωνίες, πιέζονται από τις αγορές να υιοθετήσουν μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης, παρόμοια με αυτά των αναδυόμενων αγορών, όπου δεν υπάρχουν συλλογικές διαπραγματεύσεις, προδιαγραφές συνθηκών εργασίας, συστήματα πρόνοιας ή προστασίας του περιβάλλοντος – που κοστίζουν. 
Έχουμε το φαινόμενο της λεγόμενης κούρσας ανταγωνισμού προς τον πάτο. 

Παρότι οι αναδυόμενες χώρες έχουν βελτιώσει κάπως τις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών τους, εντούτοις έχει αυξηθεί κατακόρυφα και παντού η ανισότητα.

Τεράστιος πλούτος συγκεντρώνεται σε χέρια λίγων. Η OXFAM, πρόσφατα, αποκάλυψε ότι 85 οικογένειες έχουν τόσο πλούτο όσο το 50% του πληθυσμού της γης που έχει εισόδημα κάτω του μέσου όρου.» 

Πυγολαμπίδα: Ώστε έχουμε κούρσα ανταγωνισμού προς τον πάτο, ε; Και η ανισότητα έχει αυξηθεί κατακόρυφα, ε; Και τι έκανες εσύ, κύριε Παπανδρέου, ως πρωθυπουργός για να μην αυξηθεί κι άλλο η ανισότητα στην Ελλάδα; Όχι μόνο δεν έκανες τίποτα αλλά την μεγιστοποίησες. 

Αντί όμως να μιλάς για την OXFAM, γιατί δεν καταγγέλλεις  την πλουτοκρατία στην Ελλάδα; Πόσες οικογένειες κατέχουν το μεγαλύτερο πσοστό του ελληνικού πλούτου;

Γιώργος Παπανδρέου:  «Οι αρχαίοι προγονοί μας επινόησαν τη Δημοκρατία ως σύστημα που θα αποδομούσε την συγκέντρωση της εξουσίας σε χέρια λίγων. Σήμερα, λοιπόν, αυτή η συγκέντρωση πλούτου αποδομεί τις δημοκρατίες μας. Τα ανεξέλεγκτα lobby, η διαφθορά δημόσιων προσώπων – από πολιτικούς μέχρι την δικαιοσύνη  ο έλεγχος των ΜΜΕ, έχουν αιχμαλωτίσει τους δημοκρατικούς μας θεσμούς. Αυτή η πορεία είναι βιώσιμη; Όχι. (...) Ενώ είναι σε μεγάλο βαθμό ο λόγος που ο πολίτης είναι αποξενωμένος από την πολιτική που φαντάζει ανήμπορη.» 

Πυγολαμπίδα: Νάτο που μάθαμε από το "στόμα του λύκου" ότι η διαφθορά διαπερνά και πολιτικούς και Δικαιοσύνη! Κι εσύ, Γιώργο Παπανδρέου, τι έκανες ως πρωθυπουργός για ν' αντιμετωπίσεις το πρόβλημα;  Πόσα δημόσια πρόσωπα, πόσους επίορκους πολιτικούς ή δικαστικούς έστειλες στη φυλακή επί των ημερών σου;

Γιώργος Παπανδρέου: «Τι μπορεί να κάνει για αυτό μία χώρα όπως η Ελλάδα; Να θέσει ευθέως όλα αυτά τα ζητήματα. (...) Να μιλήσει για αυτό που ονομάζω εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης. Ως Πρωθυπουργός έθεσα το ζήτημα των φορολογικών παραδείσων στις Συνόδους Κορυφής, ώστε να ζητηθεί από τους G20 ρύθμιση και διαφάνεια. Το ίδιο έκανα με την Πρωθυπουργό της Ελβετίας, μία από τις πολλές χώρες όπου "κρύβονται" κεφάλαια.»

Πυγολαμπίδα:  Με την περιβόητη λίστα Λαγκάρντ που είχες στα χέρια σου - μη μου πεις ότι ο εξ απορρήτων σου Γιώργος Παπακωνσταντίνου ενεργούσε ερήμην σου! - τι έκανες, Γιώργο; Και γιατί δεν ρωτούσες τους διευθυντές των ελληνικών τραπεζών για τα, "μαύρα" ως επί το πλείστον, κεφάλαια που έκαναν φτερά επί πρωθυπουργίας σου και ρωτούσες τον Πρωθυπουργό της Ελβετίας; Μη μου πεις ότι τα δισεκατομμύρια που έφυγαν από την Ελλάδα φυγαδεύτηκαν προς το εξωτερικό σε μαύρες σακούλες σκουπιδιών!

Γιώργος Παπανδρέου: «Δεν μπορεί να ιδιωτικοποιούνται κέρδη και να κοινωνικοποιούνται ζημιές. Αυτά λέω και σήμερα. Αλλά σήμερα, προς το τέλος του μνημονίου, η Ελλάδα πρέπει να ακουστεί πιο δυνατά. Ο Ελληνικός λαός έχει κάνει τεράστιες θυσίες. 

Για αυτό έχουμε το ηθικό δικαίωμα – θα έλεγα και υποχρέωση – να μιλήσουμε καθαρά στην διεθνή κοινότητα. (...) 
Βέβαια, προνομιακό πεδίο – για να ακουστεί η φωνή μας – παραμένει η ΕΕ, η Ευρώπη. Αλλά ποια Ευρώπη; Η Ευρώπη που κατανοεί την δύναμή της, που στέκεται ενωμένη και θέτει στόχο τον εξανθρωπισμό και τον εκδημοκρατισμό της παγκόσμιας οικονομίας. Μπορεί; Όταν θέλει ναι, μπορεί.»

Πυγολαμπίδα: Αντί να μιλήσει για τον εξανθρωπισμό και εκδημοκρατισμό της ελληνικής οικονομίας, πράγμα για το οποίο δεν ένανε τίποτα ως πρωθυπουργός,  ο μικρομέγαλος ΓΑΠ μεριμνά και τυρβάζει για την παγκόσμια οικονομία και τον εξανθρωπισμό της!


Γιώργος Παπανδρέου: «Η Ευρώπη είναι ένας μικρόκοσμος των διεθνών εξελίξεων. Καλείται όμως να επιλέξει: είτε να παρασυρθεί να υποταχθεί σε αυτές, είτε να οδηγήσει την παγκοσμιοποίηση προς μια πιο δημοκρατική και ανθρώπινη κατεύθυνση.» 

Πυγολαμπίδα: Ώστε η Ευρώπη η οποία έχει εκβαρβαρώσει την οικονομία κι έχει κάνει μπάχαλο τα του οίκου της καλείται, από τον ΓΑΠ, να εξανθρωπίσει την παγκοσμιοποίηση!


Γιώργος Παπανδρέου: «Από την πλευρά μου, πάντα έλεγα: Η Ελλάδα έχει πρόβλημα, αλλά η Ελλάδα δεν είναι το πρόβλημα. 
Όμως, πριν φτάσω στα του οίκου μας, επιτρέψτε μου, έχοντας πια την εμπειρία 4 ετών διαχείρισης της κρίσης, να μιλήσω για τις αδυναμίες της Ευρώπης. (...) 
Η ηγεσία της Ευρώπης υιοθέτησε και προώθησε την πρώτη αφήγηση: "Για όλα φταίει η Ελλάδα και η Περιφέρεια". 
Ήταν και λάθος και εύκολη προσέγγιση. Πίσω από αυτήν, μπορούσαν ν' αποκρύψουν και τις ευθύνες της ΕΕ, η οποία μέχρι το 2009 δεν έλεγξε, δεν μίλησε, δεν φρέναρε, δεν αντέδρασε αποτελεσματικά στην ιλιγγιώδη άνοδο του ελλείμματος και του χρέους της χώρας. 
Αν είχαν κάνει την δουλειά τους, δεν θα βρίσκονταν σε τόσο δεινή θέση οι Έλληνες.
Ήταν και μια βολική αφήγηση. Η ΕΕ και συγκεκριμένες χώρες, μπορούσαν να πουν, δεν έχω καμία ευθύνη. Δεν χρειάζεται να αλλάξω. Δεν χρειάζεται να δω τα δικά μου συστημικά προβλήματα. Άρα η Ελλάδα, και αργότερα οι υπόλοιποι "αμαρτωλοί", έπρεπε να φορτωθούν το βάρος της προσαρμογής ουσιαστικά μόνοι τους. Και αυτό συνέβη.»

Πυγολαμπίδα: Τι είπε ο GAP; Ότι έχει 4 χρόνια εμπειρία διαχείρισης της κρίσης;
  Πρωθυπουργία από 6 Οκτωβρίου 2009 μέχρι 11 Νοεμβρίου 2011 μας κάνει 4 χρόνια; Ούτε αφαίρεση δεν ξέρει ο Γιωργάκης;
Κατά τ’ άλλα, ως κράτος αυτιστικών η Ελλάδα πρέπει να ρίξει τις ευθύνες για την χρεοκοπία της στους Ευρωπαίους που δεν την φρέναραν στον κατήφορο, ως όφειλαν!

Γιώργος Παπανδρέου:  «Όσοι είναι γερμανομαθείς γνωρίζουν ότι, η λέξη χρέος στα Γερμανικά είναι schuld, και shuldig σημαίνει και "ένοχος«. 
Η δημοσιονομική ευθύνη και προσαρμογή, απολύτως απαραίτητη, μετετράπη σε αυστηρή λιτότητα. Έγινε ταυτόχρονα και "συνταγή και τιμωρία για την κακή μας συμπεριφορά«
Αυτή η αφήγηση προσδιόριζε λάθος το πρόβλημα και άρα υπονόμευε τη βιώσιμη λύση του. Γιατί; 
Πρώτον, γιατί τα χρέη και τα ελλείμματα στην Ελλάδα ήταν μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Το θανάσιμο μεν σύμπτωμα, αλλά όχι το βαθύτερο αίτιο. 

