ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Τρίτη, 22 Απριλίου 2014

Μπορεί ο άνθρωπος συνειδητά να επιφέρει το θάνατό του;


Ο θάνατος του Kenneth Felumlee, 91 ετών, 15½ ώρες μετά το θάνατο της επί επτά δεκαετίες αγαπημένης συζύγου του Helen, 92 ετών, μου προκάλεσε υπαρξιακά ερωτηματικά. 
Διαβάζουμε ότι το ζεύγος Felumlee ήταν τόσο αγαπημένο, που όταν έπαιρναν το πρωινό τους κρατούσαν ο ένας το χέρι της άλλης! 
Είχαν γνωριστεί και ερωτευθεί όταν εκείνη ήταν 19 ετών κι εκείνος 18. Από τότε ήταν αχώριστοι. Έκαναν 8 παιδιά, 5 αγόρια και 3 κορίτσια, και έζησαν ευτυχισμένη ζωή παρά το σκληρό αγώνα για να τ’ αναθρέψουν και τις αντιξοότητες που αντιμετώπισαν.
Ο Kenneth εξέπνευσε ήρεμα καθώς τα παιδιά του έψελναν τους αγαπημένους του ύμνους δίπλα του και διάβαζαν εδάφια από τη Βίβλο! Ήταν για όλους μια χαρούμενη γιορτή!

Και το ερώτημα που μου προέκυψε...
μαθαίνοντας τη συγκινητική και ρομαντική  αυτή ιστορία είναι: μπορεί άραγε κάποιος με τη θέλησή του να προκαλέσει το θάνατό του φυσιολογικά; Ή μήπως ήταν η υπερβολική θλίψη για τον αποχωρισμό της γυναίκας του που επέφερε το θάνατο χωρίς τη συναίνεσή του; Με άλλα λόγια, αν κάποιος αποφασίσει ότι δεν θέλει να ζήσει άλλο, για οποιοδήποτε λόγο, μπορεί να προκαλέσει το θάνατό του χωρίς ν’ αυτοκτονήσει με υλικά μέσα; Έχει ο άνθρωπος εξουσία στη ζωή και στο θάνατο;

Δεν προσποιούμαι ότι γνωρίζω τις απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, γι’ αυτό ανέτρεξα στην εσωτερική φιλοσοφία των Θιβετιανών για την "τέχνη" του θανάτου. Παραθέτω αποσπάσματα σε μετάφραση, με την ελπίδα ότι ίσως μας διαφωτίσουν κάπως πάνω στο μυστήριο του αποχωρισμού της ψυχής από το σώμα και τα επέκεινα.

--"Ο θάνατος, όπως τον κατανοεί η ανθρώπινη συνείδηση, ο πόνος και η θλίψη, ο χαμός και η καταστροφή, η χαρά και η δυστυχία, είναι τέτοια μόνο και μόνο επειδή ο άνθρωπος, ακόμη, ταυτίζει τον εαυτό του με τη ζωή της μορφής και όχι με τη ζωή της συνείδησης της ψυχής, τον ηλιακό άγγελο. 
Τη στιγμή που ο άνθρωπος ταυτίζει τον εαυτό του με την ψυχή και όχι με τη μορφή του, τότε κατανοεί το "Νόμο της Θυσίας" και αυθόρμητα διέπεται απ’ αυτόν. 
Και τότε γίνεται ένας που θέλει, με μελετημένη πρόθεση, να επιλέξει να πεθάνει. Αλλά δεν υπάρχει πόνος ή θλίψη, ούτε πραγματικός θάνατος.” (Esoteric Psychology, Vol. II, p. 94)

--"Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να πεθάνει, καθώς κάθε άνθρωπος πρέπει να πεθάνει κατ' απαίτηση της ψυχής του. Όταν ο άνθρωπος έχει φτάσει σ’ ένα ανώτερο στάδιο εξέλιξης,  με διαβούλευση και επιλογή του χρόνου, θ' αποσυρθεί συνειδητά από το φυσικό του σώμα. Το σώμα του θα παραμείνει βουβό και άδειο από ψυχή, στερημένο από φως, αλλά παρ’ όλα αυτά ένα γερό και άρτιο σώμα.  Στη συνέχεια θα αποσυντεθεί κάτω από μια φυσική διαδικασία...” (Esoteric Healing, p.29)

--"Ο θάνατος συχνά εμφανίζεται να είναι τόσο άσκοπος! Αυτό επειδή η πρόθεση της ψυχής δεν είναι γνωστή. Η παρελθούσα εξέλιξη, μέσω της διαδικασίας της μετενσάρκωσης, παραμένει ένα κρυμμένο ζήτημα. Παλιές κληρονομικότητες και περιβάλλοντα αγνοούνται, και η αναγνώριση της φωνής της ψυχής δεν έχει γενικά αναπτυχθεί." (Esoteric Healing, p.436)

--Ο θάνατος είναι το αποτέλεσμα της βούλησης της ψυχής. Τελικά πρέπει να είναι το αποτέλεσμα της ψυχής ενωμένης με την προσωπικότητα. Και όταν αυτό συμβεί δεν υπάρχει φόβος του θανάτου.” (Discipleship in the New Age, Vol. I, p. 669)

--"Η νοσηρή στάση των ανθρώπων απέναντι στο θέμα του θανάτου, και η άρνησή τους να τον μελετήσουν όταν η υγεία τους είναι καλή, είναι κάτι το οποίο πρέπει σκόπιμα ν’ αλλάξει. (...)
Μετά το θάνατο, ο άνθρωπος βρίσκει στην άλλη πλευρά του παραπετάσματος εκείνους που γνωρίζει, με τους οποίους είχε συνδεθεί στο φυσικό πεδίο, και δεν είναι ποτέ μόνος όπως οι άνθρωποι εννοούν τη μοναξιά. Επίσης έχει συνείδηση όλων εκείνων που βρίσκονται ακόμη  στο φυσικό τους σώμα. Μπορεί να τους δει και να συντονιστεί με τα συναισθήματά τους και επίσης με τον τρόπο σκέψης τους, διότι ο φυσικός εγκέφαλος, όντας ανύπαρκτος, δεν ενεργεί πια αποτρεπτικά.
Εάν οι άνθρωποι γνώριζαν περισσότερα, η γέννηση θα ήταν μια εμπειρία που θα τους τρόμαζε και όχι ο θάνατος. Διότι η γέννηση περιορίζει την ψυχή σε μια πραγματική φυλακή, ενώ ο φυσικός θάνατος είναι το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση.” (Esoteric Healing, p. 391/3)