ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Σταύρος Θεοδωράκης: Υπάρχει ένας ναρκισσισμός του πολιτικού συστήματος


Η προχθεσινή πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη στη Σοφία Παπαϊωάννου με έπεισε ότι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ φέρνει πράγματι κάτι νηφάλιο και φρέσκο, κάτι που επειγόντως χρειαζόμαστε στην αρένα της πολιτικής. Διέκρινα ενωτική διάθεση, κοινό νου - είδος εν ανεπαρκεία στη χώρα μας - διαύγεια σκέψης, μετριοπάθεια και ειλικρίνεια στα λόγια του Σταύρου, παρόλο που δεν είναι απαλλαγμένος από ναρκισσισμό. Κάθε άλλο μάλιστα!

Ωστόσο, από την αισιοδοξία του για τη λύση των χρόνιων προβλημάτων που μας ταλανίζουν σαν χώρα, φαίνεται ότι ο νεόκοπος πολιτευτής δεν έχει συνειδητοποιήσει με ποιο σκληροτράχηλο λαό έχει να κάνει κι ότι εμείς οι ίδιοι με τα κουσούρια μας είμαστε οι δημιουργοί της κακοδαιμονίας μας…
Κι επειδή, όπως λέει η παροιμία, πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, μην αμφιβάλλετε ότι κάπως έτσι θα σέρνεται η Ελλάδα...
- μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας - όποια κυβέρνηση, σάρκα εκ της σαρκός μας, κι αν της προκύπτει. Πολλά γαρ και αυτοκαταστροφικά είναι τα εθνικά κουσούρια μας (διχασμός, ανομία, ραγιαδισμός, έλλειψη εθνικής συνείδησης, ερασιτεχνισμός, κλπ.), και δυστυχώς υπάρχουν οι εχθροί και οι άσπονδοι φίλοι που επενδύουν σ' αυτά ώστε η εθνική ανεξαρτησία να παραμένει για μας άπιαστο όνειρο...

Για να βγάλουμε πιο σωστά συμπεράσματα για ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ και τον αρχηγό του, κρίνοντάς τον χωρίς προκατάληψη και κομματική εμπάθεια, παραθέτω απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα της συνέντευξης.

Από το πρώτο video:

--Όταν ήμουν μαθητής είχα συνδικαλιστική δράση. Είχα φτάσει να μιλάω μέχρι και στα Προπύλαια, στο τέλος της δεκαετίας του ’70. Ήμουνα τότε ΠΑΣΟΚ… Με διαγράψανε μόλις βγήκε το ΠΑΣΟΚ, για επαναστατικές ιδέες…

--Στα 17 μου είχα μια πολιτική δράση. Κολλούσα αφίσες… και ονειρευόμουνα ένα πολιτικό σύστημα σαν το σύστημα του Τσε Γκεβάρα… κάτι πολύ επαναστατικό για τη χώρα. Αυτά μέχρι το ’81 που διαγράφηκα. Μετά μπήκα στη δημοσιογραφία…

--Από πολύ παλιά έβλεπα ότι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της χώρας είναι τα ίδια τα κόμματα.

--Ούτε μία στιγμή δεν σκέφτηκα να συμμετάσχω σε μία κίνηση που έχει τη λογική να αναστήσουμε το παλιό.

--Εμένα είναι εντελώς διαφορετική η οπτική μου. Πιστεύω ότι τα παλιά κόμματα ευθύνονται πάρα πολύ γ’ αυτό που ζούμε. Άρα πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει μια προσπάθεια από νέους ανθρώπους που δεν θα είχαν σχέση και δεν έχουν σχέση με θέσεις εξουσίας, δεν έχουν υπηρετήσει σε υπουργεία, δεν έχουν υπηρετήσει σε γραφεία αρχηγών, και αυτοί να φέρουν το νέο της πολιτικής.

--Κάποιος είπε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από μια ιδέα που έρχεται στην ώρα της. Υπήρχε λοιπόν ένα πολύ μεγάλο μερίδιο του κόσμου που έλεγε ότι κάτι πρέπει να γίνει. Το έβλεπες στις δημοσκοπήσεις, έτσι; Το 40% του κόσμου στην ερώτηση ποιον θέλετε για πρωθυπουργό έλεγε "κανένας". Το 90% του κόσμου έλεγε ότι τα παλιά κόμματα είναι κάτι κακό για τη χώρα…. Τελικά έλεγαν, τι να κάνουμε, κάποιον πρέπει να ψηφίσουμε… Εμείς είπαμε ότι δεν θέλουμε να ψηφίσουμε ένα από τα δύο λάθη. Θέλουμε κάτι καινούργιο. Και φάνηκε ότι αυτό ήθελε κι ο κόσμος.