Το πραγματικό πρόβλημα ήταν αυτό της χρηστής, ευνομούμενης διακυβέρνησης, ήταν η αποτυχία των δημοκρατικών θεσμών.

Αυτό αποτέλεσε και τον πυρήνα της πρώτης μου παρέμβασης στις Βρυξέλλες το 2009. Με μεγάλη καθυστέρηση, πέρασαν χρόνια, αρκετοί το κατάλαβαν. » 

Πυγολαμπίδα: Καταλάβατε τι μας λέει ο Γιώργος; Ότι ο βαθύτερο αίτιο των χρεών και των ελλειμμάτων της Ελλάδας ήταν η έλλειψη χρηστής και ευνομούμενης διακυβέρνησης και δημοκρατικών θεσμών στην Ευρώπη! Κι αυτό το κατάλαβαν αρκετοί στις  Βρυξέλλες μετά από πολλά χρόνια... Με άλλα λόγια, αν δεν ήμασταν στην Ευρώπη, θα μπορούσαμε να συσσωρεύουμε ελλείμματα και χρέη εις τον αιώνα τον άπαντα! 

Γιώργος Παπανδρέου: «Δεύτερον, γιατί η σκληρή λιτότητα ως απολύτως κυρίαρχη αντίληψη, έβαλε κάτω από το χαλί τα δομικά προβλήματα της Ευρωζώνης. Φανήκαμε ανήμποροι να πάρουμε σοβαρές αποφάσεις, όπως τα ευρωομόλογα. Δημιουργήθηκε έτσι η εντύπωση πως δεν εμπιστευόμαστε, εμείς οι ίδιοι, το Ευρωπαϊκό project. 

Και αυτό, συνδέθηκε με τις συνεχείς φήμες για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, που πολλοί άφηναν να αιωρούνται αντί να τις "σκοτώσουν. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό για την ελληνική οικονομία. Η οικονομία μας απλά πάγωσε, κάνοντας το πρόγραμμα προσαρμογής ακόμα πιο δύσκολο.»

Πυγολαμπίδα: Καλή λύση τα ευρωομόλογα, ε; Οι ανεύθυνοι και αχαΐρευτοι λαοί της ΕΕ με τις διευθαρμένες και ανίκανες κυβερνήσεις που εκλέγουν να συσσωρεύουν χρέη, ζώντας πάνω από τις δυνατότητές τους, και κατόπιν όλοι οι λαοί να επωμίζονται τις αμαρτίες τους; 


Γιώργος Παπανδρέου: «Τρίτον, το τραπεζικό σύστημα.  Έξι χρόνια μετά το crash στην Wall Street δεν έχουμε ακόμα βάλει τάξη στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. Για νιοστή φορά γίνονται έλεγχοι και stress tests στις τράπεζες της ΕΕ. Αποτέλεσμα; Ρευστότητα με το σταγονόμετρο. 
Ο τρόπος δε που αντιμετωπίστηκε η Κύπρος, καλλιέργησε περαιτέρω την διαίρεση μεταξύ τραπεζών της περιφέρειας – υψηλού ρίσκου και αυτών του πυρήνα της ΕΕ – χαμηλού ρίσκου, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολη την προσαρμογή των οικονομιών μας. Ενώ και τα χαμηλά επιτόκια της ΕΚΤ δεν φτάνουν στις χώρες υπό προσαρμογή λόγω των δομών της ΕΕ, κάνοντας ακόμα πιο δύσκολο τον ανταγωνισμό μας στην κοινή αγορά.» 

Πυγολαμπίδα: Τι θα έπρεπε να γίνει λοιπόν; Τότε που οι τράπεζες παρείχαν ρευστότητα ανεξέλεγκτα οδήγησαν στη χρεοκοπία ατόμων και κρατών. Τώρα που δίνουν δάνεια με το σταγονόμετρο, πάλι κακώς ενεργούν.

Δηλαδή τι να κάνουν; Να δίνουν δάνεια σε μακροχρόνια άνεργους, χωρίς προοπτική; 
Ή σε επιχειρήσεις που θα κλείσουν σε μερικούς μήνες λόγω ανύπαρκτου τζίρου; 
Βεβαίως και οι τράπεζες έπρεπε να πληρώσουν το τίμημα για τις κακές επιλογές τους και να μην επανακεφαλαιοποιηθούν με νέα δάνεια που θα επωμιστούν και πάλι οι φορολογούμενοι. Ή, εφόσον ανακεφαλαιοποιήθηκαν να κρατικοποιούνταν. Αυτό λέει ο κοινός νους.

Γιώργος Παπανδρέου: «Τέταρτον, η συνολική οικονομική πολιτική της ΕΕ, η ύφεση, η ευρύτερη πολιτική λιτότητας στην ΕΕ, έχουν κάνει πολύ πιο δύσκολη την προσαρμογή μετά την κρίση στη Wall Street. 
Υπήρχε όμως τότε εναλλακτική πρόταση για την αντιμετώπιση της κρίσης; 
Ναι, υπήρχε. Ήθελε όμως άλλες ευρωπαϊκές ηγεσίες.»

Πυγολαμπίδα: Ώστε υπήρχε εναλλακτική πρόταση για την αντιμετώπιση της κρίσης αλλά οι Ευρωπαϊκές ηγεσίες ήταν κατώτερες των περιστάσεων. Δεν αμφιβάλλω ότι υπήρχαν. Όμως ο κύριος Παπανδρέου δεν την κατονόμασε.


Γιώργος Παπανδρέου: «Στα τέλη Οκτωβρίου 2009, συμμετείχα στο πρώτο μου Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ως Έλληνας Πρωθυπουργός. Αντικείμενο της Συνόδου ήταν η διαπραγμάτευση των θέσεων της ΕΕ στη Διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την Κλιματική Αλλαγή. 
Πρότεινα τότε πώς η Ευρώπη πρέπει να γίνει κινητήρια δύναμη και παράδειγμα πράσινης ανάπτυξης. 
Αντλώντας ιδιωτικά κεφάλαια από πράσινα ευρωομόλογα και ρυθμίσεις, επενδύοντας στις απαραίτητες πράσινες πηγές ενέργειας και τις μεταφορές, για μία πραγματική πράσινη οικονομία. Επενδύοντας επίσης, στο ανθρώπινο κεφάλαιο, την εκπαίδευση, την έρευνα και την καινοτομία. 
Αν θέλουμε να δούμε την μεταμνημονιακή ΕΕ, υπερασπίζομαι και σήμερα την πρόταση αυτή – κάτι που διεθνείς οικονομολόγοι όπως ο Jeff Sachs ή ο Joe Stiglitz έχουν υποστηρίξει. 
Αυτό θα είχε τριπλή επίδραση: 
Πρώτον, η Ευρώπη θα έπαιρνε το παγκόσμιο προβάδισμα στο πιο κρίσιμο πρόβλημα της ανθρωπότητας, την κλιματική αλλαγή. 
Δεύτερον, η Ευρώπη θα γινόταν ανταγωνιστική, επενδύοντας στην ποιότητα, παρά στην κούρσα προς τον πάτο. 
Τρίτον, η Ευρώπη θα έλυνε το εργασιακό της πρόβλημα και θα προετοίμαζε μια γενιά για τις προκλήσεις του μέλλοντος. Επιπλέον, θα τραβούσε προς την Ευρώπη, παγκόσμια κεφάλαια.» 

Πυγολαμπίδα: Πράσινα ευρωομόλογα, πράσινη ανάπτυξη, πράσινες πηγές ενέργειας, πράσινη οικονομία θα σώσουν την Ευρώπη, όπως πιστεύει και πρότεινε ο Γιώργος Παπανδρέου. Κάτι ανάλογο με τα πράσινα άλογα που υποσχόταν στους Έλληνες πριν από τις εκλογές του 2009, για να μην κάνει τίποτα πράσινο με την πράσινη Τίνα Μπιρμπίλη που τοποθέτησε Υπουργό Περιββάλοντος, Ενέργειας και κλιματικής αλλαγής.

Γιώργος Παπανδρέου: «Υπάρχει όμως και μία τέταρτη συνέπεια της αφήγησης που κυριάρχησε στην αρχή της κρίσης: Η κυρίαρχη αυτή αφήγηση, συναισθηματικής ηθικολογίας και αναζήτησης αποδιοπομπαίων τράγων, έχει πληγώσει βαριά την συνείδηση των πολιτών μας. Έβαλε σε αντιπαράθεση λαούς με λαούς. Βόρειους εναντίον νοτίων και τανάπαλιν. 


Και αυτή η ρητορική, ενισχύεται από μια συντηρητική ξενοφοβική και ρατσιστική πολιτική. Από πολιτικούς που καλλιεργούν τον φόβο αντί της αλληλεγγύης. Που πολώνουν αντί να ενώνουν. Ο λαϊκισμός μιας συντηρητικής αφήγησης έχει αποπροσανατολίσει την Ευρώπη από τα πραγματικά διακυβεύματα όπως και έχει τραυματίσει την ευρωπαϊκή ιδέα στα μάτια και στη συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη. 


Ναι, η αντίδραση της Ευρώπης, κατά τη διάρκεια της κρίσης, χαρακτηρίστηκε περισσότερο από φόβο και άγνοια, εσωστρέφεια και αμυντική στάση. Θα μπορούσε, όπως μου έλεγε, ο Paul Volcker, η Ευρώπη να λύσει το πρόβλημα άμεσα. Με μικρότερες συνέπειες για όλους. Σε κάθε περίπτωση, αν κάτι σήμερα έχει σημασία, είναι να αντιμετωπίζουμε την αλήθεια χωρίς παρωπίδες.


