ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Χωρίς ορμή "ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ" του Θεοδωράκη

Ίνα τι εφρύαξαν ΜΜΕ και πολιτικοί εμελέτησαν κενά κατά του νεοσυσταθέντος κόμματος του Σταύρου Θεοδωράκη; 
Τι τους ενόχλησε τόσο και σταυρώνουν το Σταύρο προτού καλά καλά εξηγήσει προς τα πού θα πάει το "ΠΟΤΑΜΙ" του; 
Φοβήθηκαν μπας και τους πάρει σβάρνα; 
Μα αν ήταν επικίνδυνος ο Σ. Θεοδωράκης για το σάπιο σύστημα δεν θα είχε συγκρουστεί με δαύτο τόσα χρόνια στη δημοσιογραφία; Θυμάστε τι έπαθε κάποιος δημοσιογράφος που...
ήταν επικίνδυνος για το σύστημα; Τον σίγασαν, χτύπα ξύλο!


Τέλος πάντων, ας τον αφήσουν να μας σώσει κι αυτός λίγο. Τόσοι και τόσοι πολιτικάντηδες μας έσωσαν, τι  χειρότερο θα πάθουμε αν μας σώσει κι ένας φρέσκος κι άφθαρτος ακόμη;

Πάντως, το προείπε ότι, αν δεν θελήσουμε να μας σώσει, θα γυρίσει πίσω στη δημοσιογραφία. "Μαχητής" να σου πετύχει! Οι κοινωνικοί αγωνιστές, Σταύρο Θεοδωράκη, δεν το βάζουν κάτω, αλλά μάχονται μέχρι βαθέως γήρατος. Είδες το Μανώλη Γλέζο πώς αγωνίζεται ακόμη; Εσύ θέλεις με μια δοκιμή να σε αναδείξουμε σωτήρα, αλλιώς μας φοβερίζεις ότι θα γυρίσεις πίσω στο απάνεμο λιμάνι της δημοσιογραφίας;


Διαβάζοντας το άρθρο του Σταύρου Θεοδωράκη με τίτλο «Γράμμα ενός προδότη (της δημοσιογραφίας)», νόμιζα ότι διάβαζα ένα συγκινητικό μυθιστόρημα.

Παραθέτω ένα απόσπασμα: «Χαμογελούσα και εδώ αλλά η ψυχή μου είχε μαυρίσει. Κάπως έτσι βρέθηκα ένα βράδυ να σκέφτομαι "δεν παρατάς τις εκπομπές μήπως και κάνεις κάτι σημαντικότερο". 

Αμαρτία είναι να το συγκρίνω, και ίσως και να κάνω λάθος, αλλά ναι μάλλον είναι σημαντικότερο. Έτσι τουλάχιστον επέμεναν όλους αυτούς τους μήνες οι φίλοι μου. "Μπες μπροστά ρε Σταύρο. Εσένα σε ξέρει ο κόσμος. Μήπως καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι". 

Εδώ είμαστε λοιπόν. Το Ποτάμι. Τριάντα χρόνια στη δημοσιογραφία έχω γνωρίσει τους περισσότερους πολιτικούς. Ολοι μπορούσαν μόνοι τους και κανείς δεν ήθελε να βοηθήσει τον άλλο. Η μεγάλη ευκαιρία χάθηκε με τον Καραμανλή και τον Παπανδρέου. Ήταν και οι δύο νέοι, είχαν ονόματα σύμβολα και κανείς δεν θα τους έλεγε προδότες αν συνεργαζόντουσαν. Θα έσωζαν την Ελλάδα και θα έμεναν στην Ιστορία. Αλλά τι θα έκαναν οι κομματικοί στρατοί αν υπήρχε συμφωνία. 

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η χώρα να είναι σχεδόν σε έκτακτη ανάγκη - όχι σήμερα, τα τελευταία τρία χρόνια.  ( Σ.σ.: Δεν τα μέτρησες καλά Σταύρο! Τέσσερα είναι τα χρόνια  έκτακτης ανάγκης της χώρας!)