--Δεν θέλουμε να έχουμε σχέση με το επάγγελμα του πολιτικού. Είμαστε περαστικοί. Δεν θα γεράσω εγώ σ’ αυτή τη θέση…. Δεν μας ενδιαφέρει να ανακυκλώνουμε τους πολιτικούς. Ένα από τα πράγματα που μας εκνευρίζει πάρα πολύ είναι ότι οι πολιτικοί, ακόμα κι αν αποτυγχάνουν, ανακυκλώνονται. Τους βάζουν λίγο στο ράφι και μετά τους ανακαλούν και τους κάνουν γενικούς γραμματείς σε κάποια υπουργεία, ή προέδρους σε οργανισμούς. … Δεν θεωρούμε ότι πρέπει να πεθάνουμε στη θέση του πολιτικού. Εγώ, ας πούμε, πιστεύω ότι θα μείνω εδώ οκτώ χρόνια. Και νομίζω ότι είναι κι ένα λογικό όριο να είσαι σε μια θέση ευθύνης οκτώ χρόνια. Και είναι λίγο αστείο κάποιοι άνθρωποι 15 χρόνια βουλευτές, δέκα χρόνια υπουργοί, να λένε ότι θα συνεχίσουμε. Τι θα συνεχίσεις; Ό,τι είχε να κάνεις το έκανες. Φύγε να έρθει κάποιος καινούργιος.

--Δεν είχα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι θα γίνω πολιτικός. Εγώ θα 'θελα να συνεχιστεί η ζωή μου, να συνεχίσω να κάνω τα ντοκιμαντέρ μου, να γράφω στο site μου και να έχω τη δυνατότητα να κρίνω την εξουσία. Να είμαι απέναντι στην εξουσία και να κάνω αυτές τις προσπάθειες που εγώ ήθελα να κάνω. Ήταν μια αναγκαστική, κάποια στιγμή, απόφαση. Γύρω εκεί στα γενέθλιά μου περίπου, το Φλεβάρη, τέλη Φλεβάρη, είπα ότι δεν πάει άλλο βρε παιδί μου, κάτι πρέπει να κάνουμε. Άρα δεν ήταν μια προμελετημένη από πριν απόφαση.

--Σε ό,τι αφορά τις απόψεις μου, εγώ - κι αυτό μπορώ να το πω με σιγουριά - πάρα πολλά χρόνια στη δημοσιογραφία έχω πολεμήσει δύο πράγματα: το λαϊκισμό και τα στρατόπεδα. Δηλαδή είναι εύκολο για ένα δημοσιογράφο να ενταχθεί σ’ ένα στρατόπεδο, να γίνει αιχμηρός, όπως λες, προβάλλοντας μια απλοϊκή λύση. Τα πράγματα όμως δεν είναι τόσο απλοϊκά στη ζωή. Οι εκπομπές μου προσπάθησα να είναι κάτι πιο σύνθετο απ’ αυτό. Κάποιοι που έχουν μάθει στα χαρακώματα, που έχουν μάθει σε μια πολεμική, που έχουν μάθει στις πέτρες, στους αφορισμούς, αυτό το κρίνουν ως κάτι συμβιβαστικό. Για μένα το να προτείνεις κάποιες λύσεις στη χώρα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από τη νηφαλιότητα και την εξέταση των πραγμάτων. Αυτό έκανε και η εκπομπή μου.

-- Είναι πολύ συγκεκριμένο γιατί κατεβαίνουμε στις Ευρωεκλογές: γιατί το γήπεδο είναι μικρό. Δηλαδή για να κατέβεις στις εθνικές εκλογές χρειάζεσαι πάρα πολλά λεφτά, και χρειάζεσαι να εμπιστευθείς και χίλιους ανθρώπους. Εμείς δεν έχουμε τη δυνατότητα να εμπιστευθούμε αυτή τη στιγμή χίλιους ανθρώπους. Με ποια έννοια το λέω;  Ότι θέλουμε να είμαστε πάρα πολύ σίγουροι για τα πρόσωπα που προτείνουμε στην ελληνική κοινωνία. Δεν θέλουμε να προτείνουμε πρώην πολιτευτές, πρώην αποτυχημένους υποψήφιους. Θέλουμε να προτείνουμε ανθρώπους που εκπροσωπούν τη νέα Ελλάδα.