Αυτή ήταν και εξακολουθεί να είναι η Ευρώπη με την οποία συνομιλούσαμε τότε. Δεν υπήρχε άλλος πραγματικός συνομιλητής, παρά μόνον στη φαντασία κάποιων, όπως αποδείχτηκε εμπράκτως, όχι μόνον από τις επισκέψεις μου σε κάθε γωνία του πλανήτη τότε, αλλά και από τις εξελίξεις που ακολούθησαν. Με αυτήν την Ευρώπη, έπρεπε να βρούμε λύσεις.»


Πυγολαμπίδα: Για όλα, λοιπόν, έφταιγε ο λαϊκισμός της κυρίαρχης συντηρητικής, ξενοφοβικής και ρατσιστικής αφήγησης που ηθικολογούσε και έβαλε σε αντιπαράθεση λαούς με λαούς! 
Αυτή η αφήγηση ήταν λάθος, κατά τον θεωρητικό του Σοσιαλισμού Γιώργο Παπανδρέου. Με άλλα λόγια οι προκομένοι λαοί-μέλισσες δεν πρέπει να φοβούνται τους λαούς-κηφήνες τους οποίους επιδοτούν με τους φόρους τους, διότι αυτό είναι ρατσισμός, κατά τον Γιωργάκη!

Γιώργος Παπανδρέου: «Όμως, μετά το μνημόνιο, ή μετά τα μνημόνια στην ΕΕ, είναι αναγκαίο να αλλάξει η αφήγηση για την Ηπειρό μας. Η Ελλάδα στην Προεδρία της ΕΕ έχει μια ευκαιρία. Είναι μεν συμβολική πια σήμερα. Και πρέπει να κρατήσει στάση ουδέτερη, πόσο μάλλον ενόψει και των ευρωεκλογών. Όμως, έχει κάθε δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση να θέσει τα ζητήματα. Να ανοίξει ένας διάλογος. 


Η ελληνική φωνή δικαιωματικά μπορεί αλλά και υποχρεωτικά πρέπει να ακουστεί δυνατά. Για μια διαφορετική Ευρώπη. Την Ευρώπη της Δημοκρατίας, της προόδου, του δικαίου, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της αντιμετώπισης των αδικιών και των ανισοτήτων. 
Πιστεύω βαθιά ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι φοβική, αλλά μια δύναμη φαντασίας για ένα καλύτερο αύριο.» 

Πυγολαμπίδα:  Η φαντασία του ΓΑΠ καλπάζει μέχρι του σημείου να ονειρεύετει μια Ευρώπη της Δηκοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και αντιμετώπησης των αδικιών και των ανισοτήτων, αλλά  δεν επιχείρησε να τα υλοποιήσει αυτά στην Ελλάδα που κυβερνούσε 2 χρόνια.

Γιώργος Παπανδρέου: «Προσωπικά έχω καταθέσει πολλές σκέψεις – Δεν είναι ούτε αποκλειστικές ούτε μοναδικές. Πρέπει να προχωρήσουμε – αργήσαμε βέβαια – στην τραπεζική Ένωση και στον φόρο επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, αλλά πρέπει να τολμήσουμε και πάρα πέρα. 

Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας στην ΕΕ, εάν θέλουμε να προστατεύσουμε τις αξίες, την δημοκρατία, την ευημερία μας, τους πολίτες σε μια δύσκολη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. 


Έχω προτείνει τα Ευρωομόλογα. Και για το χρέος και για την ανάπτυξη. 

Κάποιοι τα φοβούνται λέγοντας ότι θα αναλάβουν συλλογικά ένα οικονομικό ρίσκο ενώ σήμερα το κουβαλάει ο καθένας μόνος του. 
Διαφωνώ. Έχουμε ήδη ενώσει τις μοίρες μας στην Ε.Ε. 
Η εμπειρία της Ελλάδας, της Κύπρου, της Πορτογαλίας, της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, αποδεικνύει πως καμία χώρα δεν είναι "άτρωτη" στη νομισματική μας ένωση. Ας ενώσουμε επιτέλους και όλες τις δυνάμεις μας. 
Το να μετατρέψουμε ένα εθνικό χρέος σε Ευρωομόλογα, όχι μόνο θα έβαζε τέλος στο Σισύφειο έργο της αποπληρωμής ενός τεράστιου χρέους, αλλά θα διευκόλυνε σημαντικά τις δομικές μεταρρυθμίσεις σε όλες τις χώρες. 

Ευρωομόλογα, δημοσιονομική υπευθυνότητα και δομικές μεταρρυθμίσεις, είναι η βιώσιμη λύση. 


Προσθέτω με την ευκαιρία, και κοινές αναπτυξιακές πολιτικές, που μαζί με άλλες προοδευτικές επιλογές, θα αντιμετωπίσουν τις ανισότητες μεταξύ Βορρά και Νότου, αλλά και συνολικότερα στο εσωτερικό της ΕΕ.»  


Πυγολαμπίδα: Ευσεβείς πόθοι του ΓΑΠ: να μετατρέπονται τα εθνικά χρέη σε ευρωομόλογα, ώστε να αντιμετωπιστούν οι ανισότητες μεταξύ του βιομηχανικού βορρά και του ανεπρόκοφτου νότου! Ρομαντικός, ε; 

Γιώργος Παπανδρέου: «Πρότεινα επίσης προ έτους, σε συνέδριο στο Βερολίνο ένα πρόγραμμα erasmus – εκπαίδευσης/κατάρτισης, για τους ανέργους. Λόγω της βαθύτατης ύφεσης και της ανεργίας, κινδυνεύουμε να χάσουμε μια ολόκληρη γενιά. 

Χρειάζεται, πέραν της οικονομίας, να εμβαθύνουμε στις κοινωνικές πολιτικές. 
Ένα μίνιμουμ – εγγυημένο επίπεδο ζωής για όλους.» 

Πυγολαμπίδα:  Όλα τα έχει σκεφτεί και όολα τα έχει προτείνει εκτός συνόρων ο ΓΑΠ!  Ακόμη και μίνιμουμ εγγυημένο επίπεδο ζωής για όλους θέλει! 
Πολύ σοβιετικό μου ακούγεται, κι έχω μια καχυποψία ότι προς τα εκεί πάνε την απατηλή παγκοσμιοποίηση… Προς κομμουνισμό μέσα από καπιταλιστική φόρμουλα.

Γιώργος Παπανδρέου: «Έχω επίσης προτείνει τη θέσπιση ευρωπαϊκής ιθαγένειας σε μετανάστες από τρίτες χώρες μετά από ένα χρονικό διάστημα νόμιμης διαμονής τους σε ευρωπαϊκό έδαφος. Με δικαιώματα. 

Όπως της ψήφου στις ευρωεκλογές και στις δημοτικές εκλογές. Συνολικά χρειάζεται – όπως αναφέρει ο φιλόσοφος Jurgen Habermas – να δημιουργηθεί ένας "ευρωπαϊκός δήμος", μια «αγορά» με τη σημασία που είχε στην αρχαιότητα, για να συζητηθούν οι μεγάλες τομές για μια μελλοντική Ευρώπη – μεταμνημονιακή.» 

Πυγολαμπίδα:  Ζήτησε, λέει, ευρωπαϊκή ιθαγένεια για τους μετανάστες, και δικαιώματα! Για υποχρεώσεις δεν είπε τίποτα. Μόνο δικαιώματα, και κυρίως ψήφο! Στρατιώτες θα πηγαίνουν οι μετανάστες; Φόρους θα πληρώνουν από το πρώτο ευρώ, ή θα τα στέλνουν όλα μαύρα στις οικογένειές τους όπως έχουν σταλεί δισεκατομμύρια από την Ελλάδα προς τις χώρες του πρώην Ανατολικού μπλόκ και όχι μόνο;


Γιώργος Παπανδρέου: «Η ΕΕ απαιτείται να γίνει έργο πολιτών, όχι μόνο μιας ελίτ – πέραν της αναγκαίας οικονομικής εμβάθυνσης. Ένα έργο συμμετοχικό. Συμμετοχή – έννοια κλειδί για το μέλλον της Ευρώπης και κάθε κράτους – μέλους της. 
Ήταν και ένας από τους κύριους λόγους που πρότεινα το δημοψήφισμα. Μία πρόταση που όταν ανακοινώθηκε, αποτελούσε τη μοναδική απάντηση στη παντελή έλλειψη πολιτικής σωφροσύνης και στην κορύφωση της δημαγωγίας. 
Για αυτό και ήταν πολύ χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις. 
Πολέμιοι της συμφωνίας των Βρυξελλών άρχισαν να επαινούν τις αρετές της. 
Εχθροί του ευρώ άρχισαν να ανησυχούν ότι θα γυρίσουμε στη δραχμή. 
Κήρυκες της επανάστασης κατά των αγορών, κραύγαζαν ότι αναστατώσαμε τις αγορές. 
Μεγάλοι στα λόγια πατριώτες που κατηγορούσαν εμάς ως δήθεν προσκυνημένους, άρχισαν να ρωτάνε αν πήραμε πρώτα την άδεια της Μέρκελ.»  

Πυγολαμπίδα: Πολύ αργά σκέφτηκες το δημοψήφισμα, Γιώργο Παπανδρέου. Και το πρότεινες κατόπιν "εορτής", δηλαδή κατόπιν συμφοράς. 