Πολλοί αυτές τις ώρες πάνε να με φοβίσουν. 

 Δεν το έχω σκεφθεί ποτέ έτσι. Πάντα οι δρόμοι ήταν για μένα μια ευκαιρία. Έτσι έφτασα και στη δημοσιογραφία. Πέρασα το ποτάμι - εννοώ τώρα τον Κηφισό που χώριζε τα δυτικά προάστια από την Αθήνα - και τα κατάφερα (μάλλον). Βέβαια τότε ήμουν 22 και τώρα είμαι 50. Είμαι πιο μυαλωμένος δηλαδή.»

Λοιπόν, ανακεφαλαιώνω: 

-- Ο Σταύρος Θεοδωράκης μπαίνει στην πολιτική επειδή επέμεναν οι φίλοι του. Τον παρέσυραν δηλαδή!

-- Δεν είναι σίγουρος αν η πολιτική είναι σημαντικότερη από τη δημοσιογραφία, αλλά, αν δεν κάνει λάθος, μάλλον είναι.

-- Και γιατί οι φίλοι του τον έβαλαν μπροστά; Μήπως επειδή διέγνωσαν σ’ αυτόν ηγετικά προσόντα και άκαμπτη αγωνιστικότητα; Όχι βέβαια! Τον έβαλαν μπροστά επειδή τον ξέρει ο κόσμος! 

 -- Η χώρα βρίσκεται σε έκτακτη ανάγκη, και σ’ αυτό φταίει ο κατακερματισμός της πολιτικής και της κοινωνίας σε κομματικούς στρατούς.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με τη διάγνωση αυτή του Σταύρου Θεοδωράκη! Με το δια ταύτα διαφωνώ όμως: με το ότι ο Σταύρος πάει να προσθέσει άλλον ένα κομματικό στρατό (αν του βγει το εγχείρημα) στους ήδη υπάρχοντες. Ίσως φαντάζεται ότι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ του θα σαρώσει όλους τους άλλους κομματικούς στρατούς και θα μείνει μόνο ο δικός του, ο ποταμίσιος στρατός! 

Ωστόσο, μ’ αυτή την εξομολόγηση και με τις κακόβουλες επιθέσεις κάποιων (αρνητική διαφήμιση) ο Σταύρος Θεοδωράκης καβάλησε το κύμα της επικοινωνίας και πολλοί "πνιγμένοι" από τα μαλλιά του θα πιαστούν. 


Ανακοίνωση της  χαρμόσυνης είδησης στους μετόχους και συνεργάτες του protagon.

«Δεν ξέρω πώς να αρχίσω. Όσο κι αν έχω προετοιμαστεί γι’ αυτή τη στιγμή, νιώθω μια αμηχανία. Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν; Να βγω εγώ, να βγεις εσύ, να βγούμε πολλοί, να γίνουμε ένα ΠΟΤΑΜΙ που θα αλλάξει την Ελλάδα;

Ας τα πάρουμε ένα ένα. Η ιδέα δεν είναι μόνο δική μου. Κάθε πρωί, κάθε βράδυ, η δεύτερη φράση που λένε οι άνθρωποι που συναντώ είναι "τι θα κάνουμε;". Πολλές φορές η αφορμή είναι κάτι που έγραψα ή κάτι που έδειξα στην τηλεόραση. Άλλες πάλι είναι τα πρωτοσέλιδα, οι κυβερνητικές αποφάσεις και οι πολιτικοί καυγάδες. Όλοι σ’ ένα αδιέξοδο. Ακόμη κι αυτοί που έχουν αποφασίσει τι θα ψηφίσουν, μετά από δυο- τρεις κουβέντες αναρωτιούνται "έχουμε άλλη λύση;".