-- Υπάρχει ένας κανόνας: να μπαίνεις στην πολιτική και να λες γενικότητες. Έτσι; Μπλα-μπλα δημοκρατία, μπλα-μπλα ανθρωπισμός. Εγώ δεν είπα μπλα-μπλα. Από το πρώτο κείμενο που βγάλαμε - το ξεκινάμε - έχουμε, τις μέτρησε κάποιος, 37 μικρές θέσεις. Από την πρώτη στιγμή σπάσαμε αυγά. Από την πρώτη στιγμή πήραμε μία απόσταση από μερικά πράγματα, που δεν έχουν τολμήσει να τα πουν πολλοί παλιοί πολιτικοί… Είπαμε πώς πρέπει ν’ αλλάξει το πολιτικό σύστημα. Είπαμε για τις κυβερνήσεις τετραετίας…

--Εμείς είμαστε ένα κόμμα που θα μπορούσαμε να βαδίσουμε πάνω στην αγανάκτηση του κόσμου και στο θυμό. Να παντρέψω τη δημοφιλία μου με κάποιες κραυγές. Είναι πάρα πολύ εύκολο εγώ να επιτεθώ στην Ευρώπη, να ζητήσω κρεμάλες, να μεγαλώσω την αγανάκτηση του κόσμου, υποσχόμενος τα πάντα, όπως κάνουνε κάποιοι πολιτικοί που θέλουν να λέγονται προοδευτικοί.
Εγώ δεν έκανα αυτό. Είπα ότι είμαι ευρωπαϊστής, είπα ότι πρέπει να κάνουμε γοργά μεταρρυθμίσεις στη χώρα, μίλησα για αξιολόγηση του Δημοσίου, μίλησα για μη-κρατικά πανεπιστήμια, μίλησα για μια προσπάθεια ν’ αλλάξουμε την Ευρώπη, να την απογραφειοκρατιοποιήσουμε. Είπαμε μια σειρά από πράγματα που αφορούν την Ευρώπη, είπαμε για μία ατζέντα που πολλοί που θεωρούν τους εαυτούς τους προοδευτικούς δεν έχουν τολμήσει να πουν.

Από το δεύτερο video:

--Εμείς έχουμε μια διαφορετική μέθοδο, η οποία είναι η εξής, η οποία είναι δοκιμασμένη στο εξωτερικό. Εμείς δεν πιστεύουμε στο κόμμα-παντοκράτορα. Δεν πιστεύουμε στα επαγγελματικά στελέχη που τρέφονται από ένα κόμμα, και που σιγά-σιγά ταυτίζουν το δημόσιο συμφέρον με το κομματικό συμφέρον. Εμείς πιστεύουμε στην κοινωνία. Πιστεύουμε στους ανθρώπους που δουλεύουνε, πιστεύουμε στους ανθρώπους που έχουνε δημιουργήσει, και κάνουμε ένα προσκλητήριο να δημιουργήσουμε ένα εθνικό σχέδιο δράσης με όλους αυτούς τους ανθρώπους για να αντιμετωπίσουμε όλα τα προβλήματα που έχει η χώρα.

Υπάρχει ένα κόμμα που λέει να ζήσουμε με τα λεφτά των Γερμανών, να μας φέρουν τις γερμανικές αποζημιώσεις, να μας φέρουν το κατοχικό δάνειο… 
Υπάρχει λοιπόν μία πρόταση από κάποιους που αυτοαποκαλούνται αριστεροί ότι το πρόβλημά μας θα μας το λύσει η διεκδίκηση των πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία.
Και υπάρχει και η άλλη πρόταση να μη δυσαρεστήσουμε τους Γερμανούς και να δούμε αυτοί τι θα κάνουν. 
Εγώ λέω κάτι πολύ συγκεκριμένο. Λέω ότι δεν υπάρχει ένα γενικό θέμα γερμανικών αποζημιώσεων το οποίο να μπορεί να διεκδικηθεί δικαστικά. 
Υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο θέμα που είναι το κατοχικό δάνειο. Που έχει δεχτεί το γερμανικό κράτος ότι έχει πάρει ένα δάνειο αναγκαστικό την περίοδο της κατοχής. 
Εγώ λοιπόν λέω ότι θα πρέπει να υπάρχει μία δικαστική διεκδίκηση του δανείου, θα πρέπει να υπάρχουν δικαστικές διεκδικήσεις αποζημιώσεων από κοινότητες και από πρόσωπα που δεν καλύπτονται από τις αποζημιώσεις του 1960. Είναι δύο πολύ συγκεκριμένα πράγματα…