Έπρεπε να το είχες απαιτήσει, ενημερώνοντας πρώτα τους ευρωπαίους εταίρους, πριν βάλεις την Ελλάδα στον Ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης και πριν υποχρεώσεις τους βουλευτές σου να υπογράψουν ένα κείμενο  - θηλιά στο λαιμό του λαού -  χωρίς να το έχουν διαβάσει.
Αλλά συνεχίζεις να πουλάς τζάμπα μαγκιά, επαιρόμενος ότι δεν πήρες πρώτα την άδεια της  Μέρκελ, απευθυνόμενος προφανώς στους τζάμπα μάγκες πρώην οπαδούς σου. 

Και ποιος σε εμπόδισε να προχωρήσεις στο δημοψήφισμα, Γιώργο Παπανδρέου; Δεν ήταν η ίδια η κοινοβουλευτική σου ομάδα;  Ξέχασες τον πύρηνο λόγο του πρώην προέδρου της Βουλής, Απόστολου Κακλαμάνη; Μπες εδώ για να τον θυμηθείς και να σταματήσεις τους κουτσαβακισμούς.
Τι θα συνέβαινε όμως αν δεν είχες εμποδιστεί; Σήμερα θα βρισκόμαστε πίσω στη δραχμή, κάτι που ομολογούσες προς κάθε κατεύθυνση ότι θα ήταν καταστροφικό. 
Σταμάτα λοιπόν να μιλάς για σκοινί στου κρεμασμένου το σπίτι, επιβεβαιώντας διαρκώς ότι είσαι ένας ανεύθυνος, επιπόλαιος, και επικίνδυνος  μεγαλομανής δημαγωγός με κόμπλεξ ανωτερότητας.

Γιώργος Παπανδρέου: «Στις Κάννες, επανέλαβα την άποψή μου πως το δημοψήφισμα ήταν απαραίτητο για την λαϊκή υποστήριξη του σκληρού ελληνικού προγράμματος προσαρμογής. 

Ο Σαρκοζί το έβλεπε διαφορετικά, "οι αγορές θα τρελαθούν", είπε. 
Του απάντησα: "η εμπιστοσύνη των αγορών δεν θα κρατήσει αν δεν κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών μας".»

Πυγολαμπίδα: Την εμπιστοσύνη των  Ελλήνων πολιτών την είχες χάσει, Γιώργο Παπανδρέου, από την στιγμή που αδιάντροπα και κυνικά ανακοίνωσες από το Καστελλόριζο την εκχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας και την υπαγωγή στα δολοφονικά μνημόνια της Τρόικας, και κανένα δημοψήφισμα δε θα σε βοηθούσε να την ανακτήσεις. 

Μάλιστα κόμπαζες δημόσια για την "επιτυχία" σου λέγοντας: «Σκεφτείτε αν σήμερα η Κυβέρνηση της Ελλάδας ήταν αναξιόπιστη, όπως η προηγούμενη. Ποιος θα δημιουργούσε έναν μηχανισμό στήριξης; Και ποιος θα δεχόταν να ενεργοποιήσει αυτό το μηχανισμό υπέρ της Ελλάδας;» (Δείτε εδώ)

Γιώργος Παπανδρέου: «Κυρίες και κύριοι, αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος στην Ευρώπη σήμερα. Ενός προβλήματος, απολύτως συνυφασμένου και με τα δικά μας ιδιαίτερα προβλήματα, για να αναφερθώ τώρα στην Ελλάδα, υπό τον τίτλο: "Η άρνηση της πραγματικότητας", και το ερώτημα "Μετά το μνημόνιο, τι;"
Χρησιμοποιώ αυτό το προκλητικό ερώτημα, γιατί έχουν χτιστεί πολιτικές, κόμματα αλλά και προσωπικές στρατηγικές πάνω στην αντίθεση μνημόνιο – αντιμνημόνιο. 
Αλλά σε λίγο – ελπίζω – θα είμαστε χωρίς μνημόνιο. 
Και τότε, όλοι όσοι έχτισαν τις τύχες τους επάνω σε αυτή την αντίθεση, τι θα κάνουν; Για να θυμηθούμε τον Καβάφη – τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Ήταν μια κάποια λύση! 

Θα πρέπει να κοιταχτούμε κατάματα τώρα – όχι αύριο – και να πούμε μερικές αλήθειες. 

Το μνημόνιο – όσο και αν πόνεσε, όσο και αν πονάει – ήταν η μοναδική λύση επιβίωσης, στο συγκεκριμένο περιβάλλον που είχαμε να αντιμετωπίσουμε. Δεν ήταν αυτοσκοπός. 

Οι περισσότεροι ρωτάνε: "Γιατί το πήραμε;"
Ενώ θα έπρεπε να ρωτάνε: "Γιατί το είχαμε ανάγκη;"
Όταν τελειώσει θα τελειώσουν και τα ψέματα – και οι μύθοι. Θα πρέπει να δούμε την πραγματικότητα κατάφατσα. 

Είπα ήδη ότι η ΕΕ έκανε μεγάλα σφάλματα. Είναι πολύ εύκολο να ψάχνουμε και εμείς για αποδιοπομπαίους τράγους, αντί να αναζητήσουμε πραγματικά το τι έφταιξε που έφτασε η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού. 


Και επειδή πράγματι η ΕΕ έχει σήμερα τις αδυναμίες της – τόσο περισσότερο χρειάζεται εμείς να μην εξαρτόμαστε από δάνειες δυνάμεις ή αποφάσεις τρίτων.»


Πυγολαμπίδα: Δεν ήταν το μνημόνιο η μοναδική λύση επιβίωσης Γιώργο Παπανδρέου, και πάψε να συνεχίζεις να μας εξαπατάς! Ήταν όμως ο δρόμος που είχες επιλέξει στις μυστικές σου συναντήσεις με τον Στρος Καν, ο δρόμος του ΔΝΤ, πριν ακόμη ανέβεις στην εξουσία, τότε που τάχα δεν γνώριζες το ύψος των ελλειμμάτων δηλαδή την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας, αλλά δημαγωγούσες απαιτώντας πρόωρες εκλογές με το σύνθημα ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε.

Άλλα όμως ήταν τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα που είχες πει στη συνέντευξη Τύπου στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, στις 11 Δεκεμβρίου 2009. Να σου θυμίσω κάνα δυο;

-- «Η Ελλάδα ούτε βρίσκεται στα πρόθυρα χρεοκοπίας, ούτε θα χρεοκοπήσει, ούτε θα είναι εκτός Ευρωζώνης.» 

--«Τελικά εμείς θα αποφασίσουμε… Δεν θα πληρώσει ξανά ένα κομμάτι του Ελληνικού λαού, που πάντα καλείται να πληρώσει αυτές τις κρίσεις…
Θα προστατέψουμε το εισόδημα του μέσου και του φτωχότερου Έλληνα.»

-- «Τα σενάρια για την προσφυγή μας στο IMF, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, δεν υπάρχουν. » (Περισσότερα εδώ.)

Γιώργος Παπανδρέου: «Μετά το μνημόνιο τι, λοιπόν; 

Το βασικό: να σταματήσουμε να αρνούμαστε κάποιες απλές αλήθειες, επειδή κάποιοι έτσι βολεύονται. 
Τι ενώνει όλα αυτά που ακούστηκαν και ακούγονται ενάντια όχι μόνο σε εμένα αλλά και στην κυβέρνησή μου για τις επιλογές μας τότε; 
Η άρνηση της πραγματικότητας. 
Η άρνηση ότι η χώρα μας, το 2009 είχε πρόβλημα.
Πρόβλημα, που δεν ξεπερνιόταν με 2-3 μέτρα – εγώ σας λέω ότι πήραμε και με το παραπάνω. Πρόβλημα, που δεν ξεπερνιόταν ακόμα και αν μας χάριζαν κάποιοι δισεκατομμύρια – που δεν μας χάριζε και δεν χαρίζει σε κανέναν, κανείς. 
Πρόβλημα, που δεν ξεπερνιόταν ακόμα και αν μπορούσαμε να διαγράψουμε όλο το χρέος – που δεν μπορούσαμε.
Ουδείς πρόσφερε επίσημα, ούτε και ανεπίσημα, κούρεμα του χρέους το 2010. 
Να τελειώνουν τα αστεία. Εκτός κι αν το κάναμε μονομερώς. Να αθετούσαμε τις υποχρεώσεις μας για τα παλιά δάνεια. 
Βεβαίως, αν θέλαμε να αυτοκτονήσουμε. Γιατί μετά, ποιος θα μας δανειοδοτούσε για να συνεχίσει να λειτουργεί το κράτος; 
Πρόβλημα, που δεν ξεπερνιόταν με το να συνεχίσουμε να λέμε ψέματα για τα ελλείμματά μας, ψέματα για την ανεργία μας, ψέματα για την ύφεσή μας, ψέματα για όλα τα στατιστικά μας στοιχεία. Πρόβλημα, που θα γινόταν εθνική τραγωδία, αν δεν σταματούσαμε τότε να φοβόμαστε να δούμε κατάματα την αλήθεια.»

Πυγολαμπίδα:  Όχι μόνο δεν ζήτησε κούρεμα, - δεν σου προσφέρουν τίποτα χωρίς να το απαιτήσεις - αλλά ακόμη και τον Ιανουάριο του 2011, Ο Γιώργος Παπανδρέου εξόρκιζε το κούρεμα του χρέους ως το απόλυτο κακό! Δείτε εδώ.


