ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Η ύψιστη τέχνη της πνευματικής απελευθέρωσης


"Πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ, διότι με έχρισε, με απέστειλε να ευαγγελίζομαι τους πτωχούς, να ιατρεύσω τους συντετριμμένους την καρδίαν, να κηρύξω ελευθερία εις τους αιχμαλώτους και άνοιξη δεσμωτηρίου εις τους δεσμίους..." (Κατά Λουκά 4: 18)

Σε ποιους "δεσμίους" αναφερόταν ο Ιησούς; Στους δεσμίους στον κατώτερο εαυτό τους, στα σαρκικά πάθη τους. Αυτούς ήθελε να ελευθερώσει ο Χριστός από τα δεσμά τους.

Ας δούμε μια σύντομη ανάλυση από το βιβλίο "Η Ατραπός των Διδασκάλων" του  Dr. Julian Johnson:

Τα πέντε πάθη που οδηγούν σε καταστροφική παθολογία του χαρακτήρα του ατόμου, οδηγώντας το στο πνευματικό σκοτάδι, την απελπισία και την αρρώστια, είναι τα εξής:

1.  Λαγνεία
Η λαγνεία είναι μια εκτροπή της φυσιολογικής γενετήσιας λειτουργίας που καταντά εξευτελιστική για την ανθρώπινη προσωπικότητα και εν τέλει καταστρεπτική. 
Η φύση έδωσε στον άνθρωπο τη δυνατότητα αναπαραγωγής για τη διαιώνιση του είδους του σ' αυτόν τον πλανήτη. Όταν όμως η δυνατότητα αυτή εκτρέπεται σε αντικείμενο άκρατης απόλαυσης, τότε το άτομο εκφυλίζεται με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για τη σωματική και ψυχική του υγεία.
Με την ευρύτερη έννοια, η λαγνεία περιλαμβάνει και όλες τις επιθυμίες που στοχεύουν στην ικανοποίηση των αισθήσεων: οινόπνευμα, κάπνισμα, ναρκωτικά, λαιμαργία, τζόγος, νωθρότητα, λογοδιάρροια.
Η λαγνεία, με τη μια μορφή ή την άλλη, κυριαρχεί στην πλειοψηφία των ανθρώπων και κρατάει τον άνθρωπο αλυσοδεμένο στο πάθος αυτό, τυφλώνοντας το πνεύμα του και κάνοντάς τον να ξεχνά κάθε ηθική υποχρέωση. Ο λάγνος δεν έχει καμία σχέση με τον "Homo Sapiens", και η ευτυχία που επιδιώκει μέσω της λαγνείας είναι γι' αυτόν άπιαστο όνειρο. 

2. Οργή
Το πάθος της οργής προκαλεί νοητική σύγχυση και διασκορπισμό, με αποτέλεσμα ο οργίλος να μην κατορθώνει να συγκεντρωθεί. Η οργή καταστρέφει την ηρεμία, εξουδετερώνει την αγάπη, γεννά το μίσος και σπέρνει την έχθρα ανάμεσα στα άτομα και τις ομάδες. (Παρεμπιπτόντως, η οργή είναι η πεμπτουσία της κομματικής Δημοκρατίας)
Ο οργίλος είναι θλιβερό θύμα του εαυτού του...
Μερικές δευτερεύουσες καταστάσεις του θυμού είναι η συκοφαντία, η κακολογία, η δυσφήμιση, η βλασφημία, η μομφή, ο διαπληκτισμός, ο φθόνος, η κακότητα, η μνησικακία, η επιθετικότητα, η καταστρεπτική κριτική, ο κακοήθης εμπαιγμός, η αλαζονεία και η συζήτηση μόνο για την ευχαρίστηση της υπεροχής πάνω στον αντίπαλο.