Η ιδέα λοιπόν είναι δική σας. 
Των φοιτητών που με βρήκαν στη Λέρο.
Της παρέας που με σταμάτησε στον Βόλο. 
Των πιτσιρικάδων που μου τηλεφωνούν απ' τα Χανιά. 
Του συνεταιρισμού που επισκέφθηκα στα Γιάννενα. 
Αυτών που με φώναξαν στην Αριστοτέλους. 
Ίσως βέβαια και να τους παρεξήγησα κιόλας και να κατάλαβα λάθος. Γιατί κανείς από αυτούς δεν μου είπε να κάνουμε κόμμα. 
Μου είπαν όμως ότι οι πολιτικοί μας ζουν σε άλλον κόσμο, ότι τους ενδιαφέρει μόνο η εξουσία, ότι έχουν πάρει διαζύγιο από τη λογική. Ότι η ζωή πρέπει να προχωρήσει κι αυτοί – οι πολιτικοί δηλαδή- είναι μονίμως στα χαρακώματα να σκιαμαχούν με το παρελθόν.

Και μετά είναι οι ουρές στις στάσεις των λεωφορείων. Πρωί πρωί να βλέπεις 40-50 ανθρώπους να περιμένουν στα πεζοδρόμια. Το λεωφορείο να περνά και να παίρνει τους μισούς κι οι άλλοι μισοί να πρέπει να περιμένουν το επόμενο. Να αργούν στη δουλειά τους, στο πανεπιστήμιό τους, στον γιατρό τους. Και κανείς να μην έχει σκεφτεί ότι το πρωί πρέπει να κυκλοφορούν περισσότερα λεωφορεία.

Τα τελευταία χρόνια με φωνάζουν συχνά οι μαθητές στα λύκεια. Να τους μιλήσω για τη ζωή "εκεί έξω". Στη Θεσσαλονίκη, στη Ρόδο, στο Περιστέρι, στη Νέα Ιωνία, στο Πόρτο Ράφτη. Συζητάμε. Ε, λοιπόν σας λέω ότι τα έχουν καταλάβει όλα. Τα λάθη των πατεράδων τους, τα λάθη όλων μας. Ότι σκεφτόμαστε το συμφέρον για την ομάδα, το σπίτι, το κόμμα κι όχι το δημόσιο συμφέρον.
Τα ξέρετε τα νούμερα της ανεργίας. Και ειδικά των νέων. Οι γρήγορες τσαπατσούλικες λύσεις κατέστρεψαν πολλές ζωές. Οικογένειες κατρακυλούν στη φτώχεια. Κοινωνικές δομές που υποστήριζαν τους αδύναμους, κλείνουν. Από τη σπατάλη περάσαμε μεμιάς στη τσιγγουνιά.

Νέοι επαγγελματίες – δουλεύουν δε δουλεύουν  πρέπει κάθε μήνα να πληρώνουν για ασφάλιση "μισό μισθό". Αντί να επιβραβεύουμε αυτούς που δημιουργούν, να τους δίνουμε κίνητρα να κάνουν τις δικές τους δουλειές, αναμασάμε τις ίδιες και τις ίδιες ιστορίες φοροδιαφυγής. Κάθε μήνα ανακοινώνεται ένας νέος φόρος ή "διορθώνεται" ένας παλιός. Παράλληλα μια ιατρική επέμβαση στην Ελλάδα θέλει 10.000€ και στη Γερμανία 100€ ενώ ένα στα τρία παιδιά δεν έχει θέση σε κρατικό παιδικό σταθμό.