Γιώργος Παπανδρέου: «Η χώρα, όπως λειτουργούσε το 2009, είχε τελειώσει. Ήμασταν ήδη εξαρτημένοι! Όχι το 2010, με το μνημόνιο. Το 2009. Το 2010 απλά είχε έρθει η ώρα του λογαριασμού. Αυτό ήταν το πρόβλημα. Γιατί αυτό είναι κομβικό; 

Γιατί, σε όλα τα πράγματα, η λύση ενός προβλήματος ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχει πρόβλημα.
Η κρίση που βιώνουμε, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα αυτής της στρεβλής αντίληψης που κυριάρχησε και αποτέλεσε την "ιδεολογία του πελατειακού κράτους".»

Πυγολαμπίδα:  Εσύ, κύριε Παπανδρέου, πώς πολέμησες την ιδέα του πελατειακού κράτους από το 1981 που εκλεγόσουν βουλευτής; Και πώς την πολέμησες κατα τη 15ετή σου θητεία ως Υφυπουργός και Υπουργός σε διάφορα Υπουργεία, και μετέπειτα  ως Πρωθυπουργός  για δύο χρόνια;  Δεν είδα, δεν άκουσα ποτέ να έχεις κάνει κάποια επανάσταση εναντίον του πελατειακού κράτους. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά ως πρωθυπουργός βόλεψες σε υψηλά αξιώματα συγγενείς, φίλους και γνωστούς, κατά τα ειωθότα.


Γιώργος Παπανδρέου: «Τελειώνοντας με το μνημόνιο, θα πρέπει να έχουμε νομοθετήσει, εφαρμόσει, συνεχίσει ή έστω ξεκινήσει τις μεγάλες αλλαγές που αναμορφώνουν το Ελληνικό κράτος.


Ένα κράτος, που επέτρεψε να σπαταλώνται τα χρήματα του Έλληνα πολίτη, ο πλούτος της χώρας, στη σκοτεινή διαδρομή που το συνέδεε με τα πάσης φύσεως μεγάλα και μικρά συμφέροντα.


Η κρίση αφορά στην δυσλειτουργία του κράτους. Που αντί να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, κατέστη αιχμάλωτο των πελατειακών ορέξεων. 

Για να χρησιμοποιήσω μία φράση που άκουσα πρόσφατα – Μνημονιακοί είναι αυτοί που με τις πράξεις τους μέχρι το 2009 ανάγκασαν αυτή τη χώρα να χρειάζεται Μνημόνιο για να σταθεί στα πόδια της.»

Πυγολαμπίδα:  Κι εσύ μαζί επέτρεψες να σπαταλιέται ο πλούτος της χώρας σε σκοτεινές διαδρομές, κύριε Παπανδρέου, διότι η σκοτεινή αυτή διαδρομή που καταγγέλλεις έχει μακρά ιστορία και ήσουν κι εσύ επίλεκτο μέλος των κυβερνήσεων που την υιοθέτησαν. Φυσικά και δεν προέκυψες από παρθενογένεση, αλλά ήσουν γέννημα θρέμμα του σάπιου συστήματος. Και αν δεν ήσουνα γιος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν θα γνωρίζαμε ούτε το όνομά σου.


Γιώργος Παπανδρέου: «Δεν στεναχωριέμαι για αυτά που ακούω εναντίον μου. Παρότι λίγοι πολιτικοί θα έχουν ακούσει τόσα. Γιατί συγκρούστηκα με τις ρίζες του προβλήματος στη χώρα, ίσως γι’ αυτό τα ακούω. 
Θλίβομαι όμως, γιατί πίσω από τις απλουστεύσεις, τις ύβρεις και όλες τις θεωρίες συνωμοσίας και τους μύθους, κρύβεται η άρνηση συνειδητοποίησης της πραγματικότητας. 
Ακόμη χειρότερα, η προσπάθεια συγκάλυψης πραγματικών προβλημάτων και κατεστημένων καταστάσεων στη χώρα μας. 
Για αυτό δεν θα σταματήσω να συγκρούομαι με αυτά. Συγκρούστηκα με νοοτροπίες, με συμφέροντα, κατεστημένα. Είμαι όμως περήφανος γιατί έδωσα μια σκληρή μάχη. 
Ούτε και στεναχωριέμαι που έχασα μια μάχη. Ο αγώνας για τη Δημοκρατία, δεν έχει ποτέ τελευταία μάχη, είναι διαρκής, είναι στάση ζωής. Αυτό ίσως δεν μπορούν να κατανοήσουν όσοι αναρωτιούνται αν έφυγα ή αν θα επανέλθω. Είμαι πάντα εδώ.» 

Πυγολαμπίδα:  Έλα τώρα, μην στενοχωριέσαι τόσο για μας και μελαγχολήσεις! 
Αλήθεια, με ποια συμφέροντα συγκρούστηκες, άνθρωπε, και δεν το πήραμε χαμπάρι; Όσο για τη δήλωση "είμαι πάντα εδώ", χρειάζεται απύθμενο θράσος και υποκρισία να το πει κάποιος που δεν έχει εκφωνήσει ούτε μία ομιλία στη Βουλή τους τελευταίους 27 μήνες, ενώ πληρώνεται κανονικά ως βΟλευτής από το υστέρημα του Έλληνα φορολογούμενου.

Γιώργος Παπανδρέου: «Αλλά το διακύβευμα δεν αφορά εμένα. Αφορά το μέλλον της χώρας. Και για αυτό το μέλλον, χρειάζονται βαθιές τομές. Γιατί, σας το λέω ξεκάθαρα: Αν θεωρούμε ότι δεν υπήρχαν βαθύτατα προβλήματα στην οικονομία και το κράτος, μέχρι το 2009, τότε η απάντηση στο ερώτημα "Μετά το Μνημόνιο, τι;", είναι απλή: "Ξανά Μνημόνιο". 
Γιατί; Γιατί θα έχουμε αρνηθεί, τώρα που βρεθήκαμε στην άκρη του γκρεμού και γλιτώσαμε μία εθνική τραγωδία την τελευταία στιγμή, θα έχουμε αρνηθεί να κάνουμε την κρίση ευκαιρία και να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ρίζα του κακού που μας έφερε ως εδώ.» 

Πυγολαμπίδα: Είναι αλήθεια ότι με τα μυαλά που κουβαλάμε, ηγεσία και λαός, μετά το μνημόνιο θα έχουμε δυστυχώς κι άλλο μνημόνιο. Ωστόσο, αν σε ξαναεκλέγαμε πρωθυπουργό, Γιώργο Παπανδρέου, το μόνο σίγουρο είναι ότι κι εσύ θα μας έσερνες διαρκώς σε νέα μνημόνια. Διότι το πελατειακό σύστημα που καταριέσαι ως ρίζα του κακού, είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη της Δημοκρατίας-κομματοκρατίας-κορακοκρατίας.


Γιώργος Παπανδρέου: «Άρα πρώτο μέλημά μας – συλλογικά – να μην αρνηθούμε αλλά να κατανοήσουμε το πραγματικό πρόβλημα. 
Δεύτερον, απαιτείται να νιώθουμε περήφανοι ως Έλληνες. Και πρέπει να είμαστε περήφανοι – ειδικά ο Ελληνικός λαός, ο πολίτης, για αυτά που καταφέραμε. Παρά τις δυσκολίες, τα λάθη της ΕΕ, ο Ελληνικός λαός με τεράστιες θυσίες, κατάφερε να μειώσει το έλλειμμα σε χρόνο ρεκόρ για τα διεθνή δεδομένα. 
Παρά τις δυσκολίες, ο ΟΟΣΑ έχει αναδείξει τη χώρα μας μετά το 2009 πρώτη σε μεταρρυθμίσεις ανάμεσα στα μέλη της.»

Πυγολαμπίδα: Να νιώθουμε περήφανοι είπες; Αυτή η υπερηφάνεια μας έφαγε. Περήφανοι για ποιο πράγμα; Για τη διάλυση του κράτους πρόνοιας, για την εξαθλίωση των συνταξιούχων, τη φτωχοποίηση της μεσαίας τάξης, για το 29% της ανεργίας, για τα εκατοντάδς χιλιάδες λουκέτα στις επιχειρήσεις, για την απαξίωση της ακίνητης περιουσίας, για την εγκληματικότητα, για την αήττητη φοροδιαφυγή, για τη γραφειοκρατία; Για τι απ’ όλα αυτά να είμαστε υπερήφανοι;


Γιώργος Παπανδρέου: «Και πρέπει και ο κόπος μας και τα επιτεύγματά μας, να αποτελέσουν βάση για την ενότητα του λαού μας, για να συνεχίσουμε αλλαγές, ριζικές στη χώρα μας. Όπως και βάση διαπραγματεύσεων για την ελάφρυνση του χρέους. 

Αλλά έχουμε μπροστά μας πολλή δουλειά. Απαιτείται να ξαναδημιουργηθεί μια ριζοσπαστική, μεταρρυθμιστική δομή. 

Η κυβέρνησή μου, παρά το γεγονός ότι είχε να αντιμετωπίσει μια πρωτόγνωρη κρίση, δεν δίστασε να αγγίξει τα πραγματικά προβλήματα και τις αιτίες που τα προκαλούσαν, σε όλα σχεδόν τα μέτωπα της δημόσιας ζωής. Και αυτό, αρχικά, με ευρεία συμμετοχή πολιτών. 

Παντού, κάναμε μια αρχή προς την σωστή κατεύθυνση. Με λάθη και παραλήψεις, ναι. Αλλά την κάναμε. Παρά το ότι, λιτότητα και αλλαγές δεν είναι εύκολο να πάνε μαζί. (Schroeder) 
Αρχή που, αν είχε γίνει λίγα χρόνια πριν το 2009, δεν θα είχαμε ποτέ ανάγκη από Μνημόνια.» 