Είναι σίγουρο ότι το άλλο που προωθούν οι άλλοι δύο δεν οδηγεί πουθενά. Δηλαδή το να λες φέρε πίσω τα λεφτά για να ζήσουμε, για να τα ρίξουμε στην κατανάλωση, δεν οδηγεί πουθενά, δεν είναι πιστευτό στην Ευρώπη. 
Και το άλλο, μη δυσαρεστήσετε τους Γερμανούς και μη ζητάτε τίποτα, επίσης δεν είναι καλό για την Ελλάδα. (…)

-- Δεν υπάρχει παρθενογένεση στις ιδέες. Το νέο δεν είναι κάτι που έρχεται από τον ουρανό και μας χτυπάει στο κεφάλι. Το νέο μπορεί να είναι μία σύνθεση. Εμείς παίρνουμε απόψεις από ανθρώπους που τα 'χουν ξαναπεί κάποια πράγματα στην Ελλάδα. Δεν το αρνούμαστε αυτό. Αλλά έχουμε τη δυνατότητα να συνθέσουμε αυτές τις απόψεις, να τις δούμε χωρίς παρωπίδες, και να τις υλοποιήσουμε. 

Ερώτηση: Γιατί εσείς κι όχι κάποιοι άλλοι;

Απάντηση: Γιατί οι άλλοι δεν μπορούν. Είναι φανερό. Έχουμε μία κυβέρνηση η οποία πέφτει από τα κορδόνια της. Δεν είναι σαφές ότι δεν μπορεί να το κάνει αυτή η κυβέρνηση αυτό; Δεν είναι σαφές ότι μετά από μια μεγάλη συζήτηση μεταρρυθμίσεων οι μεταρρυθμίσεις στη χώρα δεν προχωράνε;
Κι έχεις κάποιους άλλους που αρνούνται αυτό το πράγμα και λένε ότι παιδιά στη Δευτέρα παρουσία θα λύσουμε αυτά τα προβλήματα. Αν έρθουμε εμείς στην εξουσία, θα λυθούν όλα δια μαγείας. Εμείς λοιπόν λέμε σήμερα οι Έλληνες θέλουν να λύσουν τα προβλήματά τους. (…)

Ερώτηση: Δεν σε βαραίνει η ευθύνη ότι ξαφνικά είσαι η τρίτη δύναμη στις δημοσκοπήσεις;

Απάντηση: Όχι, δεν με βαραίνει η ευθύνη, για δύο λόγους:
Πρώτον γιατί έχω γνωρίσει τα επιτελεία των αρχηγών (των άλλων κομμάτων). Τα έχω γνωρίσει. Και γνωρίζουμε και τώρα ποια είναι τα επιτελεία τους. Ποιοι είναι τα δεξιά τους χέρια ή τ’ αριστερά τους χέρια. Τους ξέρω τους ανθρώπους αυτούς. Και δεν νιώθω κανένα δέος. Δεν λέω, ίιι, θ’ αναμετρηθούμε εμείς μ’ αυτούς; Ξέρω ότι πάρα πολλοί απ’ αυτούς είναι πολύ λιγότεροι από το μέσο όρο της κοινωνίας. Και ξέρω ότι στην κοινωνία υπάρχουν πάρα πολλοί σημαντικοί άνθρωποι που πρέπει να τους δοθεί μια δυνατότητα να κυβερνήσουν αυτόν τον τόπο, σε μικρά ζητήματα… Άρα δεν νιώθω κανένα δέος απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Δεν νιώθω κανένα δέος...

 Ερώτηση: Δεν είναι θέμα δέους. Είναι θέμα αν είσαι έτοιμος να προτείνεις κάτι άλλο...

 Απάντηση: Είμαι σε πολλά πράγματα έτοιμος, και σε πολλά πράγματα δεν είμαι έτοιμος. Δεν έχω λύσεις για όλα. Κι έχω πει ότι θα ήταν ενδιαφέρον οι πολιτικοί αρχηγοί να λέγαμε και μερικά "δεν ξέρω". Εμένα με τρομάζει η αποφασιστικότητά τους όταν κάποιος υποβάλλει την οποιαδήποτε πρόταση…. Βγαίνει ένας δεξιός και λέει κάτι. Και αμέσως, χωρίς να έχει τελειώσει το λόγο του, βγαίνουνε κάποιοι και λένε, είναι λάθος, είναι προδοσία. Και το αντίστροφο: βγαίνει ένας αριστερός και λέει κάτι, και αμέσως οι δεξιοί λένε είναι προδοσία. Ε, δεν είναι έτσι. Δεν κινείται έτσι η πραγματικότητα.
 (…)