3.  Απληστία
Η απληστία δένει τον άνθρωπο στα κατώτερα πεδία της γης, στο ορυκτό πεδίο. Ο χρυσός και ο άργυρος θεοποιούνται, και όποιος ταυτίζεται μαζί τους, στρέφοντας προς αυτά την προσοχή και το πάθος του, γίνεται σκλάβος τους. Ο φιλάργυρος σκληραίνει, το πρόσωπό του παίρνει μια έκφραση αμείλικτη και η καρδιά του είναι κλειστή στη συμπόνια και την αγάπη. Η διάνοια που κυριαρχείται από τη φιλαργυρία είναι σαν απολιθωμένη και εκδηλώνει διάφορες νοσηρές καταστάσεις όπως:
α'. Φιλαργυρία
β'. Ψεύδος
γ'. Υποκρισία
δ'. Επιορκία
ε'. Δόλος
στ'. Κλοπή
ζ'. Δωροδοκία
η'. Κάθε είδους απάτη
"Ο φτωχότερος άνθρωπος στον κόσμο είναι εκείνος που δεν έχει τίποτε άλλο παρά μόνο χρήματα", είχε πει ο Ροκφέλερ.
Όταν ο φιλάργυρος νιώσει μεγαλύτερη χαρά δίνοντας παρά παίρνοντας, τότε αρχίζει η απελευθέρωση από το πάθος της απληστίας.

4. Προσκόλληση
Είναι φυσιολογικό να έχει κανείς σύζυγο, παιδιά, χρήματα, σπίτια ή γη. Όμως το πάθος της προσκόλλησης σε αυτά τυφλώνει το άτομο απέναντι στις σχετικές αξίες του περιβάλλοντός του με τρόπο που τις υπερτιμά και αφήνεται να κυριαρχηθεί πλήρως από αυτές. Η προσκόλληση στην εργασία, στην οικογένεια και στις υποθέσεις απορροφά εντελώς το χρόνο του θύματος και δεν του αφήνει περιθώριο για την απελευθέρωση της ψυχής του που είναι και ο κύριος λόγος της παρουσίας του εδώ στη γη.
 Η προσκόλληση δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι με την προσπάθεια που καταβάλλει κανείς κάποτε το φορτίο της ζωής θα ελαφρύνει, και τότε θα έρθει η ώρα για τα πνευματικά ενδιαφέροντα. Ή ότι όταν έρθει ο θάνατος τα πνευματικά αυτά ζητήματα θα αντιμετωπιστούν αυτόματα.
 Η προσκόλληση είναι ο βασιλιάς της αναβλητικότητας. Αλλά η έγνοια για τις υποθέσεις, η ανησυχία και οι περιπλοκές ακολουθούν τον άνθρωπο ως τον τάφο.
Το μόνο πράγμα που αξίζει κανείς να κάνει σε τούτη τη ζωή, αλλά ελάχιστοι το κάνουν και οι περισσότεροι ούτε καν ενδιαφέρονται να το μάθουν, είναι να βρει την ατραπό της πνευματικής ελευθερίας και να βαδίσει σε αυτήν.

5. Ματαιοδοξία
Είναι η αφύσικη υπερβολή της επιθυμίας να αποκτά κανείς συνείδηση του εαυτού και να διαφοροποιείται από τους άλλους. Είναι η μεγαλοποίηση του εγώ σε κατάσταση παθολογική. Όποιος προσβάλλεται από αυτή θεωρεί τον εαυτό του κέντρο του σύμπαντος. Αν η συναίσθηση του εγώ είναι θεμιτή στις φυσιολογικές της αναλογίες, η κακοήθης υπερτροφία της είναι θανάσιμο δηλητήριο που ενσταλάσσεται σε ολόκληρο το είναι.
Οι γυναίκες νιώθουν υπερηφάνεια για την ομορφιά τους, οι άνδρες για τα επιτεύγματά τους και οι ηλικιωμένοι για τα περασμένα κατορθώματά τους. Ο ματαιόδοξος διαστρεβλώνει τα γεγονότα για δικό του όφελος και βλέπει τα ελαττώματα των άλλων, νομίζοντας ότι ο ίδιος είναι τέλειος.
Η ματαιοδοξία συχνά τρέφεται ακόμη και από την προσπάθεια που καταβάλλουν οι άνθρωποι να δαμάσουν εν μέρει τα άλλα πάθη τους. Δεν είναι σπάνιο να υπερηφανεύεται κανείς για την ταπεινοφροσύνη του, ή ένας ασκητής για την προφανή αγιότητά του.