Πυγολαμπίδα:  Γιατί δεν πήγες να τα πεις αυτά στη Βουλή, Γιώργο Παπανδρέου; Φοβάσαι το γιουχάισμα; Ή μήπως περιμένεις  τα μέλη του συλλόγου αποφοίτων του 
Harvard να ξαναδημιουργήσουν ριζοσπαστικές μεταρρυθμιστικές δομές; Μιλάς σε λάθος ακροατήριο Γιωργάκη. Είσαι εκτός τόπου και χρόνου...

Γιώργος Παπανδρέου: «Είναι αλήθεια ότι δεν μπορέσαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα όσο είχαμε δεσμευτεί. Δεν προκάναμε. Και αυτό το φέρω βαρέως μέσα μου. 
Αλλά κάπου εκεί, έστω η προσπάθεια πραγματικής αλλαγής που έγινε στη διετία μας, σταμάτησε. 
Γιατί; Αυτό θέλουμε μετά το μνημόνιο; 
Πάλι παρόν το πελατειακό σύστημα, έστω με λίγο διαφορετικές διευθετήσεις; 
Πάλι παρόντα τα κατεστημένα; Πάλι άνομες σχέσεις μεταξύ οικονομίας και πολιτικής, πάλι σχέσεις εξάρτησης μεταξύ πολιτικής και επιχειρηματικών, τραπεζικών και μιντιακών συμφερόντων; 
Πάλι παρόν ένα κράτος – δυνάστης; 
Μια διοίκηση για εξυπηρετήσεις; 
Μια αυτοδιοίκηση για διευθετήσεις; 
Γιατί όχι μάχη καθημερινή, διαρκής, για μια ευνομούμενη πολιτεία; Γιατί σταματήσαμε; 

Αν δεν αλλάξουμε το πολιτικό σύστημα, πώς θα κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με το πελατειακό κράτος; 

Αν δεν ολοκληρώσουμε την αλλαγή στο κράτος, αν δεν αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η διοίκηση, πρόκειται να αλλάξει τίποτα σε αυτήν την χώρα; 
Αν δεν ενισχύσουμε δραστικά την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τον "Καλλικράτη", ώστε να οικοδομήσουμε πολιτικές ουσιαστικής στήριξης και αλληλεγγύης προς τους πολίτες, ώστε να αφήσουμε πίσω μας τις επιδοματικές πολιτικές για να προχωρήσουμε στη δημιουργία κοινωνικών δομών για όλους; 
Αν δεν επιβάλουμε τη διαφάνεια σε όλες, ανεξαιρέτως, τις συναλλαγές με το κράτος, πώς θα πάψουν να ωφελούνται οι λίγοι; 
Γιατί σταματήσαμε να ακούμε για όλα αυτά κάπου το 2012; 
Τι κοστίζει η αλλαγή; 
Πόσο κοστίζει να αλλάξουμε δομές στην εκπαίδευση, ώστε να αξιοποιήσουμε και να επενδύσουμε στους ανθρώπους, την έρευνα, την τεχνολογία, τη γνώση, τον άνθρωπο και σε ένα υψηλό επίπεδο δημόσιας εκπαίδευσης; 
Πόσο κοστίζει να αξιοποιήσουμε σωστότερα τα κοινοτικά κονδύλια στον αγροτικό τομέα, ώστε να εγγυηθούμε ελληνικά προϊόντα ποιότητας, αξίας, την κρητική ή μεσογειακή δίαιτα που αποτελεί brand ανά τον κόσμο, προϊόντα ανταγωνιστικά, με νέους αγρότες επιχειρηματίες, αντί να πουλάμε χύμα το λάδι μας στους Ιταλούς;

Κοστίζει τίποτα η προκήρυξη των συχνοτήτων εκπομπής ραδιοτηλεοπτικού σήματος; 
Πώς θα νιώσει ο εργαζόμενος δημιουργικός, αν το κράτος δεν μπορεί να διασφαλίσει ένα σύστημα Πρόνοιας, όχι πελατειακό, αλλά που να εγγυάται ένα ελάχιστο επίπεδο ζωής, σιγουριά και ασφάλεια, αν δεν μπορεί να διασφαλίσει τα δικαιώματά του; 
Πώς θα εμπεδωθεί σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες, αν δεν επικρατήσει ευνομία και κράτος δικαίου; 
Πόσο κοστίζει; 
Πόσο κοστίζει να προχωρήσει η Ελλάδα στην αξιοποίηση των φυσικών της πόρων, της ηλιακής, της αιολικής, της πράσινης ενέργειας – όπως κάναμε με την γεωθερμική ενέργεια στη Θράκη; 
Κόστισε τίποτα η υποχρεωτική δημοσίευση όλων των αποφάσεων της διοίκησης στο διαδίκτυο; Να ξέρει ο πολίτης πώς και πού ξοδεύονται τα χρήματά του, τι αποφάσεις παίρνουν εκείνοι που τον υπηρετούν. 
Κόστισε τίποτα η μηχανογράφηση όλων των υπηρεσιών του δημοσίου και της τοπικής αυτοδιοίκησης; Κόστισε τίποτα η ηλεκτρονική συνταγογράφηση; 
Κοστίζει και πόσο η ηλεκτρονική διακυβέρνηση; 
Πόσο κοστίζει ένα φορολογικό σύστημα που θα λειτουργεί, αποδοτικά, δίκαια, με διαφάνεια, καλλιεργώντας όχι τον φόβο αλλά την εμπιστοσύνη στον Έλληνα πολίτη; 
Κοστίζει τίποτα ένας νέος εκλογικός νόμος, που θα επιφέρει ένα γερό χτύπημα στο μαύρο πολιτικό χρήμα; 
Πόσο κοστίζει να αναδιοργανώσουμε την Δικαιοσύνη ώστε να λειτουργεί γρήγορα, ανεπηρέαστα, με διαφάνεια; 
Κοστίζουν τίποτα όλα αυτά;
Πόσο κοστίζει να αναδιοργανώσουμε την κρατική γραφειοκρατία, να χτυπήσουμε την πολυνομία, τις αλληλοεπικαλύψεις αρμοδιοτήτων, που εμποδίζουν τις επενδύσεις και ταλαιπωρούν τον πολίτη. Το κόστος, είναι κόστος πολιτικό.»

Πυγολαμπίδα:  Ώστε δεν προκάνατε να τελειώσετε όλα αυτά τα θαυμαστά που αρχίσατε κι εμείς δεν τα πήραμε χαμπάρι! Εκείνο που γνωρίζω εγώ, και το είχε καταγγείλει και ο Απόστολος Κακαλαμάνης στη Βουλή είναι ότι μέχρι την υπογραφή του Μνημονίου δεν είχατε κάνει τίποτα. Κανένα νομοσχέδιο! Τα ζώα μου αργά… Όλα είχαν παγώσει περιμένοντας την επιφοίτηση του πνεύματος. 

Να σας θυμίσω τι έλεγε ο Απόστολος Κακλαμάνης στις 25/2/2010: «Περιμένουμε ένα φορολογικό νομοσχέδιο - διότι υπήρχε δουλειά, την οποία γνωρίζω - που έπρεπε να είχε έρθει εδώ, τουλάχιστον από το Νοέμβριο. Θα μας φέρετε νομοσχέδιο, που θα ψηφιστεί εδώ τον Απρίλη και ουσιαστικά θ’ αρχίσει να αποδίδει από το Φθινόπωρο;» (δείτε εδώ.)

Ας πούμε όμως ότι έτσι ήταν , ότι δηλαδή η προσπάθεια πραγματικής αλλαγής που κάνατε στη διετία σας διακόπηκε. 
Μα το ΠΑΣΟΚ ήταν ο κύριος παίκτης της διάδοχης κυβέρνησης Παπαδήμου, που ανέλαβε να υλοποιήσει εκείνα που η κυβέρνησή σου με καθυστέρηση είχε εξαγγείλει. Το ξέχασες; Και είναι επίσης εταίρος της σημερινής κυβέρνησης.
Εκτός εάν άλλο ήταν το ΠΑΣΟΚ το δικό σου κι άλλο το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου. Αυτό εννοείς;
Και για νάχουμε καλό ρώτημα, ποιος νέος εκλογικός νόμος θα φέρει γερό χτύπημα στο μαύρο πολιτικό χρήμα; Γιατί δεν πας στη Βουλή να εξηγήσεις αυτόν τον θαυματουργικό εκλογικό νόμο που ονειρεύεσαι;

Γιώργος Παπανδρέου: «Γιατί δεν τα συζητάμε όλα αυτά; 

Γιατί δεν δίνουμε μάχες μαζί για όλα αυτά; 
Γιατί δεν διορθώνουμε τα λάθη και δεν πιάνουμε το νήμα να συνεχίσουμε την προσπάθεια σε όλα αυτά, νήμα που χάθηκε κάπου στις εκλογές του 2012 – αν όχι στα τέλη του 2011, ως αποτέλεσμα της θεωρίας περί κυβέρνησης "ειδικού σκοπού"; 

Όχι μόνον δεν κοστίζουν όλα αυτά, αλλά αντιθέτως, με την πλήρη εφαρμογή τους θα δώσουν ολοκληρωμένα θετικά αποτελέσματα και στο οικονομικό πεδίο και στο πεδίο της εμπιστοσύνης με τους πολίτες.» 