--Είμαστε σε μία χώρα που νομίζω ότι μόνο 67 άνθρωποι πληρώνουν φόρο πάνω από 150.000 φόρο το χρόνο. Ε, δεν είναι αυτό η Ελλάδα. Υπάρχει χρήμα στην οικονομία, στην παραοικονομία για να είμαι ακριβής, που πρέπει να το πάρει το Δημόσιο. Εμείς λοιπόν κάνουμε μία μεγάλη έρευνα… και έχουμε πάρα πολύ συγκεκριμένες προτάσεις. Και θα βγούμε λοιπόν τη στιγμή που θ’ αποφασίσουμε εμείς και θα πούμε πώς πρέπει να γίνει αυτό. (…) 
Έχω μια εμμονή με το θέμα της φοροδιαφυγής. Θεωρώ ότι οι Έλληνες βασανίζονται συνεχώς από ένα πρόβλημα επειδή το πολιτικό σύστημα είναι ανίκανο να επεκτείνει λίγο τους ορίζοντές τους. Μπορεί να τους επεκτείνει. Αλλά να μην πω περισσότερα. Θα τα δείτε τις επόμενες μέρες… Κάθε θέμα πρέπει να έχει μια συγκεκριμένη στόχευση… Να πληρώσουν κι αυτοί που δεν πληρώνουν… Διαμορφώνουμε κάποιες τελικές προτάσεις και θα τις δώσουμε στη δημοσιότητα.

-- Η Ευρώπη έχει ένα πρόβλημα αυτή τη στιγμή. Δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε. Θέλουμε να είμαστε στην Ευρώπη, θέλουμε να 'μαστε στον πυρήνα της Ευρώπης, αλλά ν’ αλλάξουμε και λίγο τα πράγματα. Πιστεύω λοιπόν ότι ένα νέο κόμμα που έρχεται πρέπει, με όση δύναμη έχει, να διαπραγματευθεί λίγο τη θέση του Ευρωπαίου πολίτη, άρα του Έλληνα πολίτη. 

Η σκέψη μου λοιπόν ήταν πάρα πολύ απλή. Δεν θέλω να δώσω από τώρα λευκή επιταγή σε κάποιον. Θέλω να πάω στο Ευρωκοινοβούλιο, να συζητήσω, και να εντάξω μερικές από τις φτωχές ιδέες μου στα ευρωπαϊκά τους πλάνα. Δεν είμαι με όλους στο Ευρωκοινοβούλιο. Και νομίζω έχει φανεί. Είπαμε ότι συζητάμε με τους Σοσιαλιστές, συζητάμε με τους Φιλελεύθερους - όχι τους Νεοφιλελεύθερους - και συζητάμε και με τους Πράσινους. Υπάρχει μία συγγένεια στα τρία αυτά προγράμματα. Αλλά δεν βρίσκουμε το λόγο να ενταχθούμε εκ των προτέρων, να πετάξουμε λευκή πετσέτα και να πούμε είμαστε μαζί σας. Ας πάμε εκεί στο Ευρωκοινοβούλιο να δούμε τι έχουν να πουν για τους λαούς του Νότου, και μετά θα πράξουμε αναλόγως.

Ερώτηση:  Ο Γιώργος Παπανδρέου πιστεύεις ότι έχει μέλλον στην πολιτική;

Απάντηση:  Όλοι έχουν δικαίωμα στην ελπίδα. Το θέμα είναι τι λέει ο κόσμος. Ο Γιώργος Παπανδρέου έκανε πάρα πολλά λάθη σαν Πρωθυπουργός. Δεν ξέρω αν ο κόσμος είναι έτοιμος να του συγχωρήσει  όλα αυτά τα λάθη. Δεν μπορώ να το ξέρω αυτό.

