ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Ο Νίκος Δήμου "λυπάται" που είπε την Αλήθεια!

Ο διανοούμενος "άδειασε" τον εαυτό του για χάρη του Σταύρου Θεοδωράκη. Και έγιναν τα έσχατα γελοιωδέστερα των πρώτων!
Πολύ άδοξο το τέλος της σύντομης πολιτικής σταδιοδρομίας του Νίκου Δήμου. Τον πήρε το ποτάμι κοτζάμ "διανοούμενο"! Κρίμα στο συγγραφέα!

Νίκο Δήμου, δεν φανταζόμουν ότι ήσουν τόσο επιπόλαιος ώστε να ζητήσεις συγνώμη - το "λυπάμαι" που είπες ισοδυναμεί με συγνώμη - από το Σταύρο Θεοδωράκη επειδή είπες την αλήθεια! Μπορούσες ν' αποχωρήσεις αθόρυβα επειδή σε "άδειασε" - χωρίς να γράψεις αυτές τις ανοησίες που έγραψες στο blog σου - και ν' αφήσεις εκείνον να σου ζητάει εξηγήσεις. Ή μπορούσες να παραμείνεις μέλος του κόμματος και να τον αναγκάσεις να σε διαγράψει και να δικαιολογήσει το "γιατί" στον ελληνικό λαό. Θα είχε μεγάααλο ενδιαφέρον για τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης!

Δεν κάνεις για προφήτης, κύριε Δήμου. Δοκιμάστηκες και απέτυχες παταγωδώς. Εκτός κι αν τα όσα είπες για την απάτη του δήθεν αγίου φωτός είναι...
απλά η γνώμη σου, και σαν γνώμη υπόκειται σε αμφισβήτηση. Γι' αυτό είπες ότι ήταν πολύ αργά για ν' αλλάξεις; Δηλαδή αν ήταν ενωρίτερα θα άλλαζες; Αλλάζει ποτέ η Αλήθεια, Νίκο Δήμου; Κάποια πράγματα είναι αυταπόδεικτα για τον στοιχειωδώς σκεπτόμενο!

Μπορεί, λοιπόν, να είσαι πολυγραφότατος, μπορεί να είσαι "επώνυμος" συγγραφέας, αλλά αν είχες συναίσθηση του χρέους σου στην ελληνική κοινωνία ως διανοούμενος, δεν θα ζητούσες συγνώμη από έναν κομματάρχη επειδή, όπως είπες, άθελά σου του έκανες ζημιά. Τι ζημιά;  Έχασε ψήφους ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ επειδή ένα μέλος του είπε την Αλήθεια πάνω σ' ένα θρησκευτικό θέμα; Στη συνείδησή σου, δηλαδή, οι ψήφοι ενός κόμματος βαρύνουν περισσότερο από την Αλήθεια!

Μήπως όμως πιστεύεις ότι οι ψήφοι που πιθανόν να έχασε το κόμμα του φίλου σου εξαιτίας σου είναι μεγαλύτερο κακό από το σκανδαλισμό των πιστών που προκάλεσες με την αποκάλυψη της Αλήθειας; Αν λοιπόν έπρεπε - που δεν έπρεπε - να ζητήσεις συγνώμη από κάποιους είναι από τα εκατομμύρια των πιστών που σκανδάλισες μεγαλοβδομαδιάτικα με τα λεγόμενά σου, και από τους κληρικούς που τους παρουσιάζεις ως θρησκευτικούς απατεώνες ενώπιον των "Ορθοδόξων Χριστιανών". 

Αλλά δεν ζήτησες απ' αυτούς συγνώμη, και καλώς δεν ζήτησες, διότι η Αλήθεια δεν ζητάει συγνώμη όταν αποκαλύπτεται. Ο Χριστός δεν ζήτησε ποτέ συγνώμη από τους Γραμματείς και Φαρισαίους για τις αλήθειες που αποκάλυπτε. Ούτε όμως κι από το λαό ζήτησε ποτέ συγνώμη, που συχνά σκανδαλιζόταν με τη διδασκαλία και την συμπεριφορά του, όπως, π.χ., την παραβίαση του Σαββάτου.