Πυγολαμπίδα: Ώστε το νήμα χάθηκε κάπου στις εκλογές του 2012! Ποιο νήμα; Και γιατί διαμαρτύρεσαι στους αποφοίτους του 
Harvard ότι δεν δίνετε μάχη μαζί;. Δεν ανήκεις στο ΠΑΣΟΚ; Δεν ανήκεις στην κοινοβουλευτική ομάδα του; Ή μήπως προετοιμάζεσαι για να φτιάξεις ένα άλλο ΠΑΣΟΚ;

Γιώργος Παπανδρέου: «Κεντρικός πυρήνας μιας διαφορετικής Ελλάδας, μετα-μνημονιακής, είναι η αλλαγή στο κράτος. Και αυτή η αλλαγή απαιτεί άλλες αντιλήψεις.

Γιατί η κρίση αφορά και αντιλήψεις, νοοτροπίες και τις συμπεριφορές ενός μοντέλου οικοδομημένου να ικανοποιεί όχι όσους πρέπει, αλλά όλους εκείνους που θα έπρεπε να υπηρετούν τον πολίτη. Η αλλαγή απαιτεί μία άλλη πολιτική συμπεριφορά.

Αν κάτι με έθλιψε καθώς διαχειριζόμουν την κρίση ήταν το γεγονός ότι ήμασταν μόνοι.

Μόνοι στην ΕΕ, αλλά ακόμα χειρότερο, μόνος εγώ, μόνη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που σήκωσε το πολιτικό βάρος της κρίσης.
Καμία βοήθεια από αυτούς που είχαν και τις ευθύνες για την δημιουργία του ελλείμματος, καμία βοήθεια από αυτούς που ευελπιστούσαν να πάρουν μια μέρα την εξουσία.
Απόντες από τη μάχη για τη σωτηρία της χώρας, σήμερα οι μεν κάνουν ότι δεν θυμούνται τι έλεγαν τότε και οι δε, διαγωνίζονται μεταξύ τους στο ποιος θα κάνει την καλύτερη προσαρμογή μεταξύ των εύκολων λόγων του χθες και της σκληρής πραγματικότητας που τους περιμένει στη γωνία.
Και αυτό με έθλιψε, γιατί με αυτή τους τη στάση και πλήρωσε περισσότερα ο Ελληνικός λαός και καθυστερήσαμε τις μεγάλες διαρθρωτικές αλλαγές που θα μπορούσαν ήδη να έχουν γίνει.»

Πυγολαμπίδα:  Μόνος κι έρημος, ε; Δεν σε συνέδραμε η αντιπολίτευση στο έργο σου. Για φαντάσου! Πρωτοφανές στα ελληνικά πολιτικά χρονικά!


Τα δικά σου τα καμώματα τα ξέχασες Γιωργάκη; Ξέχασες ότι είχες λυσσάξει να σύρεις τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, και είχες ξεσηκώσει και τις πέτρες εναντίον του Κώστα Καραμανλή διότι ήθελε να παγώσει τους μισθούς και τις συντάξεις; Τα ξέχασες; 
Να σου θυμίσω τι έλεγες στις 12/09/2009 στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης;

ΓΑΠ:«Κυρίες και Κύριοι, 
Η πρόταση (Καραμανλή) που ακούσαμε πριν από μια εβδομάδα, ήταν και είναι καταστροφική για τη χώρα. Αν σήμερα παγώσουμε τους μισθούς, θα παγώσουμε την αγορά. Αν αυξήσουμε τους φόρους στη μεσαία τάξη, θα μειώσουμε την αγοραστική της δύναμη, θα βαθύνουμε την ύφεση, θα μειώσουμε τα έσοδα του κράτους. Και θα επέλθει ο φαύλος κύκλος της κατάρρευσης.» (πηγή)

Γιώργος Παπανδρέου: «Και δεν καταφέραμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας μπροστά σε μία εθνική προσπάθεια. Ακόμα περισσότερο με έθλιψε, διότι οι αλλαγές αυτές, που αφορούν θεσμούς, νοοτροπίες, αντιλήψεις, θέλουν χρόνο. 
Θέλουν συνέπεια, θέλουν συνέχεια. 
Δεν θα ολοκληρωθούν από ένα υπουργό, ούτε από μια κυβέρνηση. 
Και δεν περίμενα ποτέ ότι θα συμφωνούσαμε σε όλα. 
Ζητούσα να συνεργαστούμε. Ναι, να κάνουμε μεταξύ μας συμβιβασμούς και να βρούμε λύσεις.
Όχι όμως να συμβιβαστούμε με τα προβλήματα της χώρας.» 

Πυγολαμπίδα: Ζητούσες να συνεργαστείτε, όταν εσύ είχες αρνηθεί κάθε συνεργασία με τον προκάτοχό σου, ενώ  με τα δημαγωγικά σου καμώματα και τους εκβιασμούς περί μη συναίνεσης στην εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας  είχες σύρει τη χώρα σε μια πολύμηνη προεκλογική περίοδο κατά τη διάρκεια της οποίας τα έσοδα του κράτους κατέρρευσαν και το έλλειμμα γιγαντώθηκε

Κι έχεις το θράσος, Γιώργο Παπανδρέου, να μιλάς για ένωση δυνάμεων μπροστά σε μια εθνική προσπάθεια; 
Δεν έχεις ακούσει το βιβλικό ρητό "μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις";

Σε είχα προειδοποιήσει στις 6 Φερβρουαρίου του 2009 με άρθρο μου εδώ, ότι σπέρνεις ανέμους και θα θερίσεις θύελλες. Δεν περίμενα βέβαια να με διαβάσεις και να με λάβεις υπ’ όψιν, όμως έπεσα μέσα στις προβλέψεις μου. Κι εσύ μεν περνάς καλά ταξιδεύοντας και αμπελοφιλοσοφώντας εκ του ασφαλούς με έξοδα των Ελλήνων φορολογουμένων και χειμαζομένων, ο ελληνικός λαός όμως πληρώνει πολύ ακριβά τις αμαρτίες σου.

Υπάρχει όμως και η Θεία Δίκη που δεν θα σε αφήσει για πάντα στις ψευδαισθήσεις σου.

Γιώργος Παπανδρέου: «Σήμερα, με την πόλωση, γίνεται το αντίθετο. Η αντιπαράθεση μεταξύ μας, αφήνει άθικτα τα προβλήματα. (...) 

Κυρίες και κύριοι, 
Οι πολιτικές δυνάμεις δεν είναι εφικτό, ούτε καν θεμιτό να συμφωνούν σε όλα. Μπορούμε όμως να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα. 
Μπορεί τα κόμματα να διαφωνούμε στο ποιοι πρέπει να πληρώνουν φόρους και πόσο, αλλά μπορούμε κάλλιστα να συμφωνήσουμε για το πώς θα παταχθεί η φορολογική ανομία. 
Μπορεί τα κόμματα να διαφωνούμε στο ρόλο που πρέπει να έχει το δημόσιο στην οικονομία, αλλά μπορούμε κάλλιστα να συμφωνήσουμε στο ότι πρέπει να λειτουργεί ηλεκτρονικά, με διαφάνεια και διαύγεια. 
Μπορεί τα κόμματα να διαφωνούμε για το πώς πρέπει να λειτουργεί η δημόσια υγεία. Σίγουρα όμως μπορούμε να συμφωνήσουμε στην ανάγκη πλήρους σεβασμού του κάθε ευρώ που δαπανάται εκεί. Συμφωνημένο πλαίσιο πάταξης φοροδιαφυγής.
Ολοκλήρωση ηλεκτρονικής διακυβέρνησης. 
Ολοκλήρωση ηλεκτρονικής συνταγογράφησης. 
Πόσο δύσκολο είναι έστω αυτά τα τρία να συμφωνηθούν με ευρύτατη διακομματική συναίνεση και να ολοκληρωθούν μέχρι το τέλος του έτους; 
Δεν χρειάζεται να μας το επιβάλλει κανείς. Ξέρουμε ότι είναι ανάγκη να γίνουν αυτά. Ας δεσμευτούμε εμείς οι ίδιοι. Πέρα από Μνημόνια.
Σας έδωσα τρία παραδείγματα. 
Επαναλαμβάνω: Δεν χρειάζεται και ούτε συμφωνούμε σε όλα. Στα αυτονόητα όμως που όλοι συμφωνούμε, όποια κι αν είναι αυτά, ας προχωρήσουμε μπροστά. Η χώρα θα αναπνεύσει και ο δρόμος για την οριστική αλλαγή της θα ανοίξει διάπλατα. Και μαζί, θα αρχίσουν να οικοδομούνται οι προϋποθέσεις για να εγκαταλείψουμε οριστικά τα σκληρά δημοσιονομικά μέτρα που πλήττουν αδιακρίτως τους πολίτες.» 

Πυγολαμπίδα: Καλά εδώ έχουμε σκέτη παράκρουση. Μιλάει στους απόφοιτους του 
Harvard, αλλά φαντασιώνεται ότι απέναντί του έχει τα κόμματα!

Γιώργος Παπανδρέου: «Ας προχωρήσουμε μόνοι μας στις αλλαγές, πέρα από τα μνημόνια. 
Πιστεύω, όμως, ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε σε πολλά περισσότερα. 
Όμως, θεωρώ ότι η αλλαγή στο κράτος πρέπει να έρθει από τον λαό. 
Και εξηγούμαι: Πρώτα, το ελληνικό κράτος από τη γέννηση του, ήταν ξένο σώμα για τον Έλληνα. Οι Βαυαροί επέβαλαν ένα νομοθετικό πλαίσιο. 
Εμείς οι Έλληνες είδαμε το κράτος και σαν δυνάστη αλλά και σαν πηγή πελατειακών διευθετήσεων. Τα κόμματα, έβλεπαν την εξουσία ως ευκαιρία λαφυραγώγησης. Ένα πλιάτσικο μετά τις εκλογές. Το μοίρασμα της εξουσίας. 
Το δε κράτος έβλεπε τον πολίτη με καχυποψία. 