Ερώτηση:  Αν εσύ είχες βρεθεί στη θέση του Παπανδρέου το 2010, τότε που είπε ότι θα προσφύγουμε στο ΔΝΤ και στη στήριξη της Τρόικας, πιστεύεις ότι θα είχες πάρει την ίδια απόφαση;

Απάντηση: Θα είχα λύσει τα προβλήματα λίγο νωρίτερα. Δεν θα έβγαινα προεκλογικά να λέω λεφτά υπάρχουν. Δεν θα έλεγα προεκλογικά μπορώ μόνος μου, μπορώ μόνος μου. Αυτό που ενδιέφερε το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν να πάρει τις καρέκλες των υπουργών. Αυτό τον ενδιέφερε. Δεν τον ενδιέφερε να λύσει τα προβλήματα της χώρας. Και γιατί δεν τον ενδιέφερε; Γιατί υπάρχει ένας ναρκισσισμός του πολιτικού συστήματος. Κοιτάζεται στον καθρέφτη και λέει, τι ωραίος που είμαι, θα κάνω μια μαγική κίνηση και θα λύσω τα προβλήματα. Έτσι συμπεριφέρθηκε η Νέα Δημοκρατία τα τελευταία χρόνια, έτσι συμπεριφέρθηκε και το ΠΑΣΟΚ. Αυτό ήταν το μεγάλο τους λάθος. Όταν πια ο κόμπος φτάνει στο χτένι, είναι πολύ αργά για κινήσεις. Αλλά έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι θα μπορούσαν να γίνουν πολλά διαφορετικά πράγματα.

Ερώτηση:Ένας πολιτικός πρέπει να είναι νάρκισσος νομίζεις;

Απάντηση:Ένας πολιτικός πρέπει να νιώθει ότι τελειώνει γρήγορα ο χρόνος του και ότι υπάρχει κάτι πάρα πολύ σημαντικότερο από τον εαυτό του. Πρέπει να νιώθει αυτά τα δύο πράγματα, κατάλαβες; Ότι ο χρόνος δεν είναι άπειρος. Ότι υπάρχει μια συγκεκριμένη ζωή, υπάρχει ένα χρονικό διάστημα πολύ συγκεκριμένο κι ότι δεν είσαι μόνο ο εαυτός σου.

Από το τρίτο video:

Ερώτηση: Πόσα χρήματα έχετε μαζέψει μέχρι τώρα;

Απάντηση: Δεν είμαι ταυτόχρονα και λογιστής, αλλά πρέπει να είναι πάνω από 40.000 ευρώ.

Ερώτηση: Τα οποία σας φτάνουν; Σας έχουν φτάσει μέχρι στιγμής;

Απάντηση: Βέβαια, μας έχουν φτάσει και μας έχουν περισσέψει με την έννοια… Εμείς κάναμε το πολύ απλό: ενισχυθήκαμε όχι με δάνεια από τις τράπεζες, όπως είναι μια προσφιλής μέθοδος των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Εμείς έχουμε θεωρήσει μπλοκάκια στη Βουλή. Νόμιμα μπλοκάκια, πέντε ευρώ, δέκα ευρώ, είκοσι ευρώ, πενήντα ευρώ για τους πλουσιότερους, εκατό ευρώ. Ο καθένας λοιπόν έρχεται σ’ εμάς, στη Θεσσαλονίκη, στη Λάρισα, όπου πηγαίνουμε, δίνει τα πέντε ευρώ, δίνει το κουπόνι του. Επιστρέψαμε στο κουπόνι που υπήρχε. Ο κόσμος, παρά την δυσπραγία των ημερών, μας ενισχύει.

Από το τέταρτο video:

Ερώτηση: Για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ποιον άνθρωπο θα πρότεινε Το Ποτάμι;

Απάντηση:  Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Αλλά νομίζω ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να ενώσουν τους Έλληνες…. Θα το πω, κι ας στενοχωρήσει κάποιους. Δεν συμφωνώ ότι ανασύρουμε έναν παλιό συνταξιούχο πολιτικό κάθε φορά για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Υπάρχουν κι άλλοι σπουδαίοι Έλληνες. Υπάρχουν Έλληνες που έχουν συνεισφέρει πάρα πολλά στην Ελλάδα. Επιστήμονες, ακτιβιστές. Υπάρχουν Έλληνες τέτοιοι. 
Και πρέπει πια η πολιτική να μην τρέφει και να σκέπτεται μόνο τα παιδιά της ακόμα και για τη θέση του προέδρου της Δημοκρατίας. Εμείς οδηγούμαστε σε κάποιες προτάσεις έξω από το πολιτικό σύστημα. Και νομίζω ότι θα είναι και ένα δείγμα: να δείξουμε στην κοινωνία ότι δεν επιβραβεύουμε την κάστα μας οι πολιτικοί, ανασύροντας κάποιους από τις πολυθρόνες τους, αλλά έχουμε μάτια και βλέπουμε και την υπόλοιπη κοινωνία.