Θα το έχετε μάθει. Μέχρι και στα Τίρανα άρχισαν να πηγαίνουν Έλληνες φοιτητές. Αντί λοιπόν να κάνουμε εδώ τις σχολές, δίπλα σε καλά, ισχυρά, δημόσια πανεπιστήμια, προτιμάμε να στέλνουμε τα παιδιά μας στη Ρουμανία. 
Ο κατάλογος με τα παράλογα είναι ατέλειωτος. 
Στο Λεκανοπέδιο της Αττικής έχουμε είκοσι στρατόπεδα. Γιατί; 
Πέρα από το να υπηρετούν τα παιδιά των υπουργών και των υποστηρικτών τους, σε τι άλλο χρησιμεύουν τόσα στρατόπεδα στην Αθήνα;
Οι δικαστικές αποφάσεις καθυστερούν 5, 7,10 χρόνια – οι φτωχοί δεν μπορούν να βρουν το δίκιο τους  και οι ελληνικές φυλακές είναι γεμάτες με προφυλακισμένους.

Είμαστε η χώρα με τα περισσότερα θανατηφόρα ατυχήματα στον δυτικό κόσμο. 
Τις περισσότερες καισαρικές.
Τα περισσότερα φροντιστήρια. 
Και από την άλλη ανοίγουμε τα λιγότερα βιβλία, έχουμε τους λιγότερους εθελοντές αιμοδότες, τους λιγότερους πλέον, ευεργέτες. 
Και στο κέντρο της Αθήνας κάθε πρωί έχει δύο τουλάχιστον συγκεντρώσεις. 
Κλείνουν οι συγκοινωνίες, σταματά η ζωή, για να πιέσουν ποιον; Τον υπουργό που τους βλέπει πίσω από τα φιμέ τζάμια; 
Πολίτες σε απόγνωση μπροστά σ' ένα κράτος κουφό. Έχει επικρατήσει η άποψη ότι αν δεν παραβιάσεις εσύ τον νόμο κάποιος άλλος θα βρεθεί να τον παραβιάσει και θα κερδίσει απ’ αυτό. 
Θα πρέπει λοιπόν να γυρίσουμε στην αρχή και να κάνουμε μια νέα κοινωνική συμφωνία. Δικαιοσύνη στα μικρά και τα μεγάλα. 
Δικαιοσύνη, αξιολόγηση και αξιοκρατία. 
Αυτό θα κρατήσει εδώ τα νέα μυαλά που σήμερα φεύγουν σαν κυνηγημένα γιατί ξέρουν ότι δουλειές στην Ελλάδα κάνουν οι "κολλητοί" και τα "λαμόγια". Αυτός ο φαύλος κύκλος όμως πρέπει να σπάσει.

Μικρότερη Βουλή και όχι άλλη μια Γερουσία όπως σκέφτονται κάποιοι τις τελευταίες μέρες. 
Οι πολίτες να μπορούν να ψηφίζουν εκτός από το κόμμα της επιλογής τους και τον υποψήφιο της περιοχής τους από ενιαία λίστα. 
Κατάργηση όλων των προστατευτικών διατάξεων που είχαν οδηγήσει στο ακαταδίωκτο των πολιτικών. Γιατί θα πρέπει να θυμόμαστε ότι οι πολιτικοί που λογοδοτούν σήμερα στη Δικαιοσύνη, είχαν αθωωθεί και από τη Βουλή (και από τα κόμματά τους βέβαια). 
Εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια για να πάψει επιτέλους να κυκλοφορεί το μαύρο πολιτικό χρήμα. 

