ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

**Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί.
**"Θα γνωρίσετε την Αλήθεια και η Αλήθεια θα σας ελευθερώσει" Βίβλος
**"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."
**"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων
**"Η αξία του ανθρώπου καθορίζεται από το σκαλοπάτι της κλίμακας της αγάπης πάνω στο οποίο στέκεται." Τορκόμ Σαραϊνταριάν

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Εκβιασμοί και χρηματισμοί για την εκλογή Προέδρου-"γλάστρας"

Επί μήνες τώρα, τα  Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης μας ζαλίζουν το κεφάλι με την προεδρολογία, διαφημίζοντας τους εκβιασμούς της αντιπολίτευσης και καταγγέλλοντας αναπόδεικτους, προς το παρόν, χρηματισμούς "ανεξάρτητων" βουλευτών από τη συγκυβέρνηση, το ζητούμενο της οποίας είναι να εξασφαλιστεί ο μαγικός αριθμός των 180 βουλευτών για την εκλογή νέου Προέδρου Δημοκρατίας το Φεβρουάριο του 2015.

Και δεν βρέθηκε ένας απ' αυτούς να πει έξω από τα δόντια ότι η εκμετάλλευση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από τα κόμματα - τα μεν για ν' ανατρέψουν κακήν κακώς την παρούσα συγκυβέρνηση και να μας "σώσουν", τα δε για να παραμείνουν γαντζωμένα όσο γίνεται περισσότερο στην εξουσία - είναι άκρως αντισυνταγματική και ακυρώνει αυτόν τούτον το θεσμό, εξευτελίζοντας και την έννοια της Δημοκρατίας από κάθε άποψη.
Η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας - ρυθμιστή, τάχα, του πολιτεύματος - δεν θα 'πρεπε να εμπλέκεται στη δίνη πολιτικών σκοπιμοτήτων. Και εφ' όσον το τρισάθλιο πολιτικό προσωπικό που διαθέτει η χώρα μας δεν έχει το απαιτούμενο ηθικό ανάστημα να μην εκμεταλλεύεται πολιτικά την εκάστοτε εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα έπρεπε να εκλέγεται απ' ευθείας από το λαό.

Αυτό στοιχίζει χρήματα, θα πει κανείς...  Πράγματι,  η εκλογή Προέδρου από το λαό θα στοιχίζει χρήματα για το τίποτα. Διότι ένα τίποτα είναι ο εκάστοτε Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Είναι απλά μία γλάστρα, ένα άδειο πουκάμισο, ένα εικόνισμα, ένα πιόνι στα χέρια της εκάστοτε εξουσίας.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ένας άβουλος, άοσμος, άχρωμος, ασπόνδυλος αλλά πανάκριβος "Βούδας" που υπογράφει κάθε νόμο που του πασάρουν, όσο αντισυνταγματικός και αντιλαϊκός κι αν είναι αυτός. Τούτο συνέβαινε, δυστυχώς, κατά κόρον τα τελευταία πέντε χρόνια, όπου ο Κάρολος Παπούλιας υπέγραφε με κλειστά μάτια κάθε εξοντωτικό για το λαό μνημονιακό νόμο και κάθε απατηλή πράξη νομοθετικού περιεχομένου που καταπατούσε δικαιώματα των Ελλήνων...

Και όμως, ο Όρκος του Προέδρου της Δημοκρατίας (άρθρο 33 παρ. 2) είναι: “Ορκίζομαι στο όνομα της Αγίας και Ομοούσιας και Αδιαίρετης Τριάδας να φυλάσσω το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνώ για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζω την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύω τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετώ το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού”

Θα μου πεις ο τωρινός πρόεδρος Κάρολος Παπούλιας ήταν ενήμερος και είχε αποδεχτεί το έγκλημα που θ' ακολουθούσε άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του, στις 8/2/2005. (Δείτε εδώ)
Τι καλό θα μπορούμε, λοιπόν, να περιμένει κανείς από έναν ασπόνδυλο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Δεν επιχείρησε ποτέ ούτε το αυτονόητο: να καλέσει όλους τους πολιτικούς αρχηγούς της συμφοράς μας και να τους υποχρεώσει οπωσδήποτε να συνεργαστούν, βάζοντας το συμφέρον της χώρας και του λαού πάνω από το ατομικό και κομματικό τους συμφέρον.

Γι' αυτό μετά από πέντε χρόνια δολοφονικής λιτότητας βρισκόμαστε ακόμη στο μείον, και επαπειλούνται νέα εξοντωτικά μέτρα από την Τρόικα, παρά τους πανηγυρισμούς Σαμαρά και Βενιζέλου για πρωτογενές πλεόνασμα, ανάπτυξη και άλλα παραμύθια. Διότι ο πολιτικός κόσμος έχει διαφθαρεί μέχρι το κόκαλο και περί τα ατομικά του συμφέροντα μεριμνά και τυρβάζει, αφήνοντας τη χώρα και το λαό της να πέσουν στο γκρεμό.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, ο σεβασμός μου στη Δημοκρατία τους είναι μηδενικός, και η εκλογή του όποιου Προέδρου ("γλάστρας") της Δημοκρατίας με αφήνει παγερά αδιάφορη.

Αφού το σάπιο πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας δεν εξαγνίστηκε με το πυρ των δολοφονικών μνημονίων και την ταπεινωτική εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, δεν βλέπω να υπάρχει ελπίδα για τούτη τη χώρα...
Αφού δεν κατάλαβαν οι τυχοδιώκτες πολιτικάντηδες ότι η ισχύς της χώρας βρίσκεται μόνο "εν τη ενώσει" και ότι οι δανειστές επενδύουν στο "διαίρει και βασίλευε", σημαίνει ή ότι είναι παντελώς ηλίθιοι - και ευθυνόμαστε κι εμείς που τους εκλέγουμε - ή ότι είναι αθεράπευτα ατομιστές και ασυνείδητοι. Νομίζω ότι είναι ένα μείγμα όλων αυτών. Τουτέστιν οι πολιτικοί μας είναι κουτοπόνηροι.

Και το ερώτημα είναι: δεν υπάρχουν καλύτεροι;  Ακόμη και αν υπήρχαν, το  σάπιο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο - η κρυμμένη ολιγαρχία - θα τους διέφθειρε σε χρόνο ντε τε. Διότι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία, ως άκρως διχαστικό σύστημα διακυβέρνησης, είναι ένα εγγενώς εθνοκαταστροφικό πολίτευμα για υποανάπτυκτους και ανώριμους λαούς σαν και του λόγου μας, και η ιστορία μας είναι αδιάψευστος μάρτυρας των συμφορών που επέφερε στον ελληνικό λαό.  Είναι όμως τέτοια η πλύση εγκεφάλου για την πανάκεια της Δημοκρατίας, που το οφθαλμοφανές και αυτονόητο φαίνεται ακατανόητο στο λαό...  Ωιμέ, Βαβαί, Παπαί!