Ώστε κατά τη γνώμη σου, όσοι είναι μέλη κομμάτων δεν πρέπει να ξεσκεπάζουν τις θρησκευτικές πλάνες και τις απάτες για να μην προγκήξουν τα πρόβατα-ψηφοφόροι; Ή, για να το θέσω αλλιώς, μέσα στα κόμματα πρέπει να εντάσσονται μόνον οι υποκριτές και οι μη σκεπτόμενοι που έχουν ως αρχή "μην τους την πλάνην τάραττε";  Επί της ουσίας, αυτά μας είπες στο άρθρο σου της 16ης Απριλίου που ανάρτησες στο blog σου.

Γι αυτό ο ελληνικός λαός πήγε κατά διαβόλου... Επειδή οι διανοούμενοι - που θα έπρεπε να είναι το φως και το αλάτι της κοινωνίας - συμπεριφέρονται σαν κι εσένα, Νίκο Δήμου. Επιλέγουν, δηλαδή, να μην αναμιγνύονται στην πολιτική ζωή της χώρας μας για να μην ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά του απατηλού πολιτικοθρησκευτικού κατεστημένου.

Στη συνέχεια παραθέτω ολόκληρο το άρθρο του "διανοούμενου" Νίκου Δήμου για να γελάσει το χειλάκι κάθε σκεπτόμενου πικραμένου:

«Σύντομη πολιτική σταδιοδρομία…

Έγραφα την πρώτη Απριλίου στο protagon.gr: Τι γίνεται όταν ένας ανένταχτος διανοούμενος, που δρα και μιλάει δημόσια επί δεκαετίες, έχει διαμορφώσει δικό του αξιακό σύστημα, τρόπο σκέψης, γραφής και μία ξεκάθαρη ταυτότητα, ενταχθεί σε ένα νέο κόμμα που τώρα διαμορφώνει το δικό του προφίλ; Το κόμμα αυτό θέλει να είναι δημοκρατικό και ανοιχτό, όμως από την άλλη μεριά, μπορεί να το ταυτίσουν με τις απόψεις του νέου μέλους του – οι οποίες δεν είναι αναγκαστικά οι δικές του – π. χ. του αρχηγού, ή της πλειοψηφίας των μελών. 

Πάλι, ο διανοούμενος, από τη στιγμή που συντάσσεται με κόμμα, γίνεται στόχος των αντιπάλων παρατάξεων. Αυτά που έλεγε παλιά χωρίς συνέπειες, τώρα μετράνε τριπλά. Και δύσκολα μπορεί να αλλάξει απόψεις αντιφάσκοντας προς τον παλιό εαυτό του. Αν πάλι πάψει εντελώς να τοποθετείται, ή επιλέγει μόνο ανώδυνα θέματα, θα φανεί παράξενο. Άλλωστε είναι χρήσιμος κυρίως όταν εκφράζεται στα ουσιώδη και παίρνει θέση. 
(Ο διανοούμενος και το κόμμα, 1.4.14). 

Δεν πέρασαν ούτε δεκαπέντε ημέρες και το ασυμβίβαστο επικυρώθηκε. Έγραψα κάτι το αντικληρικόν, ξεσηκώθηκαν τα Μέσα και ο αρχηγός αναγκάστηκε να "κρατήσει αποστάσεις" (ή, όπως έγραψε άλλο Μέσο, "με άδειασε"). Κι εγώ, ως όφειλα, έστειλα την παραίτησή μου. Δεν πήρα απάντηση, άρα έγινε δεκτή. 

Όχι πως είχα κανένα αξίωμα – σκέτο μέλος ήμουνα. Αλλά είχα αναγγελθεί με την πρώτη ομάδα, το όνομά μου είναι γνωστό και τα Μέσα με ταύτισαν. Κι έτσι βρήκαμε τον μπελά μας και εγώ και το κόμμα. 

Εξακολουθώ να στηρίζω το Ποτάμι και να πιστεύω στον Σταύρο Θεοδωράκη. Λυπάμαι που άθελά μου του έκανα ζημιά. Αλλά ήταν πια πολύ αργά για να αλλάξω.»