Εδώ θέλω να κάνω μια στάση. Τις τελευταίες δεκαετίες βρισκόμαστε συνεχώς σε μια εσαεί προεκλογική περίοδο. Η κυβέρνηση δεν τολμά γιατί υπάρχει το πολιτικό κόστος και η αντιπολίτευση δεν συναινεί γιατί "σήμερα - αύριο πέφτει η κυβέρνηση«. 
Και από κοντά οι υποστηρικτές με τα μεγάλα πορτοφόλια. 
Κάποιοι τζογάρουν στην "πτώση", κάποιοι στην "παραμονή" και οι πιο χουβαρντάδες "παίζουν" σε όλα τα ταμπλό.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια έχω γνωρίσει από κοντά όλους τους πολιτικούς ηγέτες. Όλοι μπορούσαν μόνοι τους. Έλεγες στον ένα "βοήθα να γίνει αυτό", σου απαντούσε "όχι τώρα - όταν θα γίνω πρωθυπουργός". 
Άνθρωποι χωρίς κανένα δείγμα γραφής πουθενά, να τους ακούς να λένε "όταν θα έρθω στα πράγματα θα τα αλλάξω όλα". Πώς; Δούλεψες; Έχεις ανεβάσει έστω ένα ρολό μαγαζιού στη ζωή σου; Κατάφερες ποτέ κάτι μόνος σου; Όχι! Έχουν όμως το κληρονομικό χάρισμα της πολιτικής.

Τα προβλήματα της χώρας δεν μπορεί να τα λύσει πια κανένα 25%. Πρέπει να υπάρξει ένα εθνικό σχέδιο και ένα 50% που θα κάνει και τους άλλους Ευρωπαίους να αισθανθούν ότι "αυτή τη φορά οι Έλληνες είναι αποφασισμένοι". 

Πώς θα προκύψει αυτό το 50%; Με συνεργασίες βέβαια. Όχι με την ενότητα των δικών μας, αλλά με την ενότητα των διαφορετικών.

Να δούμε τα κοινωνικά προβλήματα με τη λογική, χωρίς δογματισμούς και αγκυλώσεις. Μετανάστες, ναρκωτικά, σκουπίδια. 
Όλα αυτά σε άλλες χώρες είναι αφορμή για λύσεις, εδώ είναι αιτίες πολέμων. 
Οι μετανάστες δεν είναι κακοί, αλλά ούτε χωράνε όλοι. Εκτός αν τους θέλουμε επαίτες στα συσσίτια της εκκλησίας. 
Αυτοί που ζουν εδώ πρέπει να ψηφίζουν στις τοπικές εκλογές, και τα παιδιά τους στο σχολείο να σηκώσουν και τη σημαία αν το αξίζουν. Τόσο απλά. 
Η πρέζα έχει κυριεύσει την επαρχία. Δέκα περιοχές της χώρας - νησιά και πρωτεύουσες νομών - ζητούν εδώ και χρόνια εναγωνίως ένα πρόγραμμα υποκατάστατων, μια θεραπευτική κοινότητα. 
Στην Αθήνα όμως οι υπηρεσίες δεν μπορούν να αποφασίσουν ποιος από όλους θα τους σώσει (παρεμπιπτόντως: προτιμάμε να σφάζονται στις φυλακές παρά να δίνουμε μεθαδόνη στους εξαρτημένους) .

Και τα σκουπίδια δεν είναι παιγνίδι κολοκυθιάς. Αντί να ανακυκλώνουμε και να κομποστοποιούμε, τα πετάμε όλα στα δάση ή στη θάλασσα. Στα ψάρια του Αιγαίου ανιχνεύονται ίχνη πλαστικού στα σπλάχνα τους. Θα κάνουμε κάτι γι' αυτό ή θα είναι ένα από τα "δωράκια" μας στις επόμενες γενεές;

Την Ελλάδα θα σώσει το χώμα, ο ήλιος και η θάλασσα. 
Αρκεί να το πάρουμε απόφαση και να επενδύσουμε δυναμικά και έξυπνα σε αυτά. 
Χώμα – γεωργία, κτηνοτροφία. 
Ήλιος – ενέργεια αλλά και υγεία και ευτυχία. 
Θάλασσα – ψάρια και τουρισμός. 
Αντί λοιπόν να γκρεμίσουμε γρήγορα τις ασχήμιες που δημιούργησαν οι δεκαετίες του κιτς και να φτιάξουμε έναν νέο αναπτυξιακό χάρτη, αλληλοσυγχαιρόμαστε που οι τουριστικοί πράκτορες επιλέγουν την Ελλάδα όταν καίγεται η Αίγυπτος ή η Τουρκία.