Έτσι σχηματίζονται τα πολιτικά ή θρησκευτικά δόγματα, οι πίστεις και οι δεισιδαιμονίες, και επικρατεί η μισαλλοδοξία που έχει γίνει αιτία να χυθεί τόσο αθώο αίμα.
ο ματαιόδοξος θίγεται με αγανάκτηση σε κάθε απόπειρα διαφώτισής του, διότι κρίνει πως όλοι όσοι αντιτίθενται στις απόψεις του έχουν άδικο. Δεν έχει σεβασμό για τη γνώμη των άλλων και οργίζεται εύκολα χωρίς το παραμικρό ίχνος χιούμορ. Βλέπει το άχυρο που βρίσκεται στο μάτι του πλησίον του, αλλά δεν βλέπει το δοκάρι που βρίσκεται στο δικό του μάτι.

Οι δευτερεύουσες καταστάσεις της ματαιοδοξίας εκδηλώνονται με διάφορους τρόπους, όπως:
α'. Θρησκοληψία και μισαλλοδοξία.
β'. Επιθυμία αυτοπροβολής και φιλαρέσκεια.
γ'. Επίδειξη πλούτου ή δύναμης.
δ'. Στάση δεσποτική, αυταρχική, επιπληκτική ή αποδοκιμαστική.
ε'. Άσκηση κριτικής σε ύφος ανωτερότητας.
στ'. Επιθυμία προσέλκυσης της προσοχής των άλλων με τρόπο θορυβώδη, επιδεικτικό και πιεστικό.
ζ'. Συχνή διακοπή των άλλων όταν μιλούν.
η'. Επιθυμία για δημόσια αγόρευση, έντυπη προβολή ονόματος, επίδειξη ευλάβειας και ελεημοσύνης.
θ'. Μανία των τίτλων, των τιμών, των διπλωμάτων και η αποδοχή της κολακείας.
ι'. Προσκόλληση στα αξιώματα και στην άσκηση εξουσίας.

Τα πέντε πάθη γίνονται στην ουσία αληθινές οντότητες που άγουν και φέρουν τον άνθρωπο, συχνά ενάντια στη θέλησή του.

Τα αντίδοτα των πέντε παθών είναι:
Για τη λαγνεία η αγνότητα και η εγκράτεια.
Για την οργή η συγνώμη και η ανοχή.
Για την απληστία η ολιγάρκεια και η ικανοποίηση με όσα έχουμε.
Για την προσκόλληση η διάκριση και η απάρνηση.
Για τη ματαιοδοξία η ταπεινοφροσύνη. 

Η πρόταση του βιβλίου του Julian Johnson ότι η απελευθέρωση από τα πάθη γίνεται μόνο με την προσκόλληση σ' ένα ζωντανό Διδάσκαλο (Guru) και την καθοδήγηση απ' αυτόν δεν με βρίσκει σύμφωνη.

Βεβαίως, η μετάλλαξη των παθών στις αντίστοιχες αρετές δεν είναι εύκολη υπόθεση και ούτε επιτυγχάνεται με το πάτημα ενός κουμπιού. Προϋποθέτει αναγέννηση της ψυχής, κάτι που γίνεται όταν ο άνθρωπος συνειδητά ζητήσει πνευματική φώτιση και δύναμη άνωθεν μέσω ένθερμης προσευχής, έχοντας ειλικρινά αποφασίσει να παραμερίσει το εγώ και να υποτάξει τη θέλησή του στο θέλημα του Θεού, που είναι η πνευματική του τελείωση, δηλαδή το υπέρτατο καλό του ανθρώπου.