Θα πάω ακόμη παραπέρα. Για να αλλάξουμε την χώρα πρέπει η κρίση αυτή να γίνει ευκαιρία. Προτείνω να βρούμε έναν κοινό αξιακό τόπο. Μπορεί να μας χωρίζουν πολλά, αλλά θα πρέπει να μας ενώσει ένας κοινός αξιακός τόπος. Ένα πλαίσιο βασικών αρχών, πρακτικών και αντιλήψεων που θα σεβαστούμε όλοι. Όλα τα κόμματα. 

Αρχές βασισμένες στην διαφάνεια, τη λογοδοσία, τη συμμετοχή, την προστασία του περιβάλλοντος και του πολιτισμού, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τη βιωσιμότητα της οικονομίας μας. 

Αν είναι να αλλάξουμε το κράτος, απαιτείται να αισθανθεί ο Έλληνας ότι είναι δικό του το κράτος. Κανενός άλλου. 

Θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να το θεσπίσει, αλλά και την υποχρέωση να το υπερασπιστεί. 

Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να γίνει όχι απλά με αλλαγές στο Σύνταγμα, αλλά με μια διαδικασία που θα καταλήγει σε σειρά δημοψηφισμάτων. 

Να συζητηθούν όλα τα μεγάλα θέματα, από την παιδεία μέχρι το πολιτικό σύστημα, από την αυτοδιοίκηση μέχρι την δικαιοσύνη, διεξοδικά όλες οι εναλλακτικές προτάσεις.» 

Πυγολαμπίδα: Νάτος πάλι με τα δημοψηφίσματα! Λοιπόν, όλα αυτά  με προϊδεάζουν για προετοιμασία άλλου κόμματος υπό την αφεντιά του. Και βέβαια, ποντάρει στην ηλιθιότητα κάποιων ψηφοφόρων που θα σπεύσουν να τον ψηφίσουν...


Γιώργος Παπανδρέου: «Αν δεν θέλουμε λοιπόν, και κανένας δεν θέλει, η απάντηση στο "Μετά το Μνημόνιο, τι;" να είναι, αργά ή γρήγορα, και πάλι ένα νέο Μνημόνιο, τότε ας προχωρήσουμε με δική μας πρωτοβουλία, με όσο το δυνατόν ευρύτερη διακομματική συναίνεση σε ένα Εθνικό Συμβόλαιο που θα κινήσει τις παραπάνω διαδικασίες με χρονοδιαγράμματα και συγκεκριμένα μετρήσιμα αποτελέσματα. 

Αρκετά με τη διχόνοια. Αρκετά διαιρεθήκαμε. Σήμερα, που ζούμε ακόμη μία κορύφωση διακομματικής υστερίας, όλοι εναντίον όλων, σήμερα προτείνω να καθίσουμε στο τραπέζι για ένα Εθνικό Συμβόλαιο. 

Δύσκολο; Δύσκολο. Μπορούμε; Ναι, αν αγαπάμε αυτόν τον τόπο. Αν δεν θέλουμε οι θυσίες που έγιναν να πάνε χαμένες.» 

Πυγολαμπίδα:  Πάλι έχει ξεχάσει σε ποιο ακροατήριο απευθύνεται! Ντρέπεται να πάει να τα πει στη Βουλή. Γι’ αυτό βαράει το σαμάρι ν’ ακούσει ο γάιδαρος!

"Διακομματική υστερία" βλέπει τώρα ο Γιώργος Παπανδρέου! Τη δικιά του την υστερία την ξέχασε; Το παίζει ενωτικός τώρα! Μου θυμίζει την παροιμία ο διάβολος όταν γεράσει καλογερεύει. 
Καλή είναι η ομόνοια και το Εθνικό συμβόλαιο, όμως κύριε Παπανδρέου, είσαι λάθος πρόσωπο για να το προτείνεις. Δεν έχεις την έξωθεν καλή μαρτυρία. Το παρελθόν σου είναι στιγματισμένο με άκρως διχαστικές πολιτικές ενέργειες. Από τότε που έγινες πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έβγαλες χολή εναντίον της Νέας Δημοκρατίας - όχι βέβαια πως την υπερασπίζομαι, διότι και αυτή τα ίδια σκ**ά είναι.

Γιώργος Παπανδρέου: «"Μπορούμε"! 
Κάποια στιγμή, μιλώντας με τον Dean (τον Πρόεδρο) του Kennedy School, τον David Ellwood, τον ρώτησα τι θεωρεί μοναδικό στο ίδρυμα που υπηρετεί. Μου απάντησε ότι, στο Χάρβαρντ – αλλά και σε όλο το πανεπιστημιακό σύστημα της Αμερικής – υπάρχει μια αντίληψη που θεωρεί ότι είναι απαραίτητο να διαφυλαχθεί. 

Είναι η αισιοδοξία ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο προς το καλύτερο. 

Είναι η πίστη στις δυνάμεις του ανθρώπου. Στις δυνατότητές του. Στο "ναι μπορούμε". 
Και από αυτό το "ναι μπορούμε", απορρέει φυσιολογικά η συνεχής αναζήτηση, η ελευθερία σκέψης και έκφρασης, η διαρκής έρευνα, όπως και μάθηση. Η έννοια της αποτυχίας δεν υπάρχει – είναι και η αποτυχία μια εμπειρία, ένα βήμα μάθησης για να γίνουμε ακόμα καλύτεροι. 

Μάλιστα – όσοι είσαστε επιχειρηματίες – ξέρετε καλά ότι δεν θεωρείται "ώριμος" ένας επιχειρηματίας στην Αμερική εάν δεν έχει αποτύχει μια-δυο φορές στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες. H αντίληψη ότι τίποτα δεν είναι ανυπέρβλητο, από την εξεύρεση θεραπείας για τον καρκίνο μέχρι την εξάλειψη της φτώχειας, την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, ή την δημιουργία μιας κοινωνίας πιο δίκαιης και ευτυχισμένης, αποτελεί κινητήρια δύναμη στα Πανεπιστήμια αυτά.»


Πυγολαμπίδα:  Ώστε ναι μπορούμε; Έλα όμως που η πραγματικότητα σε διέψευσε; Δεν μπόρεσες και δεν μπορέσαμε, παρά το "ναι μπορούμε" που αναμασούσες πριν ακόμα γίνεις πρωθυπουργός...

Γιώργος Παπανδρέου: «Πατριωτισμός και παράδοση.

Υπάρχει μια διαφορετική εκδοχή. Ένας νέος πατριωτισμός
Ένας πατριωτισμός που δεν φοβάται να μιλήσει για τις δικές μας αδυναμίες, που σπάει την μοιρολατρία και πιστεύει στις δυνατότητές μας. 
Ένας πατριωτισμός που ψύχραιμα αξιολογεί και τα συν αλλά και τα πλην άλλων εθνών. 
Δεν ψάχνει για έξωθεν σωτήρες ούτε για αποδιοπομπαίους τράγους, αλλά αξιοποιεί ό,τι καλύτερο έχουμε εμείς και τις όποιες καλές πρακτικές έχουν οι εταίροι μας ή άλλοι λαοί. 
Πατριωτισμός που δεν καπηλεύεται τα σύμβολά μας, αλλά υπηρετεί τις αξίες μας. 
Πατριωτισμός που δεν χρησιμοποιεί προς ίδιον όφελος κάθε τι το ελληνικό, αλλά προσφέρει και δημιουργεί, εργάζεται για μια διαφορετική Ελλάδα. 
Αυτό πιστεύω χρειαζόμαστε για την Ελλάδα. Και σε αυτή την κατεύθυνση καλώ και εσάς να συνεισφέρετε. 
Η αλλαγή, η πρόοδος δεν είναι ποτέ υπόθεση ενός. Είναι καθήκον όλων. 
Σας ευχαριστώ.» 

Πυγολαμπίδα: 
Μεγάλη η χάρη σου, Γιώργο Παπανδρέου, που διέθεσα δύο ολόκληρες ημέρες για να μελετήσω και να σχολιάσω τις πρόσφατες ανοησίες σου.
Δεν θα έπρεπε ν’ ασχοληθώ ξανά μαζί σου, μετά τα εκατοντάδες άρθρα που σου είχα αφιερώσει. Αλλά είσαι προκλητικός και με παρέσυρες πάλι 

Συγνώμη που σας κούρασα, φίλοι αναγνώστες!
Αν όμως αντέξατε και φτάσατε μέχρι εδώ, ίσως μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την μακροσκελή ομιλία-έκθεση ιδεών του λογογράφου του Γιώργου Παπανδρέου εδώ.


Συγκινήθηκα όταν είδα ότι ο Γιώργος, στον χρόνο που του δόθηκε μετά την πρωθυπουργία του, θέλησε, λέει, να ψάξει στις παραδόσεις. Απευθύνθηκε, λοιπόν, στους αρχαίους Έλληνες. (Κάλιο αργά παρά ποτέ)
Πώς απευθύνθηκε; Απλούστατα, παραθέτοντας τι του είπαν κάποιοι άλλοι που τους είχαν διαβάσει!
Ποιοι; Ένας Καθηγητής του Yale, ο Donald Kagan, μια καταπληκτική φιλέλληνας, η Edith Hamilton και ένας σύγχρονος Έλληνας φιλόσοφος, ο Κορνήλιος Καστοριάδης.
Α, όλα κι όλα, δεν μπορείς να το αμφισβητήσεις! Το παιδί προσπαθεί να μάθει, έστω κι από δεύτερο χέρι, για τους αρχαίους Έλληνες, παρότι Αμερικάνος!