Για να φύγουμε όμως μπροστά πρέπει να γκρεμίσουμε το γραφειοκρατικό σύστημα που θρέφει τα κόμματα. 
Το κάθε θέμα σήμερα είναι αρμοδιότητα ενός υπουργού, ενός αναπληρωτή υπουργού, 3-4 υφυπουργών, μιας ντουζίνας γενικών γραμματέων και κομματικών διευθυντών. 
Πρέπει επειγόντως να μειώσουμε την απόσταση που μας χωρίζει από το πρόβλημα. 
Να αφήσουμε τους βαρύγδουπους τίτλους (Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού – δηλαδή; Υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων – ο ΟΗΕ προσωποποιημένος δηλαδή!) και να πιάσουμε δουλειά. 
Ο ένας στα δημοτικά και τα γυμνάσια. 
Ο άλλος στα πανεπιστήμια και την καινοτομία. 
Ο τρίτος στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους. 
Και βέβαια ένας υπουργός για την ελιά και τα χωράφια. Ένας δηλαδή πολιτικός σε κάθε τομέα, μαζί με έναν τεχνοκράτη γενικό γραμματέα – οικουμενικό ει δυνατόν- με θητεία τετραετή και γενικούς διευθυντές αξιολογημένους κατά προτεραιότητα (αύριο κιόλας).

Στην Ευρώπη όπως και στην Ελλάδα, εχθροί μας είναι οι λαϊκιστές, οι εθνικιστές, οι ευρωσκεπτικιστές. Η Ευρώπη είναι η οικογένειά μας. Πρέπει να συγκρουστούμε με κάποιους "γέρους θείους", να σκίσουμε κάποια παλιά κιτάπια και να συντάξουμε νέα, δε θα φύγουμε όμως, ούτε θα το παίζουμε μουτρωμένοι. 

Η Ευρώπη είναι το μεγάλο σχολείο της ενότητας του διαφορετικού. Άλλα τα λάθη των ηγετών και άλλες οι ευρωπαϊκές αξίες. Και σήμερα που στην Ευρώπη αμφιβάλλουν για τις λύσεις που επελέγησαν για την κρίση στην Ελλάδα, είναι η ευκαιρία να παρουσιαστούμε πιο Ευρωπαίοι από τους Ευρωπαίους. Να καταλάβουν ότι δεν έχουν ανάγκη μόνο τον κλασικό ελληνισμό αλλά και τον σύγχρονο Έλληνα.

Ελλάδα δεν είναι μόνο τα κόμματα. Το αμάξι δεν έχει φρένα, δεν έχει τιμόνι, έχουμε βγει στον διεθνή αυτοκινητόδρομο και αυτά μαλώνουν αν θα ακούμε δημοτικά ή σοβιετικά εμβατήρια. Και εδώ θέλω να γίνω ξεκάθαρος. Αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό αδιέξοδο δεν μπορούν - φάνηκε!- να της δώσουν νέα ορμή. Ποιος να τους εμπιστευθεί; Μέχρι χθες ζούσαν μόνο για το ρουσφέτι. 
Οι μίζες έγιναν συνώνυμο της πολιτικής. Κάποιοι συμμετείχαν, κάποιοι δεν αντέδρασαν. Ας κάνουν λοιπόν στην άκρη.

Δυστυχώς όμως δεν μπορούν να μας σώσουν και όσοι είναι δέσμιοι θεωριών του 19ου αιώνα. Δεν μπορούν αυτοί, που ακόμη και σήμερα επαναλαμβάνουν ότι η Ελλάδα θα σωθεί αν … επιστρέψει στο παρελθόν.

Γι’ αυτό λοιπόν αποφασίσαμε να κάνουμε "ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ". 
Ποιοι το αποφασίσαμε; 
Άνθρωποι με τα ίδια ερωτήματα. 
Επαγγελματίες της ζωής – νέοι στην πολιτική.
Κανείς από εμάς δεν έχει υπηρετήσει σε υπουργεία, υφυπουργεία ή γραφεία αρχηγών. 
Φοιτητές, διανοούμενοι, οικονομολόγοι, εργάτες, καλλιτέχνες, άνεργοι, έμποροι, γιατροί, αρχιτέκτονες. 
Μια ομάδα που έχει μυαλό και δύναμη – τη δύναμη της λογικής και του δίκιου.
Τις επόμενες ώρες θα βγάλετε και εσείς μόνοι σας τα συμπεράσματά σας.

Εγώ τώρα, δε θα πάω στην Ευρωβουλή. Δεν έχω ίσως και τα προσόντα. Καλά καλά δεν ξέρω ξένες γλώσσες. Θα μείνω λοιπόν στην Ελλάδα. Το τι θα κάνω θα εξαρτηθεί πάλι από εσάς. Αν πάμε καλά στις Ευρωεκλογές, μετά θα αποφασίσουμε τι θα κάνουμε και στις εθνικές εκλογές.

Αν αποτύχουμε – αν αποτύχω για την ακρίβεια  τότε μετά τις ευρωεκλογές, θα προσπαθήσω να γυρίσω στη δημοσιογραφία. Μέχρι τότε την εγκαταλείπω. Που σημαίνει ότι σταματάω τους "Πρωταγωνιστές" και δεν θα έχω ενεργή συμμετοχή στο Protagon. 
Και εδώ θέλω να ζητήσω μία μεγάλη συγγνώμη από τους συνεργάτες μου. Στην τηλεόραση, στο Protagon, στην εφημερίδα. Τα σχέδια που κάναμε πρέπει να διακοπούν. Αυτό που προέχει τώρα είναι να σπάσουμε τη ρουτίνα της πολιτικής. Να ταράξουμε λίγο τα λιμνάζοντα νερά φέρνοντας νερό από το ΠΟΤΑΜΙ.

Και πού θα βρείτε τα λεφτά για την καμπάνια σας; Εδώ έχουμε την τεχνογνωσία Ομπάμα. Που όταν πρωτοβγήκε παραμέρισε τους δυνατούς του χρήματος και ζήτησε τα λίγα δολάρια των πολλών. Εμείς ζητάμε από όλους "ένα μέχρι δέκα ευρώ". Το πώς ακριβώς, θα το μάθετε τις επόμενες ώρες, απ' το topotami.gr. Προς το παρόν ετοιμάστε τα δέκα ευρώ (και όχι το ένα – ελπίζω). Και μπείτε κι εσείς στο ΠΟΤΑΜΙ.

Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, να αλλάξουμε συνήθειες. Αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να αλλάξουμε ζωή.

Καλημέρα λοιπόν και ελπίζω να συναντηθούμε. Τολμήστε το.»

Μελετώντας το κείμενο, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν βρήκα πολλά σημεία στα οποία διαφωνούσα. Θα μπορούσε να είναι μια ενδιαφέρουσα έκθεση ιδεών για τις Πανελλήνιες. 
Δεν διακρίνω όμως ορμή, νεύρο, πάθος, άκαμπτη αποφασιστικότητα και ρεαλισμό
Απεναντίας, βλέπω ρομαντισμό και ερασιτεχνισμό.
Είναι απλά ένα πολιτικό πείραμα-παιχνίδι του Σταύρου Θεοδωράκη... 
Κι αν δεν πετύχει με την πρώτη, δεν έγινε και τίποτα. Θα ξαναγυρίσει στη δημοσιογραφία

Σε κάθε περίπτωση, επειδή δεν θέλω να είμαι μικρόψυχη, του εύχομαι να πετύχει για το καλό της χώρας.